Vrijdag 15 juli 2005
De vlaamse overval
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 13 juli 2005
De affiche voor donderdag 14 juli
Als u mij eens aan het werk wil zien?Dinsdag 12 juli 2005
Rust in vrede
*
het stemt mij tijdloos als verteerde letters
zwijgzaam wijken voor onleesbaar groen
van korstmos
er woedt geen hellevuur meer
er klinken geen zondvloed woorden
er ligt geen grafgift meer
op zwart marmer en arduinen stenen
blijven grijsgetint voor eeuwen
dat ik ooit een ster was
scherpt nog mijn leesgenot voor namen
en een tijdvak voor hun jeugd
een kosmos
hier rust...
zou het zijn
eeuwige rust zijn
die mij zo bekoort?
---
Maandag 11 juli 2005
onweer weer
de koude heb ik ingehaald
zo triomfantlijk met fanfare
met tromgeroffel en bliksems
die ik ver heb weggeslingerd
zo ben ik, soms goddelijk
Zeus of Thor zijn hamer
Maandag 11 juli 2005
stapelwolken
waar of niet waar?
zoals het zou moeten
en de regen altijd valt
daar ben ik een witte wolk
wat droef in hoge sferen
dus jaag ik mijn bui omhoog
en laat ze ijselijk wenen
tot de lucht weer scheurt
het licht is maar symbolisch
en niet een ziel die treurt
het zijn is fragmentarisch
en raakt teneergeslagen
de droge aarde, en zucht
ik ruik weer
ozon in de lucht
---
zoals het zou moeten
en de regen altijd valt
daar ben ik een witte wolk
wat droef in hoge sferen
dus jaag ik mijn bui omhoog
en laat ze ijselijk wenen
tot de lucht weer scheurt
het licht is maar symbolisch
en niet een ziel die treurt
het zijn is fragmentarisch
en raakt teneergeslagen
de droge aarde, en zucht
ik ruik weer
ozon in de lucht
---
Zondag 10 juli 2005
Tot bloedens toe
*
zo vaak werd er het graan gemaaid
de wortels uitgerukt, de kale grond
tot bloedens toe vermoord en geel
de oude aarde dieper omgeploegd
nu groeit nog enkel stro in overvloed
en doornen klauwen er zo hardvochtig
de handen rood
er is geen gras meer
om op neer te vleien
geen zinderend woord
een hete zon heeft
mijn hart gedroogd
---
Zondag 10 juli 2005
terreur
hij preekt haat, het ijzig woord
en heeft zichzelf verdreven
slechts koud staal en grijze steen
is zonder schuld gebleven
Zaterdag 9 juli 2005
de oogst
te vaak heb ik er graan gemaaid
tot aan de wortels toe, de kale grond
en telkens terug opnieuw gezaaid
de oogst werd er niet rijker van
de grachten aan de boord wel smaller
de aarde is te arm en droog geworden
slechts stro in overvloed
een vale kleur van goud
en een ontevreden boer
Vrijdag 8 juli 2005
impressie van een zelfmoordenaar
er klauwt een marter in zijn hart
vlijmscherpe tanden en het bloed
stolt glanzend zwart
hij hoeft zichzelf niet te vergeven
zijn haat is immers groot genoeg
vlijmscherpe tanden en het bloed
stolt glanzend zwart
hij hoeft zichzelf niet te vergeven
zijn haat is immers groot genoeg
Donderdag 7 juli 2005
de verbeten schrijver
hij houdt zijn hoofd zo scheef
zijn tong werd haast gebeten
een hand klemt zo muurvast
zijn zware pen die blad vergeten
zinnen schreef
met krullen aan de rand
hij versiert het woord
verlucht zijn zwarte teksten
om éénduidig waar te maken
wat hem zoal bekoort
---
zijn tong werd haast gebeten
een hand klemt zo muurvast
zijn zware pen die blad vergeten
zinnen schreef
met krullen aan de rand
hij versiert het woord
verlucht zijn zwarte teksten
om éénduidig waar te maken
wat hem zoal bekoort
---
Woensdag 6 juli 2005
verbeten
*
eens te meer
heeft hij een vensterraam gesloten
en is voor donderweer gezwicht
een glasgordijn verzacht nog licht
zijn wrevel die nog onbesproken
een glimlach toveren moet
---
eens te meer
heeft hij een vensterraam gesloten
en is voor donderweer gezwicht
een glasgordijn verzacht nog licht
zijn wrevel die nog onbesproken
een glimlach toveren moet
---
Woensdag 6 juli 2005
onmenselijk
hij ziet zichzelf soms hemeltergend grijs
in dwaze vormen die het licht hebben
verdonkeremaand.
