Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.
Maandag 11 juli 2005

stapelwolken

waar of niet waar?

zoals het zou moeten
en de regen altijd valt
daar ben ik een witte wolk
wat droef in hoge sferen
dus jaag ik mijn bui omhoog
en laat ze ijselijk wenen
tot de lucht weer scheurt

het licht is maar symbolisch
en niet een ziel die treurt
het zijn is fragmentarisch
en raakt teneergeslagen
de droge aarde, en zucht

ik ruik weer
ozon in de lucht

---
Geschreven door Verdano om 16:19 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

bomi22 juli 2005 om 22:33

Prachtig

gedicht, dat is wat men noemt in hogere sferen leven en in kleine druppels weer op aarde vallen. Heerlijk die stijl.
Groeten bomi
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 10 juli 2005

Tot bloedens toe

*

zo vaak werd er het graan gemaaid
de wortels uitgerukt, de kale grond
tot bloedens toe vermoord en geel
de oude aarde dieper omgeploegd

nu groeit nog enkel stro in overvloed
en doornen klauwen er zo hardvochtig
de handen rood

er is geen gras meer
om op neer te vleien
geen zinderend woord

een hete zon heeft
mijn hart gedroogd

---

Geschreven door Verdano om 13:56 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 9 juli 2005

de oogst

te vaak heb ik er graan gemaaid
tot aan de wortels toe, de kale grond
en telkens terug opnieuw gezaaid

de oogst werd er niet rijker van
de grachten aan de boord wel smaller
de aarde is te arm en droog geworden

slechts stro in overvloed
een vale kleur van goud
en een ontevreden boer

Geschreven door Verdano om 10:32 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 7 juli 2005

de verbeten schrijver

hij houdt zijn hoofd zo scheef
zijn tong werd haast gebeten
een hand klemt zo muurvast
zijn zware pen die blad vergeten
zinnen schreef 
met  krullen aan de rand

hij versiert het woord
verlucht zijn zwarte teksten
om éénduidig waar te maken
wat hem zoal bekoort

---



Geschreven door Verdano om 10:49 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 6 juli 2005

onmenselijk

hij ziet zichzelf soms hemeltergend grijs
in dwaze vormen die het licht hebben
verdonkeremaand.

hij vraagt zich af, of een god nog wel
bestaat, echt zinvol is en hem genegen
hij zoekt de kleur van 't droef gewaad
de ozongeur van onweerachtig streven
is maar een prikkeling voor de geest
hij is slechts beest, geen dierlijk wezen

hij ziet zichzelf ook in hellewaarts rood
gedreven, want zelfs de rauwe dood
is hem om het even

---


Geschreven door Verdano om 11:59 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 6 juli 2005

ruw en ongegrond

laat ons vandaag het onkruid wieden
zoals de vergeet-mij-nietjes
de ere-prijs
en herders-tasjes
rukken we zonder pardon
de grond uit met vuile handen

we planten liever zwarte tulpen
en rode rozen
krampachtig op een rij
fatsoen in planten is toch een plantsoen?

Geschreven door Verdano om 10:10 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 5 juli 2005

Halfbeeld

aan de buitenkant is hij beeldig
steen en zachthartig binnen
zijn gelaat is roerloos grijs
de mond verbeten strak
de ogen slechte gaten

hij zegt ook - ik ben ook beeldig hard -

frontaal is hij dus man
de onderkant wordt niet verhuld
maar is gewoon (t)rots gebleven

het zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt
de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders bleven staren -

nu blijft hij immers vast verbonden
en kijkt hij mij niet meer verwijtend
aan

----
Geschreven door Verdano om 14:05 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 4 juli 2005

Metamorfose, een man wordt tijd.

*

hij wond zich op
omdat de tijd steeds trager liep
en het allemaal zo lang bleef duren

nu woont hij in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen

met één oog staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet meer
daar draaien wijzers rond
hij staat oog in oog met zichzelf

hij hapert als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken

hij had ooit
een koekoek
die af en toe te voorschijn kwam
om uren gade te slaan

---
Geschreven door Verdano om 12:51 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 4 juli 2005

absurditeiten

hier worden de bomen groen geplant
de stortregens graven de wortels bloot
het gras werd al te lang gedoogd
en heeft een gele kleur gekregen

geef mij maar paarse beukendromen
of rode kool op 't veld in lange rijen
en malse regen, een storm, de overvloed

en het onkruid mag wat mij betreft
heel welig tieren, ik ben toch potdoof
en groene vingers heb ik niet





Geschreven door Verdano om 12:35 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 3 juli 2005

Wat is poëzie

Poëzie is voor mij niet meer of minder dan "fantasie", waarbij je balanceert op de grenzen van de taal. Het is verbeeldingswerk, waar gewone woorden niet meer genoeg zijn om het hele scala van hetgeen ik zie of hoor of voel of proef te beschrijven.

