Shut up

De dienstplicht of militaire dienst, in de middeleeuwen heerban genoemd, is de verplichting tot het tijdelijk vervullen van werkzaamheden door (een deel van) de bevolking.
Meestal wordt de term dienstplicht gebruikt voor de militaire dienstplicht, waarbij jonge mensen (in de meeste landen alleen mannen) een tijdlang verplicht deel uit maken van de krijgsmacht.
Beroepsmilitairen spreken over zichzelf als in dienst ofwel in militaire dienst.
Men kan dienstplicht zien als een belasting in natura.

Tot 1909 bestond het Belgisch Leger uit vrijwilligers en lotelingen, de conscriptie.
In 1909 werd de dienstplicht voor één zoon per gezin ingevoerd, op 30 augustus 1913 de algemene dienstplicht.

Na de Tweede Wereldoorlog vervulden vele dienstplichtigen hun legerdienst bij de Belgische strijdkrachten in Duitsland.
Om de dienstplichtige soldaten te ondersteunen had onder andere de Katholieke beweging het sociaal netwerk "Milac" uitgebouwd
Vanaf 1963 konden gewetensbezwaarden een burgerdienst vervullen.
In 1994 werd de dienstplicht onder minister Leo Delcroix opgeschort en worden er geen dienstplichtigen meer opgeroepen.
Op 5 februari 1995 zwaaiden de laatste dienstplichtigen af.

Terwijl Ettore Bugatti in de periode 1908/1909 werkzaam was als chef ingenieur bij de Deutz Gasmotoren Fabrik in Keulen sleutelde hij thuis aan een automobiel, het Bugatti prototype 10, later bekend als "la baignoire"- de badkuip - vanwege zijn vorm.

Voor de type 10 ontwierp Ettore een vier-cilinder in lijn motor met bovenliggende nokkenas en twee kleppen per cilinder, een zeer geavanceerd ontwerp voor die tijd.

Deze 1131cc motor werd ingebouwd in een open koetswerk op stevige assen met bladveren.
Hij was voorzien van met kabels bediende trommelremmen.

Na het beëindigen van zijn contract bij Deutz verhuisde Ettore in de type 10 naar de Elzas in Frankrijk, op zoek naar een fabriek om de productie te starten van zijn eigen ontworpen auto's.

Tijdens de tweede wereldoorlog verhuisde de type 10 naar Bordeaux en bleef daar twee decennia voor de auto in privaat bezit kwam..

Momenteel is de auto in bezit van een verzamelaar in Californië.

Facebook is een sociaalnetwerksite. Sinds mei 2008 bestaat er een Nederlandstalige versie.
In december 2008 groeide de site met 600.000 nieuwe aanmeldingen per dag.
In april 2009 had Facebook meer dan 200 miljoen actieve gebruikers, vijf maanden later waren dat er 50 miljoen meer.
In juli 2010 bediende Facebook een half miljard gebruikers, circa zeven procent van het aantal aardbewoners.
Anno 2012 heeft Facebook ongeveer 1 miljard gebruikers.

Facebook ontstond op 4 februari 2004 (toen nog "The facebook" genoemd).
Mark Zuckerberg is de medeoprichter en algemeen directeur.
Het hoofdkantoor bevindt zich in Menlo Park, Californië.

In eerste instantie konden alleen studenten van Harvard College lid worden.
Later werd dit uitgebreid tot de gehele Harvard-universiteit en enkele andere universiteiten.
Nog later werden studenten van alle universiteiten toegelaten.
In september 2006 werd Facebook geheel openbaar, waarna iedereen vanaf 13 jaar en ouder zich kon registreren.

Er was in 2006 sprake van een overname door Yahoo voor een bedrag rond een miljard dollar.
De verkoop was mondeling overeengekomen, maar toen Yahoo zijn bod verlaagde naar 800 miljoen sloeg de toen 23-jarige Mark Zuckerberg het bod af.
Ook nadat Yahoo zijn oorspronkelijke bod van een miljard weer op tafel legde weigerde Zuckerberg te verkopen.
In 2007 maakten Google en Microsoft bekend te azen op een belang in het bedrijf.
Op 25 oktober 2007 werd bekend dat Microsoft voor 240 miljoen dollar een belang heeft genomen van 1,6 procent in Facebook.
De waarde van Facebook zelf werd hierdoor geschat op 15 miljard dollar.
In 2010 stond de toen 26-jarige Mark Zuckerberg op nummer 35 van de Forbeslijst van rijkste mensen ter wereld, met een vermogen van 6,9 miljard dollar.

...

Lees het volledige artikel Facebook

The day the music died (te vertalen als “de dag dat de muziek stierf”) is een naam die veel wordt gebruikt om te verwijzen naar een vliegtuigongeluk dat op 3 februari 1959 plaatsvond nabij Clear Lake in de Verenigde Staten.
Bij dit ongeluk kwamen drie Amerikaanse rock and rollmuzikanten om het leven: Buddy Holly, Ritchie Valens, en J.P. "The Big Bopper" Richardson.

De naam werd bedacht door Don McLean, die de naam gebruikte in zijn lied "American Pie".

...

