B  b B  b  1  t (15)

Baudotcode

De Baudotcode is een door Émile Baudot ontworpen codering, die wordt gebruikt om informatie op een automatische wijze via een lijnverbinding over te dragen, aanvankelijk met de hand op een toetsenbord met vijf toetsen en naderhand door middel van een op de typemachine gebaseerd toetsenbord op telexmachines.
Het systeem was een opvolger van de morsecode en maakte het mogelijk om tot vier berichten gelijktijdig over 1 lijn te verzenden.
De allereerste apparatuur waarmee berichten volgens het systeem van Baudot konden worden verzonden werkte als volgt:
Vier operators stonden rond een tafel waaroverheen een arm mechanisch ronddraaide over een aantal contacten.
Alle vier de operators hadden een toetsenbord waarop met de vingers van de linkerhand twee en met de vingers van de rechterhand drie toetsen konden worden bediend.
Deze toetsen waren verbonden met de contacten op de tafel waarover de arm bewoog.
Iedere operator kon de toetsencombinatie voor 1 letter instellen zo lang de arm niet over zijn kant van de tafel bewoog.
Op deze manier werd een tijdwinst geboekt, waardoor de berichten sneller konden worden verzonden dan met de gangbare morsecode.
De Baudotcode was geoptimaliseerd naar het gebruik van het toetsenbord, zodat de meest voorkomende letters konden worden ingesteld met zo eenvoudig mogelijke bewegingen van de vingers. Later gingen de ontwikkelingen verder.

Baudotcode
auteur : Denelson83  CC 3.0

Voor het overbrengen van morseberichten waren getrainde marconisten nodig en was de snelheid beperkt.
In eerste instantie werden morseschrijvers ingezet, waarmee men de ontvangen code op een smalle papierstrook liet schrijven. Toch was nog steeds een persoon nodig om de punten en strepen om te zetten naar leesbare tekst.

Men ging op zoek naar mogelijkheden om dit proces te automatiseren.
Tegelijk met de ontwikkeling van de typemachine werd een systeem bedacht om automatisch de toetsaanslagen in een code om te zetten, die vervolgens via de bestaande telegrafie-bedrading naar een ander telegrafie-station overgebracht kon worden.
De aangepaste typemachines werden telex genoemd, of in het Engels teletype, om aan te geven dat op afstand werd getypt.
Op dit moment was de grond voor de indeling van de originele Baudotcode niet meer relevant.
De code werd aangepast om een zo goed mogelijk gebruik te kunnen maken van de bandbreedte van de lijnverbinding.
De nieuwe code werd Murraycode genoemd.

Cruciaal was het gebruik van de telegrafie-bekabeling, omdat dit netwerk reeds zeer uitgebreid voorhanden was.
Om de letters van het alfabet om te zetten, maakte men gebruik van een 5-bits code.
Elke letter kreeg een eigen 5-bits code, zodat met de 26 letters ook 26 codes in gebruik waren, waarbij er dus 6 codes overbleven (25=32).
Om ook cijfers over te kunnen sturen, moest men een truc bedenken:
twee extra codes werden toegewezen om van letters naar cijfers om te schakelen en terug.
Bovendien kon men zo meer lettertekens overbrengen.

Er bestaan verschillende varianten van de Baudotcode, onder andere voor cyrillisch schrift.
Door het grotere aantal letters in het cyrillisch alfabet moesten meerdere shifts worden gebruikt dan de twee die in de Baudot- of Murraycode bestaan.

5-Bits Baudotcode
    auteurs : Clive (Max) Maxfield and Alvin Brown

De oorspronkelijke Baudotcode (later bekend onder de naam International Telegraph Alphabet No. 1 (ITA1), CCITT-1) werd door Émile Baudot in 1870 ontworpen voor gebruik in combinatie met een toetsenbord met vijf toetsen, waarbij de linker wijsvinger en middelvinger en de rechter wijs- middel- en ringvinger werden gebruikt om de combinaties te maken.
De snelheid van deze vorm van communicatie kon tot 180 tekens per minuut bedragen.

Baudots telegraafsysteem werd in 1875 door de Franse overheid aangenomen.
Na de eerste geslaagde proeven op de lijn Parijs-Bordeaux in november 1877 breidde het succes ervan zich over Oost- en Middeneuropa uit.
De bijzondere tekens in de tekentabel sloten niet aan op de behoeften van andere telegraafdiensten, waardoor nationale varianten ontstonden. De letters en cijfers behielden echter in alle varianten hun positie.

Tegenover de handmatige codering met behulp van een toetsenbord stond een automatische decodering, waarbij de ontvangen tekens op een strook papier werden afgedrukt.
Dit was met de indertijd ter beschikking staande techniek mogelijk omdat alle tekens dezelfde lengte (vijf bits) hebben.
Voor morsetekens was zoiets veel complexer, omdat morsetekens een variabele lengte hebben.

