Archief

je bent er niet

mijn nacht is kort

vol heimwee schrijf ik dan

al mijn zorgen en muizenissen

listig van mij af

midden in de nacht

uit mijn slaap geschrokken

mijn hoofd vol ergernis

schud ik alles van me af

in een stroom van woorden

mijn vreugden bewaar ik

diep in mijn hart

ook uit mijn geheugen

ban ik alle droefenis

om alleen te denken aan jou.

dala

de nachtrust brengt gewoonlijk  raad

maar de wind tot storm gedreven

rukt mijn rust aan flarden

kruipt in mijn spieren

zodat ik bewegen moet

blijven liggen kan niet meer

de pijn dwingt mij vooruit

stram en stijf geraak ik beneden

loop eerst wat rond

bezig met een lekker ontbijt

de stilte is erg verstoord

hij huilt om het huis

rukt aan pannen deuren vensters

drijft onrust in mijn lenden

bij klaarte speur ik naar schade

dit keer was het niet zo erg

hij reed rond met emmers en teilen

met planken en een ton
een stuk oud dagblad van op straat

is komen rusten in een struik

zolang hij raast en huis houdt

blijf ik bij voorkeur binnen

enkel als het dringend is

zal ik mij buiten wagen

hier is bezigheid zat.

dala

een kleed van vreugde

dat jouw ranke schouders tooit

het lied zonder woorden

gezongen in mijn ogen en mijn hart

zinderend tot in de toppen van mijn tenen

alleen door jou gehoord

je danst de avond rond

die rolt tot diep in de morgen

als 't feest voltooid

gedragen in een drang naar meer

in vermoeidheid wordt geborgen

je slaapt de roes van onvermogen

om stil in tijd en jaren

de jeugdige slankheid

voor altijd te blijven dragen

een dichtere morgen dan verwacht

zit ook jij

hier in onze hoek vol strammigheid

doch mooie mollige lijnen

te luisteren naar het verleden

zo lawaaierig dicht bij de overkant

kijkend naar de toekomst

springend en zingend

zoals jij deed

reeds zo eeuwig lijkend lang

voorbij gegaan.                   

dala

de struiken kreunen niet
knip na knip laten ze begaan

zelf zou ik tieren

langzaam bloeden tot de dood

struiken zijn in winterslaap

waar geen leven is te bespeuren

zolang de koude duurt

knip er dus maar op los

zo zal er nieuw leven komen

op de voet van elke afgeknipte stok

enkel als de lente komt

of als de winter zich vergist

wie denkt aan pijn bij planten

heeft een levendige fantasie

wat gaat voor bos en wildernis

past niet in eigen hof

toch geef ik soms voorkeur

aan wat verwildering

maar een tuin vraagt altijd

wel een beetje onderhoud.

Dala

veel blijheid

praten

luisteren

zien

voelen

pijn

verdoken

achter een  gordijn

van vriendschap

zorg en plicht

mijn denken

rust

als balsem

op jouw ziel

de woorden

zijn op

het meevoelen

blijft

geef mij

de nodige tijd.            

Dala

slechts door een kier

laat stilte me binnen

de deur valt zachtjes dicht

duister blijft buiten

lawaai als metgezel

zacht fluistert rust

welkom in ons nest

licht nodigt mij uit
lectuur overmeestert mij

levert mij over aan vergeten

waardoor tijd voor mij lopen gaat 
slaap gaat met mij op de dool
tot jouw hand

zacht mijn schouder roert

en kus mijn lippen raakt

het is midden in de nacht
trap kraakt onder voeten
bed glimlacht zacht
gewoonte loert om de hoek
regelmaat ligt in een knoop
koude lakens jagen slaap eruit
eenzaam zit weer alleen
neemt schrijven tot metgezel.

dala

slaap roept dringend

vermoeidheid tot assistent

inspiratie biedt weerstand

toch worden toetsen

het zwijgen opgelegd

licht wordt duister

zomaar met één vingerknip

voeten zoeken blindelings

geroutineerd de weg

op slapende trap

hoofdkussen is kil

lakens onherbergzaam

vermoeidheid dringt aan

rust houdt zich klaar

warmte is in een luie bui

komt toch langzaam op dreef

blijft nog lang na

als veel later

klaar wakker

reeds lang beneden

hete koffie toevertrouwd

aan een kennis van warm

die luistert naar de naam

thermoskan.

dala

geheugen

wordt de loopjongen

van denken

routine is in dienst

bij redeneren

verwarring

is nooit ver uit de buurt

wordt steeds weer verjaagd

door bezadigd

beiden zijn zelfstandig

maar deze laatste

komt meestal

moeilijk aan de bak

aanvaarden heeft zware taak

weet niet waarin waaruit

kalmte heeft een metgezel

haar naam is rust.

dala

ik voel

kramp op mijn gezicht

tranen langs wang en kin

verdriet bespringt mijn hart

is het daar niet ongezien

denkbeeldig binnengeglipt

als ik van de pijn

niet meer weet waarin waaruit

daarom gaat rust ervandoor

waarheen blijft onbeantwoord

toch ergens heel ver weg

waar geliefden zoekend zijn

tranen in verborgenheid

buurvrouw heeft het door

ogen liegen nooit

lachen is vergaan

plots is alles leeg

zekerheid is ook vertrokken

zo maar met pak en zak

veel was er niet te dragen

één pak is blijven staan

gekneveld in een hoek

niet groot maar eens open

vliegt vriendschap op me af

zo komt alles nog goed.

Dala

telkens als het stormt bij ons, denk ik terug aan de tsunami van eind 2005. Het geicht is geschreven na het herhaaldelijk bekijken van steeds dezelfde beelden.

de  beelden kwamen steeds terug

ik zag de wereld kantelen op mijn bord
bevend trilde ik mee
en alles viel in brokken uiteen
de dans kon ik ontspringen
toen spoelde ik mee
een eind met het geweld
greep me vast aan de kruin van een boom
kwam weer tot mezelf
onder een groezelig deken
zei aan niemand iets

waar eens mijn huisje stond

is enkel puin
mijn geliefden
ik ben op zoek
hopeloos
er is niemand meer

dala