In 1988 liet Ken Paquette, een fan van de drie artiesten, een roestvrijstalen monument maken ter nagedachtenis aan het ongeluk.
Het monument stelt een gitaar en een paar grammofoonplaten voor, met daarop de namen van de drie artiesten.
Het monument staat op een particulier stuk akkerland, ongeveer 8 kilometer ten noorden van Clear Lake.
Hij liet tevens een soortgelijk monument plaatsen buiten de Riverside Ballroom in Green Bay, waar Holly, the Big Bopper en Valens op 1 februari 1959 optraden.
Dit tweede monument werd onthuld op 17 juli 2003.

...

Lees het volledige artikel The day the music died

Nieuw-Amsterdam was de naam van de zeventiende-eeuwse versterkte nederzetting in de provincie Nieuw-Nederland die later zou uitgroeien tot wat nu de stad New York is.
Deze Nederlandse provincie lag tussen 38°NB op Cape Henlopen even ten zuiden van de Zuidrivier (de huidige Delaware-rivier) en 42°NB, inclusief Nieuw-Holland (het tegenwoordige Cape Cod), ten oosten van de Versche rivier (de tegenwoordige Connecticut-rivier), met in het midden de Mauritiusrivier, Noordrivier of Grote rivier (de Hudson).
Het gebied bevindt zich in de hedendaagse staten New York, Delaware, Connecticut en New Jersey.
Van daaruit werden vele gemeenschappen in het gebied gesticht.

...

Het bevel van de Amsterdamse kamer bereikte Nieuw-Amsterdam en aldus kreeg de stad stadsrechten op 2 februari 1653.

Het gebouw dat tot die tijd had gediend als stadsherberg werd omgebouwd tot 'Stadt Huys', een functie die het tot 1699 behield.
Het bestuur werd gevormd door een college van burgemeesters (uitvoerende en wetgevende macht), schepenen (rechterlijke macht) en een schout (openbaar aanklager, Stuyvesant stelde hiervoor Van Tienhoven aan).
De stad New York houdt 2 februari 1653 aan als datum van haar politieke stichting

...

Lees het volledige artikel Nieuw-Amsterdam (Nieuw-Nederland)

De watersnood van 1953, aanvankelijk ook wel aangeduid als Sint-Ignatiusvloed, voltrok zich in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953.
Springtij en een noordwesterstorm stuwden het water in de trechtervormige Noordzee op tot recordhoogte.
In Nederland overstroomden een groot deel van de provincie Zeeland, de Zuid-Hollandse eilanden en delen van West-Brabant.
Hierbij verdronken meer dan 1800 mensen en veel dieren; 100.000 mensen verloren hun huis en bezittingen.
De ramp werd de directe aanleiding tot de Deltawerken.

Ook in Engeland, België en Duitsland vonden overstromingen plaats en vielen honderden slachtoffers.
Op zee verloren bij schipbreuken velen het leven.
In de Ardennen liet de storm een sneeuwlaag van twee meter achter.

Behalve het grote verlies aan mensenlevens veroorzaakte de ramp in Zuidwest-Nederland grote schade aan de veestapel, woningen, gebouwen en infrastructuur.
Voor veel overlevenden in de getroffen gebieden vormen de herinnering aan de ramp en de datum van 1 februari een levenslang trauma.

De Watersnood van 1953 wordt ook wel aangeduid als 'Sint-Ignatiusvloed', naar Sint-Ignatius, wiens naamdag tot 1969 op 1 februari viel (sinds 1969 op 17 oktober).
Met deze naamgeving werd een traditie gevolgd bij grote waterrampen in het Delta-gebied, met onder meer de Sint-Elisabethsvloed van 1421 en de Allerheiligenvloed van 1570.
De naam 'Sint-Ignatiusvloed' vond echter geen algemene ingang.
Niet-katholieken spraken aanvankelijk liever van Beatrixvloed, omdat de ramp plaatsvond in de nacht na de vijftiende verjaardag van prinses Beatrix.
Deze tweede naam maakte om begrijpelijke redenen nog minder opgang.
Later werd kortweg van 'de Watersnood' gesproken.

De Grevelingen en Oosterschelde waren in 1953 nog geheel open zee-armen.
Tijdens de rampnacht werd het water daar zeer hoog opgestuwd.
Op de kop van het eiland Schouwen-Duiveland bereikte de waterstand het hoogste niveau van de gehele Nederlandse kustlijn.
Meer landinwaarts, bij Bruinisse, botsten Grevelingen en Oosterschelde als het ware tegen elkaar.
Zondagmorgen vroeg kwam het waterpeil daar tot NAP + 4,5 meter.
Een ongeëvenaard record.

Tussen 4 en 6 uur 's morgens braken er overal dijken.
Vooral de noord- en oostkant van de Oosterschelde (Stavenisse, Ouwerkerk, Nieuwerkerk), van de Grevelingen (Oude-Tonge en Nieuwe-Tonge) en van het Hollandsch Diep (Schuring en 's-Gravendeel) werden zwaar getroffen.

Op sommige plaatsen op Goeree-Overflakkee stroomde het water vervolgens zo hard de polders in, dat dorpen als Oude- en Nieuwe-Tonge binnen ongeveer een half uur twee tot drie meter onder water stonden.
Elders verliep de overstroming geleidelijker en/of kwam het water niet zo hoog.
Zo bereikte het water pas rond 7 uur 's morgens Ooltgensplaat, een dorp vlakbij Oude- en Nieuwe Tonge.
Ook steeg het waterpeil er langzamer tot een hoogte van zo'n twee meter.
Op Duiveland werd de hoogste waterstand zelfs pas in de loop van de zondagmiddag bereikt.

