Archief

vrouwenwereld               

           

je bent er niet

mijn liefste

drie dagen lang

het gaat wel

zonder jou

een beetje toch

miniem

dat wel 

 

je denkt toch niet

dat ik een gat spring

in de lucht

zou trouwens niet lukken

nu nog niet

nog heel wat geduld

taal van mijn verzorgsters

je bent er niet

en dat is erg

toch voor mij

al komt Katleen

elke morgen

even binnenwippen

vijf minuutjes

voor wondzorg

Nil van velt eenmalig
tien minuten

de bestellijst voor tuinzaden

vlug ingevuld

en bij Caroline

daar moet ik heen

is een kwartier algemene regel

voor elke behandeling

voor mijn tanden

trekt Lieve een half uur uit

en morgen komt Veerle

drie uur

beloond met dienstencheques

na haar heengaan

kan ik alles weer overhoop halen

op dinsdagavond weight watchers

anderhalf uur

meestal ben ik er als man

helemaal alleen

soms een bende van twintig

uit de kluiten gewassen vrouwen
het lukt  wel allemaal heel anders

dan jij kan vermoeden

mijn wereld is een vrouwenwereld

grotendeels toch

en het voelt niet altijd fijn

toch meestal wel
en zo af en toe
brengt één van de twee dochters
toch telkens weer
twee mannen mee.

dala

aarzelend           

 

te lang

veel te lang

is de onderbreking

van gewone werkzaamheden

hervatten gaat

moeizaam tergend traag

gebroken ritme

herstelt niet vlug

vervelend langzaam

gelukkig is mijn slaapritme

behouden

door alles heen

vroeg erin

vroeg eruit

zeer vroeg

luisteren met alle aandacht

naar de signalen van herstel

genezing komt traag

te weinig geduld

jij moet spreken

wat zou het zijn voor jou

op de rand van verveling

aarzelend aftasten om

weer op gang te kunnen komen

lichtjes bang

te vlug te gaan.

 

dala

waar woon je toch                            

 

een beetje een rare vraag hé

maar ja is dat zo raar

hoeveel was je deze week hier bij mij

heel weinig toch

uitzondering zeg je dan heel vlug

te vlug hoor en zelfs veel te vlug

je kent reeds de datum

heel dichtbij

van je volgende vlucht

naar onze lieveling

vooral jouw lieveling

een beetje ziekjes toch

die schat

terwijl ik hier het spook zie

dat ik nooit binnenlaat

verveling

omdat ik niet buiten kan

gelukkig van voorbijgaande aard

ik kan me weer vermoeien

meer dan mijn hoofd en ogen

de ezel kan weer afgejakkerd

een heel klein beetje toch

waar woon je toch

al die nachten dat je er niet bent

vertouwen is een mooie deugd

nietwaar en wederzijds.

 

dala

gevoelens blazen warm of koud
om van te rillen want ze zijn nooit neutraal
de achtergrond speelt een stevige rol
bepaald de aard van de rilling fijn of niet
soms voel je enkel een schim van jezelf
kiezen dan dan even onmogelijk zijn

uitdiepen

 

de vraag vuurt zich af

met ronddwarrelende verwarring gepaard

weet nergens te landen omdat aarden niet kan

tot rust komt ze nooit gezien haar werkelijkheid

de toekomst daagt me  uit te wijken voor de waarheid

de onrust is  reeds te breed verspreid

omkranst door verduisterde spreuken

waarom ik geen klaarheid durf te handhaven

daar gaat het tenslotte om terwijl ik geen antwoord heb

tenzij ‘niet weet niet deert’

 

sereenheid kom gerust en heers voor altijd

hier in de diepte alleen is er nog plaats

de oppervlakte is bewoond door valse geruchten

niemand weet door wie verspreid

veeg alle ruimten van mijn geest maagdelijk schoon

jouw beeld duikt steeds dieper weg

de schoonheid van jou ziel bedwelmd mijn verlangen

verlangen naar rust zoekt mijn vragen af

 

als jij er niet bent blijft het verlangen alert

doemdenken doet een vruchteloze poging

zekerheid is de koning van mijn denken

haar vriendin luistert naar de naam vertrouwen.

 

dala

dromen kan
natuurlijk
de sneeuw was er
weken te vroeg
enkele uren maar
en alles was voorbij
een kesrstal in de sneeuw
nagebootst met watten
verleden tijd
een beeldengroep volstaat





de boom hangt vol slierten
lichtjes pinkelen in kinderogen
slierten in keuzevorm en kleur
vleugelen er omheen
geven vaak een beeld
van overladenheid
en op de grond
de geschenken uitgespreid

droog

 

de bron van woorden

stokt en droogt op

het zoeken richt zijn denken

smeekt de muze

kom terug

waarom toch ben je heen gegaan

 

gevoelens worden week

de uitlaatklep potdicht

geen verlossende woorden meer

verwarring stelt vragen door mekaar

antwoorden gingen  alle richtingen uit

maar laten zich niet horen

 

buiten heerst vorst en kou

gelukkig is het hier goed warm

zo heel dicht bij jou

de muze rust wat uit

niet verwittigen vooraf

is bij haar doodgewoon.

 

dala

winterkou

 

terwijl de foto’s stralen

herinneren aan de zomerzon

zal mijn glimlach falen

in de winterkou

zelfs de zon vermag nu niets

ook de muze is gegaan

spreek ik reservewoorden aan

verzameld in een bijna vergeten schrift

gevonden in een bijna vergeten bak

over slapende muzen

maar dat is in zomertij

nu is de muze heen gegaan

heeft de kou haar bang gemaakt

ik weet het niet

gelukkig zijn er teksten

zijn er zomerfoto’s

is er de herinnering

ben jij er nog.

 

dala

kijk                                

 

niets dan parels eenvormig wit

met flikkering van donker en licht

oogverblindend is het niet maar eerder mat

wel rillingen verwekkend als bibberende last

onuitgesproken afkeer voor die koude schoonheid

 

het groene gras en de donkere bomen zien wit

buiten geparkeerde auto’s rood groen of blauw ook wit

jouw gezicht en handen zien groen en blauw

kruip weg in een sjaal of kap en schoei jouw handen

kom binnen en neem wat  temperatuur in de heerlijke warmte

 

voel gezelligheid die als een warme fijne knuffel jouw omsluit

wil je wat vertroeteling kom dan maar in mijn armen

er is wat warme drank en we maken tijd

ga niet meer weg maar laat het nu aan mij

enkel als het dringend is  laat ik jou nu alleen.

 

dala