Archief

Sedert ik met pensioen ben wil ik altijd maar naar de tuin om voor jou en mij een paradijsje te creëren waar we samen in genieten maar soms dreig ik slachtoffer te worden van mijn ijver maar het is alsof de natuur mij dan binnen houdt.


buiten

in onbegrensde drang

werken tot het kraakt

als zoete wraak

op wie of wat 

weet ik niet


om de onbeheerste sprong

niet meer gedwongen

in de dwang van elke dag

 zo maar

mijn eigen laten zweten

in de vrijheid als nooit voorheen

dan is daar nog
moeder natuur

die met ruige regenvlagen

mij nu in alle heftigheid
zonder woorden

wijs maar binnen houdt

zodat mijn inspiratie

stil maar duidelijk

de grens verlegt die

buiten niet is te vinden
doch diep in mij

de bakens heeft verzet.             

dala

ik

ik ben niet oud

ben niet wijs

word wel kaal en grijs

ik heb het koud.            

ons leven begon

met de dood voor ogen

wij dansen en drinken bleven

tot de ochtend toe

toen in de prille morgen

de doffe slaap overging

in een eindeloos verleden

droevig

waren de dagen

triest de laatste stonde samen

mijn verdriet schokte

in een hoek

na het scheiden

mijn hoop voor de toekomst

verdween met jou.                  

dala

genoeg regen
gerommel
grote hagelstenen

geef ons zon
gezellige warmte
gevoelig meer kleur

geen lachen meer
gezelligheid verdwenen
grimmigheid alom

gedoken schuilen
geduldig wachtend 
genoeg van vies humeur.

dala

mijn woorden komen

aarzelend

van heel diep

ze scheppen geen poen

mijn geluk

ligt mede

in jouw hart

mijn verlangen was

stil bij je te zijn

geen grote bel

geen trom of trompet

enkel

gedeeld geluk

gedragen door de stilte

van luisteren en verstaan

te veel gepraat

luistert niet

naar de nood

zal het gras groener zijn

als het ingevroren is

bewaard

voor het nageslacht ?

dala