In één nacht veranderde 165.000 hectare land (Nederland) in een rampgebied bedekt door de zee.
De overstromingen zetten grote delen van Zuid-Holland, Zeeland en Noord-Brabant onder water.
Alhoewel een groot gebied werd overstroomd, werden sommige plaatsen veel zwaarder getroffen dan andere.

Op tal van andere plaatsen vielen ook slachtoffers te betreuren of vonden opvallende gebeurtenissen plaats.
Op Texel verdronken zes polderarbeiders op weg naar een bedreigd dijkvak.
Bij Cadzand sloeg water over de dijk en bij Kruiningen werd door de nog openstaande coupure van de veerhaven diezelfde veerhaven geheel weggeslagen.
In zeer korte tijd liep de Kruiningerpolder (1400 hectare) onder water.

Tegelijk met de watersnood in Nederland vonden ook in België, Groot-Brittannië en Noordwest-Duitsland overstromingen plaats.
In België braken op 37 plaatsen dijken.
Diverse kleinere en grotere steden aan de kust en langs de Schelde liepen (deels) onder.
De binnenstad van Oostende stond geheel onder water, na doorbraak van de naburige zeedijk.
Ook Antwerpen werd getroffen.
Langs de kust en de Schelde vonden vele dijkverhogingen plaats na de watersnood.

In Engeland kwam de ramp als een grote verrassing.
In Engeland werd 1.600 kilometer kust verwoest en kilometers dijk beschadigd, waardoor 1.000 vierkante kilometer aan land overstroomde.
30.000 mensen moesten geëvacueerd worden.
Na de watersnood werden in Engeland plannen gemaakt die onder andere resulteerden in de Thames Barrier.

Lees het volledige artikel Watersnood van 1953

De Bugatti Type 5 was een prototype viercylinder.
Er er 2 van gemaakt, in 1903/1904.

De auto wordt aangedreven met een ketting, net als bij een fiets.

De type 5 heeft een 12867cm³ 45pk viercylindermotor.

Deze auto heeft springveren voor- en achteraan.

Hij heeft een wielbasis van 3 meter.
Er waren geen remmen voorzien.

Het KNMI werd bij Koninklijk Besluit van koning Willem III opgericht op 31 januari 1854 onder de naam Koninklijk Meteorologisch Observatorium.
Professor C.H.D Buys Ballot (1817-1890), de eerste hoofddirecteur, koos in Utrecht als locatie het bastion "Sonnenborgh" omdat de bouwvallige Smeetoren, waar reeds sterren- en weerkunde werd bedreven, gesloopt ging worden.
In 1897 verhuisde het KNMI naar De Bilt.

Het Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut (of KNMI) is een Nederlands instituut dat onder andere de dagelijkse weersverwachtingen verzorgt.
Het KNMI is een agentschap van het Ministerie van Infrastructuur en Milieu.

In totaal werkten er in 2010 bij het KNMI 457 mensen.

De wet van Buys Ballot, over het verband tussen wind en luchtdruk, maakte de weersverwachting mogelijk.
Het KNMI was een van de eerste in de wereld met stormwaarschuwingen en weerkaarten.
Buys Ballot ergerde zich aan kranten die weinig belangstelling hadden voor "wetenschappelijke" weerkaarten en de volksweerkunde hoogtij lieten vieren.
De betekenis van de meteorologie voor de weersvoorspelling drong steeds meer door tot de samenleving.

In de jaren twintig van de 20e eeuw begon de luchtvaart er gebruik van te maken.
In 1938 opende het KNMI een filiaal op de luchthaven Schiphol, waarna andere luchthavens volgden.
Na de Tweede Wereldoorlog braken gouden tijden aan: nieuwe weerstations, weerschepen, weerboeien, weerballonnen, radar, kunstmanen en computers gaven de meteorologie nieuwe impulsen.
Door internationale samenwerkingsverbanden kon de hele meteorologische wereld de vruchten plukken.
De onderzoekers krijgen steeds meer vat op de ingewikkelde fysische processen en het klimaatsysteem.
Als klimaatinstituut speelt het KNMI vanaf het begin een leidende rol, zeker sinds klimaatproblematiek hoog op de politieke agenda staat.

De naamsbekendheid dankt het KNMI vooral aan de dagelijkse berichtgeving over het weer.
Al in 1924 zond De Bilt via een eigen zender weerberichten de ether in en vanaf 1936 zit het weer in de nieuwsdienst en waren er ook rubrieken met weerpraatjes.
Ook bij de start van de TV was het KNMI van de partij en introduceerde de weerman op de beeldbuis.
In de jaren tachtig van de 20e eeuw ging de commercie in de meteorologie een rol spelen.
Het KNMI is als agentschap van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat een volledig publiek instituut dat de gewenste gegevens aan onder meer de private sector levert.
De taken zijn in de Wet op KNMI vastgelegd.
Een van de hoofdactiviteiten van het publieke KNMI is het uitgeven van waarschuwingen met het oog op veiligheid, een doelstelling ook bij de oprichting in 1854.
Wanneer zwaar weer op komst is, dat kan leiden tot problemen of overlast wordt een weeralarm uitgegeven.
In 2000 opende koningin Beatrix het nieuwbouwcomplex van het KNMI in De Bilt, waar de meeste van de circa 500 medewerkers werkzaam zijn.