De nummering van de toetsen op het toetsenbord was 4 5 1 2 3.
Ingedrukte toetsen zijn aangegeven met "o", niet-ingedrukte toetsen met "."

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

B  b B  b  1  t (14)

Batomys

Batomys is een geslacht van knaagdieren uit de Murinae dat voorkomt op de eilanden Luzon, Mindanao, Leyte, Biliran en Dinagat in de Filipijnen.
Het geslacht is het nauwste verwant aan Carpomys, Crateromys en Phloeomys, waarmee het een aparte groep vormt die niet bijzonder nauw verwant is aan de andere Murinae.
Uiterlijk lijken ze het meeste op Crateromys.

Batomys granti

Het zijn middelgrote muizen met een korte staart en een korte, dikke, bruine vacht.
De kop-romplengte bedraagt 18 tot 20 cm, de staartlengte 14 tot 18 cm.
De rug kan allerlei bruinachtige kleuren hebben.
Ze hebben een vrij korte staart en een spitse schedel.

hamiguitan

Het geslacht omvat de volgende soorten:

- Batomys dentatus (Luzon)
- Batomys granti (Luzon)
- Batomys hamiguitan (Mount Hamiguitan op Mindanao)
- Batomys russatus (Dinagat)
- Batomys salomonseni (Kitangladgebergte op Mindanao, Leyte, Dinagat, Biliran)
Alle Batomys-soorten komen voor in regenwoud; de meesten komen voor op grote hoogte (behalve B. russatus).
Alle soorten zijn slecht bekend.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

B  b B  b  1  t (13)

Batist

Batist is een fijn weefsel dat gemaakt kan zijn van linnen, wol, katoen, zijde of zelfs kunstzijde.
Het weefsel is min of meer doorschijnend en het wordt gebruikt voor zakdoeken, blouses, mutsjes en dergelijke.
De naam komt van de linnenwever Baptiste de Cambrai, die in de 13e eeuw in Kamerijk werkzaam was.
Een oude naam voor batist is dan ook kamerdoek.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

B  b B  b  1  t (12)

Batikken

Batikken is een manier om lappen textiel met verf van een decoratie te voorzien, waarna deze lappen als kleding kunnen dienen.
Batik kan echter ook een kunstvorm zijn voor wandkleden.
Batikken is een heel oude kunstvorm.
Er zijn doeken gevonden in het Midden-Oosten, in India en Centraal-Azië van meer dan 2000 jaar oud.

modern batik op doek
auteur : Marcia Baldwin

Om te batikken wordt de stof eerst gedeeltelijk met een waterafstotende was behandeld.
De behandelde gedeelten blijven na het verven wit. De was wordt vervolgens weer verwijderd.
Geavanceerde batik bestaat uit verschillende kleurgangen, waarbij telkens de was op een andere manier wordt aangebracht.
Doordat er kleine barstjes in de was komen, treedt er vaak een soort craquelé effect op.

batik motief uit Indonesië
auteur : onbekend

Het batikken werd vooral gedaan in Indonesië.
Daar komen de Batikken ook oorspronkelijk vandaan, vooral Java.
De prachtige gebatikte stoffen hebben vervolgens de Nederlandse katoenindustrie geïnspireerd tot innovatieve en kleurrijke druktechnieken.
Deze stoffen werden vervolgens geëxporteerd naar Indonesië.
Na de onafhankelijkheid van Indonesië en de teloorgang van de Nederlandse textielindustrie is deze productiewijze verloren gegaan.
Het Haags Gemeentemuseum heeft een fraaie collectie van deze stoffen.

batik gevonden in Niya, China
auteur : onbekend    

zwart batik
auteur : Sakura Onuma Davis

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

B  b B  b  1  t (11)

Batia lunaris

Batia lunaris is een nachtvlinder uit de familie van de Oecophoridae.
Het heeft een spanwijdte van 7 tot 10 mm.
Het imago lijkt veel op Batia lambdella, maar die is behoorlijk groter.

Batia lunaris
auteur : Fvlamoen    CC 2.5

Batia lunaris leeft onder de bast van dode bomen, op dood hout en is ook waargenomen in gallen.

Batia lunaris
auteur : Eric LaGasa & WSDA    CC 3.0

Batia lunaris is in Nederland en in België een vrij algemene soort.
In het noorden van Nederland is de soort schaarser.
De vliegtijd is in juni en juli.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0
    Mississippi State University

B  b B  b  1  t (10)

Bathyscaaf

Een bathyscaaf is een speciaal voor diepzeeonderzoek gebouwde onderzeeboot.
Het vaartuig is bestand tegen de extreem grote hydrostatische druk die op grote diepte heerst, tot meer dan duizend keer de normale atmosferische druk.
De bathyscaaf is een verbeterde bathysfeer: een bathyscaaf kan zelfstandig stijgen en dalen, terwijl een bathysfeer aan een kabel neergelaten wordt.

Bathyscaaf Triëste wordt opgehaalt, omstreeks 1958    

De eerste bathyscaaf werd in België gebouwd, gefinancierd door het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek en in opdracht van Auguste Piccard, die ook het (Franse) woord (bathyscaphe) zelf uitvond: van het Grieks bathos (diep) en skafè (sloep).
Zijn zoon Jacques Piccard vestigde in 1960 met een tweede model bathyscaaf, de Trieste, een diepte-record door in de Marianentrog naar een diepte van 11 521 meter te duiken.
Later bleken de interne dieptemeters een afwijking te hebben en werd de behaalde diepte eerst bijgesteld naar 10 916 en nog later naar 10 911 meter, het record blijft tot op heden echter geldig.

Bathyscaaf Triëste voor zijn recordduik op 23 jan 1960    

De bathyscaaf bestaat uit een zware stalen bol voor de bemanning, opgehangen aan een drijflichaam dat gevuld is met een drijfvloeistof lichter dan water, zoals kerosine (vliegtuigbrandstof).
Een met lucht of gas gevuld drijflichaam zou vereisen dat dit even sterk is als de bemanningsbol, om door de hoge druk in de diepte niet samengeperst te worden en daarmee zijn drijfvermogen te verliezen.
Onder water wordt de bathyscaaf bestuurd zoals een luchtballon, hij daalt door zijn eigen gewicht en door wat drijfvloeistof te laten ontsnappen, en hij stijgt door het loslaten van ballast.
De ballast bestaat uit ijzer (schroot), dat door elektromagneten vastgehouden wordt.
Op die manier komt het vaartuig vanzelf naar de oppervlakte bij een storing in de energievoorziening.

Later werden er ook lichtere types gebouwd met een eigen aandrijving.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0
    U.S. Naval Historical Center

B  b B  b  1  t (9)

Bath

De bath is een oude Joodse inhoudsmaat voor droge waren, die gelijk staat aan een tiende van een homer.
De bath is vastgesteld op 22 liter, of 22dm³.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

B  b B  b  1  t (8)

Batavia (3/3)

Op initiatief van scheepsbouwer Willem Vos is op de Bataviawerf in Lelystad een replica gebouwd, of beter gezegd een reconstructie op basis van de uit archieven bekende hoofdmaten van het oorspronkelijke schip.
Ten tijde van de bouw van de Batavia werkten scheepsbouwers nog niet met bouwtekeningen, maar op basis van een systeem van afgeleide maten dat van vader op zoon werd doorgegeven.
De meeste informatie over 17de-eeuwse schepen komt uit geschreven bestekken, de bekende boeken van Nicolaas Witsen en Cornelis van IJk, schilderijen en tekeningen.
Van de Batavia zijn geen afbeeldingen bekend.
Details zijn door de bouwers van de replica daarom zelf ingevuld op basis van onderzoek van verwante schepen uit deze periode.
Het schip is zo veel mogelijk voorzien van alle details uit die tijd, van het beeldhouwwerk op de spiegel tot het allemansend op de plaats waar de manschappen hun behoefte deden.

De bouw van de replica begon op 4 oktober 1985 en werd afgesloten met de tewaterlating en doop door Koningin Beatrix op 7 april 1995.

geschutspoorten en mooi beeldhouwwerk op de achtersteven
foto : Johan Baldewijns    johanbaldewijns.skynetblogs.be/

Feiten over de replica :

- Scheepstype: spiegelretourschip
- Lengte over alles: 56,60 m
- Wijdte: 10,50 m
- Maximale diepgang: 5,10 m
- Hoogte grote mast vanaf kiel: 55 m
- Leeg gewicht: 650 ton
- Waterverplaatsing (volledig geballast): circa 1200 ton
- Totale lengte tuigage: 21 km
- Zeiloppervlak: 1180 m2
- Geschut: 24 gietijzeren kanonnen
- Aantal opvarenden in 1628: 341 personen
- Lijfspreuk van Willem van Oranje (aangebracht in de kajuit): Point n'est besoin d'espérer pour entreprendre, ni de réussir pour perséverer. (Het is niet nodig verwachtingen te koesteren om te ondernemen, noch te slagen om te volharden.)
- Scheepsbouwmeester reconstructie: Willem Vos
- Totaal aantal mensen dat tussen 1985 en 1995 op enige wijze aan de Batavia heeft gewerkt: 1140
- Datum kiellegging: 4 oktober 1985
- Datum doop en tewaterlating: 7 april 1995

replica v/d Batavia
foto : Johan Baldewijns    johanbaldewijns.skynetblogs.be/

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

B  b B  b  1  t (8)

Batavia (2/3)

Na zo veel mogelijk mensen veiliggesteld te hebben op de eilanden van de archipel, zeilden opperkoopman Pelsaert en schipper Jakobsz met de grote sloep van het schip naar Batavia om hulp te halen.
Jeronimus Cornelisz, die achterbleef, was zich er van bewust dat Pelsaert in Batavia de vermeende kaping zou rapporteren en dat hij door zijn medemuiter, schipper Adriaan Jakobsz, in een kwaad daglicht zou worden gesteld en misschien wel de volledige schuld in de schoenen zou krijgen geschoven.
Hij zette dus het plan van de muiterij door: hij wilde proberen het hulpschip, dat wellicht zou terugkomen uit Batavia, te kapen, om daarmee alsnog een veilig heenkomen te zoeken.
Daarvoor was het echter nodig om een overwicht op de eilanden te verkrijgen.
Hij deed dit enerzijds door groepen krachtige schipbreukelingen onder valse voorwendselen naar afgelegen eilanden te verplaatsen, en daarna moordpartijen onder verwachte tegenstanders te organiseren.
Zijn kapersgroepje voerde een waar schrikbewind onder de reizigers: ca. 120 mensen werden door hen vermoord.

replica van de Batavia op de werf
gebruiker : Quistnix    CC 1.0

De laatste slag die hij moest leveren, het uitschakelen van de soldaten die hij naar een ander eiland had verplaatst, werd echter onderbroken door de komst van het reddingsschip Saerdam.
De leider van de soldaten, Wiebe Hayes, kon Pelsaert, die het schip aanvoerde, tijdig waarschuwen voor de ophanden zijnde kaping.
Pelsaert en zijn mannen waren daardoor snel in staat de opstand de kop in te drukken.
Vrijwel alle deelnemers aan de muiterij kregen ter plaatse, of later in Batavia, de doodstraf.
Alleen schipper Adriaan Jakobsz weigerde ook na martelingen te bekennen en het bewijs tegen hem kon niet sluitend gemaakt worden.
Het is onbekend wat zijn lot uiteindelijk was.
Hoewel Pelsaert geen rol speelde in de muiterij werd hem door de VOC wel aangerekend dat hij te weinig gezag had getoond.
Wiebe Hayes werd voor zijn verdediging beloond en bevorderd.
Opmerkelijk is verder dat Jeronimus Cornelis, de leider van het schrikbewind op de eilanden, zelf geen moorden had gepleegd.
Zijn intelligentie, overtuigende praat en lage moraal waren voldoende om anderen daartoe te brengen.

Van de 341 opvarenden van de Batavia kwamen er uiteindelijk slechts 68 in Batavia aan.

In 1647 werd het relaas onder de titel Ongeluckige Voyagie, van't Schip Batavia, Nae de Oost-Indien uitgegeven.
Dit boek werd waarschijnlijk samengesteld op basis van François Pelsaert’s journaal.

replica v/d poort die door de Batavia werd vervoert
auteur : Gnangarra    CC 2.5

De lading van de Batavia bestond uit 12 kisten zilveren muntgeld en goud ter waarde van 260.000 gulden, luxe gebruiksgoederen, zilverwerk voor Mogol-keizer Janghir, laken, wijnen, kaas, schitterende kleding, handelswaar en een kistje met zeer kostbare juwelen (o.a. een grote camee van agaat (21x30 cm) die in het jaar 312 voor de Romeinse keizer Constantijn was gesneden en te koop was aangeboden door de Antwerpse schilder Rubens).
Een andere schat was de "Rubens Vaas" met afbeeldingen van Pan, gesneden uit een enkele agaat.
Bovendien waren aan boord 130 grote blokken bewerkt zandsteen, die een poort moesten gaan vormen in de nieuwbouw van het Kasteel van Batavia; tijdens de reis fungeerden ze als ballast.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

B  b B  b  1  t (8)

Batavia (1/3)

De Batavia is een zeventiende-eeuws zeilschip, waarvan in de jaren 1985-1995 een replica is gemaakt.
De replica is te bezichtigen op de Bataviawerf te Lelystad.

Het VOC-schip de Batavia werd tussen 1627 en 1628 op de Peperwerf in Amsterdam gebouwd.
Het schip vertrok voor het eerst op 29 oktober 1628, onder bevel van schipper Adriaan Jakobsz.
Eigenlijk was de leider van de expeditie opperkoopman François Pelsaert.
De schipper was verantwoordelijk voor de goede vaart, maar hij moest wel bevelen aanvaarden van de opperkoopman.

