Benhamklasse

geschiedenis

B  b B  b  5 n (8)

Bengaalse varaan

Varanus bengalensis, deze soort wordt tot bijna twee meter lang en komt zoals de naam al doet vermoeden onder andere voor rond de Bengaalse Zee. Het habitat bestaat uit dorre rotsachtige streken met enige vegetatie. Het voedsel bestaat uit grote insecten, knaagdieren slangen, hagedissen en eieren, zowel van reptielen als vogeleieren. Zoals alle varanen wordt de tong gebruikt als reukorgaan dankzij het orgaan van Jacobson maar de hagedis kan ook goed zien en horen. engels : Bengal monitor frans : Varan du Bengale

Bengaalse varaan foto : L. Shyamal     CC 2.5

Het is een typische bodembewoner die nooit klimt, maar goed kan zwemmen en zo sloten en kleine meren oversteekt. Deze soort is niet gevaarlijk voor de mens tenzij de varaan in het nauw wordt gedreven, want dan bijt hij flink en de staart kan als slagwapen worden gebruikt. De ondersoort V. b. bengalensis komt voor in Pakistan, Iran, Afghanistan, Nepal, India en Sri Lanka. De ondersoort V. b. nebulosus wordt tegenwoordig ook wel als aparte soort gezien en leeft in China, Thailand, Laos, Cambodja, Bangladesh, Vietnam, Birma, Maleisië, Sumatra en Java. Deze waslijst aan landen als verspreidingsgebied is onder andere te danken aan het feit dat deze varaan als zeer nuttig wordt beschouwd. Hij is te klein om huisdieren te verschalken, maar eet muizen, ratten, giftige slangen en slangeneieren, overigens ook vogel- en (ratten-etende) slangeneieren.

Varanus bengalensis auteur : Just Chaos     CC 2.0

Zeer jonge dieren tot een jaar zijn zwart met een gele buik en keel en rijen kleine vlekjes op de rug, en jonge dieren tot 5 jaar zijn zwart met een zeer dichtbezaaid patroon van zeer kleine ronde gele of witte vlekjes met een witte buik. Oudere dieren zijn grijs en de vlekjes zijn nog maar nauwelijks te zien, ook hebben de dieren een vrij kleine en spitse kop en zoals alle varanen een zeer lange nek en idem staart.

boven Bengaalse varaan onder een watervaraan

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

fauna

geschiedenis

B  b B  b  5 n (7)

Bengaalse tijgerkat

De Bengaalse tijgerkat (Prionailurus bengalensis) is een zeer algemene kleine katachtige uit Azië. Hij komt in een groot aantal ondersoorten voor in vrijwel geheel Oost- & Zuidoost-Azië, inclusief het westen van Indonesië. engels : Leopard cat duits : Bengalkatze frans : Chat-léopard, soms Chat léopard du Bengale en uitzonderlijk Chat de Chine

Bengaalse tijgerkat auteur : Kuribo     CC 3.0

De Bengaalse tijgerkat is een roofdier, die voornamelijk op kleine zoogdieren als knaagdieren en op vogeltjes jaagt. Ook hazen, kantjils en jonge herten worden gegrepen, evenals paling en andere vissen, reptielen en insecten. Hij jaagt 's nachts en in de schemering, maar hij is ook geregeld overdag actief, en de activiteitsperiode kan zeer verschillen per individu. Bengaalse tijgerkatten zijn goede klimmers en zwemmers.

Bengaalse tijgerkat auteur : F. Spangenberg     CC 1.2

De grootte van de Bengaalse tijgerkat verschilt per regio: in het zuiden van het leefgebied wordt 35 centimeter lang met een 15 centimeter lange staart, in het noorden kan hij 60 centimeter lang worden, met een 40 centimeter lange staart. Het lichaamsgewicht verschilt van 3 tot 7 kilogram. In het noorden van het leefgebied zijn de dieren donkerder, grijziger gekleurd dan in het zuiden. De zwartgevlekte vacht is okerbruin tot okergeel van kleur. De buikzijde is wit van kleur. De staart is zwartgeringd. De ogen zijn gelig bruin van kleur. De oren zijn zwart en afgerond, met een witte vlek op de achterzijde.