Het KNMI richt zich als het nationale kennisinstituut op het gebied van weer, klimaat en seismologie volledig op zijn publieke taken.
Daartoe horen het opstellen van algemene weersverwachtingen en waarschuwingen voor gevaarlijke weersomstandigheden, de monitoring van het klimaat, het inwinnen van meteorologische data, het beheren van de infrastructuur die daarvoor nodig is, modelontwikkeling, luchtvaartmeteorologie en wetenschappelijk onderzoek op het gebied van weer, klimaat en seismologie.

Wereldwijd werkt het KNMI intensief samen met andere instituten en onderzoeksinstellingen.
Het instituut neemt deel in het Europees Centrum voor Weersverwachtingen op Middellange Termijn (ECMWF) in Engeland en vertegenwoordigt Nederland in tal van andere internationale organisaties, zoals de Wereld Meteorologische Organisatie (WMO), het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) en het Europees meteorologische satellietnetwerk Eumetsat.
Ook neemt het KNMI deel in het Network of European Meteorological Services (EUMETNET), waarin 24 Europese landen zich hebben verenigd met als doel om basisdoelstellingen van de diensten zo efficiënt en effectief mogelijk te laten zijn.

Op 16 maart 2012 nam het KNMI een nieuwe supercomputer in gebruik, om daar berekeningen aan het weer en het klimaat mee uit te kunnen voeren.

Het KNMI heeft zich in toenemende mate gepositioneerd als een autoriteit in het maatschappelijke debat over weers- en seizoensaangelegenheden.
Sinds 2001 is het Instituut verantwoordelijk voor het afgeven van een zogenaamd weeralarm: dat is een toestand waarin weersomstandigheden aanleiding geven om het publiek te waarschuwen.

De Wilhelm Gustloff was een Duits passagiersschip van de Nationaalsocialistische organisatie Kraft durch Freude (KdF).
Het schip was genoemd naar Wilhelm Gustloff, de vermoorde Duitse leider van de Zwitserse nazipartij.

De ondergang van de Wilhelm Gustloff op 30 januari 1945 is de grootste scheepsramp uit de geschiedenis.

De Wilhelm Gustloff werd gebouwd door Blohm & Voss en werd op 5 mei 1937 te water gelaten als cruiseschip voor de KdF-organisatie Kraft durch Freude.
Tussen 1937 en 1939 was het voor dit doel in gebruik.
In 1939 en 1940 werd het vaartuig ingezet als hospitaalschip.
Daarna diende het gedurende het grootste deel van de Tweede Wereldoorlog als onderkomen voor U-boot bemanningen in de haven van Gotenhafen.

Onder dreiging van het oprukkende Rode Leger kreeg de Wilhelm Gustloff de taak om vluchtelingen en gewonde Duitse soldaten uit Oost-Pruisen te evacueren naar de Duitse havenstad Kiel.
Op 30 januari 1945 voer het schip uit, vanuit de haven van Gotenhafen.
Militair commandant Wilhelm Zahn wilde de kans op een aanval door een onderzeeër verkleinen en adviseerde kapitein Friedrich Petersen om dicht bij de kust te blijven, in ondiep water, en geen navigatieverlichting te voeren.
Petersen zette echter koers naar diep water, en liet de navigatieverlichting inschakelen toen bleek dat een Duits konvooi van mijnenvegers onderweg was.
Diezelfde avond werd de Gustloff ontdekt door de sovjetonderzeeboot S-13, die het schip op 30 kilometer voor de Oostzeekust tussen Wladyslawowo en Leba met drie torpedo's trof.
De Gustloff zonk in slechts 45 minuten.

Hoeveel passagiers er aan boord waren, is niet exact bekend.
Naar schatting waren er in ieder geval 50% meer mensen aan boord dan het aantal waarvoor capaciteit in de reddingsboten beschikbaar was.

Als gevolg van de torpedo-explosies was er grote paniek aan boord.
Veel mensen kwamen terecht in het koude water van de Oostzee.
Met een watertemperatuur van omstreeks 4 graden en een luchttemperatuur van onder de min 10 waren de kansen op overleving gering.
Slechts enkele reddingsboten werden met succes in het water neergelaten. De overlevenden, onder wie Zahn en Petersen, werden opgepikt door Duitse schepen die zich in de nabijheid bevonden.
Naar het optreden van Zahn werd door de Kriegsmarine een officieel onderzoek ingesteld, dat echter niet meer kon worden afgerond door de ineenstorting van het naziregime.

Van de naar schatting vijf- tot zevenduizend vluchtelingen en meer dan duizend soldaten en zeelieden aan boord overleefden slechts 1239 personen de ramp (volgens andere bronnen 966).
De meest recente en geaccepteerde schatting gaat uit van ruim 9000 slachtoffers.
Daarmee is de ondergang van de Wilhelm Gustloff de grootste scheepsramp in de geschiedenis, in termen van slachtoffers afkomstig van één vaartuig.

