De blauwpootzwemkrab wordt aangetroffen langs de kust tot een diepte van 150 meter. De krab leeft op modderige tot zanderige bodems en komt voor van Noorwegen tot noordelijk Afrika, ook in de Middellandse Zee.
In Nederland en België is de krab vrij algemeen voor de kust (subtidaal), maar ze spoelt niet zo vaak aan en wordt ook in de Oosterschelde en bij Grevelingen aangetroffen.
Liocarcinus depurator
Deze soort heeft een opvallend bruinrood schild, maar het sterk afgeplatte achterste deel van de zwempoten is juist blauw tot violet gekleurd waaraan de soort makkelijk te herkennen is. De scharen zijn even groot en hebben opvallende groeven, het rugschild, carapax genoemd is vrij glad en de voorste rand van het schild is sterk getand, tussen de ogen zijn altijd drie tanden aanwezig. De breedte van het schild is ongeveer vijf centimeter bij vrouwtjes, en bijna zeven centimeter bij mannetjes. Vrouwtjes met eitjes zijn makkelijk te herkennen aan de grote eimassa onder de buikplaat, die zwart gekleurd is.
De blauwoogvlinder (Minois dryas) is een dagvlinder uit de familie van de Nymphalidae, de vossen, parelmoervlinders en weerschijnvlinders, onderfamilie Satyrinae.
De soort komt voor van Zuid- en Centraal-Europa tot Centraal-Azië en Japan.
De vlinder vliegt op hoogtes van 100 tot 1700 meter boven zeeniveau. De habitat bestaat uit grasland en loofbos.
Engels : Dryad Duits : Blauäugiger Waldportier, Blaukernauge Frans : grand nègre des bois
De spanwijdte bedraagt 45 tot 60 millimeter. De blauwoogvlinder komt voor op grazige, niet te schrale plekken. Vaak liggen deze ruige locaties tegen bosranden of struwelen aan. De meeste vliegterreinen zijn vrij vochtig.
Als waardplanten dienen relatief breedbladige, voedselrijke grassoorten, zoals Molinia caerulea (pijpenstrootje), Calamagrostis (struisriet) of Bromus (dravik). Het vrouwtje laat de eitjes tijdens de vlucht gewoon in het gras vallen.
Pas in de herfst beginnen ze te eten en overwinteren dan in het eerste of tweede stadium. De kleine rupsen kunnen nuchter overzomeren. De verpopping vindt in de grond plaats. De rups graaft zich een klein holletje, maar spint geen cocon.
De blauwoogvlinder komt voor in één generatie per jaar.
De Blauwoogmaki ( Eulemur flavifrons ), is een primaat van de familie van de gewone Makis (Lemuridae) binnen de maki's (Lemuriformes). Eerder werd hij beschouwd als een ondersoort van de Mohrenmakis. In 2008 werd hen de status van zelfstandige soort gegeven.
Blauwoogmaki's bewonen een klein gebied in het noordwesten van het eiland Madagascar, waar ze Sahamalaza het schiereiland en de aangrenzende continentale regio's inpalmen. Hun habitat is de overgangszone tussen de vochtige bossen in het noorden en het droge loofbossen in het zuiden. Deze primaten zijn heel flexibel en kunnen ook in plantages voorkomen.
Het zijn de enige primaten, buiten de mens, met blauwe ogen.
Engels : Sclater's Lemur, Blue-eyed Black Lemur Duits : Blauaugenmaki, Sclaters Maki, Türkisaugenmaki Frans : Lémur aux yeux turquoise, Lémur de Sclater
Blauwoogmaki auteur : Dr. Niels Koesters op www.zoologie.de
De volwassen blauwoogmaki heeft een lichaamslengte van 39-45cm en een staartlengte van 50-65cm. Het gewicht bedraagt iets minder dan 2kg.
Omdat het een primaat is heeft het sterke handen met palmen als een mens, met een rubberachtige textuur voor een stevige grip op.
Zijn staart is langer dan zijn lichaam maar het is geen grijpstaart.
Mannetjes zijn zwart van kleur, met de haren soms bruin getint bij de wortels. Vrouwtjes zijn roodbruin van kleur met de onderkant en de hoofdlijnen van hun gezicht in een lichtere teint. Ze hebben een donkere bruine of grijze snuit en de rug van hun handen en voeten zijn van een soortgelijke donkere kleur.
Beide geslachten hebben blauwe ogen, vandaar de gebruikelijke naam.
De ogen kunnen variëren in kleur van schokkende elektrisch blauw, een lichte lucht-blauwe, of een zachtere grijs-blauw kleur.
Kruisingen tussen de zwarte lemur en de blauwoogmaki hebben altijd oranje ogen.
Deze soort is nog niet intensief bestudeert in het wild, maar het is bekend dat ze redelijk sociaal zijn.
Ze leven in groepen van 2 tot 15, maar aantallen van 7 - 10 is het meest voorkomend.
De vrouwtjes zijn dominant zoals bij de meeste maki soorten en er zijn meestal meer mannetjes dan vrouwtjes in elke sociale groep.
De blauwoogmaki communiceert met geur-markering, geluiden, en misschien wat gezichtsuitdrukkingen. Geur-markering is een belangrijk communicatiemiddel zoals bij de meeste maki soorten.
Blauwoogmaki mannetje foto : de.academic.ru
Vruchten, pollen en nectar maken het grootste deel van het dieet van deze maki's. Tijdens het droge seizoen, wanneer voedsel schaars is kunnen ze bladeren, zaden en bessen eten en zelden insecten. Ze durven ook landerijen overvallen en van de gewassen eten, wat er toe kan leiden dat ze worden neergeschoten door boeren.
De blauwoogmaki helpt bij het uitdragen van veel regenwoud planten. Aangezien ze het vruchtvlees verteren, maar niet de zaden van de vruchten, zo verspreiden ze de zaden van meer dan 50 verschillende plantensoorten, en sommige planten kunnen specifiek zijn geëvolueerd door verspreiding door deze maki.
De blauwoogmaki bestuift ook veel planten, terwijl het de nectar eet en stuifmeel van de planten overbrengt.
Door het kappen van hun habitat is de blauwoogmaki met uitsterven bedreigd in het wild.
De blauwoogkaketoe (Cacatua ophthalmica) is een grote, ongeveer 50 cm lange, voornamelijk witte kaketoe met een erectiele gele en witte kuif, een zwarte snavel, donker grijze poten, en een licht blauwe rand rond elk oog. Aan deze laatste uiterlijke kenmerk heeft de vogel zijn naam te danken.
De blauwoogkaketoe is endemisch voor het gebied Nieuw-Brittannië in Papoea-Nieuw-Guinea. De vogel wordt aangetroffen in primaire en secondaire regenwouden tot op een hoogte van ongeveer 1000 meter. Ze zijn echter het meest te vinden in tropische laaglandregenwouden.
Engels : Blue-eyed Cockatoo Duits : Brillenkakadu Frans : Cacatoès aux yeux bleus
Blauwoogkaketoe in Vogelpark Walsrode, Duitsland auteur : Christian Paul Stobbe CC 2.0
Een hoofdzakelijk witte vogel met gele kuif. Er is een nauwe verwantschap met de grote Geelkuifkaketoe (Cacatua galerita) maar de vorm van de kuif komt meer overeen met deze van de Molukkenkaketoe (Cacatua moluccensis).
Grootste kenmerk is de brede, naakte, diepblauwe oogring. Vandaar ook de Nederlandse benaming. De snavel, washuid en poten zijn zwart.
Beide geslachten zijn te herkennen aan de iris, die bij de mannetjes bruin is en bij de poppen roodbruin.
Cacatua ophthalmica in Vogelpark Walsrode, Duitsland auteur : Tobias CC 2.0
Over het sociale gedrag van de vogels is nog niet zoveel bekend. De vogels worden het meest waargenomen tijdens hun vlucht welke varieert van het actief vliegen tot zweefvliegen. Men vermoed dat de dieren voornamelijk leven in paren tot in groepen van maximaal 20 exemplaren.
Blauwoogkaketoe www.kakadyelit.ru
Het voedsel van de blauwoogkaketoe is voornamelijk vegetarisch en bestaat uit vruchten, bessen, zaden en noten.
Het dieet wordt af en toe aangevuld met kleinere insecten en larven.
Wil men hem zien dan kan dit in gespecialiseerde vogelparken, want bij liefhebbers is hij zelden, om niet te zeggen nooit te vinden. Dit door het strenge uitvoerverbod van Papua Nieuw-Guinea, die commerciële exporten van wilddieren verbiedt.
De blauwooggrasmot (Agriphila straminella (syn. Agriphila culmella) is een ook overdag actieve nachtvlinder die behoort tot de de familie Crambidae, de grasmotten.
De spanwijdte van deze grasmot is 16 tot 20 millimeter.
De rupsen voeden zich vooral met schapengras, zoals ruig schapengras en veldbeemdgras, maar komen ook op gewone tarwe voor. De rupsjes boren onderaan de stengel een gang.
