Alleen Het eerste woord is heilig

-

hij draagt een spiegeltrui
die in mijn blikveld werd
gevangen in het water
weekt zijn gouden vlees 

die rare lippen maken
't zoenen overmoedig
ze happen dan ook hele
brokken uit de lucht

aan de oeverkant zie ik nog
een koppel karperzoenen 
zijn trui die slobbert wat 

en in haar mond zwemt 
een tong zo lekker tussen 
een paar sensuele lippen 

en hij hapt nu ook naar lucht
bekijkt haar heel verbaasd
met van die vissenogen

---

-

hij preekt haat
het ijzig woord
en heeft zichzelf
een paradijs
gegeven

slechts koud staal
en grijze steen
is zonder schuld
gebleven

er klauwt een marter
in zijn hart

vlijmscherpe tanden
en het bloed stolt
glanzend zwart

hij hoeft zichzelf
niet te vergeven

zijn haat is immer
groot genoeg

---

*

hij kent het matig leven niet
de dagen worden telkens afgeteld
en roepen welbespraakt de mensen toe

wij worden aanhankelijk, en zijn lippenspel
trachten we te lezen, maar de klank gaat
dieper dan de aarde tot aan de grondtoon

hij gebaart daarom heftig en wenkt
zichtbaar wordt de wereld één zin zijn
dagen zijn geteld geweest maar hij weet
het niet of wil het niet weten, hij sterft
nog liever onverwacht op houten planken

maar het hijgen schraapt de stembanden hees
het wassen van woorden verloopt zo moeizaam

---

-

hij staart nu hopeloos bezopen naar
de bodem van het glas en beseft dan
dat de leegte, het ontbreken van
goedkope rode wijn, het einde was

geen glazen staan meer overeind
een wijnfles evenmin, ze rollen rond
het holle klinken ligt er overvloedig
op de grond en de dagen zingen
niet ze klagen, ze strompelen
nog altijd voort


***

*

alsof hij zich met een ganzeveer
tot bloedens toe geprikkeld had
zo rood schreef hij de krullen
die voor mij nog verzonnen
moesten worden, ze kropen
zoals mieren hun richtingloze
kronkels op een blad, ze beten

en zijn ogen die traanden niet verbeten
 gemaakt verdriet maar van slierten rook
en ook omdat hij van nevel, bossen en hoge
bergen houdt, zijn blik dwaalt er nog rond
haar navel en haar platte heuvels liggen er
nog na te trillen van genot in de ochtend
en zijn storm werd er gesust

---

aanleiding tot een gedicht

wat is er zo bijzonders aan
een meeuw, een duif, een kraai
en een merel die me elke ochtend
liedjes zingt en nooit alleen en overal

ze vliegen, ze hebben streken in de lucht
ze voelen de warmte van het grasveld
bellen maken, die zich losrukken
en hen in vervoering brengen

omdat het zweven moeiteloos gaat
als ze cirkels vliegen, en hoger steeds hoger
alleen de merel niet, die zit te kwelen
en meestal in de grond te wroeten

hij heeft zijn zinnen aardewaarts gericht

*

vandaag zoekt hij zich nog graag
een trage weg, één zonder nood
om op zijn stappen terug te keren
een wandelpad, een doorgang 
een andere zon en avondrood

want tussen de scherpe stenen
raakt die weg altijd versperd
en scheurt het schoeisel er tot
men bloedvoets verder strompelt

het blijkt zo moeilijk om 
ooit terug te keren zo laat
hij dan zijn sporen na en kijkt
dus niet meer om

zijn zinnen heeft hij al uitbundig
op gebleekt papier beschreven
en verzameld in een boek
maar de bladeren hebben
een vluchtig lot verkozen

zijn jaren zijn wel niet meer
zo jong gebleven, ze zijn dan ook
al eeuwen zoek

---

*

het stemt mij tijdloos als verteerde letters
zwijgzaam wijken voor onleesbaar groen
van korstmos

er woedt geen hellevuur meer
er klinken geen zondvloed woorden
er ligt geen grafgift meer
op zwart marmer en arduinen stenen
blijven grijsgetint voor eeuwen

dat ik ooit een ster was
scherpt nog mijn leesgenot voor namen
en een tijdvak voor hun jeugd
een kosmos

hier rust...

zou het zijn
eeuwige rust zijn
die mij zo bekoort?

---

de koude heb ik ingehaald
zo triomfantlijk met fanfare
met tromgeroffel en bliksems
die ik ver heb weggeslingerd
zo ben ik, soms goddelijk  
Zeus of Thor zijn hamer