Prionailurus bengalensis

Hij komt voor in een grote verscheidenheid aan leefgebieden: zowel in bos als in struikgebieden met verspreide bomen, van tropisch regenwoud tot gematigd loofwoud, van zeeniveau tot 3000 meter hoogte. In Mantsjoerije wagen ze zich zelfs in de taiga. De Bengaalse tijgerkat houdt zich bij voorkeur op in de buurt van water. Ze komen zelden voor in open, droge of koude gebieden, en de noordelijke grens van zijn leefgebied wordt bepaald door het klimaat: Bengaalse tijgerkatten komen niet voor in gebieden waar meer dan 10 centimeter sneeuw kan vallen. Ook komt de soort voor nabij dorpen.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

dieren

geschiedenis

B  b B  b  5 n (6)

Bengaalse tijger

De Bengaalse tijger of koningstijger (Panthera tigris tigris) is een ondersoort van de tijger (Panthera tigris) die voorkomt op het Indische subcontinent. Op de Siberische tijger (Panthera tigris altaica) na is de Bengaalse tijger de grootste katachtige. Het is tevens de tweede meest algemene ondersoort van de tijger. engels : Bengal tiger of Royal Bengal tiger duits : Königstiger frans : tigre du Bengale

Bengaalse tijger     toestemming : US government, public domain

De vacht van de Bengaalse tijger is oranjebruin tot oranjegeel met verticale bruine tot zwarte strepen. Dit strepenpatroon verschilt in aantal, dikte en vertakkingen per individu. De buikzijde, de wangen en het gebied rond de ogen zijn wit. Ook bestaan er "witte tijgers", tijgers met een geheel roomwitte vacht en bruine strepen. Deze kleurvariëteit is zeer zeldzaam in het wild. Ook bestaan er geheel zwarte dieren, ook deze dieren zijn zeer zeldzaam. De schofthoogte is ongeveer 100 à 110 centimeter. Mannetjes hebben een kop-romplengte van 270 tot 310 centimeter en een lichaamsgewicht van 180 tot 258 kilogram, vrouwtjes hebben een kop-romplengte van 240 tot 265 centimeter en een lichaamsgewicht van 100 tot 160 kilogram.

witte tijgers foto : Shuan Lo     CC 2.0

De Bengaalse tijger komt voor in West-Myanmar en op het Indische subcontinent, in Bhutan, Nepal en Zuid-China, Bangladesh en India. Hij leeft hier in de vochtige regenwouden, moessonbossen, bamboebossen en savannes die begroeid zijn met hoog gras en bomen, in waterrijke gebieden als moerassen, in mangroves en in rivierbossen. Hij komt zowel in het laagland als in de bergen voor, tot in de Himalaya, waar hij leeft in bladverliezende bossen.

mannetjes tijger met welp     auteur : Mayankkatiyar

De Bengaalse tijger jaagt voornamelijk overdag en in de schemering. De prooi wordt eerst tot dichtbij beslopen, waarna het wordt besprongen en in de nek, schouders of rug wordt gebeten. Prooidieren worden nog in het water achtervolgd. De prooi wordt over het algemeen bij het water opgegeten. Het is een solitair dier, dat zijn territorium verdedigt tegen andere tijgers van hetzelfde geslacht. Enkel in de paartijd (in april en mei en in oktober en november) trekken een mannetje en een vrouwtje enkele dagen met elkaar op. De tijger krijgt één tot zes welpen per worp. Na 6 à 12 weken gaan de welpen jagen. Een Bengaalse tijger in een nationaal park in Nepal is vijftien jaar oud geworden.