Op 14 april 1629 kwam het schip aan op Kaap de Goede Hoop om te foerageren. Na 8 dagen vertrok het weer.
Op 4 juni 1629 sloeg het schip lek op een rif van de Wallabi-groep voor de Australische westkust.
Het wrak bevindt zich momenteel in een museum in Fremantle, Australië.

replica van de Batavia
auteur : Malis    

De dramatische geschiedenis van het retourschip de Batavia spreekt tot op de dag van vandaag tot de verbeelding.
De hoofdrolspelers waren de opperkoopman François Pelsaert, de schipper Adriaan Jakobsz en de onderkoopman Jeronimus Cornelisz.
Opperkoopman Pelsaert en schipper Adriaan Jakobsz hadden elkaar op de vorige thuisreis al ontmoet.
Pelsaert had Jakobsz toen terechtgewezen en Jakobsz had daardoor een hekel aan Pelsaert gekregen.
Het toeval wilde dat ze op deze reis naar Batavia weer samen moesten werken.
Onderkoopman Jeronimus Cornelisz was eigenlijk een failliete apotheker uit Haarlem met ketterse denkbeelden die daarvoor moest vluchten uit de Republiek.

de Batavia

Tijdens de reis naar Batavia ontstond, door weerzin tegen Pelsaert, bij schipper Jakobsz het idee de Batavia te kapen.
Destijds vervoerden de VOC-schepen op de heenreis veel goud en zilver om het Oosten handel te kunnen drijven.
Waarschijnlijk hadden de kapers daaraan voldoende gehad om een goed leven in een onbekende haven te leiden.
Adriaan Jakobsz en Jeronimus Cornelisz verzamelden daarom een groep gelijkgestemden om hen heen en hadden al een incident gearrangeerd waaruit de muiterij moest ontstaan, maar het plan kon niet worden uitgevoerd door de schipbreuk van de Houtman Abrolhos, op de Wallabi-koraalriffen voor de westkust van Australië.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

Bataljon van Sint-Patrick

Het Bataljon van Sint-Patrick (Engels: Saint Patrick's Battalion, Spaans: Batallòn de San Patricio) was een bataljon van het Amerikaanse leger dat uit Europese katholieken, voornamelijk Ieren, bestond.
Het bataljon is vooral bekend omdat het tijdens de Mexicaans-Amerikaanse Oorlog deserteerde en meevocht aan de zijde van Mexico.

De desertie was vooral ingegeven door de sterke anti-katholieke sentimenten in de Verenigde Staten tijdens het midden van de 19e eeuw.
Na het uitbreken van de oorlog tegen Mexico realiseerden de Ierse Amerikanen van het Bataljon van Sint-Patrick zich dat ze liever niet voor een protestants land een katholiek land bevochten.
In september 1846, onder leiding van Jon Riley, liepen ze over naar het Mexicaanse leger.
Tijdens de Slag om Monterrey bevochten ze aan Mexicaanse zijde voor het eerst de Amerikanen.
In de maanden die volgden groeide het bataljon uit tot 800 man, waaronder andere Amerikaanse deserteurs maar ook Europese katholieken die al in Mexico woonden.

De San Patricios vochten vaak vastberadener dan de rest van het Mexicaanse leger, wetende dat ze waarschijnlijk gefusilleerd zouden worden als ze in handen zouden vallen van de Amerikanen.
In de Slag bij Cerro Gordo dreigden zij zelfs de Mexicanen te beschieten wanneer zij het slagveld zouden ontvluchten.
In deze veldslag, evenals bij de eerdere Slag bij Buena Vista leidde het bataljon van Sint-Patrick zware verliezen.
Het overgebleven deel vocht tijdens de Slag bij Churubusco (20 augustus 1847) nabij Mexico-stad.
Wegens een gebrek aan ammunitie zagen zij, evenals de andere onderdelen van het Mexicaanse leger, zich gedwongen over te geven.
Een klein deel wist te vluchten en nam later nog deel aan de verdediging van Mexico-stad.
Nadat de Amerikanen het fort Chapultepec hadden ingenomen gaf generaal Winfield Scott de opdracht de gevangengenomen San Patricios op te hangen; zij werden gehangen precies op het moment dat de Mexicaanse vlag in Chapultepec werd gestreken en vervangen door de Amerikaanse.
36 San Patricios vonden op deze manier de dood.

De overlevenden kregen na de oorlog door de Mexicaanse regering land toebedeeld, het bataljon werd opgeheven in 1850.
De mening over het Bataljon van Sint-Patrick is sterk verschillend in de Verenigde Staten en in Mexico: in de Verenigde Staten gelden ze als verraders, terwijl zij in Mexico als helden beschouwd worden.
De straat voor het convent van Churubusco waar zij zich overgaven is naar hen Martires Irlandeses (Ierse Martelaren) genoemd, en tijdens Saint Patrick's Day wordt in Mexico extra aandacht besteed aan de daden van de San Patricios.