hij vraagt zich af, of een god nog wel
bestaat, echt zinvol is en hem genegen
hij zoekt de kleur van 't droef gewaad
de ozongeur van onweerachtig streven
is maar een prikkeling voor de geest
hij is slechts beest, geen dierlijk wezen
hij ziet zichzelf ook in hellewaarts rood
gedreven, want zelfs de rauwe dood
is hem om het even
---
in dwaze vormen die het licht hebben
verdonkeremaand.
hij vraagt zich af, of een god nog wel
bestaat, echt zinvol is en hem genegen
hij zoekt de kleur van 't droef gewaad
de ozongeur van onweerachtig streven
is maar een prikkeling voor de geest
hij is slechts beest, geen dierlijk wezen
hij ziet zichzelf ook in hellewaarts rood
gedreven, want zelfs de rauwe dood
is hem om het even
---
Woensdag 6 juli 2005
ruw en ongegrond
laat ons vandaag het onkruid wieden
zoals de vergeet-mij-nietjes
de ere-prijs
en herders-tasjes
rukken we zonder pardon
de grond uit met vuile handen
we planten liever zwarte tulpen
en rode rozen
krampachtig op een rij
fatsoen in planten is toch een plantsoen?
Dinsdag 5 juli 2005
Halfbeeld
aan de buitenkant is hij beeldig
steen en zachthartig binnen
zijn gelaat is roerloos grijs
de mond verbeten strak
de ogen slechte gaten
hij zegt ook - ik ben ook beeldig hard -
frontaal is hij dus man
de onderkant wordt niet verhuld
maar is gewoon (t)rots gebleven
het zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt
de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders bleven staren -
nu blijft hij immers vast verbonden
en kijkt hij mij niet meer verwijtend
aan
----
steen en zachthartig binnen
zijn gelaat is roerloos grijs
de mond verbeten strak
de ogen slechte gaten
hij zegt ook - ik ben ook beeldig hard -
frontaal is hij dus man
de onderkant wordt niet verhuld
maar is gewoon (t)rots gebleven
het zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt
de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders bleven staren -
nu blijft hij immers vast verbonden
en kijkt hij mij niet meer verwijtend
aan
----
Maandag 4 juli 2005
Metamorfose, een man wordt tijd.
*
hij wond zich op
omdat de tijd steeds trager liep
en het allemaal zo lang bleef duren
nu woont hij in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen
met één oog staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet meer
daar draaien wijzers rond
hij staat oog in oog met zichzelf
hij hapert als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken
hij had ooit
een koekoek
die af en toe te voorschijn kwam
om uren gade te slaan
---
hij wond zich op
omdat de tijd steeds trager liep
en het allemaal zo lang bleef duren
nu woont hij in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen
met één oog staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet meer
daar draaien wijzers rond
hij staat oog in oog met zichzelf
hij hapert als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken
hij had ooit
een koekoek
die af en toe te voorschijn kwam
om uren gade te slaan
---
Maandag 4 juli 2005
absurditeiten
hier worden de bomen groen geplant
de stortregens graven de wortels bloot
het gras werd al te lang gedoogd
en heeft een gele kleur gekregen
geef mij maar paarse beukendromen
of rode kool op 't veld in lange rijen
en malse regen, een storm, de overvloed
en het onkruid mag wat mij betreft
heel welig tieren, ik ben toch potdoof
en groene vingers heb ik niet
de stortregens graven de wortels bloot
het gras werd al te lang gedoogd
en heeft een gele kleur gekregen
geef mij maar paarse beukendromen
of rode kool op 't veld in lange rijen
en malse regen, een storm, de overvloed
en het onkruid mag wat mij betreft
heel welig tieren, ik ben toch potdoof
en groene vingers heb ik niet
Maandag 4 juli 2005
woede woorden
woede woorden klinken als
het kraken van hardhouten bomen
het breken van basalten blokken
ze doen mijn adem stokken
ze zijn niet meer in te tomen
ze klinken vals
het kraken van hardhouten bomen
het breken van basalten blokken
ze doen mijn adem stokken
ze zijn niet meer in te tomen
ze klinken vals
Zondag 3 juli 2005
Wat is poëzie
Poëzie is voor mij niet meer of minder dan "fantasie", waarbij je balanceert op de grenzen van de taal. Het is verbeeldingswerk, waar gewone woorden niet meer genoeg zijn om het hele scala van hetgeen ik zie of hoor of voel of proef te beschrijven.
