Berichten van 11 februari 2008 tot 17 februari 2008

Dit poëem draag ik op aan mijn nichtje Lut die zo'n speciale band heeft bewaard met metje.  Een band aangehaald nu tussen ons, twee creatieve zielen over de grens van de leeftijd heen.

de dood

moeder

jouw sterven

doet mij drijven

op een meer van verdriet

gevuld met tranen

van gemengde emotie

treurnis en vreugde

hoop en verlangen

zekerheid

de drenkeling gered

door vriendschap en sympathie

elke handdruk

elke zoen in omhelzing

elke knuffel

is een eiland van leven

van geloof en hoop

een bron voor zekerheid

dat de andere kant

ook leven is

mysterieus niet te vatten

nu toch niet

moeder leeft

achter het mysteriegordijn

van de dood

moeder leeft warm

op zijn minst

in onze herinnering.

dala

mijmeren

nu moeder

er niet meer is

ik haar toch dicht

nog voelen kan

dan durf ik

haar zeggen

moeder

zo af en toe

zal ik mijmeren

over jou

als de vroege morgen

stilte brengt

in mijn hart

jij was

een sterke

taaie vrouw

ik bewonder vrouwen

zoals jij

die opgewekt

kunnen zijn

als zowat alles

tegengaat.

dala

Toen we klein waren, 60, 65 jaar terug kenden we best wel enkele versjes die over warmte gingen in de winter. Ik heb er zelf een draai moeten aan geven omdat de meeste van deze versjes niet eens opgeschreven staan en vaak heel lokaal circuleerden. En ja natuurlijk, mijn geheugen is ook niet meer zo fris.

kinderversje        
 

Kriebel-krabbel-krouw

kleine lieve kinderhand

schiet uit de mouw

bibber van de kou

vul vlug de mand

grabbel in het hout

ik breng het vlug in vlam

zo heb je niet meer koud

jij hebt het niet beleefd

jouw dichter wordt oud

het komt uit zijn kindertijd.

het verdween              
 

ooit

liep ik rond

getooid

met een masker

een grimas

van blijheid

dat mijn droefheid

verbergen zou

nu hoef ik

dit masker

niet langer meer

het verdween

omdat

mijn blijheid

echt is

om jou.

dala