Bron : Wikipedia    CC 3.0

Bataljon Infanterie van Linie nr. 7

Het Bataljon Infanterie van Linie nr. 7 was een bataljon infanterie onder leiding van luitenant-kolonel F.C. van den Sande, voortgekomen uit het 2e Regiment "Vlaanderen" van het Belgisch Legioen.
Het bataljon was gelegerd in Gent. Veel officieren hadden ervaring opgedaan in het Franse leger in de voorgande jaren.
Het Bataljon Infanterie van Linie nr. 7 speelde een belangrijke rol op de slagvelden van Quatre Bras en Waterloo, waar Napoleon definitief werd verslagen.
Als onderdeel van de Brigade Bijlandt werd ze bij Quatre Bras op 16 juni 1815 ingezet om de opmars van de Franse troepen te stoppen.
Twee dagen later, op 18 juni 1815, kreeg de brigade de eerste grote Franse infanterie-aanval te verduren van het Franse I Corps (d'Erlon) in de Slag bij Waterloo.
De Brigade moest langzaam terugwijken voor de 2 infanteriedivisies, maar nam deel aan de tegenaanval van Britse infanterie en cavalerie.
Het bataljon leed zware verliezen, evenals de rest van de Brigade Bijlandt.

Na de slag trok het Bataljon met het Geallieerde leger op richting Parijs; na de bezetting van Parijs keerde het bataljon terug om met 3 bataljons Infanterie Nationale Militie te worden samengevoegd tot de "7e Afdeeling Infanterie".

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

Batagurschildpad

De batagurschildpad (Batagur baska) is een schildpad uit de familie Geoemydidae.
Het is één van de sterkst bedreigde schildpadden.

De schildpad komt van nature voor in Birma, Thailand, Maleisië, Indonesië, Vietnam, India en Bangladesh.
De batagurschildpad leeft in riviermondingen en kustbossen waar getijdenstroming plaatsvindt.
Ook in brak en zelfs zout water wordt deze soort aangetroffen, maar niet op open zee.
Diepere wateren hebben de voorkeur, maar de nesten worden gegraven in zandbanken dus enige ondiepe plekken zijn ook gewenst.

Drie exemplaren van verschillende leeftijden
auteur : Pelf    

De gemiddelde carapaxlengte ligt tussen de 50 en 60 centimeter, het schild is groot en rond, zacht en goed gestroomlijnd, om sneller te kunnen zwemmen.
De tenen zijn verbonden met grote zwemvliezen, de snuitpunt is verlengd en spits, en de kleine ogen hebben een witomrande pupil.
Aan iedere poot zitten vier tenen en verder zijn de neusgaten opvallend groot, bijna varkensachtig.
De schildkleur is donkerbruin tot zwart, de buik geel en de huid is meestal grijs en bevat geen grote schubben.
Het voedsel is volledig vegetarisch bij oudere dieren die alleen waterplanten, fruit en sla-achtige soorten eten.
Van de juvenielen wordt echter vermoed dat ze omnivoor zijn en soms vlees of aas eten.
De batagurschildpad is meer aan water gebonden dan andere soorten en komt er zelden uit.

batagurschildpad

Sinds korte tijd is de batagurschildpad sterk in aantal achteruit gegaan.
Dat komt omdat veel schildpadden gewild zijn; in sommige landen wordt het vlees gebruikt voor gerechten, vooral soep.
Ook wordt het schild vermalen tot 'medicijn'.
In eerste instantie werd deze soort met rust gelaten, maar nadat een aantal andere soorten ernstig bedreigd en zeldzaam werden, werd deze soort daar het slachtoffer van.
De beschermde soorten mochten namelijk niet meer worden gevangen en geëxporteerd naar landen als bijvoorbeeld China.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

Bataafse stroommossel

De Bataafse stroommossel (Unio crassus ) is een zoetwatermossel ("Najade") behorende tot de tweekleppige weekdieren.
In Nederland en België is de ondersoort Unio crassus nanus (syn. Unio crassus batavus) bekend.

Deze soort heeft een ovale schelp waarvan voor- en achterrand beide afgerond zijn.
Bij de umbo is een verticale zigzagsculptuur aanwezig (chevron-sculptuur), voor het overige vertoont de buitenzijde geen sculptuur, er zijn alleen onregelmatige groeilijnen aanwezig.
Het oppervlak is bedekt met een dikke uit conchyoline bestaande opperhuid.
Deze opperhuid is bij de umbo vaak verdwenen en ter plaatse kan de vrijgekomen kalkige schelp oplossingsverschijnselen vertonen.
Als bij dode exemplaren de schelp uitdroogt dan kan de opperhuid (gedeeltelijk) van de schelp loskomen.
Er is een heterodont slot met krachtige cardinale tanden en lijstvormige laterale tanden.

Bataafse stroommossel
auteur : Emma Versteegh    CC 2.5

De opperhuid heeft een groenbruine kleur, de schelp zelf is wit parelmoerachtig.
De binnenzijde van de schelp heeft een witte parelmoerglans en heeft blauwe groene en roze irriserende kleuren.
Door anoxysche omstandigheden in de bodem kunnen schelpen vaak blauw tot blauwzwart verkleurd zijn.

Grootte van de schelp :

- Lengte: tot 70 mm
- hoogte: tot 40 mm
- diameter: tot 30 mm

bataafse stroommossel

De opperhuid heeft een groenbruine kleur, de schelp zelf is wit parelmoerachtig.
De binnenzijde van de schelp heeft een witte parelmoerglans en heeft blauwe groene en roze irriserende kleuren.
Door anoxysche omstandigheden in de bodem kunnen schelpen vaak blauw tot blauwzwart verkleurd zijn.

