Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
akke.beakke.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.
Maandag 18 juli 2005

Aardewaartse zinnen

*

alsof hij zich met een ganzeveer
tot bloedens toe geprikkeld had
zo rood schreef hij de krullen
die voor mij nog verzonnen
moesten worden, ze kropen
zoals mieren hun richtingloze
kronkels op een blad, ze beten

en zijn ogen die traanden niet verbeten
 gemaakt verdriet maar van slierten rook
en ook omdat hij van nevel, bossen en hoge
bergen houdt, zijn blik dwaalt er nog rond
haar navel en haar platte heuvels liggen er
nog na te trillen van genot in de ochtend
en zijn storm werd er gesust

---

Geschreven door Verdano om 14:47 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Maandag 18 juli 2005

ochtend cirkels

aanleiding tot een gedicht

wat is er zo bijzonders aan
een meeuw, een duif, een kraai
en een merel die me elke ochtend
liedjes zingt en nooit alleen en overal

ze vliegen, ze hebben streken in de lucht
ze voelen de warmte van het grasveld
bellen maken, die zich losrukken
en hen in vervoering brengen

omdat het zweven moeiteloos gaat
als ze cirkels vliegen, en hoger steeds hoger
alleen de merel niet, die zit te kwelen
en meestal in de grond te wroeten

hij heeft zijn zinnen aardewaarts gericht

Geschreven door Verdano om 12:34 Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 17 juli 2005

Dialectiek

Hij houdt van Marx en misschien
ook van zijn broeders op wit doek
hij schrijft ook kapitale zinnen
en een vleug gedachtengoed

zijn these

is de mens soms al vergeten waar hij zijn dagen heeft gesleten
als kind toen hij niet praten kon en enkel maar wat kreten slaken

zijn mond heeft welgevormde lippen die zo spraakzaam zijn
en zijn keel stoot zoetgevooisde klanken zo maar weg in 't niets

hij wilde niets
meer dan wat aangename conversatie
met een helder ogenblik dat doordringt tot in het diepst
van wat? Zou er dan toch een god bestaan?

zijn antithese

de mens heeft ooit het rechte pad verlaten
en is voor het kapitaal gezwicht en hebbedingen
hij heeft de schoonheid koud vermoord met bloed bespat
en opgesloten in de krakers van een cokesfabriek
waar het zwart de boventonen heeft versmacht
het vuur plots weer ontvlamt als men het tracht te blussen

zijn conclusie

zelfs mij blijft het een raadsel, waarom een mens zou delen
of misschien een beetje altruïstisch is, we hebben toch zo graag

ik wou dat ik zijn zinnen had geschreven
en mijn naam onderaan het blad


Geschreven door Verdano om 13:14 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 16 juli 2005

kat en hond

 ik kijk de kat
uit de boom
en mijn hond
staat op wacht
naast de stam
met zijn tong
uit zijn bek
te hijgen

ocharme de kat
zij zwaait
met haar staart
en zij blaast
de hoektanden
bloot

met een grijns die zelfs
een hond in vervoering
kan brengen

want hij jankt

maar begrijpen
dat doet hij dus nooit

want hij zwaait
ook met zijn staart
Geschreven door Verdano om 20:19 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 15 juli 2005

Het einde van het reizen

*

vandaag zoekt hij zich nog graag
een trage weg, één zonder nood
om op zijn stappen terug te keren
een wandelpad, een doorgang 
een andere zon en avondrood

want tussen de scherpe stenen
raakt die weg altijd versperd
en scheurt het schoeisel er tot
men bloedvoets verder strompelt

het blijkt zo moeilijk om 
ooit terug te keren zo laat
hij dan zijn sporen na en kijkt
dus niet meer om

zijn zinnen heeft hij al uitbundig
op gebleekt papier beschreven
en verzameld in een boek
maar de bladeren hebben
een vluchtig lot verkozen

zijn jaren zijn wel niet meer
zo jong gebleven, ze zijn dan ook
al eeuwen zoek

---

Geschreven door Verdano om 13:52 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 12 juli 2005

Rust in vrede

*

het stemt mij tijdloos als verteerde letters
zwijgzaam wijken voor onleesbaar groen
van korstmos

er woedt geen hellevuur meer
er klinken geen zondvloed woorden
er ligt geen grafgift meer
op zwart marmer en arduinen stenen
blijven grijsgetint voor eeuwen

dat ik ooit een ster was
scherpt nog mijn leesgenot voor namen
en een tijdvak voor hun jeugd
een kosmos

hier rust...

zou het zijn
eeuwige rust zijn
die mij zo bekoort?