We zijn zo beperkt met enkel onze zintuigen Het innerlijke heeft echter dat allemaal niet nodig, daar is rijkdom.

hij zegt
- en altijd bijna onverstaanbaar -
graaf diep, voorbij het stof
nog dieper dan de zwarte aarde
tot op de rotsen, tot het magma vloeibaar wordt

hij zegt
- en altijd luchtig bijna onbegrijpbaar -
zweef hoog, voorbij de wolken
nog hoger dan de blauwe lucht
tot aan de zon, totdat het licht verblindend wordt

met mijn voeten in de aarde
en mijn hoofd in de wolken
roep ik dan de bergen toe

ze groeiden immers uit de diepste aarde
en klimmen naar het felste zonlicht toe

waarom staan jullie
daar zo stijf en stram
en ligt er sneeuw op jullie toppen
en vloeit er water aan je voeten

en het gruis beneden antwoordt dan

we hebben ooit de hel ontmoet
en de hitte heeft ons omgesmolten
de koude in de hemel
heeft ons hoofd gekraakt

nu wachten we op het malen
van de aarde, en zoeken we
weer de dieptes op.

Geschreven door Verdano om 16:56 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 2 juli 2005

Het tijdelijk vertraagde zijn

hij windt zich op
omdat de tijd
wat trager liep
en het allemaal
te lang bleef duren

de wolken pakken samen
ze trekken in slagorde
naar de zon

hij woont dus
in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen

met één oog
staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet
daar draaien wijzers rond
hij staat immers
steeds oog in oog
met zichzelf

hij hapert
als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken

zijn neef heeft
een koekoek
die af en toe
te voorschijn komt
om uren gade te slagen

---
Geschreven door Verdano om 11:17 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 1 juli 2005

halfbeeld van een man

steenwerk

 hij fluistert
- ik ben beeldig steen 
en  zachthartig binnen -

maar zijn gelaat
is roerloos grijs
de trekken uitgehakt
de mond verbeten strak,
de ogen slechte gaten

hij zegt ook
- ik ben ook
beeldig hard
half afgemaakt
van buiten -

frontaal is hij een man
de achterkant wordt
niet verhuld en is
een rots gebleven

hij zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt -

de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders
bleven staren
naar...

 

Geschreven door Verdano om 13:57 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 30 juni 2005

Voor een schildervrouw

soms wil ik wel wat,
woord verstrooien
zoals kersenbloesem
dat gedreven doet

helaas duurt zoiets
slechts een dag of drie
en ook de kleur blijft
niet standvastig rood

dan wil ik wel
een schilder zijn
op een wit vlak

teken ik
eerst contouren
en wat vegen grijs
om er diepgang
aan te geven
en reliëf misschien

de kleuren laat ik
kraken in zilverwit
en glanzend zwart
het rood dient slechts
om sfeer te geven
aan het bloeden
van een hart

Geschreven door Verdano om 12:23 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 30 juni 2005

Een bedenking

Hetgeen oorspronkelijk begonnen was om meiden te versieren, had zich na een lange incubatieperiode ontwikkeld tot een soort therapeutisch schrijven. Dat stadium ben ik momenteel voorbij, ik heb de taal ontdekt als instrument. Terwijl ik vroeger alles héél klaar en duidelijk op papier zette, om zeker geen misverstanden te laten ontstaan, probeer ik nu zoveel mogelijk duiding te geven in de zinnen, zodat er een heel scala van intenties leesbaar wordt. Ik ben dus zelfs niet meer dubbelzinnig maar meervoudig zinnig aan het worden (dat hoop ik althans).

 

 

Geschreven door Verdano om 12:06 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 30 juni 2005

Waterwerk

 Tussen de sluizen

hij zegt
- ik zie de tijd voorbij glijden -
en in een houten schoen
drijft hij dus kunstig
en kan waterlopen
langs een jaagpad aan de kant

meestal vaart hij
van sluis tot sluis
en terug dezelfde waterweg

heenreis met de wind mee
en terug met de stroming

hij zegt
- ik haal de tijd soms in -
hij neemt zijn fiets dan
en jaagt zich voort
voorbij de trage boten

en toch zie ik hem
telkens waterlopen
het jaagpad
ligt zo hoog
Geschreven door Verdano om 10:49 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten