Archief

Bonanza was een Amerikaanse westernserie die in de jaren 60 furore maakte op de televisie.
Het behoorde in Amerika na Gunsmoke tot de bestbekeken series.
Ook in België en Nederland was de serie zeer populair en werd uitgezonden door de BRT en KRO : de reeks werd in 1964, 1965 en 1966 drie jaar op rij bekroond met Humo's Prijs van de Kijker.

In de VS ging de allerlaatste aflevering (jg.14/afl.430) van Bonanza on-air op NBC op
16 januari 1973.

De verhalen draaiden om de familie Cartwright, bestaande uit een vader en drie zoons (ieder van een andere moeder, Pa Cartwright had de gewoonte zijn vrouwen snel te verliezen).
Gezamenlijk runden de mannen de Ponderosa ranch.

Ben ('Pa') Cartwright, gespeeld door de Canadese acteur Lorne Greene, stond aan het hoofd van het gezin.
Zijn zoons waren Adam (Pernell Roberts), Eric, beter bekend als Hoss (Dan Blocker) en Little Joe (Michael Landon).
Nog een belangrijk figuur in de serie was de Chinese kok Hop Sing (Victor Sen Yung).

In 1965 verliet Pernell Roberts de serie, waarna het programma wat in populariteit afnam.
Herstel in kijkcijfers kwam nadat David Canary de cast kwam versterken in de rol van voorman Candy Canaday.
Hij werd geïntroduceerd in 1967 in aflevering 271 (Sense Of Duty).
Nadat Dan Blocker in 1972 plotseling overleed, was het snel gedaan met Bonanza.
Het programma verdween geruisloos.

Tegenwoordig bevinden zich enkele afleveringen van de serie in het publiek domein.

De Engelstalige uitgave van Wikipedia was de eerste editie van deze online encyclopedie en werd gestart op 15 januari 2001.

Na ongeveer vijf jaar werd in maart 2006 het miljoenste artikel toegevoegd aan de Engelstalige gemeenschapsencyclopedie.
Hiermee laat het de edities van Wikipedia in andere talen, zoals de Duitstalige, de Franstalige en de Nederlandstalige, ver achter zich.
Anderhalf jaar later, in september 2007, bereikte de Engelstalige Wikipedia reeds het twee miljoenste artikel.

Momenteel telt de Engelse Wikipedia meer dan 4 miljoen artikelen.

Eén van de twistpunten op de Engelstalige Wikipedia is het debat over de vraag aan welke variëteit van het Engels de voorkeur moet worden gegeven.
De meest voor de hand liggende kandidaten zijn het Amerikaans-Engels, het Brits-Engels en het Internationaal Engels.
Er is ook voorgesteld om het Engels voor Wikipedia te standaardiseren en om een enkele vorm van het Engels voor de Engelstalige Wikipedia te kiezen.

De gebruikelijke oplossing voor het probleem is om een vorm van het Engels te kiezen die past bij de schaal van het artikel.
Als het een specifiek Canadees artikel betreft ligt de voorkeur bij Canadees-Engels, als het een algemeen artikel is dan is Internationaal Engels meer geschikt, waarbij het telkens wel belangrijk is dat het hele artikel consequent in eenzelfde stijl is geschreven.

In 2005 deed het wetenschappelijke tijdschrift Nature een vergelijkend onderzoek naar de kwaliteit van de Engelstalige Wikipedia ten opzichte van de Encyclopædia Britannica. Uit dit onderzoek bleek dat in artikelen die gingen over wetenschap de Wikipedia en de Brittanica elk vier zware fouten bevatten, daarnaast werden wel 162 kleine foutjes gevonden in de Wikipedia, en slechts 123 in de Brittanica.

