Archief

*

men neme een stenen betoog
woorden met scherpe hoeken 
een hamer en een aambeeld
een stem als een bronzen
dikbuikige klok die zelfs
de breedste toren laat steunen
het stoerste houtwerk kraken
de galmgaten trillen 
en de duiven vluchten
klapwiekend weg

zo hard dat de mensen
van het plein ontwaken

---

*

misschien kan je er mij wel ontmoeten
achter zo'n groene bomenrij, dicht erbij
aan de rand van mijn bos, aan de kant
van het water waar treurwilligen in rijen
woordenloos staan en dan kom ik wat
later langs en mag je ook wat mooier
groen verzinnen zoals malachiet en
smaragd en mosgroen uit de bergen

daar mag jij ze uitverkiezen en ik
zodat we samen de dag verliezen
wellicht ook het groen verdichten

---

misschien denk ik teveel in kleuren, die ik dan te licht beschrijf, of andersom, ik weet het niet zo goed, we trachten immers allemaal onze verbeelding voor zichzelf te laten spreken, maar er is geen licht genoeg en de ademlucht te ijl, de klanken worden slecht verdragen, ze grauwen onverstaanbaar en scheppen niets, tenzij slechts waan en een te geringe fantasie

men heeft mij altijd wijsgemaakt dat de stem één van de mooiste instrumenten is om muziek te maken

als jongeling ben ik sopraan geweest en zong ik religieuze liederen, in koor en streng ornaat, nadien als tenor kon ik evenmin het galmen van mijn stem niet laten, ik zocht de wezens in de stille hoeken op

en nu schrijf ik gedichten waarin klank en soms een melodie verborgen ligt, ik zoek nog naar het wezen van de stilte die geraakt kan worden door een gezongen woord