Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.
Woensdag 27 juli 2005

Kluizenaar

soms is een eenzaam mens
in een godvergeten land
nog het beste wat hem
overkomen kan

er rijden geen metrostellen 
noch dubbeldekkers rond.

er zwerft enkel ongevaarlijk stof 
de echo zingt er nog in koor
en is het overal mee eens

---
Geschreven door Verdano om 09:41 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Maandag 25 juli 2005

karpers zoenen (II)

-

hij draagt een spiegeltrui
die in mijn blikveld werd
gevangen in het water
weekt zijn gouden vlees 

die rare lippen maken
't zoenen overmoedig
ze happen dan ook hele
brokken uit de lucht

aan de oeverkant zie ik nog
een koppel karperzoenen 
zijn trui die slobbert wat 

en in haar mond zwemt 
een tong zo lekker tussen 
een paar sensuele lippen 

en hij hapt nu ook naar lucht
bekijkt haar heel verbaasd
met van die vissenogen

---

Geschreven door Verdano om 11:52 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 24 juli 2005

het hatelijk heden

-

hij preekt haat
het ijzig woord
en heeft zichzelf
een paradijs
gegeven

slechts koud staal
en grijze steen
is zonder schuld
gebleven

er klauwt een marter
in zijn hart

vlijmscherpe tanden
en het bloed stolt
glanzend zwart

hij hoeft zichzelf
niet te vergeven

zijn haat is immer
groot genoeg

---

Geschreven door Verdano om 13:58 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 24 juli 2005

Oorlogs veteraan

de vaders hebben groot verdriet
en moeders medelijden

want de zoon is het paradepaard
en houdt van tromgeroffel
lange rijen epauletten
en een schouder het geweer

maar bij zijn terugkeer
jaren later is hij zwijgzaam
en verstoord zoekt hij
zijn onschuld die nooit
het slagveld heeft verlaten
maar gesneuveld is
op het veld van eer


Geschreven door Verdano om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 23 juli 2005

Een dichter op het podium

*

hij kent het matig leven niet
de dagen worden telkens afgeteld
en roepen welbespraakt de mensen toe

wij worden aanhankelijk, en zijn lippenspel
trachten we te lezen, maar de klank gaat
dieper dan de aarde tot aan de grondtoon

hij gebaart daarom heftig en wenkt
zichtbaar wordt de wereld één zin zijn
dagen zijn geteld geweest maar hij weet
het niet of wil het niet weten, hij sterft
nog liever onverwacht op houten planken

maar het hijgen schraapt de stembanden hees
het wassen van woorden verloopt zo moeizaam

---

Geschreven door Verdano om 10:56 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 22 juli 2005

Zoektocht

Bijna wanhopig ben ik op zoek naar dichtkunst, het is niet omdat ik veel te vertellen heb, of een boodschap wil brengen, integendeel ik ben nog steeds onder de indruk van de kracht van "het woord".

Naar mijn gevoel is de poëzie ontstaan uit aanbidding of toverspreuken, een aanroeping of om iets of iemand te bezweren. In de bijbel staat trouwens een van de machtigste spreuken ooit geschreven: "in den beginne was het Woord". Ik heb het Woord lief, is dat geen schone gedachte?

Nimmer luid klonk ooit een woord
zo stellig als de tekens die nagloeien
op berookte muren waar het woord
bliksemde en een hand verscheen.

De dagen zijn geteld

---
Geschreven door Verdano om 13:05 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 21 juli 2005

De leegte in het bestaan

-

hij staart nu hopeloos bezopen naar
de bodem van het glas en beseft dan
dat de leegte, het ontbreken van
goedkope rode wijn, het einde was

geen glazen staan meer overeind
een wijnfles evenmin, ze rollen rond
het holle klinken ligt er overvloedig
op de grond en de dagen zingen
niet ze klagen, ze strompelen
nog altijd voort


***

Geschreven door Verdano om 11:03 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 19 juli 2005

dichtoefening

vandaag is hij weer buigzaam
staal, van alle hardheid heeft hij
zich ontdaan en geen moker zal
hem nog op 't aambeeld smeden
hij werd genoeg verhit, het bloed
had ook te veel het hoofd bestegen

het zweet dat parelt op zijn slaap
kruipt ongestoord en vindt de weg
vanzelf, het kent geen maat geen
vezel aan zijn lijf is droog gebleven
Geschreven door Verdano om 19:56 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 19 juli 2005

Impressie van Jotie

waarom heeft hij zijn dagen
stuk voor stuk afgemaakt
hij heeft ze met de naald 
zo uitvoerig beschreven

(als bloedbanen naar zijn hart)

naar een soort vergeeldheid
verdrukt en geduldig papier 
in bruine kartonnen dozen 
gestapeld, hij heeft daarbij
zorgvuldig het touw gebruikt

Geschreven door Verdano om 10:17 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 18 juli 2005