Op 18 januari 2012 werd vanaf 6.00 uur MET de Engelstalige Wikipedia voor vierentwintig uur platgelegd uit protest tegen de Stop Online Piracy Act (SOPA), een Amerikaans wetsvoorstel waarmee beoogd wordt auteursrechtschendingen van websites aan banden te leggen maar dat door sommigen als internetcensuur wordt gezien, en een soortgelijk wetsvoorstel, de PROTECT IP Act (PIPA).
Bezoekers van de website werden omgeleid naar een pagina met een politiek statement.
Ook werd de lezer opgeroepen om via sociale media te protesteren tegen de wetsvoorstellen.
De omleiding naar deze pagina kon echter op verscheidene manieren vermeden worden.

Eerder werd op 4 oktober 2011 ook al de Italiaanstalige Wikipedia geblokkeerd, uit protest tegen een wet van de Italiaanse regering.

Brush Motor Car Company was gevestigd in Detroit, Michigan, en werd opgericht door Alanson P. Brush die een lichte auto met houten chassis ontwierp (eigenlijk houten rails en ijzeren cross-leden).

Hoewel er veel producenten van kleine runabouts van vergelijkbare grootte en van één tot vier cilinders waren in deze tijd (vóór de Ford Model T domineerde de lage prijs markt), had de Brush een apart design door de inventiviteit van zijn schepper.

De kracht werd verstrekt door een grote single-cilinder, watergekoelde motor.
Een kenmerk van de motoren, ontworpen door Brush was dat ze tegen de klok in liepen in plaats van de gebruikelijke klok mee.

Met de klok mee draaiende-motoren maakte vele gewonden, meestal ontwrichte duimen en gebroken onderarmen.

De onderneming maakte deel uit van de Benjamin Briscoe's United States Motor Company, opgericht in 1910, maar ging mee ten onder in 1913.

De Laocoöngroep, ook wel Laocoön en zijn zoons genoemd, is een marmeren beeldengroep uit 40 - 20 v.Chr. die in 1506 werd gevonden in een wijngaard in Rome.
Volgens de Romeinse schrijver Plinius werd de groep gemaakt door Hagesander, Polydorus en Athenodorus van Rodos.
De Laocoöngroep staat nu in de Vaticaanse musea in Vaticaanstad en is een van de pronkstukken van de Vaticaanse collectie.

De Laocoöngroep is een van de beroemdste beeldengroepen uit de Oud-Griekse beeldhouwkunst.
Het beeld stelt de Trojaanse priester en ziener Laocoön met zijn twee zoons, Thymbraeus en Antiphantes, voor.
Het beeld staat in het Museo Pio-Clementino in de Vaticaanse Musea in Rome.
Let vooral op de details (Hellenistisch): de gezichtsuitdrukkingen zijn goed nagebootst.

Het verhaal achter deze afbeelding is dat de Trojaanse priester Laocoön de Trojanen wilde waarschuwen om het paard van Troje niet binnen te halen.
Volgens de overlevering werden de priester en zijn zoons vervolgens gewurgd door slangen van Poseidon.
Uitgebeeld wordt het moment waarop Laocoön en zijn zoons gewurgd worden door twee slangen die gestuurd zijn door Poseidon (of Pallas Athena).

Het beeld stamt uit de laat-hellenistische periode (die liep van ongeveer 350 tot 30 voor Christus).
Tijdens die periode wilden kunstenaars 'echte' mensen weergeven, in plaats van perfecte goden en godinnen.
Ook moesten de kunstwerken emotie en actie uitdrukken, wat in het geval van Laocoön en zijn zoons goed gelukt is.
In het beeld zit een duidelijke driehoekscompositie, die gevormd wordt door de hoofden van de drie figuren.
Het is volledig gemaakt uit marmer en is 184 cm groot.

Nadat het een paar decennia voor Christus was vervaardigd op Rodos, heeft het beeld in Rome gestaan, vermoedelijk zelfs in de Domus Aurea van keizer Nero.
Keizer Vespasianus heeft het beeld ook in zijn bezit gehad.

Op 14 januari 1506 werd de beeldengroep teruggevonden tijdens het omspitten van een wijngaard in Rome, niet ver van Nero's Domus Aurea, en in het Vaticaan geplaatst.
Toen het beeld gevonden werd, ontbraken er enkele stukken : het meest opvallende was het onderste gedeelte van Laocoöns rechterarm, die bij de schouder afgebroken was.
Paus Julius II hield een wedstrijd, door Raphael gejureerd, waarbij men de houding van de arm kon bepalen.
Een uitgestrekte arm won de wedstrijd, alhoewel Michelangelo van mening was dat de arm gebogen achter Laocoöns achterhoofd moest zitten.

De opvolger van Julius II, Paus Leo X, liet het beeld met de uitgestrekte arm door Bandinelli meermalen kopiëren in brons.

Na Napoleon Bonapartes verovering van Italië in 1799 werd de beeldengroep verplaatst naar het Louvre in Parijs.
Daar bleef het, tot Napoleons val in 1813.
Toen zonden de Britten het beeld terug naar het Vaticaan.

In 1957 werd in Rome de originele rechterarm teruggevonden, die inderdaad gebogen was en achter Laocoöns hoofd hoorde.
De uitgestrekte arm werd verwijderd en het origineel herbevestigd.

Op 13 januari 1942 neemt Henry Ford patent op een auto(het koetswerk) vervaardigd uit plastic afkomstig van soyabonen.
Dit was één van de vele patenten die Henry Ford op zijn naam heeft staan.

De wagen was minstens 30% lichter dan andere gelijkaardige wagens in metaal.

Hij bleek ook nog eens 10 keer steviger.
Hij demonstreerde dit door achteraan op een gewone auto in te rijden, na twee botsingen was het koetswerk nog in orde, maar de voor-as was gebroken.

Ford had ook reeds een wagen ontwikkeld die reed op bio-ethanol.

Met deze biologische wagen wilde hij een bio-industrie ontwikkelen die wereldwijd grondstoffen kon leveren voor de productie en het aandrijven van voertuigen.

Dit project kreeg uiteraard veel tegenwind van de olieindustrie en de diepgewortelde lobby in de Amerikaanse politiek.

Door een gebrek aan de nodige steun werd dit project toen niet verder ontwikkeld.

Vandaag de dag zijn allerlei kunststoffen (ontwikkeld in de olie-industrie) volop aanwezig in onze moderne voertuigen.

De Queen Mary 2 was, op het moment van tewaterlating in 2003, het grootste passagiersschip ofwel lijnschip ooit gebouwd.
Het schip werd vernoemd naar Koningin Mary van het Verenigd Koninkrijk, grootmoeder van Koningin Elizabeth II, die haar doopte op 8 januari 2004.

Het schip is eigendom van de Britse rederij Cunard Line en maakte op 12 januari 2004 haar eerste zeereis.

De Queen Mary 2 is gebouwd in de Franse havenstad Saint-Nazaire.
Op 15 november 2003 vond op de scheepswerf een ernstig ongeluk plaats.
Tijdens een open dag stortte een voetgangersbrug in, waarbij 16 personen omkwamen.

Op 16 april 2004 vond de eerste trans-Atlantische oversteek van Southampton naar New York plaats.
De eerste oostwaartse oversteek volgde op 25 april 2004.
De reis over de Atlantische Oceaan duurde zes dagen.

Gedurende de wintermaanden maakte de Queen Mary 2 vanuit Fort Lauderdale cruises naar het Caribisch gebied en Zuid-Amerika (carnaval in Rio de Janeiro).

In de rest van dat jaar volgden trans-Atlantische oversteken, afgewisseld met Europese cruises (Middellandse Zee, Noorwegen) of rondvaarten vanuit New York naar onder andere het Caraïbisch gebied.

Algemene kenmerken :

• tonnage : 151.400BRT
• lengte : 345m
• breedte : 41m
• diepgang : 10m
• hoogte : 72m (17dekken)
• kostprijs : ca. $800miljoen
• passagiers : 2620
• bemanning : 1253
• hutten : 1310, waarvan 920 met uitzicht op zee, 97 suites (tot 202 m2)
• 5 zwembaden, 7 whirlpools, 9 restaurants, 14 bars en lounges, 22 liften

In april 2006 verloor ze de titel "grootste cruiseschip" aan de Freedom of the Seas.

Bruschetta is een gerecht dat zijn oorsprong vindt in Midden-Italië.

Het bestaat uit gegrild brood (kan zowel wit als meergranenbrood zijn), ingesmeerd met knoflook en besprenkeld met extra-virgine olijfolie, zout en peper.
Er kan gevarieerd worden met rode peper, tomaat, worst, groenten en/of kaas (mozzarella).
In sommige gevallen wordt de olijfolie vooraf vermengd met Italiaanse kruiden zoals basilicum en oregano.

Bruschetta wordt doorgaans geserveerd als een tussendoortje of voorafje.

In Toscane heet bruschetta fettuna, wat "geolied sneetje" betekent.

Het zelfstandig naamwoord "bruschetta" komt van het Latijnse werkwoord "bruscare", dat "op kolen roosteren" betekent.
De betekenis van het woord is in de VS veranderd zodat met het woord "bruschetta" niet meer het gerecht wordt bedoeld, maar het broodbeleg.

Veel supermarkten daar verkopen "bruschetta" in een fles, die simpelweg bestaat uit tomaten, ui, knoflook en andere kruiden.

In Italië wordt bruschetta vaak bereid in een brustolina-grill.

Amelia Earhart (Atchison, 24 juli 1897 – Grote Oceaan?, vermist sinds 2 juli 1937, doodverklaard op 5 januari 1939) was een beroemde Amerikaanse vliegenierster.

Op 11 januari 1935 werd ze de eerste persoon die solo de Stille Oceaan overvloog, van Honolulu (Hawaï) naar Oakland (Californië).

Earhart werd vooral bekend doordat zij als eerste vrouw in 1932 in haar eentje de Atlantische Oceaan overstak.
Drie jaar later vloog ze als eerste piloot ooit solo de Stille Oceaan over.
Begin juli 1937 begon ze samen met navigator Fred Noonan aan wat de langste vlucht ter wereld moest worden.
De eindbestemming van de 47.000 kilometer lange vlucht werd echter nooit bereikt, wat er zich precies heeft afgespeeld is tot op heden onbekend.

Earhart werd geboren als dochter van de jurist Edwart Earhart en Amelia Otis.
Als kind was Amelia een tomboy, ze klom in bomen en joeg met een geweer op ratten.
Ook verzamelde ze krantenartikelen over vrouwen in mannenberoepen.

In 1915 voltooide ze de middelbare school en vanaf 1917 werkte ze als verpleegster van militairen en sociaal werkster in Boston.
In 1919 begon ze met een studie medicijnen aan de Columbia University in New York die ze na een jaar afbrak, waarna ze terugkeerde naar haar ouders in Los Angeles.

In 1920 mocht ze voor het eerst meevliegen in een vliegtuig.
Vanaf dat moment wilde ze nog maar één ding: zelf vliegen.
Haar vliegcarrière begon in 1921 in Los Angeles, toen ze vlieglessen nam van Neta Snook.
Zes maanden later kocht ze met spaargeld en geleend geld haar eerste vliegtuig, een Kinner Airstar, waarmee ze een hoogterecord voor vrouwen vestigde.

In 1924 scheidden haar ouders.
Ze vertrok met haar moeder naar de oostkust, en om haar moeder een plezier te doen verkocht ze haar vliegtuig en schafte in plaats daarvan een sportwagen aan.
Vier jaar later kocht ze een Avro Avian-vliegtuig en werd ze de eerste vrouw die een intercontinentale solo-retourvlucht maakte.
Tijdens het openingsdiner van het Stevens Hotel in Chicago op 2 mei 1927 was zij een van de eregasten en werden haar prestaties uitgelicht.

Vanaf die tijd bleef ze haar eigen snelheids- en afstandsrecords verbeteren, in wedstrijden en in persoonlijke stunts die werden gepromoot door George Palmer Putnam met wie ze in 1931 trouwde.

