Archief

een braakwoord dat de mond en het afgrijzen
toont een beukende waterval tussen de tanden
en scherpe rotsen, het hoofd een besneeuwde
top met ijzige haren van de sparren die groen
blijven en denken dat ze voor eeuwig mogen
klauwen een helse afgrond op, het voorhoofd
is laag gewelfd de wenkbrauwen spits, en het
fronsen een trieste tempel

en het woord braakt zich een weg naar een
uitzinnige stroom van slijk en ontwortelde
bomen en huizen drijven er mee, in ijskoude
en de wouden worden gemaaid, met het
wanhopige kraken van groene stammen
die het vreselijke dal trotseerden

en het gras zal als laatste gaan en er als
eerste terugkeren, het zal er het graven
bedekken en het slijk dat zo vruchtbaar
werd.

je hebt er klaprozen en boterbloempjes
en nog andere soorten langs de muren
van een kruidentuin, ligusterhagen en
sommigen stinken naar kattepis, we
houden ze voor die zondag want 
palmbomen staan hier veel te koud.

een sneeuwkonijn zie je niet in winters weer 
's avonds als het donker wordt en 's nachts
zijn we gewend om straten grijzer te zien en
zijn schaduw soms wat langer in 't maanlicht

hij snuift lijm, het bevalt hem niet, 't loslaten
komt niet ter sprake, als 't brein een smurrie
wordt en hij een idioot, maar zonder vragen

ik wacht op aangenamer zaken en een meer
opgewekte bui, misschien dat deze ochtend
me kan raken
het mag zelfs trieste regen zijn

al die woorden?
is er ook nog wat schuim
voor handen en tanden enzo

in kromgebakken taarten
ploeter je daarmee veel te grof
al ben je beestachtig best aardig

de koekoek baalt ervan, de das kruipt in zijn hol
en een treurwillige verloor op slag zijn bladeren

ik draai me om en haal de schouders op
ze stonden in aanbieding, spotgoedkoop
van taarten en slagroom
hou ik zeker niet

dat is te veel vet

een hond met een wolfachtige grijns


hij was even droog als tot zand vermalen rotsen
kaakbreker, diamanten rasp zijn mond en tong
hij beet telkens in steen, de vervoering van het
woekerend gezwel werd als vader die naar zijn
kinderen schoot, hij moordde de onschuld uit

later bezocht ik het huis waar hij woedde, leeg
nog de muren, zwart de balken en dood kroop
er nog rond, een hond had het nooit overleefd

zij vertelde mij, dat zowel de tafel als bed leeg
bleef, de woorden spaarzaam ongenadig hard
ook toen droop er al wanhoop langs de gevel
en zelfs de hond vertaalde dat, hij was er wolf

Politiek correct

Hij is toch te kleurrijk om te verbleken

of rood aan te lopen, je hebt hem zo onder

druk zijn eigen waarde afgenomen en

hem tot ongewenste minderheid benoemd

en met vuur krijgt je alle kleuren zwart

je hoeft maar op te sluiten in houten ketens

en hopen dat de brandweer het veilig acht

zo was je de handen toch, in onschuld?

jij hebt zeker wel het vuur niet

aangestoken, och het betrof toch maar

een minderheid, om uit te wijzen

een houten hok is dan meer dan genoeg

ik noem geen namen meer

 .

moet het alweer over dood gaan

zelfs mijn tred is deze dag
te zwaar om dragen
en beladen met
het herinneren aan en van
de oude vragen

ik zie slechts grijze stenen en zwart marmer
de bloemen kransen en het hofje dat altijd
zo nauwgezet de gebeden heeft gevangen
hier lopen enkel de paden ingetogen langs

en mannen die met aarden potten zeulen
ze dragen de chrysanten naar hun graf

.

we hebben al eeuwen bodemloos geteerd 
op de resten van uitgestorven fabeldieren
ze weerstonden niet aan de overvloed van 
beschaving, een modderstroom, de koude

rotsen werden hun ondergronds verblijf 
en met hoge bergen werden ze geketend

af toe werpt god een hemelsteen terloops
tot kraters diep, ze beven na want hun
aardkorst is gebroken, ze drijven weg

en de draak komt af en toe weer boven
grommen, spuwt het vuur en lavaslijk
en de wanhoop vlucht de dalen uit

zelfbeeld in de ochtend

ik ben het slachtoffer van een éénvoudige denkpatroon
het mannelijk wezen met een strikt gescheiden rechter
hersenhelft, twee linker handen en het verkeerde been

ecce homo, heb ik me te naakt in spreidstand verbeeld
Leonardo heeft het geweten, die heeft me zelfs ontleed

extremiteiten
een vijftal zichtbaar dus
een zesde ingekrompen
typisch mannelijk uitvergroot vertoon
daar is een vrouw voor nodig

nu volg ik stapstenen één voor één
en tracht ik vijvers breed te overbruggen
er is geen terugweg meer

de stenen zinken
en mijn linkerhelft
blijft onbereikbaar

en wat ik achterlaat
is onvrede met mezelf in vol ornaat
een toga en een monnikskap

om te verbergen wat ik met  
het heimelijk houterig stappen
wil verdoezelen, mijn schoenen
hebben rubber zolen
ze kraken niet.

ik draag een witte pij, ik word nog pater
voorlopig moet ik het met een badjas doen
de rest dat is voor later

.

hij was zo graag de sint want
de mijter zat hem hoog hij
had zich voor het geval dat
toch maar eerst geschoren
de baard die plakte later wel

hij heeft nog altijd een loensend oog 
van het te lang in 't park verblijven
zijn bierblik stond toen ook te droog
en ging steevast te scheef op weg

jaren later kwam ik hem nog tegen
en de baard die kleefde niet meer
die was echt geworden en zijn haar
was zilverwit, hij heeft nooit lang
onder een dak verbleven

zijn keel staat dus nog altijd kurkdroog
hij drinkt dus bier uit blikjes
met een loensend oog