Koningstijger

De Bengaalse tijger wordt met uitsterven bedreigd door het verdwijnen van zijn leefomgeving en door stropers. Ze worden niet alleen voor hun vacht gedood maar ook voor de bereiding van diverse traditionele Oost-Aziatische medicijnen. In de negentiende eeuw waren jachtpartijen op de tijger een belangrijke manier van tijdverdrijf voor Indiase maharadja's. De maharadja trok met een stoet olifanten en personeel de jungle in om op zoek te gaan naar tijgers en deze neer te schieten. Deze tijgerjachten bereikten tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog een hoogtepunt, toen hooggeplaatste Britten eveneens op deze manier gingen jagen. Zo zouden er al al een lange tijd geen 3000 tijgers meer zijn hoewel de overheid het tegendeel beweerde. Experts beweren dan ook dat er momenteel nog maar 750 tijgers over zijn in heel India.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

dieren

geschiedenis

geschiedenis

B  b B  b  5 n (5)

Bengaalse oehoe

De Bengaalse oehoe (Bubo bengalensis) is een oehoe die voorkomt in de westelijke Himalaya, India en Pakistan. De Bengaalse Oehoe leeft meestal in een open vegetatie. Hij jaagt vanaf een verhoging of vliegt laag over de grond op zoek naar prooi. engels : Bengal Eagle Owl of Indian eagle owl duits : Bengalenuhu frans : Grand-duc indien

Bengaalse oehoe auteur : Wikipete     CC 3.0

Om de jongen te beschermen wordt soms de gebroken-vleugel-tactiek gebruikt: de uil doet net alsof hij zelf gewond is. Belagers worden van het nest vandaan gelokt. Eenmaal op veilige afstand gaat de uil er dan snel weer vandoor!

Bubo bengalensis auteur : Charles C     CC 3.0

Hij wordt 53 cm groot en een spanweidte tot 42cm. De Bengaalse oehoe voedt zich met ratten, muizen, kikkers en kleinere vogels. In vergelijking met de oehoe (Bubo bubo) is hij aanzienlijk kleiner. Deze uil legt twee tot vier eieren. Opvallend zijn zijn oranjerode ogen.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

vogels

geschiedenis

B  b B  b  5 n (4)

Bengaalse gier

De Bengaalse gier (Gyps bengalensis) is een gierensoort uit de familie Accipitridae waartoe ook de arenden, buizerds en haviken behoren. Lange tijd heeft men gedacht dat de Bengaalse gier nauw verwant was aan de witruggier maar nu gaat men er van uit dat de Bengaalse gier veel nauwer aan de Europese vale gier verwant is.

Bengaalse gier auteur : Goran Ekstrom     CC 2.5

De Bengaalse gier is de kleinste van de gieren van het geslacht Gyps. Individuen van deze soort worden 75 tot 85 centimeter lang en niet zwaarder dan 4,75 kilogram. De Bengaalse gier is een typische gier met een kale kop, zeer brede vleugels en een korte staart. Jonge gieren zijn grotendeels donkerder dan adulten.

Gyps bengalensis     auteur : Beverly Joubert—National Geographic/Getty Images

De Bengaalse gier is een aaseter en zijn voeding bestaat grotendeels uit het vlees van karkassen van dode dieren. De gier zoekt op grote hoogte naar zijn prooi, in de buurt van menselijke bewoning in de savanne en beweegt zich vaak in paren. Sommige vogels vormen echter ook kleine kolonies bij het broedden.