Het schip zonk op 55º 07' noorderbreedte en 017º 41' oosterlengte.
Deze locatie is een officieel oorlogsmonument en is verboden gebied voor duikers en scheepsbergers.

De Bugatti Type 2 was Bugatti's eerste auto.
Er is er maar 1 van gemaakt, in 1900/1901.

De Type 2 heeft een 4 cilinder motor en het aantal pk is onbekend.

De auto heeft geen achterwiel, voorwiel of 4x4 aandrijving, maar een ketting, net als bij een fiets.
Het totale gewicht van de Type 2 is 650 kilo.

De eerste Bugatti heeft ook nog geen versnellingen, en geen schokdempers.

Bijna de hele auto is van hout gemaakt, behalve de motor natuurlijk.

Wat het meeste opvalt aan deze auto is dat hij geen remmen heeft, maar natuurlijk ga je ook niet erg hard met een 4 cilinder motor, houten wielen, 650 kilo en een ketting als aandrijving.

Carl Friedrich Benz, geboren als Karl Friedrich Michael Vaillant (Karlsruhe, 25 november 1844 – Ladenburg, 4 april 1929) was een Duits uitvinder en technicus.

Op 29 januari 1886 ontving hij een patent op zijn vinding en in juli introduceerde hij het eerste benzinemotorvoertuig.

Benz startte zijn bedrijf Benz & Co. in 1883 in Mannheim om industriële machines te produceren.
Hier ontwikkelde hij diverse tweetaktmotoren.
Hij werkte aan een motorwagen met een viertaktmotor.
Het werd een watergekoelde motor op een driewielerbasis met één cilinder.
De auto reed voor het eerst in 1885.

Hij reed in de zomer van 1886 door Mannheim met het voertuig.
Zijn vrouw Bertha Benz zou in 1888 de eerste langeafstandsrit met een automobiel maken van Mannheim naar Pforzheim.

Benz maakte in 1885 zijn eerste driewielauto en daarmee de eerste auto in de wereld.
De auto van Benz werd benz patent motorwagen genoemd.
De wagen werd aangedreven door zijn zelf ontwikkelde en gebouwde verbrandingsmotor.
De auto had een maximumsnelheid van 15km/h en was uitgerust met een differentiële versnellingsbak.
Technische gegevens van deze Benz Patent Motorwagen:

• 984 cc motor
• watergekoeld, horizontaal gelegen cilinder
• 0,9 pk bij 400 toeren/minuut
• 1450 mm wielbasis
• 2547 mm lengte
• 1454 mm breedte
• 313 kg drooggewicht

Carl Benz overleed in 1929.
Zijn naam leeft nog voort in het huidige automerk Mercedes-Benz.
Hij werd als één van de eersten aan de European Automotive Hall of fame toegevoegd in 2000.
Daarnaast heeft hij een autobiografie geschreven.

Hoewel zelfs in Duitsland het verhaal gaat dat benzine afgeleid zou zijn van de naam Benz, bestond in werkelijkheid de term benzine al voordat Benz de auto had uitgevonden.

In 1905 kreeg Benz onenigheid met zijn aandeelhouders en vertrok.
Samen met een zoon richtte hij Benz & Söhne op, later kwam zijn andere zoon er bij.
Carl verliet het bedrijf later, het merk werd echter voortgezet door zijn zonen.
Later werd dit bedrijf een toeleverancier voor Mercedes-Benz.

Bugatti is een gerenommeerd historisch automerk, dat bekend is om zijn snelle, dure en exclusieve wagens.
De merknaam is in 1998 in handen van het Volkswagen-concern gekomen.

Ettore Arco Isidoro Bugatti (Milaan (° Italië), 15 september 1881 - † Neuilly-sur-Seine (Frankrijk), 21 augustus 1947) was de oprichter van het beroemde automerk Bugatti.

Bugatti werd geboren in een kunstenaarsfamilie.
Vader Carlo is met name bekend vanwege zijn bijzondere meubelontwerpen met Moorse invloeden, maar heeft ook als edelsmid gewerkt.
Daarnaast kwamen er regelmatig kunstenaars zoals Segantini, Troebetzkoj, Tolstoj over de vloer in huize Bugatti.
Ettore's jongere broer Rembrandt is bekend als 'animalier' (beeldhouwer van dierensculpturen).

Beide broers bezochten de Brera kunstacademie in Milaan, maar al snel bleek dat Bugatti's interesse meer uitging naar de techniek.
Op 17-jarige leeftijd verliet hij de academie om als leerling bij de fietsenfabrikant Prinetti e Stucchi te gaan werken.
Deze firma bouwde de Dion Bouton tricycle (een gemotoriseerde driewieler) na.
Bugatti verbeterde de versie door er twee motoren op te plaatsen en ging er mee racen, niet zonder succes.
Vervolgens bouwde hij een quadricycle met op ieder van de vier wielen een eencilinder motor.
Prinetti e Stucchi besloot echter te stoppen met de fabricage van gemotoriseerde voertuigen en Bugatti vertrok.