Haar naam werd bekend in 1932 toen ze de eerste vrouw en de tweede persoon was die solo de Atlantische Oceaan overstak, precies vijf jaar nadat Charles Lindbergh dit had gedaan.
Ze vloog een Lockheed Vega van Harbor Grace, Newfoundland naar Londonderry in Ierland.

Op 11 januari 1935 werd ze de eerste persoon die solo de Stille Oceaan overvloog, van Honolulu (Hawaï) naar Oakland (Californië).
Later in hetzelfde jaar vloog ze solo van Los Angeles naar Mexico-Stad en terug naar Newark (New Jersey).
In juli 1936 ontving ze een Lockheed 10E 'Electra', gefinancierd door de Purdue University, en begon ze haar vlucht om de wereld voor te bereiden.

"Begrijp alsjeblieft dat ik me heel goed bewust ben van de risico's. Ik wil het doen omdat ik het wil doen. Vrouwen moeten dingen proberen, zoals mannen dingen hebben geprobeerd. Als ze falen, is hun mislukking alleen maar een uitdaging voor anderen."
(Amelia Earhart, 1937)

Earharts vlucht zou niet de eerste vlucht om de wereld zijn, maar wel de langste : 29.000 mijl, op een route rond de evenaar.
Op 17 maart 1937 vloog ze het eerste gedeelte van haar vlucht, van Oakland naar Honolulu.
Toen ze haar vlucht drie dagen later wilde vervolgen, kreeg ze tijdens de start een lekke band, waardoor ze een grondzwaai maakte.
Het toestel was zwaar beschadigd en moest per schip naar Californië worden gebracht om te worden gerepareerd, zodat de vlucht werd afgelast.
Earhart waagde een tweede poging vanuit Miami, ze zou deze keer van west naar oost vliegen.
Fred Noonan, een ex-Pan Am-piloot, zou haar navigator en enige gezelschap zijn.
Ze vertrokken op 1 juni, en na verschillende stops in Zuid-Amerika, Afrika, het Midden-Oosten en Zuidoost-Azië, kwamen ze op 29 juni in Nieuw-Guinea aan.
Ze hadden ongeveer 22.000 mijl afgelegd.
De resterende 7000 liep geheel over de Grote Oceaan.

Op 2 juli 1937 stegen Earhart samen met navigator Fred Noonan op.
Hun reisdoel was Howland, een klein eiland met een lengte van enkele kilometers, 6 meter boven de zeespiegel.
Speciaal voor de recordvlucht was op dit eiland een landingsbaan aangelegd.
Het eiland lag op 2556 mijl vliegen.
Hun laatste positiemelding en visueel contact was na 800 mijl toen ze over de Nukumanu-eilanden vlogen.
Een schip van de Amerikaanse kustwacht, de kotter Itasca, lag vlakbij Howland, om Earharts vliegtuig naar het eiland te loodsen.

Maar het werd al snel duidelijk dat Earhart en Noonan weinig praktijkervaring hadden met het gebruik van radionavigatie.
De frequenties die Earhart gebruikte waren niet zo geschikt voor het bepalen van de juiste richting, en de ontvangst van de berichten die ze verzond was erg slecht.
De laagfrequente zend- en ontvangstapparatuur waarmee de Itasca het vliegtuig had kunnen lokaliseren, had Earhart in Nieuw-Guinea achtergelaten.
Na zes uur vruchteloze pogingen om een tweezijdige radioverbinding op te zetten, verloor de Itasca alle radiocontact.
Een gezamenlijke zoektocht door marine en kustwacht leverde geen spoor van de vliegeniers of hun toestel op.
Earharts en Noonans lot is sindsdien het onderwerp van veel geruchten en speculaties.

