heen
heen
het mooie
is er niet meer
de lach is weg
vooral de klare kijk
alles lijkt nu leeg
de toekomst zwart
hopelijk is die lach
slechts opgeborgen
wacht ik stil
verward
dat veel opnieuw
een beetje wordt
zoals voorheen
de laatste tijd
loopt zo wat alles
verkeerd
mijn goede luim
verdween
misverstanden
met hopen
ruim die maar weg
onbegonnen werk
lijkt me zo
zelfs jij
die steeds mij
op kon vangen
leek wel even
uit je humeur
zo weet ik niet meer
hoe de zon te vinden
die zelfs verdween
uit jouw lach
waarschijnlijk
ben ik het wel
die alles bekijk
met betraande ogen
achter een donkere bril.
dala







1 reactie op dit bericht
...