kijk
kijk
helder als een bron
met onpeilbare diepten
een oase van rust
jouw blik
beelden die niet vervagen
een fel gekleurde vlinder
doorkruist met grillige vlucht
mijn volgeladen geheugen
herinneringen allerlei
gelaatsuitdrukkingen die opbeuren
een blik die onrust brengt in het hart
tot klare taal wordt gesproken
kijk mij aan
schenk mij jou lach.
dala
vrijvrij
bevrijd van alle dwang
slapen als de vermoeidheid komt
bij dwingende honger een maaltijd
dwanggedachten doen afdruipen
een gevoel van absolute vrijheid
een goed bedachte uitspraak zonder angst
diep nadenken over mogelijke problemen
in jouw ogen de angst een vorm laten krijgen
heel dicht zijn als het nodig is
zoveel mogelijk degelijk lectuur opnemen
de kleine dingen van het leven liefkozen
een levenswijze die stilaan vorm krijgt
voornemens voor het nieuwe jaar
worden zo totaal overbodig
het goede gevoel koesteren
en jou zeggen hoe graag ik je zie.
dala
wij
wij
vogels zweven in de lucht
wij met de twee voeten op de grond
mindere dagen vragen om gas te minderen
een energiestoot vraagt een tandje bij
aandacht hebben voor de tekenen van je lichaam
het kan allemaal zo eenvoudig zijn
gevoelens niet uit de hand laten lopen
alleen kalmte brengt diepe rust
niets afbreken waar je niets beters in de plaats hebt
zo leer je positief te zijn tot in de details
al deze punten aan jezelf opleggen
liefst eentje met een keer
het lijkt wel een lawine punt per punt
afdruppelend van een grote massa
waaronder je te onder zou gaan
moest het echt zoals een lawine zijn.
dala
gekleurde vlinder
gekleurde vlinder
kan je nog even wachten tot na
onze zachte ijstijd
of kom je nu bladeren
op het net
passieve gekleurde vlinder
herinneren aan
bewonderen en dromen
van een zomer
minstens zo warm
als de kou nu koud is
de kou van een echte winter
gekleurde vlinder
symbool van zomer en zon
verlangen naar warmte
in open natuur.
dala
poëzie zonder woorden
in jouw ogenin jouw ogen
daar lopen alle gevoelens
broederlijk door elkaar
blij of droevig
roepen vragen bij mij op
je laat me niet altijd kijken
soms gaan de gordijntjes dicht
een waas hangt als een sluier
over al die gevoelens heen
wekt in mij een zekerheid dat er onheil komt
de storm kan inwendig blijven
mogelijks stijgt hij uit je op
valt mij aan als een razernij
in een sunami van woorden
eens uitgeraasd wordt alles weer sereen
rimpeloos rustig en stil
dan zie ik weer tot in de diepte
niet de diepste diepte
daar is de kamer van geheimenis
op het poortje hangt waarschijnlijk
het bordje waarop privaat is vermeld
ik peil zo graag jouw humeur
diep
in jouw ogen.
dala