Uit recent onderzoek blijkt dat Earhart na het passeren van de Nukumanu-eilanden van haar koers is afgeweken, en zonder het te beseffen naar een punt op 100 mijl ten noordnoordwesten van Howland vloog.
Een paar uur voor hun verwachte aankomsttijd heeft Noonan nog wel gepoogd de positie te bepalen met behulp van een sextant, maar zonder een deugdelijke radiopeiling was dit niet goed mogelijk.
Onderzoekers veronderstellen over het algemeen dat het toestel door brandstofgebrek in zee is gestort.
Een onderzoeksgroep van The International Group for Historic Aircraft Recovery (TIGHAR) stelt echter dat het toestel een noodlanding heeft gemaakt op het eiland Nikumaroro (in het tegenwoordige Kiribati) en dat Earhart en Noonan daar ten slotte zijn omgekomen.
Onderzoek op het onbewoonde eiland hebben aanwijzingen opgeleverd dat deze theorie ondersteunt.

Een andere theorie stelt dat Earhart en Nooman werden gevangengenomen door de Japanners toen ze op het eiland Saipan, dat deel uitmaakt van de Marianen Eilanden een noodlanding maakten.
Ze zouden vervolgens op verdenking van spionage zijn geëxecuteerd.

Onder de term bruneren of bruineren of zwarten worden verschillende metaalbehandelingen verstaan.

Het kunnen bepaalde polijstbehandelingen zijn.
Daarnaast kan het een bij ijzer en staal toegepaste oppervlaktebehandeling zijn door middel van onderdompeling in een bepaalde vloeistof.

Het bruneren (DIN 50938) bij ijzer of staal door onderdompeling gebeurt met behulp van een oxiderende alkalische vloeistof.
De vloeistof heeft een temperatuur heeft van circa 140°C.
Het doel is om een beperkte corrosie bescherming te geven.
Ook kan het doel van decoratieve aard zijn.
Door de behandeling ontstaat een zeer dunne laag Fe₃O₄ van circa 1 µm aan de buitenzijde van het werkstuk.
Deze ijzeroxidelaag kleurt het werkstuk zwart tot grijs.[

Het metaal wordt gepolijst door middel van wrijving met een hoog gepolijste agaat, hematietsteen of hoogglanzend staal.
Door te wrijven met een harder materiaal dan het metaal dat gepolijst dient te worden, wordt het oppervlak van het metaal harder en gaat het glanzen.

Toepasssing :
Bruneren werd veel in de zilversmeedkunst toegepast voordat de hangmotor en polijstmachines werden uitgevonden.
Op deze manier konden alle ornamenten en moeilijke hoekjes van een voorwerp gepolijst worden.

In de edelsmeedtechniek is bruneren een handeling waarbij bladgoud door polijsten glanzender wordt gemaakt.
Het woord bruneren komt uit het Frans: bruner, bruin (=donker) maken van het goud.
Glanzende delen van een oppervlak weerspiegelen de binnenruimte, die vooral donker is (bijvoorbeeld het plafond waarop weinig licht valt).
Vooral convexe en concave gebruneerde vormen lijken daardoor donkerder dan matte partijen, die er lichter uitzien doordat ze het aanwezige licht diffuus verspreiden.
Voor het bruneren werd vroeger een wolventand of een grote hondentand in een handvat gebruikt.
Tegenwoordig gebruikt men een agaatsteen om te bruneren.

Bruneren is ook een geslagen munt met bruneerstaal polijsten zodat die op een proefslag gaat lijken.
Bruneren verwijdert details en verlaagt dus de conditie van een munt.

Bruneren is een zeer geconcentreerd en nitrietrijk bad.
De omschakeling naar nitrietvrije bruneerbaden is aan te raden.
Een optimale spoeltechniek is wenselijk om de uitsleep van base te beperken.
Doordat het bad zeer geconcentreerd is, levert het hergebruik van de uitsleep zeer snel een milieuvoordeel op.

Indien toch nog nitriethoudend afvalwater ontstaat kan dit best behandeld worden door chemische oxidatie tot nitraat, met peroxide (H₂O₂).
Nadien kan deze deelstroom – al dan niet samen met andere afvalwaters, behandeld worden door pH-correctie en precipitatie (klassieke ONO).

