Archief

er sluipt een kat zwart door de stad
een onheilsbode of fluwelen poten

mijn bijgeloof is uit de mode ik loop
steeds ladders zat er onderdoor hoe
raar het ook mag klinken, de straten
liggen er te stinken, het slijk is overal

ik heb mezelf benoemd tot zwerfafval
en laat het duidelijk zien, dat ik zo
begaan ben met de stad, mijn hond
mag dus te pas, overal zijn drollen persen

ik trap daar zelf niet in, ik ben een
vrolijk baasje, ik plaats een vlagje
op de hoop en denk daarbij dat
anderen het wel merken met een
voetafdruk en heel hard vloeken

mijn hond heeft 't schijt aan ' t stad
ik ga vandaag niet werken want
er zijn geen straten meer slechts
plassen en hier en daar een zwarte
kat

---

hij speelt soms zacht de aardige
gebaarde troost van jeugdig volk
zijn handen grijpen niet ze houden
vast behoedzaam voor het vallen

zij houdt van baarden die zich
plukken laten en een glimlach
in een luie zetel en haar beer
de wijze lessen zijn voor later

en vallen zal ze niet, daarvoor
zorgt het looprek wel en de
wijze vinger van zijn rechterhand
ze heeft pas leren lopen

hij vaagt kruimels van de tafel
alvorens hij weer eten moet
een bierblik dat halfleeg is
dat laat hij dus maar staan

er is geen prikkeling meer
aanwezig slechts overschot
en groot gelijk

de ene dag lijkt op de andere
en kruimels zijn genoeg
voorhanden

met zware ijzeren staven
worden kasseien
uit hun verband gelicht
ze kreunen
de mannen met hun sterke handen
bij elke stoot
wellustig haast
en ook het zweet dat
van het voorhoofd druipt

ze lachen de tanden bloot
als ik hun tempo roep
met de lippen op elkaar

de straat is vrouw en de hoerenbuurt
wordt opgeschoond 
met klinkerkunst
voor gladde heren

 er blijkt dus geen pantser te bestaan
om aan jouw glimlach te ontkomen

misschien is er wel een verband
tussen mijn hallucinante dromen
en een staat van onmacht om je
overspannen zinnen
en je mond te snoeren

ik ben al jaren behept
met een eenzaatwoordenvloed

en heb dus geen aaibaarheid
en ook geen zachte handen meer
ze werden al te veel vervloekt

want de huid schaaft vurig rood
het lijkt wel of de stenen bloeden

ik ben geen god vandaar

er blijkt geen haalbaarheid voorhanden
om aan verzinsels te weerstaan en ook
geen zwaar verband tussen het vermoeide
denken en de staat van het onvermogen
om weerspannige zinnen te vermoorden

ik ben dan ook behept met een
eenzaatswoordenboek

ik heb geen aaibaarheid en geen handen meer
ze werden reeds te lang vervloekt

-

bij dezer schrijf ik een pamflet
om ware kunsten te promoten

ik treed daarbij de vele paden
nog eens extra plat en 'k graaf
in 't stof van de verleden tijd

toen er nog mensen spraken
met een lege maag en gebroken
tanden in hun mond

het overleven was toen hard
en ongezond en menigeen
zijn keel werd dichtgesnoerd 

en met een stenen mes werden 
de ogen uitgestoken die bleven
staren na de dood van 't hoofd

Maar hetgeen mij vooral interesseert is hoe de taal in de oertijd is ontstaan, en dan vooral toen het symbolische denken van de homo-sapiens zich manifesteerde.

De rotsschilderingen hebben een meer dan duizendjarige traditie en daaruit blijkt tevens dat de mens toen al de dingen kon benoemen en zich er een visuele voorstelling kon van maken.

Uit genetisch onderzoek is ook gebleken dat de bosjesmannen uit de Kalahari (Zuid-Afrika) zowat de laatste afstammelingen (in rechte lijn) zijn van het prototype van de homo-sapiens, en eigenaardig genoeg bezitten zij zowel negroïde als aziatische trekken. Hun taal is doorspekt met klik-geluiden, als om telkens aandacht te vragen, alsof ze willen aanduiden "ik heb iets te zeggen", de boer roept zijn paard nog altijd op die manier.

En de toetsen van mijn keyboard "klikken" nog altijd, daardoor kan ik horen dat ze functioneren. Ik klik wat weg op een dag.

mijn kop zit glashard in Mekaar
vandaar dat ik weer hoofdpijn had
een zware hamer uit de buurt
sloeg er alle stalen nagels plat

het raam is een ruisvlak zonder schaduw
en houdt enkel water en de wind buiten
zodat ik er nooit genoeg van kan krijgen

het heeft mij altijd verbaasd dat het zo doorzichtig wast
het vensterglas bedoel ik dus, niet de vuile vegen

stel je maar eens een glazen mens voor,
met een doorkijkborstkas en een hart van glas
en plaats hem dan eens op een voetstuk