Via diverse omzwervingen, hij bouwde een eigen model auto met financiering van de graven Gulinelli, hij werkte bij De Dietrich als constructeur, vervolgens richtte hij met zijn vriend Emil Mathis het merk Hermes op, kwam hij tenslotte bij Deutz terecht als constructeur van auto's.
Toen Deutz besloot te stoppen met de fabricage van auto's (na uitblijven van succes) nam Bugatti de beslissing om als zelfstandig fabrikant aan de slag te gaan.
Hij betrok een verlaten verffabriek in Molsheim en startte Automobiles Ettore Bugatti.

De Challenger was de tweede van de vijf spaceshuttles die gebouwd zijn.

Op 28 januari 1986 (missie STS-51-L) viel de Challenger 73 seconden na de lancering uit elkaar, waarbij alle zeven bemanningsleden omkwamen.

Oorspronkelijk was de Challenger gebouwd als testobject, om de sterkte van de mechanische constructie te kunnen beproeven.
Bij het ontwerp van de spaceshuttle is zo extreem voor reduceren van het gewicht gekozen, dat elk onderdeel essentieel was geworden voor de sterkte van de totale shuttle.
Daarom werd besloten om één shuttle speciaal te bouwen om aan de meest extreme mechanische belastingen bloot te stellen en zo de theoretische sterkteberekeningen te verifiëren.

Later in het programma werd besloten de derde testshuttle Enterprise niet aan te passen voor ruimtevluchten.
Daardoor zou alleen de Columbia overblijven voor ruimtevluchten.
NASA wilde het hele Space Shuttleproject niet laten afhangen van één enkel ruimtevaartuig en daarom werd in 1979 opdracht gegeven om de Challenger alsnog om te bouwen tot een ruimtewaardige spaceshuttle.

In 1982 werd de aangepaste Challenger afgeleverd bij NASA en op 4 april 1983 werd hij voor het eerst gelanceerd (vlucht STS-6).
De Challenger was daarmee de tweede spaceshuttle, na de Columbia, die in de ruimte vloog.
De Challenger voltooide in totaal negen succesvolle missies.
De Nederlandse astronaut Wubbo Ockels verbleef in dit ruimteveer (vlucht STS-61-A), enige tijd na de in Nederland geboren ruimtevaarder Lodewijk van den Berg (STS-51-B).

De Challenger was de enige spaceshuttle waar meer dan zeven personen in vervoerd konden worden (acht).
Uiteindelijk is dit slechts eenmaal gebeurd, bij vlucht STS-61-A.

De National Geographic Society is een Amerikaans genootschap dat zich inzet voor de wereldwijde bevordering van de geografie.

Het genootschap werd opgericht op 27 januari 1888 door 33 geïnteresseerden in de geografie.
Ze waren twee weken eerder, op 14 januari, voor de eerste keer samengekomen om te praten over "de wenselijkheid van een genootschap om kennis van de geografie uit te breiden en te verspreiden".

De eerste voorzitter van het genootschap was Gardiner Greene Hubbard, die later werd opgevolgd door zijn schoonzoon Alexander Graham Bell.

Het doel van het genootschap was en is tot op heden het bevorderen van de publieke kennis van geografie en de wereld in het algemeen.
Als een van de grootste educatieve en wetenschappelijke non-profitorganisaties ter wereld probeert het genootschap op allerhande manieren zijn doel te verwezenlijken.
Zo publiceert het een maandelijks tijdschrift, National Geographic Magazine, financiert het wetenschappelijke expedities en ondersteunt het wetenschappelijk onderzoek op het gebied van de geografie.

De National Geographic Society is bekend voor de publicatie van het tijdschrift National Geographic.
Hiernaast zijn er ook een aantal andere tijdschriften ontstaan:

• National Geographic Kids: opgestart in 1975 als National Geographic World
• National Geographic Traveler: opgestart in 1984. Dit magazine, toegespitst op reizen, met nog steeds erg veel aandacht voor fotografie, kent sinds januari 2004 een Nederlandstalige editie.
• National Geographic Adventure: opgestart in 1999.
• National Geographic Explorer: schooltijdschrift, opgestart in 2001.

De National Geographic Society bezit ook een televisiezender met programma's over wetenschap.

De buffelkopeend (Bucephala albeola) is een kleine mariene eend die tot de familie van de Anatidae behoort.

Ze leven voornamelijk in het zuiden en langs de westkust van de Verenigde Staten, in Alaska en in Canada.

Voor het eerst wetenschappelijk beschreven als Anas albeola door Linnaeus (Carl Linnaeus (gelatiniseerd als Carolus Linnaeus), was een Zweeds arts, plantkundige, zoöloog en geoloog.) in 1758.

De buffelkopeeend komt in de natuur als dwaalgast voor in Nederland en België.

De buffelkopeend wordt tot 40cm groot.
De mannetjes worden groter dan de vrouwtjes (gemiddeld 35cm groot) en wegen tot 550gr. (de vrouwtjes tot 370gr.).

De buffelkopeend behoort tot de familie van de brilduikers.
Hij is echter ongeveer zo groot als een taling en dus aanzienlijk kleiner dan de brilduikers (tot 52cm groot).
De buffelkopeend is zowat de rivaal van de Amerikaanse wintertaling (Anas carolinensis).

Het is de op één na kleinste eendensoort van Amerika, na de wintertaling (Anas crecca).

