Archief

Bucchero is in de klassieke archeologie en etruscologie de benaming voor Etruskisch (doorgaans) zwartkleurig aardewerk met metaalachtige glans uit de 7e, 6e en 5e eeuw v.Chr.
Het bucchero was een Etruskische vinding en een belangrijk exportproduct, gezien de vele vondsten van bucchero buiten Etrurië.
Het werd onder andere verhandeld naar Zuid-Frankrijk, Carthago, Magna Graecia, Griekenland en Egypte.
De oudste exemplaren stammen uit het kustgebied van Zuid-Etrurië, in het bijzonder uit Cisra (het huidige Cerveteri), en dateren van ca. 675 v.Chr.
Ouder aardewerk vertoont wel al enige overeenkomsten met het latere bucchero, maar men spreekt dan eerder van buccheroïde impasto.
Later ontstaan ook productiecentra meer in het noorden en het binnenland van Etrurië (Clevsin en Velzna).
De productie van bucchero eindigt in de 5e eeuw v.Chr.

In de 18e en 19e eeuw toonde men in Europa veel belangstelling voor een bepaald type Precolumbiaans aardewerk in een zwarte kleur.
Deze keramiek werd derhalve in groten getale vanuit Zuid-Amerika naar Europa verscheept, waar het werd verhandeld en door de lokale serviesfabrieken werd geïmiteerd.

Het aardewerk had de reputatie een onaangename geur te verspreiden en kreeg al gauw de Spaanse naam bucáro ("naar bok riekend").
In dezelfde tijd heerste in Italië een ware etruscheria en werden in Toscane en Umbrië grootscheepse "opgravingen" georganiseerd in de zoektocht naar Etruskische antiquiteiten.

Wegens de overeenkomsten met het populaire Zuid-Amerikaanse keramiek werd het opvallende zwarte aardewerk dat in Etruskische tombes werd aangetroffen bucchero genoemd.
Deze veritaliaanste vorm raakte in de archeologische terminologie ingeburgerd en ook vandaag de dag is de aanduiding bucchero nog algemeen gebruikelijk in de wetenschappelijke literatuur.

Het bucchero-aardewerk werd op het pottenbakkerswiel vervaardigd, een techniek die de Etrusken hadden overgenomen van de Grieken die omstreeks 750 v.Chr. koloniën stichtten aan de Tyrreense kust.
Handvatten werden met de hand gevormd en aan het aardewerk geboetseerd.

Het is nog niet geheel duidelijk hoe de zwarte kleur van het aardewerk werd verkregen.
Zeker is dat de kleur een resultaat is van het bakproces, er is geen sprake van een vernis of iets van dien aard.
Het aardewerk is namelijk ook in de kern zwart(ig), zoals scherven uitwijzen.
Zeer waarschijnlijk werd het aardewerk in een oven met een zuurstofarme atmosfeer gebakken, zodat het in de klei aanwezige ijzer(III)oxide (Fe₂O₃), aanvankelijk rood, werd omgezet tot het zwarte ijzer(II)oxide (Fe³⁺₂Fe²⁺O₄).
Ook de verbranding van organisch materiaal dat zich al dan niet door toedoen van de fabrikant in de klei en/of oven bevond, heeft bijdragen aan het zwarte uiterlijk van het bucchero.
Het koolstof werd dan tijdens het bakproces door fysiek contact door het aardewerk opgenomen.

Daarnaast lijkt er een verband te bestaan tussen de dikte van het aardewerk en de kleur : dunwandig bucchero (bucchero sottile) is vaak zwarter dan het latere bucchero pesante (dikwandige bucchero), dat dikwijls donkergrijs is van kleur.
Door het aardewerk in lederharde toestand te polijsten (maar waarschijnlijk ook door het aanbrengen van een engobe) kreeg het keramiek een metaalglans.
Vermoedelijk heeft men daarmee servies in brons, dat luxueuzer en duurder was, willen imiteren.
De gemiddelde baktemperatuur lag tussen de 500°C en 600°C.

