Archief

samen zijn

in deze tijd

praten eten drinken

denken aan pijn en vreugde

uit verleden tijd

de gevolgen waardig dragen

vergeven waar het nodig is

positief denken en spreken

laten slijten wat men niet vergeten kan

leven met inzet en blijheid

vrede dragen als een boodschap

van deze leuke tijd

kersttijd.

dala

kan jij roepen

tieren dat het pijn doet

kan jij kwaad zijn

verwarde taal uitkramen

kan jij verloren lopen

in eigen pijn

veel vragen

zo ineens

omdat ik weet

dat jij niet schreeuwerig bent

veel verwerkt vanbinnen

bijna tot kraken toe

dan komt heel zacht

de ontlading

in een stroom van woorden

zinvol geuit

gedragen door pijn

in een poëtisch recept

dala

samen zijn

in deze tijd

praten eten lachen drinken

denken aan pijn en vreugde

uit verleden tijd

de gevolgen waardig dragen

vergeven waar het nodig is

positief denken en spreken

laten slijten wat men niet vergeten kan

leven met inzet en blijheid

vrede dragen als een boodschap

van deze leuke tijd

kersttijd.

dala

men spreekt nu wel

van oud en nieuw

maar de tijd grijp je niet

die gaat rechtlijnig door

we zijn geduwd

in systemen van mensen

we merken het meestal niet

gewoonten heersen vlug

gelukkig zijn er gevoelens

maar die gaan soms op de loop

met onze ratio

dan schrikken we plots op

ik denk zo aan velen

meestal vechten ze

in moeilijke omstandigheden

maar komen soms ook tot rust

zo is nu eenmaal het leven

ieder zijn deel

er zijn slechte dagen

maar ook goede.

dala

er is zoveel gewenst

zoveel gezoend

de mondelinge boodschappen

met en zonder woorden

welgemeend of vluchtig

zijn er ook woorden gesproken

vol zin en diepte

die verenigen en verzoenen

of was het gewoon praat in de lucht

hopen onbezonnen woorden

maken veel kapot

maar met bedachtzame taal

kan je veel leed voorkomen

wegnemen en mensen verzoenen

jouw pijn is voelbaar

toch kan ik je weinig helpen

het water  is veel te diep

meevoelen kan ik wel.

dala

ze komt terug
uit haar zonnige oorden
gebruind enkel door arbeid
als een vreemde
in eigen dorp
zal ze rondlopen
door iedereen nagekeken
als een vakantieganger
terug uit verlof
dan pas zullen wij vieren
voor het nieuwe jaar
als we allemaal samen zijn

dat ze wat zon kon meebrengen
om mijn stramme leden
volop soepel te maken
zo verlang ik wat veel
en zal onze winter
zich daaraan niet storen
wat kunnen wij meer verwachten
dan een wat slanker vermoeid kind.

Dala.

hier lig ik begraven

vol mysterie

het loopt over de tongen

want een dubbelganger

op één van mijn reizen

jatte mijn papieren

kwam om het leven

twee straten verder

zo leef ik rustig door

in een ver warm land

zonder veel heimwee

naar de natte polders

en de gure noordenwind

toch pink ik af en toe

een traantje weg

als ik denk aan jou.

Dala

je vraagt er niet om
jouw pijn verbroedert

met de mijne

samen gaan ze op zoek

naar wat rust

smekend dwalen ze rond

in het duister
van de nacht of het hart
aldoor roepend

naar de eeuwige

om wat soelaas
of meer kracht

zodat ze moedig in vrede

verder kunnen gaan.

dala

eenmaal toch kwam ik te kort

aan respect voor jou
mysterieuze vrouw

en ging voor een dame
uit een andere cultuur

een beetje te ver

in een zachte knuffel

toch spontaan ontstaan

ik verlangde niets meer

dan het gewone deel

toen werd je even kwaad

vergaf het mij

na oprechte excuses

uit schaamte en onzekerheid

trok ik mij gaandeweg terug

uit jou harde bestaan

vol heimwee en pijn

heb ik begrip en steun

aan anderen over gelaten

en dacht in de stilte

zo af en toe

nog wel eens

aan dat ondoorgrondelijke jou

maar je liet me weten

kom spoedig terug

bij jou kom ik tot rust.

dala