De eendjes zijn overwegend zwijgzaam.
Ze komen pas in de tweede herfst voor de eerste keer op kleur.
Tijdens de ruiperiode verliest de woerd zijn prachtkleed.
Ze zijn dan bijzonder agressief.

Opvallend bij de woerd is de paars-groenachtige glans op zijn hoofd.

Buffelkopeenden zijn monogaam, de vrouwtjes keren terug naar dezelfde broedplaats, jaar na jaar.
Ze nestelen in holtes in bomen, vooral oude goudspecht nesten, in de eerste plaats espen of populieren.
Meestal op minder dan 25m. van water.

Ze leggen ongeveer 6-9 crèmekleurige vaalgele eieren.
De broedperiode duurt ongeveer 30 dagen.

De moeder trekt vrijwel direct na het uitkomen van de eieren met de jongen naar het water.

Het Nationaal park Rocky Mountain is gelegen in het noorden van de staat Colorado in de Verenigde Staten.

Het park met een oppervlakte van 1.078km² werd opgericht op 26 januari 1915.

Het Nationaal park Rocky Mountain bezit majestueuze berggezichten, gevarieerde klimaten en omgevingen - van bossen tot bergtoendra - en makkelijk te bereiken wandelroutes en kampplaatsen.
In het park liggen de bronnen van de Colorado rivier.
Het park ligt ten noordwesten van Boulder (Colorado) in de Colorado Rockies.

Het park is omgeven door het Roosevelt National Forest in het noorden en het oosten, Routt National Forest in het noordwesten, en Arapaho National Forest in het zuidwesten.
De hoogste berg is Longs Peak met een hoogte van 4345m.

Het park telt vijf bezoekerscentra.
Het hoofdkwartier, Beaver Meadows Visitor Center, is een National Historic Landmark, ontworpen door de Frank Lloyd Wright School of Architecture te Taliesin West.

Het park wordt doorkruist door drie wegen, U.S. Highway 34 en 36, en de Colorado State Highway 7.
State Higway 7 loopt over een afstand van minder dan een mijl door het park, maar geeft toegang tot het Lily Lake Visitor Center.
Highway 36 komt het park binnen vanuit het oosten waar het na enkele kilometers aansluit bij Highway 34.
Deze weg is tevens gekend als de Trail Ridge Road doorheen het park, gaat hij van de stad Estes Park, in het oosten naar Grand Lake, in het zuidwesten.
De weg gaat boven de 3700 meter en is door sneeuwval in de winter gesloten.

Het park herbergt een ruime variatie aan wild.
Haviken, arenden, zwarte beren, coyote's, muildierherten, poema's, dikhoornschapen en elanden worden er aangetroffen.

Tijdens de winter kunnen de weersomstandigheden in de hoger gelegen gedeelten van het park erg streng zijn.
Er ligt vaak veel sneeuw, en er kunnen zich plotselinge zware sneeuwstormen voordoen.
In het lager gelegen westen is het zonnig en heb je minder kans op wind, maar er ligt wel veel sneeuw en het kan er erg koud zijn.
Aan de oostzijde ligt meestal minder sneeuw.

Het duurt tot ver in de lente voordat alle wegen en wandelpaden sneeuwvrij zijn.
Vanaf eind april begint het warmer te worden op een hoogte van zo'n 2400 meter, in juni bereikt de lente de gebieden die op 2900 tot 3500 meter hoogte liggen.
De plantengroei is in deze tijd op z'n mooist.

In de alpine tundra (3500 tot 4000 meter hoogte) bloeien de bloemen in de zomer.
Vooral in de avond komen vaak onweersbuien voor.
De temperatuur kan dan in korte tijd snel dalen.

In september en oktober is het meestal erg helder en droog.
Soms komt een vroege sneeuwstorm voor.
Vanaf midden september zijn de herfstkleuren erg mooi.

www.ontdek-amerika.nl

De buffalokever (Alphitobius laevigatus) is een kever uit de familie zwartlijven (Tenebrionidae).
De larve is bekender dan de kever en heet buffaloworm.

Voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Fabricius (Johann Christian Fabricius was een Deens entomoloog (insectenkundige), en een van de eerste en grootste entomologen.) in 1758.

De buffalokever lijkt op de meeltor (Tenebrio molitor) qua vorm en gedrag, maar blijft kleiner.
Hij is van boven glanzend zwart, van onder roodachtig bruin en de antennes en poten zijn bruinachtig.
Het oppervlak van de thorax heeft veel ruwe puntjes.

De larven worden als levend voer gekweekt voor in gevangenschap gehouden geleedpotigen als vogelspinnen, schorpioenen en bidsprinkhanen.
Ook aan insectenetende vogels, verschillende reptielen en amfibieën en sommige vissen kan de worm worden aangeboden.

De buffaloworm geeft warmte af en maakt een ritselend geluid.
Hij is veel-eter en veelvraat en wordt vaak gevoederd met oud brood, aardappel, wortel of appel.
Beste bewaartemperatuur is tussen 10 en 15°C.
Zo gaat hij langzamer verpoppen.
Buffalowormen dienen luchtig en koel gehouden, zo niet treedt massale sterfte op.

De Slag om de Ardennen (of het Ardennenoffensief) was het laatste grote offensief van het Duitse leger aan het westfront in de Tweede Wereldoorlog.