De vormen van het bucchero zijn ontleend aan lokale voorbeelden en aan uit het Oosten geïmporteerd aardewerk.
Duidelijk herkenbaar zijn typische vormen van Griekse keramiek : kantharoi, kylikes, hydriai, pyksides, kyatoi, oinochoai, stamnoi, etc.
Het decoratieve repertoire bestond onder meer uit lineaire en florale motieven die met een scherp boetseerhout in de lederharde klei werden geïnciseerd.

Karakteristiek voor het bucchero-aardewerk is het waaiermotief, dat zeer frequent op het keramiek voorkomt.
In mindere mate zijn zoö- en antropomorfe motieven aangebracht : paarden, herten, honden, geiten, en (kenmerkend voor de oriëntaliserende periode in de Etruskische kunst) mythische wezens als griffioenen en sfinxen.

Vanaf ca. 600 v.Chr. worden decoratieve motieven vooral aangebracht met behulp van stempels.
Hierdoor werd het productieproces versneld en kregen de voorstellingen enig reliëf - ook hierbij heeft men waarschijnlijk de gelijkenis met bronzen vaatwerk (namelijk met decoratie in repoussé-techniek) voor ogen gehad.
Men maakte gebruik van enkele stempels, bijvoorbeeld voor appliques, en van cilindrische rolzegels : met dit in het Nabije Oosten veelvuldig gebruikte instrument kon een afbeelding eindeloos herhaald worden (translatiesymmetrie).
Dit resulteerde in banden op vazen en kelken waarbinnen talloze mens- en dierfiguren elkaar als in een processie opvolgen.
Ook werd het bucchero soms van korte Etruskische inscripties voorzien.
Vaak is dit een wijdingsinscriptie of de signatuur van de artiest.

Er kan au fond onderscheid worden gemaakt tussen twee typen buchero: het zogenaamde bucchero sottile en het bucchero pesante.

• Bucchero sottile (ook wel bucchero leggero) is de benaming voor het oudste bucchero. Het is diepzwart, dunwandig en heeft een mooie glans. Decoratieve motieven zijn veelal geïnciseerd. Dit aardewerk was van hoge kwaliteit en daarmee een luxeproduct. Het ontstond als gezegd in het kustgebied van Etrurië, waar de stad Cisra een belangrijk productiecentrum was. Het bucchero sottile verdween omstreeks 600 v.Chr.
• Bucchero pesante ontstond rond het begin van de 6e eeuw v.Chr. en werd met name geproduceerd in Clevsin (het huidige Chiusi) en Velzna (Orvieto). Dit aardewerk is dikwandig en heeft (mede hierdoor) een lichtere kleur dan het oudere bucchero sottile. De decoratie van het keramiek geschiedde met behulp van stempels en rolzegels. De productie van bucchero pesante stopte rond 500 v.Chr.

Soms duikt de term bucchero normale op.
Hiermee verwijst men naar het bucchero uit de 6e eeuw v.Chr.
Dit type wordt voorafgegaan door het bucchero sottile en het Bucchero pesante is dan de aanduiding voor de laatste fasen van bucchero tot in de 5e eeuw v.Chr.

Er bestaan verscheidene variëteiten van bucchero.
Naast het bekende zwarte bucchero, in dit kader ook wel aangeduid als bucchero nero, bestaat er grijze (bucchero grigio) en, volgens sommige geleerden, rode bucchero (bucchero rosso).
Het Bucchero grigio is lichtgrijs van kleur (in de kern donkerder) en ontstond later dan het bucchero nero; het is kenmerkend voor de 6e eeuw v.Chr. en later.

Het is niet geheel duidelijk of buccero rosso het resultaat is van een slecht gecoördineerd bakproces (een teveel aan zuurstof in de oven brengt een rode kleur teweeg in het aardewerk) of dat men daadwerkelijk rood aardewerk wilde krijgen.

De DeLorean DMC-12 is het enige model auto gemaakt door DeLorean tussen 1981 en 1982.

De eerste DMC-12 rolde van de productielijn op 21 januari 1981.

De DMC-12 is het meest bekend geworden door de rol die de auto had als een tijdmachine in de film Back to the Future.

De DMC-12, ontworpen door Giorgetto Giugiaro van Ital Design en verder ontwikkeld door Colin Chapman van Lotus was niet het enige voertuig dat DeLorean ontwikkelde.

DMC-12 was eerst een interne code voor de auto, waarbij de letters DMC staan voor De Lorean Motor Company en 12 afgeleid lijkt te zijn van een verkoopprijs van 12000 dollar.

Voorzien van een 2,8 liter V6 PRV-motor, gemonteerd voor de achteras, was de DMC-12 goed voor 132 pk bij 5500 tpm.
Dit vermogen werd overgebracht naar de achterwielen door middel van een handgeschakelde versnellingsbak met vijf versnellingen, of een drietraps automaat.

Bubbelthee is een mix van ijsgekoelde of hete gezoete thee, melk en vaak andere smaakjes.
Het mengsel wordt flink geschud, waardoor de voor de drank karakteristieke bubbels ontstaan.
Eventueel worden balletjes ("parels") tapioca of yam zetmeel toegevoegd.

Laat het maar aan de Chinezen over om weer een nieuwe manier te verzinnen om van thee te genieten.
Bubbelthee komt oorspronkelijk uit Taiwan en wordt het best genoten tijdens de heetste dagen van de zomer.
Het is, net als ijsthee, een koude drank maar met meer diepte in de smaak.
Daarnaast worden er ook wat meer exotische ingrediënten gebruikt.

Er zijn vele varianten van de drank, en vele soorten types worden gebruikt en ingrediënten toegevoegd.
De meest populaire bubbel dranken zijn bubbel melk thee met tapioca en bubbel melk groene thee met tapioca.

De oudst bekende bubbelthee bestond uit een mengsel van hete Taiwanese zwarte thee , kleine tapioca parels, gecondenseerde melk en siroop of honing.

Bereidingswijze :

1. Maak een siroop door de suiker en water te verhitten in een pan tot het stroperig wordt.
   Zet de siroop opzij om af te koelen.
2. Giet wat van de siroop in een cocktail shaker, of als je die niet hebt een goed afsluitbare kan of pot.
   De hoeveelheid siroop is afhankelijk van hoe zoet je de thee wilt hebben, maar 1 eetlepel is meestal afdoende.
   Als je gezoete gecondenseerde melk gebruikt volstaat een halve eetlepel.
3. Voeg de helft van de thee en melk toe, sluit shaker en schud een aantal minuten zo hard je kunt.
4. Plaats 1 eetlepel tapiocaparels in een champagneglas (of ander hoog glas) en giet de bubbelthee eroverheen.
5. Dien op met een rietje en genieten maar.

Fuji Photo Film Co., Ltd. is een Japanse fabrikant van filmmateriaal, camera's en gegevensdragers.

Het bedrijf werd opgericht op 20 januari 1934 en had wereldwijd ongeveer 35.000 werknemers (31 maart 2011).
Sinds 1982 is Fuji een van de sponsors van de FIFA Wereldcup.

In 1982 opende Fujifilm de eerste productiefaciliteit buiten Japan.
In Tilburg ging de productie van fotopapier van start, later uitgebreid met fotorolletjes en offsetplaten.
De productie van fotorolletjes werd in 2006 beëindigd.
Op dit moment werken bij Fujifilm Tilburg circa 900(?) personen waarmee het bedrijf een van de grootste werkgevers van Noord-Brabant is.

In België, Sint Niklaas, houdt men zich bezig met marketing en sales activiteiten van onder andere chemicaliën.
Ook is hier een productiebedrijf voor chemicaliën.

Een bubbelbad (ook wel 'bellenbad' of Jacuzzi, naar het Amerikaanse merk bubbelbaden, of Whirlpool uit het Engels) is een verwarmd bad (meestal zo rond de 37/38°C) waar bellen in worden gevormd, door middel van lucht.

Er wordt gebruikgemaakt van waterstralen en luchtbellen om een ontspannend effect te creëren.
Vaak kan er ook gekozen worden om enkel luchtbellen of enkel waterstroom te verkrijgen.