De dampen boven de kleurbaden worden afgezogen, zo nodig door een scrubber gevoerd, en het condensaat teruggevoerd naar de waterbehandeling (BREF Surface Treatment of Metals).

Bruneren kan ook afvalwatervrij uitgevoerd worden.
Dit is mogelijk door een combinatie van cascade- en spaarspoelen, en door de badkwaliteit op peil te houden door indamping en door afscheiden van slib.

Kuifje is de naam van de (fictieve) hoofdpersoon in De avonturen van Kuifje, een serie stripverhalen gemaakt door de Belgische striptekenaar Hergé (pseudoniem van Georges Rémi).

De eerste strip verscheen op 10 januari 1929 in het Frans bij de uitgeverij van Le Vingtième die de verhalen eerder had gepubliceerd in 'Le Petit Vingtième', een jeugdbijlage van dit blad.
Het eerste stripalbum van Kuifje, die in het Frans Tintin genoemd wordt, is Kuifje in het land van de Sovjets.
De afbeeldingen zijn volledig in zwart-wit.
Na de uitgave van Tintin en Amerique neemt Casterman de uitgave op zich en pas later zullen de albums in kleur verschijnen.
De eerste vertalingen van Kuifje in het Nederlands verschenen in 1946.

Ook werden enkele tekenfilms van speelfilmlengte gemaakt, en korte tekenfilms gebaseerd op de albums.
In de jaren zestig verschenen bovendien twee echte speelfilms over Kuifje, Het Geheim van het Gulden Vlies en De blauwe sinaasappels.
De sfeer van de stripverhalen is daarin zeer goed te proeven. Daarnaast werden tal van filmstroken gemaakt voor de toverlantaarn.
Ook werden tassen, agenda's, enzovoort uitgebracht met afbeeldingen van de held en zijn vrienden.
Daarnaast verschenen onder meer postzegels en boeken over Kuifje, en een nieuw album, Kuifje en de Alfa-kunst, waarin het onvoltooide laatste verhaal van Hergé (schetsen en pentekeningen) is opgenomen.

Georges Rémi overleed in 1983.
Op 21 mei 2007 werd door zijn weduwe, Fanny Vlamynck, in Louvain-la-Neuve de eerste steen gelegd van het museum dat aan hem is gewijd.
Het Hergé-museum naar een ontwerp van architect Christian de Portzamparc opende zijn deuren op 25 mei 2009.

Op 22 mei 2007, de dag die Remi's 100e geboortedag zou zijn geweest, vond in het Luxor Theater in Rotterdam de première van een musical over de onverschrokken reporter plaats.
Deze was vijf jaar eerder al met veel succes in België opgevoerd, met onder andere Henk Poort in de rol van kapitein Haddock.
Poort deed in de Nederlandse "reprise" weer mee.
In juli 2007 werd de musical opgevoerd in Oostende.

Van 1946 tot 1992 bestond er ook een stripweekblad met de naam Kuifje.

Kuifje is een verslaggever die in Brussel woont.
In de Nederlandse uitgaven woont hij bij een hospita, mevrouw Vink.
In zijn eerste avontuur gaat Kuifje voor journalistiek werk naar de Sovjet-Unie.
Ook in Kuifje in Amerika gaat Kuifje op avontuur om verslag te doen.
Kuifje drinkt geen alcohol, dit in tegenstelling tot zijn vriend Kapitein Haddock.
Bobbie is de hond van Kuifje.
Hij is naast Kuifje de enige die in elk Kuifjeverhaal voorkomt.

Vooral de eerste albums hebben een politieke lading, maar er is ook zeker plaats voor humor.
Deze balans is kenmerkend voor de Kuifjestrips.
De afbeeldingen van auto's, gebouwen, vliegtuigen en zelfs hele steden in de Kuifjestrips berusten allemaal op de werkelijkheid.
De studie en onderzoek die dit vergde kostte Hergé een enorme hoeveelheid werk, waar hij geestelijk zelfs bijna aan onderdoor ging.