We zijn zo beperkt met enkel onze zintuigen Het innerlijke heeft echter dat allemaal niet nodig, daar is rijkdom.
hij zegt
- en altijd bijna onverstaanbaar -
graaf diep, voorbij het stof
nog dieper dan de zwarte aarde
tot op de rotsen, tot het magma vloeibaar wordt
hij zegt
- en altijd luchtig bijna onbegrijpbaar -
zweef hoog, voorbij de wolken
nog hoger dan de blauwe lucht
tot aan de zon, totdat het licht verblindend wordt
met mijn voeten in de aarde
en mijn hoofd in de wolken
roep ik dan de bergen toe
ze groeiden immers uit de diepste aarde
en klimmen naar het felste zonlicht toe
waarom staan jullie
daar zo stijf en stram
en ligt er sneeuw op jullie toppen
en vloeit er water aan je voeten
en het gruis beneden antwoordt dan
we hebben ooit de hel ontmoet
en de hitte heeft ons omgesmolten
de koude in de hemel
heeft ons hoofd gekraakt
nu wachten we op het malen
van de aarde, en zoeken we
weer de dieptes op.
We zijn zo beperkt met enkel onze zintuigen Het innerlijke heeft echter dat allemaal niet nodig, daar is rijkdom.
hij zegt
- en altijd bijna onverstaanbaar -
graaf diep, voorbij het stof
nog dieper dan de zwarte aarde
tot op de rotsen, tot het magma vloeibaar wordt
hij zegt
- en altijd luchtig bijna onbegrijpbaar -
zweef hoog, voorbij de wolken
nog hoger dan de blauwe lucht
tot aan de zon, totdat het licht verblindend wordt
met mijn voeten in de aarde
en mijn hoofd in de wolken
roep ik dan de bergen toe
ze groeiden immers uit de diepste aarde
en klimmen naar het felste zonlicht toe
waarom staan jullie
daar zo stijf en stram
en ligt er sneeuw op jullie toppen
en vloeit er water aan je voeten
en het gruis beneden antwoordt dan
we hebben ooit de hel ontmoet
en de hitte heeft ons omgesmolten
de koude in de hemel
heeft ons hoofd gekraakt
nu wachten we op het malen
van de aarde, en zoeken we
weer de dieptes op.
Zaterdag 2 juli 2005
Het tijdelijk vertraagde zijn
hij windt zich op
omdat de tijd
wat trager liep
en het allemaal
te lang bleef duren
de wolken pakken samen
ze trekken in slagorde
naar de zon
hij woont dus
in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen
met één oog
staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet
daar draaien wijzers rond
hij staat immers
steeds oog in oog
met zichzelf
hij hapert
als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken
zijn neef heeft
een koekoek
die af en toe
te voorschijn komt
om uren gade te slagen
---
omdat de tijd
wat trager liep
en het allemaal
te lang bleef duren
de wolken pakken samen
ze trekken in slagorde
naar de zon
hij woont dus
in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen
met één oog
staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet
daar draaien wijzers rond
hij staat immers
steeds oog in oog
met zichzelf
hij hapert
als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken
zijn neef heeft
een koekoek
die af en toe
te voorschijn komt
om uren gade te slagen
---
Vrijdag 1 juli 2005
halfbeeld van een man
steenwerk
hij fluistert
- ik ben beeldig steen
en zachthartig binnen -
maar zijn gelaat
is roerloos grijs
de trekken uitgehakt
de mond verbeten strak,
de ogen slechte gaten
hij zegt ook
- ik ben ook
beeldig hard
half afgemaakt
van buiten -
frontaal is hij een man
de achterkant wordt
niet verhuld en is
een rots gebleven
hij zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt -
de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders
bleven staren
naar...