De mossel houdt van helder, zuurstofrijk, stromend water en is zeer gevoelig voor verandering van waterkwaliteit (o.a. door vervuiling).
De soort is daarom ernstig bedreigd in heel Europa.

Het verspreidingsgebied omvat heel Europa.
Door waterverontreiniging staat de soort sterk onder druk en is reeds op vele plaatsen verdwenen.

In Nederland is de soort voor het laatst in 1968 waargenomen en is mogelijk uitgestorven.
In Duitsland is de mossel verdwenen uit 90% van zijn voormalige verspreidingsgebied.

Bron : Wikipedia   CC 3.0

Bataafse Revolutie

De Bataafse revolutie is het brandpunt van politieke, sociale en culturele omwentelingen in de noordelijke Nederlanden aan het eind van de 18e eeuw.
Deze periode wordt samen met de Napoleontische tijd de Frans-Bataafse tijd genoemd (1795-1815).

In Nederland groeide aan het eind van de 18e eeuw net als in andere delen van West Europa de roep om meer sociale en economische gelijkheid.
Onder invloed van denkers als John Locke (1632-1704), Jean Jacques Rousseau (1712-1778) en Francois Marie Arouet (Voltaire) (1694-1778) groeit het zelfbewustzijn van een steeds mondig wordende burger.

Door de wens naar een eerlijker bestuur groeide echter eveneens de verdeeldheid in Nederland.
De lagere volksklasse die de stadhouder Willem V meer macht wilden geven stond tegenover de patriotten die een democratische regering wilde.
Na de Franse revolutie (1789) was het deze groep die de Franse legers uitnodigden om Nederland binnen te vallen om daar ook een democratisch systeem te installeren.

Toen de Fransen de macht in Nederland overnamen, vluchtte Stadhouder Willem V naar Engeland.
Hierdoor konden de patriotten, die een democratische regering wilde, veel van hun Verlichte ideeën tot realiteit maken.
In navolging van Frankrijk richtten de patriotten overal vrijheidsbomen op om het einde van de regenten en de standensamenleving te symboliseren.

In 1795 werd de voormalige Republiek der zeven verenigde Nederlanden officieel uitgeroepen tot Bataafse Republiek.
In 1796 werd de eerste Nationale Vergadering gehouden.
De belangrijkste besluiten op deze vergadering waren: scheiding tussen kerk en staat en gelijkstelling van minderheden met de Bataafse burgers.
In 1798 werd door de vergadering de eerste Grondwet vastgesteld.

Een groep van radicale democraten ging dit echter niet ver genoeg.
Onder leiding van Jan van Lidth de Jeude vernielde deze groep aristocratische symbolen rond de Domkerk in Utrecht.
Het verstoren van de orde evenals het eindeloze gediscussieer ging de Franse bezetter te ver.
Grootste twistpunt tussen de patriotten was of de Republiek een eenheidsstaat dan wel een federatie moet zijn.
Ook de relatie met de Fransen werd hoe langer hoe meer problematisch.
De Fransen wilden rust en orde in de door hen veroverde gebieden vanwege de constante oorlogen met Groot-Brittannië en Oostenrijk-Hongarije en vervingen de leiding van de Republiek enkele keren.

Als in 1799 Napoleon aan de macht komt in Frankrijk, worden veel van de beslissingen die in Nederland door de Bataafse patriotten waren gemaakt teruggedraaid.
In 1801 ruimt Napoleon tenslotte de laatste resten van de Republiek op.
In 1805 benoemt hij Rutger Jan Schimmelpenninck tot raadspensionaris.
In 1806 wordt deze opgevolgd door de broer van Napoleon.
Deze Louis Napoleon maakt van Nederland een koninkrijk en eenheidsstaat en hiermee een einde aan de Bataafse republiek.

Bron : WAZAMAR
          Parlement & Provincie
          Het Koninklijk Huis

Bataafse Republiek (2/2)

De oude Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden was vanwege haar decentrale structuur op sommige gebieden altijd al tamelijk ineffectief geweest, en haar tekortkomingen waren met het verstrijken van de tijd steeds ernstiger geworden.
De afzonderlijke provincies waren soeverein, ieders instemming was dus nodig voor een besluit, waardoor de gezamenlijke besluitvorming soms jaren kon duren.
Daarnaast was veel macht geconcentreerd geweest in handen van de zogenaamde regenten, die in feite plaatselijke oligarchieën vormden.
De Bataafse Republiek maakte dan ook de overgang naar een meer gecentraliseerde regering, met uniforme rechtspraak, munteenheid, maten en gewichten, belastingheffing.
Voorts kregen de katholieken, die al meer dan 200 jaar als tweederangsinwoners een derde deel van de bevolking uitmaakten, voortaan gelijke burgerrechten, al zou het nog tot 1853 duren voordat de kerkelijke hiërarchie in de Nederlandse kerkprovincie hersteld mocht worden.
Ondanks de anti-orangistische houding van de Patriotten zag iedere weldenkende bestuurder de noodzaak voor verandering en aldus werden veel van hun politieke en bestuurlijke hervormingen na de Franse tijd gehandhaafd in het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat in 1815 tot stand kwam.