De Blauwnekpapegaai (Tanygnathus lucionensis) is een papegaai die bijna-endemisch is voor de Filipijnen. Deze papegaai komt verder nog voor op de Talaud-eilanden en op eilanden ten noorden en oosten van Borneo.
De Filipijnse naam voor deze vogel is Loro.
Engels : Blue-naped Parrot, Blue-crowned Green Parrot, Luzon Parrot, the Philippine Green Parrot, plaatselijk gekend als Pikoy Duits : Blaunackenpapegei Frans : Perruche de Luçon
De blauwnekpapegaai is een papegaai van gemiddelde grootte. De mannetjes en vrouwtjes lijken sterk op elkaar. De drie ondersoorten verschillen wat in grootte, kleur en de hoeveelheid blauw in de nek. Bij A. argentata salvadorii zijn de plek voor de ogen, de voorzijde en de zijkanten van de kop blauwgroen. Boven de snavel zit een zwarte plek. De kruin en nek zijn felblauw. De rest van de blauwnekpapegaai is groen in diverse tinten. De buitenste en middelste veren van de vleugels hebben een zwart tot goud kleurige rand. De snavel is rood, waarbij het uiteinde wat valer of geel is. De ogen van het vrouwtje zijn geel, die van met mannetje witachtig geel met een gele ring. De poten zijn olijfgroen tot zwart.
Tanygnathus lucionensis auteur : markaharper1 CC 2.0
Er zijn 3 ondersoorten bekend: Tanygnathus lucionensis lucionensis (op Luzon en Mindoro) Tanygnathus lucionensis hybridus (op Polillo) Tanygnathus lucionensis salvadorii (verschillende Filipijnse eilanden)
De blauwnekpapegaai komt voor in bossen en bosranden tot zo'n 1000 meter boven zeeniveau. Een enkele keer zijn ze ook te zien in boomgaarden en op akkerland. Ze zijn meestal alleen of in paartjes.
Deze vogelsoort paart van april tot en met juni. Blauwnekpapegaaien maken hun nesten in holle bomen, gewoonlijk aan de bosranden of bij open stukken.
De Man: Het mannetje is over het algemeen groen tot heldergroen gekleurd. Het bovenlijfje is meer helder gekleurd dan het onderlijfje. Zoals hun naam reeds zegt hebben ze op hun kopje een diepblauw kroontje. Achter de hals ter hoogte van de bovenmantel, bevindt zich een goudgeel, op een halsdoekje gelijkend driehoekje. Het keeltje ter hoogte van de krop vertoont een bloedrood vlekje, de dekveren van de staart vertonen eveneens hetzelfde rood. Ter hoogte van de onderrug, net boven de stuit is een goudgeel dwarsbandje met een breedte van ongeveer 8mm te bemerken. Verder wordt hun rank postuur geaccentueerd door een fijn, puntig zwart bekje. De pootjes zijn bruingelig en de oogjes zijn donkergrijsbruin.
De Pop: Opmerkelijk is dat het popje uitgesproken groter is dan het mannetje. Tevens is het popje over het algemeen minder felgroen en daardoor een beetje saaier gekleurd. De onderzijde van het lichaampje is bruinig groengeel. De rode vlek op de borst ontbreekt net als het gele strookje op de bovenstuit. Voorts zijn het blauw van het kroontje en het halsvlekje minder uitgesproken, zeg maar vaag aanwezig. De pootjes zijn vleeskleurig, neigend naar lichtbruin.
Dit vogeltje is heel sociaal en is het liefst in gezelschap van een of meerdere soortgenoten. Zoals de meeste papegaaiachtigen vliegt hij niet alleen, maar mag hij ook graag klauteren.
De benaming hangparkietje hebben ze niet gestolen, ze rusten en slapen immers hangende, met het kopje naar onder. Aan behendigheid ontbreekt het hen zeker niet, klauteren en klimmen doen ze lenig en behendig. Ze kunnen hun lichaampje daarbij verbazend ver uitrekken om van twijg naar twijg te reiken.
koppel blauwkroontjes auteur : dim.xdesign.be
De blauwkroontjes zijn vogels die niet zonder een warme omgeving kunnen. Daarom mogen ze alleen in de warmste zomermaanden in een buitenvolière gehouden worden.
Zelfs dan moeten ze op een goed beschutte plaats kunnen zitten. Hun voedsel bestaat uit allerlei zachte vruchten bijvoorbeeld vijgen, bananen, zachte peer, besjes, appels en kleine insecten. Zachte, geweekte of voorgekookte zaden komen ook in aanmerking, zoals gekookte rijst.
De blauwkopara (Primolius couloni) is een papegaaiachtige uit het geslacht Primolius.
Deze vogel komt uit het oostelijke deel van Peru (met uitzondering van het noord-oosten), noordwest Bolivia en het uiterlijk westelijke deel van Brazilië. Het dier leeft in de vochtige regenwouden van het zuid westelijke deel van de Amazone en aan de oostelijke heuvels van de Andes gebergte.
Hij houdt zich vaak op aan de randen van open plekken in de bos en langs rivieren. Hij komt voor tot hoogtes van ongeveer 1500 meter.
Engels : Blue-headed Macaw, Coulon's Macaw Duits : Gebirgsara, Blaukopfara Frans : Ara de Coulon
De vogel heeft een lengte van ongeveer 41 centimeter en behoort met deze afmeting tot de kleinere ara's, soms ook wel eens dwergara's genoemd. De verenkleed van deze ara is voornamelijk groen en aan de onderzijde van de buik richting olijfgroen. De bovenkant van de staart is kastanjebruin met een groene lijn in het midden welke overgaat in een blauwe punt. De staart heeft de een spits toelopende punt welke typerend is voor de Ara. De ondervleugel is groengeel van kleur. De snavel loopt over van zwart aan de kop tot grijs. De veren op de klop zijn blauw en de huid van de kleine kale ring rondom de ogen is donkergrijs.
Primolius couloni auteur : Robert01 at de.wikipedia CC 3.0
De vogel is vaak te vinden bij Mauritiuspalmen (Mauritia flexuosa). De vogels zijn monogaam vormen paartjes voor het leven. Overdag trekken ze gezamenlijk door de omgeving. 's Avonds komen tot zo'n 60 exemplaren naar de zelfde plek om de nacht door te komen.
Het voedsel van de blauwkopara bestaat uit zaden en vruchten. Met name de vrucht van de Mauritius palm heeft bij de vogel een voorkeur. Ook is hij regelmatig te vinden bij plekken waar klei te vinden is waaraan de vogels regelmatig likken
Blauwkopara's in Vogelpark Walsrode, Duitsland auteur : Quartl CC 3.0
Tot voor kort kwam deze vogel vrij algemeen voor. Bij de laatste telling in 2006 welke gedaan is door Birdlife International werd de wilde populatie echter geschat op 1000 tot 2500 exemplaren.
De mens is de grootste bedreiging voor de blauwkop ara’s. Er wordt illegaal gehandeld met deze dieren, zowel nationaal als internationaal. Doordat deze dieren steeds zeldzamer worden, worden ze ook meer waard. Dit drijft de handel nog meer op.
Dit wordt onder andere veroorzaakt door de illegale handel in exotische dieren en het verdwijnen van leefomgeving. Ondanks de grote risico's is het nemen van het risico de illegale handelaars vaak wel waard. Een vogel als deze kost in Europa al gauw tussen de 9000 tot 10.000 euro.
De agame houdt van afwisselende terreinen; zowel open plekken als bomengroepen waar hij in kan vluchten bij gevaar. Meestal is de soort te vinden in hellende terreinen met rotsachtige bodems en vegetatie die bestand is tegen droogte.
De agame is schuw en blijft weg van menselijke activiteit, bij de minste verstoring schiet het dier in een boom.
Het voedsel bestaat uit geleedpotigen zoals insecten maar als hij de kans krijgt worden ook andere hagedissen en kleine zoogdieren gegeten.
Calotes mystaceus
Net zoals de bloedzuiger (Calotes versicolor) heeft deze agame een merkwaardig kleurenpatroon; een uniform lichtbruin lichaam maar een fel gekleurde kop; bij de bloedzuiger is deze roodoranje, bij deze soort zoals de naam al doet vermoeden blauw. Omdat de hagedis ook nog eens een brede witte streep heeft in het midden van de zijkant van de kop, van neusgat tot net achter het trommelvlies, is deze soort makkelijk te herkennen. Ook vrouwtjes hebben een blauwe kop, maar deze is lang niet zo helder en meestal staalgrijs. Van de bovenkant van de kop tot het midden van de rug loopt een kam met grove, lange stekels, de staart is ongeveer 1,5 keer zo lang als het lichaam. Zowel mannetjes als vrouwtjes hebben een donkere schoudervlek. De blauwkopagame heeft een slank en fijngebouwd lichaam; de poten en tenen zijn vrij lang om goed te kunnen klimmen, zowel op hellende vlakken als tegen boomstammen. De hagedis komt ook vaak op de bodem om te zonnen. De maximale lengte is 40 centimeter.
verjaardagen 14 januari 2011
2 reacties op dit bericht
Vrijdaggroetjes....
knuffel van je vriendin Gita.
Lieve groetjes warme knuffel lieverd