De slag vond plaats van 16 december 1944 tot 25 januari 1945 en werd gewonnen door de geallieerden.

In de Engelstalige wereld staat deze strijd bekend onder de naam Battle of the Bulge, zo genoemd vanwege de vorm van de frontlijn (een uitstulping of zak).

De Budelse Brouwerij is een Nederlandse brouwerij in Budel in de Noord-Brabantse gemeente Cranendonck en is een onafhankelijke en zelfstandige familiebrouwerij van de familie Arts.
Ze werd opgericht in 1870 onder de naam "De Hoop".

De producten worden verkocht onder de merknaam 'Budels'.
Het anker in het beeldmerk refereert aan de oorspronkelijke naam 'De Hoop'.

Zoals overal, was het brouwen van bier een huisnijverheid die in ieder dorp op meerdere plaatsen beoefend werd.
Registraties uit de eerste helft van de negentiende eeuw maakten melding van enkele bedrijven die iets groter waren.
Met name de brouwer Johannes Alexander Rutten was een voorname Budelse ingezetene die zelfs van 1853 tot zijn dood in 1899 burgemeester van Budel is geweest.
Ook andere leden van deze familie hadden belangrijke bestuurlijke functies, zoals die van gemeentesecretaris.
Johannes' zoon Godefridus nam in 1899 de brouwerij en het burgemeestersambt over, dat hij bekleedde tot zijn dood in 1910.
In 1917 werden de activiteiten van deze brouwerij gestaakt.

Andere voorname families wilden deze machtsconcentratie breken.
In 1870 werd te Budel een concurrerende brouwerij opgericht door Gerardus Arts.
Dit was Brouwerij 'De Hoop', verbonden met de invloedrijke familie Maas, omdat Gerardus in 1870 met Anna Maria Maas was gehuwd.
Gerardus Arts kwam uit Oss en is onder meer in de leer geweest bij Brouwerij De Kroon te Oirschot.

Toen in 1879 de IJzeren Rijn gereed kwam en te Budel-Schoot een spoorwegstation werd geopend, waar Gerard Arts een hotel-café-restaurant ging exploiteren, het Brouwershuis genaamd.
Terwijl, mede door de oprichting van de Budelse zinkfabriek, het inwonersaantal ging stijgen, werd in 1899 een derde brouwerij opgericht, die van A.J. de Winkel, later geleid door Nelissen.
Alle drie de brouwerijen waren eenvoudige bedrijfjes met minder dan tien medewerkers.

De mechanisering en de overgang op laag-gistend pilsener deed ondertussen vele brouwerijen verdwijnen, en andere werden gedwongen tot investeren.
De gevolgen van de Eerste Wereldoorlog deden ze dan alsnog de das om.
Zo verdwenen de concurrenten Rutten en Nelissen beide in het jaar 1917.

Brouwerij De Hoop begon pas in 1921 met mechanisatie door de aanschaf van een benzinemotor en in 1926, toen de elektriciteitsvoorziening met krachtstroom op gang kwam, een elektromotor.
Veel grotere investeringen vonden plaats na 1930, nadat nog vele andere Brabantse concurrenten uitgeschakeld waren.
Nog steeds was De Hoop een klein bedrijf.
Sedert 1922 werd ook limonade en frisdrank geproduceerd.

De Budelse brouwerij is, ondanks de schaalvergroting in de brouwerswereld, altijd klein gebleven.
Hoewel ze in 1964 in een Naamloze Vennootschap en in 1972 in een BV (besloten vennootschap) werd omgezet, is het nog altijd een zelfstandig familiebedrijf, dat slechts een tiental medewerkers heeft.

Budels brouwerij heeft volgende biersoorten :

• Budels Pilsener: gebrouwen met water uit Brabantse bron (alcoholpercentage 5%).
• Budels Oud Bruin: gebrouwen met donker gebrand mout (alcoholpercentage 3,5%).
• Budels Malt: aparte gisting en milde hopgave (alcoholpercentage 0,0%).
• Batavier: bier van hoge gisting (alcoholpercentage 5%).
• Witte Parel: biologisch witbier met koriander en citrusschillen (alcoholpercentage 5%).
• Capucijn: abdijbier (dubbel) gebrouwen ter ere van de Franse Capucijnen, deze orde was van 1882 tot 1891 gevestigd in een klooster met kapel te Budel (alcoholpercentage 6,5%).
• Budels Goudblond: blond bier gebrouwen van gerstemout, Hallertauer- en Saazerhop (alcoholpercentage 6%).
• Budels Kolos: bovengegist bier met koriander (alcoholpercentage 7,5%).
• Budels Zware Dobber: bier van hoge gisting gebrouwen met gerste- mout en hop van biologische oorsprong (alcoholpercentage 8,5%).
• Budels Lentebock: seizoensbier (alcoholpercentage 6,5%).
• Budels Herfstbock: ondergegist bier met Münchenermout (alcoholpercentage 6,5%).
• Budels Pilsener Bio: gebrouwen met biologische grondstoffen (alcoholpercentage 5%).
• Budels Honing Bio: gebrouwen uit ecologische grondstoffen gerst, hop en honing (alcoholpercentage 4,5%)