Bengaalse gier auteur : Petra Karstedt     CC 1.0

De Bengaalse gier broedt in India, Pakistan en Zuidoost-Azië. De populatie is sterk achteruit gegaan door vergiftiging door diclofenac. Nu is het een kritisch bedreigde diersoort.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

vogels

geschiedenis

B  b B  b  5 n (3)

Bengaal

Bengaalse katten behoren tot de nieuwste kattenrassen en zijn nog maar vrij recent uitgeroepen als raskat. Behalve hun naam, hebben ze geen verwantschap met de 'Bengaalse tijger' maar hun unieke en luipaardachtige voorkomen doet denken aan zo'n verwantschap en onderscheidt hen onmiddellijk van alle andere huiskatten. De eerste vermenging ontstond tussen een paring van de 'Asian Leopardcat' die momenteel behoort tot de lijst van bedreigde diersoorten met een 'Egyptische Mau' in 1965 in Arizona, VS. Alle afstammelingen hiervan zijn niet meer. Het is pas in 1980 dat Ms Mill erin slaagde van nieuwe kruisingen te doen en in 1990 werd de Bengaal tot authentiek nieuw gedomesticeerde raskat uitgeroepen.

Bengaal kater     auteur : 3TTT5

In de Verenigde Staten wordt er nog steeds gefokt met de bengaalse tijgerkat om dit ras te vermeerderen. Het houden van deze wilde kat is in Nederland verboden. De kruising van een huiskat met een bengaalse tijgerkat wordt de F1-generatie genoemd. Katers van deze generatie zijn altijd onvruchtbaar. Daarom heeft een F2-generatie altijd een huiskat als vader. Bij de F2-generatie is een kater vrijwel altijd onvruchtbaar, wat vaak ook bij de F3-generatie het geval is.

Bengaalse kat     auteur : Seduisant

De Bengaal heeft een slank, gespierd en lang lichaam met zware botten. De achterpoten zijn iets langer dan de voorpoten waardoor de rug een oplopende vorm krijgt. De voeten zijn vrij groot en mooi rond van vorm. De staart heeft een gemiddelde lengte, voelt stevig aan en heeft een afgeronde zwarte punt. Oren : Ze zijn wat klein, maar wel breed aangezet op de kop en ze mogen geen pluimpjes bevatten. Ze zijn naar voren gericht en de oortoppen moeten afgerond zijn. Ogen : Ze zijn prachtig groot en rond tot amandelvormig, wat de Bengaal een mooie uitstraling geeft. Ze staan iets schuin en wijd uit elkaar en zijn groen/koperkleurig. Soms hebben de ogen zelfs een mokka-achtige kleur.

Bengaal     Marius Engesrønning

De bengaal is een vriendelijke, nieuwsgierige en intelligente kat. De laatste twee eigenschappen heeft de bengaal geërfd van zijn wilde voorvader. De bengaal is in tegenstelling tot vele andere katten dol op water. Deze eigenschap is waarschijnlijk ook door de voorvader doorgegeven. Bengalen zijn gek op aandacht en zijn daarom ook erg speels. Ook kunnen ze zichzelf goed bezighouden. Toch zijn de meeste bengalen geen schootkatten want kopjes geven en spelen is genoeg voor ze. Ze gaan liever achter een vlieg aan dan bij je op schoot te zitten. Deze katten zitten graag op hoge plekken en daar komen ze zo met hun behendige lichaam, ze kunnen heel erg ver springen. Ze vinden het leuk om vanuit een hoge plek alles in de gaten te houden en dit kan ook je schouder betekenen. Dit ras gaat ook goed samen met andere katten, maar dan het liefst ook actieve katten. Honden in huis is over het algemeen ook geen probleem. Ook past een bengaal zich snel aan, bijvoorbeeld aan nieuwe huisdieren of een andere omgeving. Veel bengalen worden, net als vele andere raskatten, binnengehouden. Dit kan mits er veel speelmogelijkheden zijn en een grote ren buiten is zodat ze zich goed kunnen uitleven.