---

Geschreven door Verdano om 22:35 Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 11 juli 2005

stapelwolken

waar of niet waar?

zoals het zou moeten
en de regen altijd valt
daar ben ik een witte wolk
wat droef in hoge sferen
dus jaag ik mijn bui omhoog
en laat ze ijselijk wenen
tot de lucht weer scheurt

het licht is maar symbolisch
en niet een ziel die treurt
het zijn is fragmentarisch
en raakt teneergeslagen
de droge aarde, en zucht

ik ruik weer
ozon in de lucht

---
Geschreven door Verdano om 16:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 10 juli 2005

Tot bloedens toe

*

zo vaak werd er het graan gemaaid
de wortels uitgerukt, de kale grond
tot bloedens toe vermoord en geel
de oude aarde dieper omgeploegd

nu groeit nog enkel stro in overvloed
en doornen klauwen er zo hardvochtig
de handen rood

er is geen gras meer
om op neer te vleien
geen zinderend woord

een hete zon heeft
mijn hart gedroogd

---

Geschreven door Verdano om 13:56 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 9 juli 2005

de oogst

te vaak heb ik er graan gemaaid
tot aan de wortels toe, de kale grond
en telkens terug opnieuw gezaaid

de oogst werd er niet rijker van
de grachten aan de boord wel smaller
de aarde is te arm en droog geworden

slechts stro in overvloed
een vale kleur van goud
en een ontevreden boer

Geschreven door Verdano om 10:32 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 7 juli 2005

de verbeten schrijver

hij houdt zijn hoofd zo scheef
zijn tong werd haast gebeten
een hand klemt zo muurvast
zijn zware pen die blad vergeten
zinnen schreef 
met  krullen aan de rand

hij versiert het woord
verlucht zijn zwarte teksten
om éénduidig waar te maken
wat hem zoal bekoort

---



Geschreven door Verdano om 10:49 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 6 juli 2005

onmenselijk

hij ziet zichzelf soms hemeltergend grijs
in dwaze vormen die het licht hebben
verdonkeremaand.

hij vraagt zich af, of een god nog wel
bestaat, echt zinvol is en hem genegen
hij zoekt de kleur van 't droef gewaad
de ozongeur van onweerachtig streven
is maar een prikkeling voor de geest
hij is slechts beest, geen dierlijk wezen

hij ziet zichzelf ook in hellewaarts rood
gedreven, want zelfs de rauwe dood
is hem om het even

---


Geschreven door Verdano om 11:59 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 6 juli 2005

ruw en ongegrond

laat ons vandaag het onkruid wieden
zoals de vergeet-mij-nietjes
de ere-prijs
en herders-tasjes
rukken we zonder pardon
de grond uit met vuile handen

we planten liever zwarte tulpen
en rode rozen
krampachtig op een rij
fatsoen in planten is toch een plantsoen?

Geschreven door Verdano om 10:10 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 5 juli 2005

Halfbeeld

aan de buitenkant is hij beeldig
steen en zachthartig binnen
zijn gelaat is roerloos grijs
de mond verbeten strak
de ogen slechte gaten

hij zegt ook - ik ben ook beeldig hard -

frontaal is hij dus man
de onderkant wordt niet verhuld
maar is gewoon (t)rots gebleven

het zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt
de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders bleven staren -

nu blijft hij immers vast verbonden
en kijkt hij mij niet meer verwijtend
aan

----
Geschreven door Verdano om 14:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten