Archief

Bij een gedicht over het geheugen past deze wolk vergeetmenietjes, genesteld tussen kruiden.


vergeten

geheugen van mij
je vergeet steeds
meer en meer
verward de dagen
de kinderen hun naam
hun geboortedagdatum
mag ik je nog vragen
daar vergis ik me niet
maar vraag het jaartal niet
daar is de zekerheid zoek
en moet ik mij bevragen

bloemen en planten
de namen vervagen
verwarring alom
kleur en geur
bewaren hun helderheid
verder zal ik niet meer vragen
je bent aangetast
over heel de lijn
kortom
geheugen
ik raak je stilaan kwijt.

dala

Zoek hier geen tranen.  Hier blijft alles zoals het is. Alleen de tand des tijds speelt hier stilletjes mee.


voorbij

tranen
opgedroogd
bewaard
als diamanten
in een kristallen hart

verdriet
opgespaard
verwerkt
wel langzaam
zeer lang na datum

vreugde
doorgebroken
eindelijk
duurzaam blijvend
ontplooid een brede lach.

dala

Er zijn dromen in de slaap die een weerspiegeling zijn van jouw eigen interne toestand en er zijn verwachtingsdromen waarvan je wenst dat ze uitkomen en eens ze uitkomen dat ze dan ook stand houden.

de droom

jouw droom
slaat stuk
andermaal
hard
meedogenloos
en jij
moet doorgaan
omwille van
zovele redenen
die van jou zijn
en opnieuw sta je
niet alleen
het lot beslist
wie je helpt
wie je steunt
geduld en liefde
en ook deze pijn
komt binnenkort
tot een eind.

dala

Het leven kan zijn als een trap opwaards of neerwaards maar  ook als een rustige kamer of een tuin vol werk en ontspanning.

het leven

eventjes maar
ondervraagt
jouw blik
mijn aanwezigheid

mijn enig antwoord
is luisteren
aandacht gevend
aan elke zucht

in jouw ogen is pijn
jij moet opnieuw
die stijle trap op
naar stabiel geluk

dala

Al dit aardewerk dateert van lang vòòr Christus.  Wat is ons leven hier op aarde toch beperkt.

mijn leven

eeuwig is mijn lichaam niet
een knip en alles is voorbij
aftakeling buiten uit
aftakeling binnenin
gevat in pijn
hoe lang nog
zal ik er zijn
maar ik houd zo vast
aan zon en maan
aan zoveel
dat ik niet benoem
en aan jou.

dala