Het wordt meestal schoongehouden door middel van zand- en actiefkoolfilters die haar, zand en bladeren uit het water halen.
Er wordt ook chloor gebruikt (meestal in de vorm van chloortabletten) om het water zuiver te houden en vrij van bacteriën.
Soms is het bubbelbad voorzien van een ozongenerator of ultraviolet licht om organismen te doden.

Tenslotte moet ook de zuurgraad in de gaten worden gehouden.
Er zijn testbuisjes in de handel om het chloorgehalte en zuurgraad te controleren.

Jacuzzi is de handelsnaam van een fabrikant van bubbelbaden; deze naam wordt ook wel voor andere bubbelbaden gebruikt (genericide), maar voor de aanbieders is dat niet toegestaan.
In reclame-uitingen wordt dan ook wel eens gezegd: "Wij leveren de Jacuzzi, anderen slechts een bubbelbad".

De uitvinder van de luchtpomp voor dit bubbelbad, Candido Jacuzzi, was op zoek naar mogelijkheden om zijn 8-jarige zoon Kenneth Jacuzzi verlichting te geven voor zijn reumatoïde artritis.
Later stond deze zoon aan het hoofd van het bedrijf.

Il trovatore ("De troubadour") is een opera in vier bedrijven van Giuseppe Verdi, op een Italiaans libretto van Salvatore Cammarano, gebaseerd op de tragedie El Trovador van Antonio Garcia Gutièrrez.
De eerste opvoering vond plaats op 19 januari 1853, in het Teatro Apollo in Rome.
Het stuk werd enthousiast ontvangen.

De muziek stond op een hoog peil, zeker op momenten waar het tot uitdrukking brengen van de gevoelens van de figuren betrof.
Het libretto werd voltooid door Leone Emanuele Bardare, aangezien Cammarano plotseling, op nog jonge leeftijd overleed.
Waarschijnlijk ligt hierin de oorzaak van het feit dat het ingewikkelde verhaal enigszins als los zand aan elkaar hangt.

Plaats van handeling: Biskaje en Aragón
Tijd: het begin van de 15e eeuw

Ferrando (bas), kapitein van de lijfwacht van graaf Di Luna (bariton), vertelt zijn manschappen dat het broertje van de huidige graaf door een zigeunerin behekst werd. Zij werd opgepakt en op de brandstapel gezet. Haar dochter ontvoerde daarop het broertje, en 's anderdaags vond men in de resten van de brandstapel het verkoolde lijkje van een kind.

In de tuin van het kasteel van de prins van Aragon vertelt Leonora (sopraan, hofdame van de prinses aan haar vertrouwelinge Inez (mezzosopraan) van haar liefde voor een troubadour, Manrico (tenor) genaamd.
Inez heeft hier vreemde voorgevoelens bij, maar Leonora weigert haar raad om haar verhouding te breken op te volgen.

De graaf Di Luna is ongemerkt naderbij gekomen om de vrouw die hij waanzinnig liefheeft te zien.
Dan klinkt in de verte de stem van de troubadour, en Luna's jaloezie laait hoog op.
Leonora rent naar buiten recht in de armen van Luna, waarvan zij in de duisternis denkt dat het Manrico is.
Manrico, die hier getuige van is, denkt dat Leonora hem ontrouw geworden is, maar ze weet hem ervan te overtuigen dat het een vergissing was, en dat ze alleen van hem houdt, en niet van Luna.
Deze wordt woedend en beide mannen besluiten tot een duel.
Ze snellen weg en laten Leonora in onmacht achter.

In het zigeunerkamp laat de gewonde Manrico zich door zijn moeder Azucena (mezzosopraan) verzorgen.
Hij vertelt dat hij in staat was geweest de graaf te doden, maar het was alsof er een stem vanuit de hemel klonk die hem weerhield de dodelijke slag toe te brengen.
Azucena vindt het maar niks, en in een soort van trance vertelt zij hoe haar moeder op de brandstapel stierf, nadat ze haar dochter had toegeschreeuwd haar te wreken.
Hierop ontvoerde Azucena het zoontje van de graaf en in een delirium wierp zij een kind in de vlammen.
Toen het delirium week, besefte ze dat ze in plaats van het zoontje van de graaf, haar eigen kind in de vlammen gegooid had.
Manrico is ontzet door dit verhaal, en vraagt haar wie hij dan is.
Azucena blijft volhouden dat hij haar zoon is.
Dan komt Ruiz (tenor) met het nieuws dat Leonora, overtuigd van het feit dat Manrico dood is, in het klooster wil gaan.
Manrico rent overhaast weg om haar tegen te houden, en Azucena probeert wanhopig hem te stoppen, echter tevergeefs.
Leonora maakt zich gereed om het klooster binnen te gaan, maar wordt gestopt door Luna, die haar met geweld wil ontvoeren. Hij wordt echter tegengehouden door Manrico en zijn manschappen.

Azucena, op zoek naar haar zoon, wordt door de manschappen van Luna gearresteerd en voor de graaf gebracht.
Hij hoort haar uit en zijn achterdocht is gewekt door haar verhaal.
Ook Ferrando herkent in haar de zigeunerin die het broertje van de graaf vermoordde, en wanneer blijkt dat zij ook Manrico's moeder is, kan de graaf zijn geluk niet op.
Manrico staat op het punt met Leonora te trouwen, maar wanneer hij hoort dat Azucena gevangen is, haast hij zich om haar te redden.

Manrico is gevangengenomen en zit nu in de kerkers van het kasteel.
Leonora is heimelijk naar het kasteel gekomen om hem te bevrijden.
Ze hoort hem weeklagen vanuit de toren waarin hij opgesloten zit, terwijl de monniken in de kapel het Miserere zingen.
Dan komt Luna naar buiten en Leonora maakt zich bekend.
Zij smeekt de graaf haar minnaar te laten gaan; in ruil daarvoor zal zij zich aan de graaf geven.
De graaf gaat akkoord en geeft opdracht de troubadour vrij te laten.
Leonora, die helemaal niet van plan is zich aan de graaf te geven, neemt vergif in.
In de kerker probeert Manrico zijn moeder te troosten, maar in haar waan probeert ze zich te warmen aan de vlammen van de brandstapel die haar wacht.
Dan betreedt Leonora de kerker waar Manrico zit, en vertelt hem dat hij vrij is.
Hij raadt gelijk welke prijs ze daarvoor betaald heeft en vervloekt haar.
Dan begint het gif te werken en ze zakt stervend in zijn armen in elkaar.
Luna beseft dat hij bedrogen is en gelast onmiddellijk Manrico's executie.
Azucena ontwaakt en probeert hem tegen te houden.
Buiten houdt de beul Manrico's afgehouwen hoofd echter al in de hoogte.
Ze schreeuwt Luna toe dat hij zijn eigen broer vermoord heeft, en nadat ze uitgeroepen heeft dat haar moeder nu gewroken is, zakt ze stervend in elkaar.
De graaf blijft verbijsterd achter.

Bruxisme oftewel tandenknarsen is een parafunctie van het gebit.
Dit gebeurt door het over elkaar schuiven van boven- en ondertanden, hierbij kan een knarsend geluid gehoord worden.

Over het algemeen gebeurt het 's nachts tijdens de slaap en onbewust.

Hierdoor ontstaan er eerst slijtvlakken (attritie) op de tanden, waardoor het glazuur afslijt en de dentine bloot komt te liggen zodanig dat cariës en tandgevoeligheid kunnen ontstaan.

Verder wordt het steunweefsel van de tanden aangetast (door overbelasting) zodanig dat de tanden los komen en het kaakgewricht aangetast wordt (Costen-syndroom).
Ook andere klachten kunnen het gevolg zijn van bruxisme, zoals slecht slapen, hoofdpijn, pijnlijke kaakgewrichten en -spieren, tand- en kiespijn, vermoeidheid en nek- en schouderklachten.

De oorzaken van bruxisme zijn gebrekkige tandcontacten (premature contacten genoemd of ook soms malocclusie), psychische spanningen (stress) en ook intoxicatie met drugs als ecstasy en amfetaminen.

De behandeling zal dan bestaan in het inslijpen van de premature contacten, het behandelen van de stress en het dragen van een opbeetplaat, ook wel splint genoemd.

Een opbeetplaat is een hoefvormige kunstharsplaat die op de boventanden geplaatst wordt.
De zijde naar de ondertanden is glad en heeft met alle ondertanden contact, ook wanneer de onderkaak zijdelingse bewegingen doet.
Men spreekt dan van een gebalanceerde occlusie.

Legionellose is een infectieziekte die de luchtwegen en de longen aantast, welke wordt veroorzaakt door de bacterie Legionella pneumophila.

De Legionella pneumophila bacterie werd ontdekt op 18 januari 1977.

Van deze bacterie zijn er ten minste 34 serogroepen beschreven, het aantal zal toenemen doordat er doorlopend mutaties optreden.

Legionellose komt in twee varianten voor:

• De veteranenziekte of legionairsziekte is een vorm van longontsteking. De ziekte kan licht verlopen maar ook ernstig of fataal, en trekt vooral de aandacht van de media omdat er wel eens uitbraken op grote schaal plaatsvinden. De veteranenziekte is een potentieel ernstige aandoening met een overlijdensrisico van 5 tot 25 procent.
• De legionellagriep of pontiackoorts is een lichtere variant van de ziekte waarbij geen longontsteking plaats vindt. Deze variant is ongevaarlijk en de klachten die hiermee gepaard gaan kunnen zonder behandeling overgaan.

De veteranenziekte werd in 1976 ontdekt toen in Philadelphia (VS) een epidemie van longontstekingen woedde onder oud-strijders van de Amerikaanse strijdkrachten die bij een reünie van het American Legion (Amerikaans Legioen) in hetzelfde hotel hadden verbleven.
221 veteranen werden ziek en er stierven uiteindelijk 34 personen aan de longontsteking.

Pas na maanden onderzoek werd vastgesteld dat het hier ging om een besmetting door een tot dan toe onbekende bacterie.

In 1985 trad een grote uitbraak op in Stafford, waarbij de besmettingsbron bleek te liggen in een van de koeltorens van de airconditioning van het plaatselijke ziekenhuis.
De besmetting trad vooral op bij mensen die in de buurt van deze toren hadden verbleven.
Er waren 68 herkende gevallen van longontsteking en 22 mensen overleden.
Een groot aantal personeelsleden bleek daarnaast bij onderzoek antistoffen te hebben zonder duidelijk ziek te zijn geweest.

In 2000 vond in het Melbourne Aquarium in Melbourne, Australië ook een uitbraak plaats.

Op 10 juli 2006 werd bekend dat in de regio Amsterdam zich 19 patiënten hadden gemeld met de veteranenziekte.
1 persoon is hieraan overleden.
De bron van de besmetting waren de koeltorens op het oude post-gebouw vlakbij het centraal Station.

In Nederland trad een zeer grote legionella-uitbraak op in maart 1999 onder bezoekers van de Westfriese Flora in Bovenkarspel.
De bron van de bacterie bleek volgens onderzoek van het RIVM te liggen in een bubbelbad.
Toen overleden 32 mensen aan de gevolgen van de veteranenziekte en meer dan 200 mensen werden ernstig ziek.

Waarschijnlijk is het aantal overledenen groter, want het duurde enige tijd voordat de ziekte werd herkend.
Een aantal overleden personen was op dat moment al begraven.

De veteranenziekte begint met een snel opkomende hoofdpijn, spierpijn en een ziek gevoel, gevolgd door longontsteking met koorts boven de 39°C.
De patiënt hoest en is soms kortademig.
Een aantal patiënten heeft last van braken en diarree.
De bacterie tast de binnenkant van de longblaasjes aan, waardoor het lichaam geen zuurstof meer kan opnemen.

Een beruchte bron van besmetting zijn douches in hotels in vakantielanden, waar de kraan soms (als de kamer een poos leegstaat) een aantal dagen niet loopt en de gasten dan na een lange reis meteen onder de douche springen.
De bacteriën hebben zich ruim vermenigvuldigd en worden door de eerste bader ingeademd.
Een belangrijk preventief advies is de kraan met ingehouden adem aan te zetten, de doucheruimte te verlaten en een paar minuten later pas te douchen.

Popeye is een door Elzie Segar vormgegeven Amerikaans strip- en tekenfilmfiguur, die op 17 januari 1929 voor het eerst in stripvorm verscheen.

Vanaf 1933 was hij ook te zien in diverse tekenfilms van Max Fleischer en Dave Fleischer.

Popeye was oorspronkelijk een nevenpersonage in Elzie Segar's krantenstrip "Thimble Theatre" (1919-1938), die toen vooral rond Olive Oyl (Olijfje) en haar familie draaide.
De reeks werd al 10 jaar lang gepubliceerd toen Popeye in 1929 zijn debuut maakte.
De zeeman die supersterk wordt door het eten van spinazie werd algauw razend populair.
Zelfs zo sterk dat hij voortaan het centrale personage werd.

De strips waren verder ook zeer geliefd dankzij de ironische humor en de spannende plots.

Na de vroegtijdige dood van de 43-jarige Segar in 1938 ten gevolge van leukemie, zetten zijn assistenten de populaire strip voort.
Vooral Bud Sagendorf toonde zich bijzonder geïnspireerd en zou de spinaziemythe helpen ontstaan tijdens de tweede wereldoorlog.
Omdat niet kon worden voorzien hoe lang de oorlog zou duren, wilde de regering de mensen aanpraten wat zuiniger om te springen met vlees, want ondanks de grote veestapel moesten reusachtige hoeveelheden vlees in de Verenigde Staten worden ingevoerd.
Daartoe liet men de populaire stripfiguur Popeye spinazie promoten.

De serie korte tekenfilms die in de jaren zestig door King Features werden geproduceerd werden in Nederland door de VARA op de televisie gebracht.
Hierbij werd de originele reeks tekenfilms van Nederlandstalige ondertiteling voorzien.
Tegelijkertijd werd in het programma Kinderbios van de AVRO de The All new Popeye show uitgezonden, waarbij de tekenfilms volledig in het Nederlands werden nagesynchroniseerd.
De stem van Popeye werd hierbij vertolkt door de acteur Joop Doderer.
Omdat deze twee tekenfilmseries speciaal voor de televisie werden gemaakt, haalden ze het kwalitatief niet vergeleken bij de oorspronkelijke filmpjes van vroeger jaren.

Door de vroegtijdige dood van Elzie Segar is het Popeye-figuurtje sinds begin 2009 in Europa rechtenvrij aan te wenden in publicaties.
Onder de Amerikaanse wetgeving is dit beschermd tot 2034.

In de Europese Unie loopt het copyright tot 70 jaar na het overlijden van de bedenker.
In de USA is deze termijn 95 jaar.

Als gevolg van het rechtenvrij maken van de stripheld mag eenieder in de Europese Unie zonder het betalen van royalty's Segars creatie gebruiken op posters, T-shirts en dergelijke.

• Het idee dat Popeye door spinazie supersterk wordt is gebaseerd op het later foutief gebleken idee dat spinazie tien keer zoveel ijzer zou bevatten. Er was echter een komma verkeerd gezet tijdens dit wetenschappelijk onderzoek.
• Er is een film verschenen van Popeye in 1980 met Robin Williams als Popeye.
• Voor de tekenfilms die King Features in 1960 voor de televisie produceerde werd zeeman Bluto vervangen door bandiet/overvaller Brutus.

Brussels Fruit Beer is een Belgisch bier.
Het bier werd gebrouwen door Brasserie Du Bocq te Purnode (Yvoir, Namen).

Brussels Fruit Beer werden gebrouwen op basis van witbier en vruchtensap.
Ze bevatten geen kunstmatige aroma’s of kleurmiddelen.

Brussels Fruit Beer "Apple" is een fruitbier (appel) en heeft een alcoholpercentage van 3,2%.

Brussels Fruit Beer "Peaches" is een fruitbier (perzik) en heeft een alcoholpercentage van 3,2%.

Brussels Fruit Beer "Red Fruit" is een fruitbier en heeft een alcoholpercentage van 3,2%.
De toegevoegde vruchtensappen zijn van zwarte bessen, blauwe bessen, frambozen en kersen.