Bengaalse tabby auteur : Ofrockwood    CC 3.0

Een bengaal eist niet veel verzorging, ze zijn makkelijk in onderhoud. De vacht heeft niet echt een borstelbeurt nodig, alleen bij de rui, het wordt zelfs verder afgeraden aangezien de Bengaal zich perfect zelf kan ondehouden. Veel liefde, spelen en genoeg te eten is alles wat een bengaal nodig heeft van verzorging.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

katten

geschiedenis

B  b B  b  5 n (2)

Beneventaanse minuskel

Het Beneventaanse minuskel was een middeleeuws schrift dat is vernoemd naar het hertogdom van Benevento in Zuid-Italië. Het schrift werd toegepast van eind 8e tot de 13e eeuw in het zuiden van Italië en in de regio Dalmatië, waar nu Kroatië ligt. Het Beneventaans werd soms ook Longobarda of Gotisch genoemd, maar omdat de historicus en paleograaf E.A. Lowe als eerst de naam Beneventaans gebruikt heeft, wordt deze naam tegenwoordig vooral gebruikt. Er waren twee belangrijke plekken waar het Beneventaans toegepast werd, namelijk in het klooster op de rotsachtige Monte Cassino heuvel en in Bari. De Bari-Beneventaanse schriftsoort is gegroeid uit het Montecassijnse Beneventaans schrift. Beide waren ze weer gebaseerd op het Romaanse cursieve schrift.

In het algemeen is het Beneventaans minuskel een hoekig schrift. Een ander kenmerk van dit schrift is dat de letters van een woord op een speciale manier met elkaar verbonden zijn door middel van ligaturen. Neem bijvoorbeeld de letter ‘t’; deze letter kan verschillende vormen aan nemen, maar dat hangt van het woord af waar het in staat. De horizontale lijn in deze letter kan aan het eind van het woord langer worden. Dit kan ook wel eens voorkomen bij de letter ‘e’; als deze letter in het midden van het woord staat, dan is het als een gewone ‘e’ geschreven. Staat deze letter aan het eind van een woord, dan komt er een klein ‘staartje’ aan, de zogeheten e caudata. De letter ‘d’ heeft een omhooggaande streep, maar deze kan soms ook wat schuiner naar links geschreven worden.

Het Beneventaans schrift heeft een unieke wijze van afkorting en verlenging in een woord. Ook komt het wel eens voor dat er een letter uit een woord verdwijnt. Als dit gebeurt, wordt er een macron ( ¯ ) - een diacritisch teken - boven de vorige letter geplaatst, zodat je kunt zien welke letter er is weggelaten. Ook werd er regelmatig aan interpunctie gedaan in het Beneventaans schrift. Dit kwam weinig voor in andere schriften uit die tijd.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

varia

B  b B  b  5 n

Benamingen van de Lage Landen

Er zijn vele benamingen van de Lage Landen. Deze veelheid van namen kon ontstaan door het ontbreken van duidelijke aardrijkskundige en etnografische grenzen en kenmerken. Vlaanderen Door Spanjaarden, Italianen en Engelsen werden de Nederlanden veelal aangeduid met "Vlaanderen". In de omgang met hen noemde men zich dan ook wel Vlaming, ook al was men buiten dit graafschap geboren. Met het toenemende belang van Brabant heeft dit hertogdom deze rol ook wel gespeeld, maar nooit in dezelfde mate. Tot in de achttiende eeuw was dit een veel gebruikte benaming voor de Nederlanden als geheel.

Bourgondisch-Habsburgse huis Onder het Bourgondische huis en de Habsburgse opvolgers wisselde de samenstelling van de onder hen vallende vorstendommen sterk en ontbrak een nationaal bewustzijn, zoals dat al wel bestond in Frankrijk, Engeland en in mindere mate Duitsland. In Frankrijk werd dit bewustzijn versterkt door het oude Gallië als voorganger af te schilderen. In reactie hierop werd het Heilige Roomse Rijk gelijkgesteld met Duitsland en daarmee Germanië. De Rijn was de scheidslijn geweest tussen deze twee, terwijl de Schelde dit was geweest tussen Lotharingen en West-Francië. Tot 1529 bestond een deel van dit gebied uit Franse lenen. De Lage Landen werden dan ook afhankelijk van de toeschouwer beschouwd als Germaans of Gallisch. Het naast elkaar bestaan van zowel de Franse als een Germaanse taal was ook niet bevorderlijk voor de ontwikkeling van een nationaal besef.