Aardewaartse zinnen

*

alsof hij zich met een ganzeveer
tot bloedens toe geprikkeld had
zo rood schreef hij de krullen
die voor mij nog verzonnen
moesten worden, ze kropen
zoals mieren hun richtingloze
kronkels op een blad, ze beten

en zijn ogen die traanden niet verbeten
 gemaakt verdriet maar van slierten rook
en ook omdat hij van nevel, bossen en hoge
bergen houdt, zijn blik dwaalt er nog rond
haar navel en haar platte heuvels liggen er
nog na te trillen van genot in de ochtend
en zijn storm werd er gesust

---

Geschreven door Verdano om 14:47 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 18 juli 2005

ochtend cirkels

aanleiding tot een gedicht

wat is er zo bijzonders aan
een meeuw, een duif, een kraai
en een merel die me elke ochtend
liedjes zingt en nooit alleen en overal

ze vliegen, ze hebben streken in de lucht
ze voelen de warmte van het grasveld
bellen maken, die zich losrukken
en hen in vervoering brengen

omdat het zweven moeiteloos gaat
als ze cirkels vliegen, en hoger steeds hoger
alleen de merel niet, die zit te kwelen
en meestal in de grond te wroeten

hij heeft zijn zinnen aardewaarts gericht

Geschreven door Verdano om 12:34 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 17 juli 2005

Dialectiek

Hij houdt van Marx en misschien
ook van zijn broeders op wit doek
hij schrijft ook kapitale zinnen
en een vleug gedachtengoed

zijn these

is de mens soms al vergeten waar hij zijn dagen heeft gesleten
als kind toen hij niet praten kon en enkel maar wat kreten slaken

zijn mond heeft welgevormde lippen die zo spraakzaam zijn
en zijn keel stoot zoetgevooisde klanken zo maar weg in 't niets

hij wilde niets
meer dan wat aangename conversatie
met een helder ogenblik dat doordringt tot in het diepst
van wat? Zou er dan toch een god bestaan?

zijn antithese

de mens heeft ooit het rechte pad verlaten
en is voor het kapitaal gezwicht en hebbedingen
hij heeft de schoonheid koud vermoord met bloed bespat
en opgesloten in de krakers van een cokesfabriek
waar het zwart de boventonen heeft versmacht
het vuur plots weer ontvlamt als men het tracht te blussen

zijn conclusie

zelfs mij blijft het een raadsel, waarom een mens zou delen
of misschien een beetje altruïstisch is, we hebben toch zo graag

ik wou dat ik zijn zinnen had geschreven
en mijn naam onderaan het blad


Geschreven door Verdano om 13:14 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 16 juli 2005

kat en hond

 ik kijk de kat
uit de boom
en mijn hond
staat op wacht
naast de stam
met zijn tong
uit zijn bek
te hijgen

ocharme de kat
zij zwaait
met haar staart
en zij blaast
de hoektanden
bloot

met een grijns die zelfs
een hond in vervoering
kan brengen

want hij jankt

maar begrijpen
dat doet hij dus nooit

want hij zwaait
ook met zijn staart
Geschreven door Verdano om 20:19 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 15 juli 2005

Het einde van het reizen

*

vandaag zoekt hij zich nog graag
een trage weg, één zonder nood
om op zijn stappen terug te keren
een wandelpad, een doorgang 
een andere zon en avondrood

want tussen de scherpe stenen
raakt die weg altijd versperd
en scheurt het schoeisel er tot
men bloedvoets verder strompelt

het blijkt zo moeilijk om 
ooit terug te keren zo laat
hij dan zijn sporen na en kijkt
dus niet meer om

zijn zinnen heeft hij al uitbundig
op gebleekt papier beschreven
en verzameld in een boek
maar de bladeren hebben
een vluchtig lot verkozen

zijn jaren zijn wel niet meer
zo jong gebleven, ze zijn dan ook
al eeuwen zoek

---

Geschreven door Verdano om 13:52 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 12 juli 2005

Rust in vrede

*

het stemt mij tijdloos als verteerde letters
zwijgzaam wijken voor onleesbaar groen
van korstmos

er woedt geen hellevuur meer
er klinken geen zondvloed woorden
er ligt geen grafgift meer
op zwart marmer en arduinen stenen
blijven grijsgetint voor eeuwen

dat ik ooit een ster was
scherpt nog mijn leesgenot voor namen
en een tijdvak voor hun jeugd
een kosmos

hier rust...

zou het zijn
eeuwige rust zijn
die mij zo bekoort?

---

Geschreven door Verdano om 22:35 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 11 juli 2005

stapelwolken

waar of niet waar?

zoals het zou moeten
en de regen altijd valt
daar ben ik een witte wolk
wat droef in hoge sferen
dus jaag ik mijn bui omhoog
en laat ze ijselijk wenen
tot de lucht weer scheurt

het licht is maar symbolisch
en niet een ziel die treurt
het zijn is fragmentarisch
en raakt teneergeslagen
de droge aarde, en zucht

ik ruik weer
ozon in de lucht

---
Geschreven door Verdano om 16:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten