mijn muze

mijn orchidee

zonder bloem

is de plant

wat banaal
gebeurt wel eens

zonder lach

ben ook jij

mijn orchidee

te schraal

zonder erg

misschien

benam ik jou

die bloei

uitdrukkelijk

na wat was

belet ik jou

dat je treurt.

dala

herfstzon 

het stoort mij erg

recht in de ogen

boort mij de zon

verblindend aan

zonnewering

hier en nu

wil ik vermijden

die warmte

doet zo’n deugd

gelukkig voor mij

heeft mijn bril

het vlug begrepen

en verdonkert spontaan

zo kan ik

zonder verpinken

in de herfstzon

volop genieten

zo veel ik wil.

dala

waarden

geboren

op de maansikkel

van het verleden

getogen

in de toekomst

van weleer

ik stel nog vragen

maar krijg

geen antwoorden meer

het verhaal

van dode dingen

tot leven gebracht

in de eeuwigheid

van geest

ben ik dan een vriend

van doodgewaande waarden.

Nooit twee zonder drie zegt men dan. Het lukt waarempel om wat vrolijker te worden.  Wie had dat gedacht.


leuke muze   

jij zeldzame bloem

in mijn tuin

eenzaam droom ik

een droom tegen somberheid

verlangend naar licht

tegen duisternis vol pijn

in die duisternis

ben jij hoop

voor mijn toekomst

als een pinkelende ster

die over mij waakt

de glans van jouw gelaat

smelt mijn treurnis weg

in mijn geheugen

leef je als bloemengeur

ja bloemengeur

vol  tederheid

jouw lach beurt mij op

buiten jouw wil

blijf je boeiend

bij me dag en nacht

zo lukt het jou opnieuw
mijn leuke muze te zijn.        

dala

De blijheid komt niet zo vlug terug. Daarom nog een zomergedicht dat hopelijk zal werken als een blijheidspil.

bloem

mijn zachte stekelbeen

jij grillige pluim

toch mijn blije lief

ik loop even maar

weg uit mijn zure gedachtegang

heb nu genoeg aan de rust

van deze tuin

voor jou en om jou

groeiend tot een bedwongen wildernis

bloeiend naar jouw verlangen

geplant waar jij het wenst

jij bent de bloem

die dit gedicht

heeft doen ontstaan.

dala

kil

geen zachte hand

door mijn haren

alleen kille wind

geen zoen

op mijn lippen

ook de kille wind

geen enkel gebaar

om mij binnen te houden

weg van die kille wind

moet ik dan toch

opnieuw eenzaam vechten

tegen die kille wind

met jouw woord

jouw blik

jouw lichaam

warm mij op

mijn lief.

dala

Dit poëem heb ik zo pas, als afsluiter van mijn matinale PC-tijd uit mijn vingers laten vloeien, komend uit de diepten van mijn zijn.


droomvrouw 

jij bent een stuk

van een dagdroom

onmogelijk

in alle fatsoen

zo ben jij verdriet

dat mij tergt

zonnig

voor die andere

een glimpje

gun je me wel

jouw lach

warmt mij wat op

jouw gedrevenheid

bewonder ik

alles aan jou

en nog zo veel meer

een zalig ogenblik

teruggekeerd

waar ik thuis hoor

zo vergroeid met

overvloed aan zorg

kus ik zacht

zo zacht als mogelijk

duidelijk begrijpend

dat jouw naam

als een zeldzaamheid

is toegevoegd

bij wie het ook mocht zijn

zie ik dan op

naar de geliefde

die het moeilijk heeft

omwille van mij

maar ik kom bij jou

als het lot

terug

mij brengen zal.         

dala

Ik was jarig, zeventig. Nooit voorheen had ik een akeligere verjaardag. Alleen zijn en plots was ik in paniek en heb er geen uitleg voor. Angst voor het ouder worden.  Misschien.


angst

mijn wereld is door elkaar geschud

de orkaan paniek
heeft met sterke kracht
mijn denken krank geveegd

gekraakt

gekwetst

in elkaar gedoken

onzekerder dan ooit
helemaal klaar voor schroot
zo voelt het nu 
 

het duister heeft

in een vluggertje van kort alooi
het licht gedempt

mij verkleund

verweesd
de levenswinter ingestuurd.

dala 

Als je als oudere man, leeft met een jongere vrouw die nog uit werken gaat, dan schrijf je wel eens zo'n pessimistisch poëem.


ach
 

zij met wie ik drinken kan

heeft geen dorst meer

naar mijn gevoelig zijn

dan maar water in de wijn

zorgen al wat je wilt

van beider zij

maar de fijne drank

wordt elders gedronken

door anderen genoten

ik leef

in eenzaamheid en

wie er houdt van mij

dat weet ik wel

maar leef

te ver af van iedereen 

hoe wou ik nu met jou

de fijne drank gaan drinken

in begrip en samen zijn.

dala

Ieder mens die veel alleen is wil wel eens dieper op de zaken ingaan door eens een langer gesprek dan altijd vluchtig omdat de jachtige, drukke tijd, het niet toelaat.


ik wou    

helaas dan maar

verlangens blijven

niet ingevuld

niet begrepen

mis verstaan

veel is het niet

wat ik wens

niet vast verbonden

ook niet vluchtig zo

als een verpozing

zo af en toe

een babbel

een knuffel

je bent er niet

meer en langer

dan het af en toe

nu mijn deel

afgemeten veel te kort

je bent zo druk bezet

vreugd en pijn

gemengd in die ene beker

niet in twee teugen leeg

dan weer het alleen zijn

helaas dan maar

er is niet meer

voorlopig toch.

zon brengen

buiten de greep

van een verloren droom

wandel je

in mijn verbeelding

onwerkelijke realiteit

van kleur en vorm

die mij stand laat houden

binnen de grimmigheid

van dit aardse bestaan

terwijl ik vluchten wou

zo menige keer

naar de ongrijpbare verten

van het eeuwige

alles of niets

zo de schoonheid

van jouw behouden lach

mij wat opbeurt

zodat ik opnieuw

in blijheid leef

zon breng

naar wie er nood aan heeft.

dala