Pays de par delà De Bourgondische hertogen refereerden aan hun landen afhankelijk van waar zij verbleven. Deze werden daarbij pays de par deçà (landen van herwaarts over), terwijl de andere dan aangeduid werden met pays de par delà (landen van derwaarts over). Het waren daarmee geen eigennamen, en zo konden met pays de par deçà de Bourgondische erflanden bedoeld worden, maar ook Aragon, Napels of Engeland. Pas later werd de term synoniem voor "de Nederlanden". Buiten de kring van de hertog werd hij echter niet vaak gebruikt. Maria van Hongarije (1530-1555) gebruikte als landvoogdes zowel pays de par deçà als pays d'embas. "Bourgondië" werd ook buiten deze kring wel gebruikt als aanduiding voor het geheel van landen van de hertog, vooral door militairen. Dit gebruik nam af na het verlies van het hertogdom in 1477, maar vooral nadat keizer Karel V in 1544 afstand deed van zijn aanspraken op het hertogdom.

Friesland Bij onderhandelingen over het verkrijgen van de koningstitel refereerde Filips de Goede (1419-1467) in 1447 aan het oude Midden-Rijk. De naam hiervan, "Lotharingen", was echter al te zeer verbonden aan een bepaald gebied om gebruikt te kunnen worden voor de landen van de hertog. Deze schijnt daarna de voorkeur te hebben gegeven aan de titel van koning van Friesland, een van de zeventien christelijke koninkrijken. Kanselier Kaspar Schlick stelde daarop de naam Brabant voor, zodat de aanspraken van koning Frederik III op Friesland niet in gevaar kwamen. De onderhandelingen leverden uiteindelijk niets op. Onder Karel de Stoute (1467-1477) herleefde het plan om het rijk van Lotharius I te herstellen. In 1467 was hem door Frederik III, ondertussen keizer, en paus Paulus II de titel van Rooms-koning in het vooruitzicht gesteld. De keizer was daar later op teruggekomen en bij de onderhandelingen in 1473 schijnt Karel ingestemd te hebben met een lagere koningstitel. Dit zou dan wel een dubbele titel moeten zijn; koning van Bourgondië en koning van Friesland. Uiteindelijk bleef ook dit zonder resultaat.

Belgica of Germania inferior In het Latijn werd het gebied wel aangeduid als Gallia Belgica. Dit was een echo van het Gallia Belgica van Caesar, hoewel dat ook een groot deel van Noord-Frankrijk had beslagen. Rechtsgeleerde Jean d'Auffay definieerde het daarom als het deel van Gallië dat buiten het koninkrijk van Frankrijk lag, waarbij het ook Lotharingen en het Nederrijngebied omvatte. Tijdens de Middeleeuwen had het gebied voor de Kerk echter de naam Germania inferior gehad, met Keulen als hoofdstad van de provincie. De antwoorden op de vraag of de Nederlanden bij Germanië of Gallië behoorden, verschilden dan ook. Halverwege de zestiende eeuw kwam onder invloed van de humanisten Belgium of Belgica in gebruik zonder toevoeging van "Gallia".

