Archief

hij groeit op een melkwegstremsel
een klodder door en door gehard
hij is zo bruin en koekt als modder

ik vond hem aan de kant een uur
of wat geleden en zag zijn hoofd
dat maanscheel keek, te troebel
naar mijn zin en zwaar belegen

een maanmannetje misschien?

er plonst een waterklank
in mijn achterlandse vijver
terwijl de lisdodde pluizig wolkt

er is geen wind meer om te bezeilen
geen overjaarse storm die het nog durft
mijn ingetogenheid te storen

.

voor jou Helena, oud goud Helena
een toverspreuk een aardig woord

een oud kasteel, een ridderkerk 
de slotgracht en een waterpoort
zoals het echt een burcht behoort
ikzelf blaas daar op 't koperwerk

voor jou Helena, vurig hart Helena
bazuingeschal, want magie bekoort

zoals ik tovertaal in de watersloot
en 't snateren van d' andere ganzen
de balzalen om nachten te dansen
totdat wij zuchten, gloeiend rood

voor jou Helena,  puur goud Helena
een vaardig woord, een tovertaling
de gedachte aan een zonnig oord

.

ik ben god niet, bekloeg hij toen
opnieuw een waanbeeld vergeefs
aan de deur klopte en hij op een kier
hem naar zijn verdoemenis verwees

Gisteren donderdag, was het weer mooi MUZEVAL in Antwerpen.

Verschiet niet, een echt bruin café, zelfs de glazen op de toog hebben een kleurtje. Deze keer weer stampvol woorden, mensen en poëzie. Geen elitair gedoe dus, maar voor het merendeel uit het hart, van de straat en sommigen zelfs uit het hoofd.

Hermetisme

Onlangs las ik iemand's opmerking over hermetisch dichten. Onbegrijpelijk stelt hij, dan merk ik op 'alsof men slechts tevreden kan zijn als men iets begrijpt'. Maar ergens moet ik hem wel gelijk geven, sommigen slagen erin hun bedoelingen dermate te verbergen dat niemand er iets aan heeft. Dat noem ik dan het veronachtzamen van de lezer.

De discussie had plaats op één van die 'internet-gedichten-sites' zoals er zovelen zijn. Het grootste probleem van dergelijke virtuele besprekingen is dat men probeert elkaar lief en aardig te vinden. Voor wat, hoort wat is er meestal de norm, met als gevolg dat je de oprechte commentaargevers op de vingers van één hand kan tellen.

Misschien ben ik een te aardig man
en verberg ik een loftrompet onder
mijn te zwarte overjaarse jas.

Andere bedenkingen:

Onlangs heb ik al die sites de rug toegekeerd, het werd me téveel. Ongelooflijk ook de druk die bepaalde personen uitoefenen om hun eigen visie op te dringen. Ze veroordelen alles wat niet volgens hun norm aanvaardbaar is. Zij hebben de poëzie heruitgevonden blijkbaar. Ze zijn ook op hun hoede, want iedere afwijkende mening moét in de kiem worden gesmoord. Men gaat zelfs in discussie met de commentaargevers om hen haarfijn uit te leggen dat ze het mis hebben. Terwijl het toch maar een mening is, een volledig vrijblijvende mening zelfs. Als ik dan hun inzendingen bekijk, dan stel ik vast dat ze zelf zijn blijven hangen in een oude stijl, waar ze blijkbaar moeilijk afscheid van kunnen nemen, ze herhalen steeds hetzelfde, werken volgens hetzelfde stramien en zijn zo doorzichtig als troebel water. Misschien projecteren ze hun eigen onmacht op anderen, zo ben ik immers zelf ook van tijd tot tijd.

Hier heb je de ganzen
pas op mensen, ze snateren
snavels met twee gezichten
ze dwingen je te pas
en te onpas in de rijen
langs hun waterkant
de rechterkant, de juiste

En ik wil enkel vliegen, een andere plaats, een andere stijl.

ik ben de geelgerande, de verschrikking van de vijver
ik bijt de kikkervisjes maar de zalmen ga ik uit de weg
soms stroomt het water hard, ik ben dan waterkever
een vleesverteerder en een onvervaarde hemelterger
ik bijt

Is dit hermetisch? Ik dacht van niet, dit is woede en wrevel in de hoogste graad, dan ga je gekke dingen doen, dan bijt je.

het perron

bedenk de trein
en het cadansen
het spoorwegplein
bezaaid met ganzen
pas gehaaste mensen
'k heb geen tijd mensen
de uit de weg mensen

hier kom ik aan
in een shock

tot stilstand stopt
de trein en hijgt
de deuren open
zucht - zucht - perslucht
aan elke deur
haastig gerucht

dit is het eindstation meneer
deze trein stopt nergens meer

terminus est

(ik stereoloog)

oh, je waterspiegel is gebroken
waar zijn de scherven dan?

ik ben zelf een suikerspiegel
en die ligt te hoog zegt men
je kan ervan de coma raken

een spiegel aan de wand
dat ben ik ook, maar moeders
mooiste ben ik zeker niet
ik durf dat toch niet vragen

stel je voor dat jij niet de beste
bent, wie zal je dan vergeven?

ik bijt liever zelf
de appels in hun vlees
zelfs als ze melig smaken

en het klokhuis gooi ik weg
het water in je spiegel breekt
dus hou nu op met
naar jezelf te staren