Archief

Er is een afscheid dat me zwaar valt
een loden last zingt daarbij in het niets
zijn dood klinkt dan wel rechtvaardig
want hij heeft de laatste jaren overleefd

een eenzame meeuw glijdt luchtwaardig
het motregent, het hemelwater fezelt
autobanden sporen in het waterruis
het is zo moeilijk om geluid in woorden
te vatten, het ontsnapt me telkens

mijn klank is niet de jouwe
mijn mond is soms te groot
de borstkas is omvangrijk
ik leg mijn ziel soms bloot

het zijn niet de treurwilligen
die de groene aarde beërven
wees daar maar van overtuigd

want ze hangen toch zo graag
aan de randen van de stroming
ze raken het van tijd tot tijd

---

tramverdriet en open straten
op blote keien, pas gehakt
één mei met rode rozen
dood zijn ze, van de dorst

j'ai rencontré la femme fatale
de l'Italie
son nom est comme l'étoile
une symphonie

haar naam klinkt als het
thuis waar mijn bierglas staat
liefst koud gevuld en schuimend
met een flinke witte kraag

 woensdag 4 mei
Cultureel Centrum 't Gasthuis
Vanaf 20u00 (deuren 19u00)

Voordracht à volonté (max. 10' per poweet - tenzij weinig inschrijvingen, dan meer)

Contactpersonen (inschrijven en zo): Jan Dewint (cultuurbeleidsman) via cultureel.centrum@wijnegem.be, met vermelding vrij poëziepodium

Organisatie: CC 't Gasthuis

Locatie: Turnhoutsebaan 199 te Wijnegem,
vlakbij het Wijnegem Shoppingcenter

Openbaar vervoer: bus 410, 411 vanop Antwerpen Rooseveltplaats, géén sneldienst nemen...

als de avond zwart wordt
proberen we nog het licht
te vangen in glazen bollen

hier glanzen ze al natriumgeel
in lange rijen de stalen bomen
met één hellevrucht aan de top
ze scherpen de schaduwen

---

een zwarte kraai vloog een steenworp hoog
en kraste uitgelaten de lente naar zijn maten

een blauwe zalm zwom vele waters lang
met zijn staart zwaaide hij de minnenzang
om in koude waters kuit te schieten
tussen de keien in laag water

ze is weer langsgekomen
en deze maal blijven plakken
aan chocolade, likstok,
bonbons en de koekjesdoos

ze kan zelfs schaken
en alle stukken raken her en der
verspreid, het slagveld is groot

ik heb haar dan maar
een huishoudset met blik
en borstel, spons en veger
gekocht en een emmertje

nu ligt ze in mijn te grote bed
met mienimuis en beertje
ze praat wat in de lucht
en zingt zowaar een liedje

tot ze slaap verwekt
en zacht naar dromenland
vertrekt

---

haar ragfijn zijden nachtkleed bleef nog wat
haperen aan zijn flarden warmtetaal
och ze zuchtte nog een keer verbaal
en streek terloops de ijle nevels glad

die nu opgelost hun lot beklagen
hij geeuwde hard, zij lachte ietwat zuur
want de ochtendzon had zijn laatste uur
vandaag fel in het gezicht geslagen

tot slot hief ze haar rokken zo ontstemd
en keerde, terug naar de achtergrond
ze liet hem achter in zijn blauwe hemd

hij keek nog even stom en dwaas in't rond
tot zij zich ijlings terugtrok, wat geremd
ze plakte tevens pruilen op zijn mond

---

als de dag uiteindelijk
genoeg geleden heeft
dan tooit de nacht zich
met het witte bloed
van melkwegstelsels

dan stel ik mij soms de vraag
hoe het oneindige zich verhoudt
tot het voltooide mensenleven

want zelfs een druppel in de zee
is niet afdoend, een zucht slaakt
men ook terloops en zal dus
nooit een storm opwekken

misschien zoek ik te veel
in materiële zaken, want 
schoonheid op zichzelf is
zo moeilijk vast te grijpen

en de wijsheid zegt men
komt slechts met de jaren
dan heeft de brute kracht
mij al een tijd verlaten

misschien als ik
in schoonheid eindig
dan is tijd niet meer
zo belangrijk?

---

Vaarwel aan mijn vader

door zijn ogen te sluiten
heeft hij de handen weggewuifd
en onze lippen op elkaar geperst

zo denkt hij de geluiden
en de pijn in de kiem
te hebben gesmoord

morgen zal er niet
meer zijn vandaag
voor hem althans

daarom dat ik
aan gisteren denk
zodat er nog
een ochtend komt

het lijkt alsof 
hij mijn gedachten
heeft gehoord
en glimlacht

---