Nederlanden In de vijftiende eeuw kwam de naam "Nederlanden" in gebruik. In tegenstelling tot Frankrijk en Engeland had dit geen etnische oorsprong, maar was het aanvankelijk een aardrijkskundige term, die slechts het onderscheid aangaf met een hoger gelegen gebied. Als zodanig was deze term door het gehele Duitssprekende gebied in gebruik. Dit was ook het geval voor het stroomgebied van de Schelde, Maas en Rijn, inclusief het beneden-Rijngebied. Door het grote belang van deze regio werd de benaming steeds meer specifiek voor dit gebied gebruikt. Vanaf ongeveer 1490 werden hiermee ook specifiek de Bourgondisch-Habsburgse gewesten aangeduid. Met "Vlaanderen" was "de Nederlanden" vanaf halverwege de zestiende eeuw waarschijnlijk de meest gebruikte naam. In het Frans was dit Pays-Bas, in het Italiaans Paesi Bassi en in het Duits Niderlanden (de toen gebruikelijke spelling). In het Nederlands en het Duits werd zowel het enkel- als het meervoud gebruikt, terwijl er in het Frans en Engels (Low Countries) een voorkeur voor het meervoud was. Zeventien Nederlanden Rond 1565 kwam in Antwerpen de naam "Zeventien Nederlanden" in gebruik. Onduidelijk is het verband met het gebruik van 'zeventien landen' onder de Bourgondische hertogen tot rond 1490. Het getal zeventien was hierbij symbolisch, hoewel er pogingen zijn geweest om de zeventien provinciën te benoemen. De naam bleef zelfs na de Opstand in gebruik.

Opstand Na de Opstand bleven de benamingen Belgium en 't Nederlandt in gebruik voor zowel de Nederlanden als geheel als voor de beide afzonderlijke staten. Voor de Spaanse en later de Oostenrijkse Nederlanden werd ook wel Belgium Regium gebruikt, terwijl met Belgium Foederatum wel de Republiek der Verenigde Provinciën werd aangeduid. Voor de Republiek werd steeds meer "Holland" als pars pro toto gebruikt, zoals eerder "Vlaanderen". Nederland werd nog in de Franse tijd en ook onder koning Willem I vertaald in het Frans als Belgique. Na het vertrek van de Fransen werden het noorden en zuiden verenigd. De naam van het nieuwe land werd "het Koninkrijk der Nederlanden", in het Frans le Royaume des Belgiques. Pas na de Belgische omwenteling van 1830 werd België verengd tot het huidige begrip van de moderne staat.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

geschiedenis

geschiedenis

B  b B  b  5 m (2)

Bemoste boomkikker

De bemoste boomkikker (Rhacophorus everetti) is een kikker uit de familie schuimnestboomkikkers (Rhacophoridae). Er zijn twee ondersoorten; (R. e. mascroscelis) en (R. e. everetti), waarvan de laatste alleen in de Filipijnen leeft en de eerste juist alleen op Borneo voorkomt.

Bemoste boomkikker

Deze soort komt voor op de Filipijnen en het eiland Borneo; Maleisië en Brunei. Het biotoop bestaat uit hoge bomen van het tropisch regenwoud in bergachtige en vochtige omgevingen meestal bij water. Voor de voortplanting wordt een schuimnest gemaakt in een boom of tussen de bladeren. De kikkervisjes die hier uit komen hebben echter wel oppervlaktewater nodig voor de verdere ontwikkeling, anders drogen ze uit en daarom hangen schuimnesten altijd boven oppervlaktewater. Het voedsel bestaat uit kleine ongewervelden, vooral vliegen en muggen. Deze kikker is nachtactief en verschuilt zich overdag in bomen en tussen struiken.

Rhacophorus everetti     auteur : Alexander Haas

De bemoste boomkikker wordt maximaal 5 centimeter lang en heeft zeer grote ogen en de huid van deze soort is zo grof dat het lijkt of er een pluk mos op groeit, maar dit zijn onregelmatige wratten in combinatie met kleine uitsteekseltjes op de huid. Ook de tekening is zeer onregelmatig; een zwarte en bruine vlektekening op een olijf- tot meestal donkergroene rug, de buik is geel tot witgeel. De tenen zijn erg lang, de hechtschijven sterk vergroot en de pupil is horizontaal.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

fauna

geschiedenis