Archief

Ik was veel alleen, met pijn en mijmerde over schoonheid maar ik had niet voldoende energie om te handelen.


schoonheid

abstract begrip
wat voor mij mooi is
kan voor jou en anderen
zeer lelijk zijn
 
perfecte vorm
van Griekse vaas
boeit mij telkens weer 
en blijft constant

als ik kijk naar jou
wisselend van humeur
waarop soms
jouw schoonheid zwalpt

dan weet ik
hoe vergankelijk
uitwendige schoonheid is
inwendig houdt ze langer stand.

dala

Het is niet definitief.  Het noemt afbouwen maar het voelt aan als een langzaam afscheid. Straks gaat de poort voor mij open en weer dicht . Er is geen terugkeer mogelijk.

afscheid

ik ga mijn weg

langzamer nu

van de ene pijn

naar de andere

mij vastklampend

hier en daar

toch los ik greep

nu hier

dan daar

zo laat ik langzaam los

dokter noch geestelijke

kan de pijn hier peilen

begrijpt helemaal niet

zo ga ik stap na stap

naar de stilte

naar het einde

naar de andere dimensie

het nieuwe begin

zo neem ik stilletjes afscheid

van alles waarvan ik hou

ook van jou

de smaak voelt bitter.

dala

alleen zijn  

als het knaagt

aan mij

dan kan de fiets

een oplossing zijn

niet altijd hoor

de eenzame fietser

is ook alleen

maar de wereld beweegt

dan kom ik thuis

alles is als nieuw

toch zo vertrouwd

ik kom tot rust.

dala

Sommige mensen dromen regelmatig van spinnen. Dan zijn het enkel van die enge tot vreselijke angstdromen.

uit het verleden

jouw deur stond open

geen teken van leven
ik durfde niet binnen
privacy boven alles

keerde bedrukt terug

was je even weg

of zat ze weggedoken

mij een teken gevend

blijf toch weg

ik hoef je helemaal niet

om de hoek zag ik je komen

durfde niet te wuiven

je merkte mij op

deed mij teken te stoppen

ik genoot van jouw lach

met evenveel woorden

verwelkomde je mij

je praatte honderduit

ik had een nare droom gehad

maar die kwam even niet uit

ik verfris me wat zei je opgewekt

enkele ogenblikken later

was je terug met een tekenblok

ook de potloden ontbraken niet

het lukte mij wonderwel

mijn vermoeidheid was verdwenen

je bewonderde de tekening

we gingen vrolijk wandelen

de zon bescheen onze vriendschap

de week erop bleef je in een ongeval

zou ik je hebben gevraagd
om samen verder te gaan
het laten bloeien tot levenspracht
mijn schuchterheid had toen geen grenzen
veel later liet ik aan het meisje de vraag
 

nooit nog had ik een model

ik voelde me triest en eenzaam

ging lang een andere ziekelijke weg

jaren later bij een nieuw begin

kwam het artistieke pas terug.

dala

Zo'n figuratief vrouwenbeeld kan bij mij zoveel oproepen. Veel moois maar ook veel verdriet.

verdriet  
 

jouw naam

is nooit vernoemd

in verband met mij

had iemand iets door

blijft een onbeantwoorde vraag

bij het ultieme afscheid

stond ik achteraan
niemand gaf aandacht

aan mijn verdriet

ik mis je nu nog

langzaam sleet het toch

maar soms als ik alleen ben

mij zo eenzaam voel

daagt het verdriet weer op

dan komt de pijn van zo diep

jouw sereen gelaat

is niet meer bij machte

mij hoop te geven

het verdriet knaagt hardnekkig

jij komt niet terug.

dala