Bataafse Republiek anno 1798
auteur : H. Hettema jr.   

De Republiek werd genoemd naar de Bataven, een Germaanse stam die ten tijde van Julius Caesar de Nederlandse delta bewoonde.
Gedurende de vroegmoderne tijd werden deze Bataven steeds meer gezien als voorouders van de inwoners van de Zeven Provinciën.

In tegenstelling tot Frankrijk kreeg de nieuwe Republiek geen terreurregime of schrikbewind.
In de Republiek stonden democratische principes hoog in het vaandel.
De Nationale Vergadering, de eerste Nederlandse volksvertegenwoordiging, kwam op 1 maart 1796 voor de eerste maal in zitting bijeen.
Pieter Paulus, de voorzitter, stierf enkele dagen later vanwege een longontsteking die hij opliep bij de inwijding.
De tientallen commissies leidden tot trage besluitvorming, bovendien ontstond er grote onenigheid over de provinciale bevoegdheden.
De enige tekenen van interne politieke instabiliteit waren enkele staatsgrepen in 1798, toen revolutionaire bevelhebbers geïrriteerd werden door het trage tempo van de democratische hervormingen.
Een staatsgreep in januari 1798 leidde tot de noodzakelijke een- en ondeelbaarheid.
De federalisten moesten het afleggen tegen de unitariërs.

Generaal Daendels º1762 - †1818
auteur : E. Maaskamp/J. Wijsman.   

Een grondwetswijziging in 1801 luidde het einde van de Bataafse Republiek in.
De staat werd voortgezet onder de naam Bataafs Gemenebest.

Op militair gebied was het na de relatief vreedzame overname rustig gebleven.
De Republiek lag niet binnen de gebieden waar de veldtochten plaatsvonden (Duitsland, Italië, Bohemen).
Wel vond in het najaar van 1799 een Brits-Russische invasie plaats in de kop van Holland.
De geallieerden namen Alkmaar in, maar werden tenslotte verslagen in de Slag bij Castricum.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0
           bertsgeschiedenissite

Bataafse Republiek (1/2)

De Bataafse Republiek (1795–1801) (in de toenmalige spelling Bataafsche Republiek) was een republiek die het grootste gedeelte van het huidige Nederland omvatte.
De republiek was gevormd naar voorbeeld en met militaire steun van de Franse Republiek, waarvan de Bataafse Republiek een bondgenoot en de facto een vazalstaat was.
Deze steun werd duur betaald: de Republiek moest tientallen miljoenen guldens betalen voor de Franse troepen die in Nederland gelegerd werden (Verdrag van Den Haag).
Ook later bleek de 'coalitie' met Frankrijk nogal eenzijdig.
In hun strijd tegen de Engelsen en bij daarop volgende vredesonderhandelingen waren de Fransen maar al te graag bereid om in ruil voor toezeggingen van Engeland Nederlandse koloniën af te staan.

Bataafse vlag
auteur : Red4tribe    

De Bataafse Republiek werd na de Bataafse Revolutie uitgeroepen op 19 januari 1795, één dag nadat stadhouder Willem V naar Engeland was gevlucht.
Het grondgebied was gelijk aan dat van de gewesten van de voormalige Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden.
Op 1 maart 1796 trad ook Bataafs-Brabant, een voormalig generaliteitsland, toe tot de nieuwe republiek.

In tegenstelling tot Frankrijk, waar de Franse Revolutie snel radicaliseerde en de guillotine overuren draaide, werden de revolutionaire veranderingen in de Bataafse Republiek relatief vreedzaam doorgevoerd.
Het land was al tweehonderd jaar een republiek, en had dan ook maar weinig tegenstribbelende edelen die anders misschien 'ingekort' moesten worden.
Ook was in Frankrijk na de val van de fanatieke Robespierre in 1794, de revolutie inmiddels een veel gematigder fase ingegaan onder het bewind van het Directoire, waarbij de burgerij het heft in handen nam.

heraldisch wapen v/d Bataafse Republiek   

De omwenteling van 1795 was in feite een herhaling van de omwenteling van de Patriotten, die in 1787 met behulp van een Pruisisch interventieleger was onderdrukt.
Veel leiders van de Bataafse Republiek waren Patriotse politici, die in 1787 naar Frankrijk waren uitgeweken.
Nu kregen zij, met Franse steun, de kans om alsnog hun idealen te verwezenlijken.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0
           http://www.bertsgeschiedenissite.nl/maker