Categorie: honden

De bordeauxdog is een hondenras behorend tot de groep van de molossers.

De bordeauxdog werd vroeger voor de jacht ingezet, maar ook in het gevecht met wolven en beren gebruikt.
Zij zijn zeer moedig en worden ook vandaag nog als waak- en beschermhond gebruikt.
De bordeauxdog is een moedige kameraad, zeer gehecht aan zijn baas en erg aanhankelijk.
Rustig, evenwichtig, met een hoge prikkeldrempel.
Hij kan dus ook goed overweg met kleine kinderen, mits vroeg geleerd.

De bordeauxdog is geen hond voor op een appartement te houden.
Hij heeft ruimte en beweging nodig.
De vacht vraagt geen speciale verzorging.

De Romeinse molossers zijn de voorouders van de huidige bordeauxdog.
Een van deze honden werd reeds in zesde eeuw v.Chr. op de situla van Bologna (een bronzen kunstwerk) getoond en vertoont grote gelijkenis met de huidige bordeauxdog.
De molosser kwam met de Romeinen naar Frankrijk.
Uit deze honden ontwikkelde zich de middeleeuwse alano.
Binnen de groep molossers hebben alle rassen een brede schedel met zwaar bot en overeenkomstige karaktertrekken.
Tot deze groep behoren verder onder andere de bullmastiff, de mastiff, de mastino napoletano maar ook de boxer en de Duitse dog.
De bordeauxdog vindt zijn oorsprong in een lang en onstuimig verleden.
Uit de historie van de groep molossers blijkt dat ze van oudsher een belangrijke plaats in dienst bij de mens hebben ingenomen.
Hij werd gebruikt voor de jacht op groot wild en de bewaking van het huis en hof.
Door zijn bouw en moedig karakter werd hij ook ten tijde van Karel de Stoute ingezet als legerhond.
Met de komst van moderne wapens werden de bordeauxdoggen als legerhond overbodig.
Het tijdperk van de door de adel georganiseerde dierengevechten brak aan.
De bordeauxdog werd ingezet om te vechten tegen beren, tijgers, en later stieren.
Tijdens de eerste hondententoonstelling in Parijs in 1863 waren er 3 typen bordeauxdoggen ingeschreven; het Toulouse type, het Parijs type, en het Bordeaux type.
De huidige bordeauxdog komt voort uit het Bordeaux type.
Het ras heeft veel te lijden gehad onder de twee wereldoorlogen.
Na de Tweede Wereldoorlog dreigde het ras zelfs uit te sterven, maar bloeide na de zestiger jaren weer op.

De bordeauxdog is een compacte, gespierde hond.
Hij heeft een korte vacht in de kleuren vaal rood, apricot.
Het masker is zwart of rood. De ogen staan ver uiteen en zijn licht- tot donkerbruin (bij de geboorte blauw).
De oren zijn hangend, driehoekig en kort. De neus is stomp, de kop hoekig.
De hals is nauwelijks zichtbaar, de huid gerimpeld en los.
Afhankelijk van het geslacht bereikt dit ras een schofthoogte van 58 - 69 cm en een gewicht van 50 - 80 kg.
Hij oogt zeer imposant mede door de brede voorhand en brede kop.

De bordeauxdog is van origine een waak- en verdedigingshond, een taak die hij moedig uitvoert, zonder daarbij agressief te zijn.
Hij blijft alert en houdt ook vanaf zijn slaapplaats de boel in de gaten.
De bordeauxdog is een zeer trouwe en aanhankelijke hond, en zal voor zijn baas en gezin door het vuur gaan.
De bordeauxdog houdt van kinderen, vooral van de kinderen die tot het gezin behoren.
Het typerende is zijn kalme aard en de onverstoorbare rust die hij uitstraalt.
Ondanks hun zware bouw kunnen ze een goede rensnelheid ontwikkelen en gezonde exemplaren hebben een goed uithoudingsvermogen.
Deze uitgesproken eerlijke honden verdienen een goede baas die hen met respect behandelt.

De bordeauxdog heeft een koppig en arrogant karakter maar is in de regel met veel geduld goed te trainen.
Zodra de bordeauxdog een commando aangeleerd heeft vergeet hij dit nooit meer.
Echter de snelheid in het opvolgen van een commando is niet te vergelijken met bijvoorbeeld een herdershond; de bordeauxdog heeft nooit haast.
Geduld, doorzettingsvermogen en enthousiasme zijn de toverwoorden voor een goede opvoeding, aangevuld met een beloning.
Zodra een commando opgevolgd wordt, positief zijn en op het juiste moment belonen zijn de sleutels tot succes.

Het formaat varieert tussen de 50 en de 70 kilo en wordt gevormd door voornamelijk spiermassa.
Dat betekent dat zijn baas sterk in de schoenen moet staan om de bordeauxdog mee uit te nemen op zijn dagelijkse wandelingen.
Heb niet de illusie dat een slecht luisterende bordeauxdog netjes aan de riem loopt, zodra zijn interesse voor andere dingen groter wordt dan voor zijn baas volgt het probleem dat omschreven kan worden als "hond laat baasje uit".
De bordeauxdog is weliswaar groot en sterk, maar ook erg aanhankelijk.
Hij ligt graag bij zijn baas en eenmaal volwassen klimt hij zonder probleem op de bank om gezellig bij zijn baas te liggen, waardoor meteen de gehele bank in beslag wordt genomen.
Een bordeauxdog wil het zijn baasje gelukkig graag naar de zin maken en doet alles voor zijn gezin, dus vroegtijdig aanleren waar hij zijn grote lijf wel en niet mag neerleggen voorkomt veel duw- en trekwerk.
Een ander belangrijk punt is dat de bordeauxdog een snel groeiend ras is, met een zeer snel groeiend beendergestel dat kwetsbaar is voor gewrichtsproblemen.
De bordeauxdog groeit het eerste levensjaar omhoog en het tweede levensjaar in de breedte.
Het is vooral tijdens het eerste levensjaar belangrijk om de mate van beweging te beperken en goed te letten op de voeding.
Op die manier kunnen veel gewrichtsproblemen voorkomen worden.
De bordeauxdog wordt niet erg oud, de gemiddelde levensverwachting is 8 tot 10 jaar, maar uitzonderingen van 12 jaar oud zijn ook bekend.

In de film Turner & Hooch van 1989 speelt een bordeauxdog een hoofdrol aan de zijde van Tom Hanks.

Over de precieze geschiedenis van dit bijzondere ras wordt in het duister getast.
Rond 400 voor Christus vinden we de eerste aanwijzingen voor het bestaan van een klein wit hondje.
Enkele Griekse en Romeinse schrijvers beschreven het hondje als “Catulus Melitaeus.”
Ook zijn er grafstenen en vazen gevonden met de afbeelding van het witte hondje met het bijschrift “Melitae”.
Melitae was vroeger de naam voor het eiland Malta.

De Bolognezers werden later vaak gebruikt als rattenvangers op schepen.
Wellicht dat ze zich op deze manier hebben kunnen verspreiden over de wereld.
De bolognezer zoals wij die nu kennen komt oorspronkelijk uit Bologna, Italië.
Op schilderijen uit de 14e eeuw vinden we steeds vaker afbeeldingen van een klein wit hondje met een krullende vacht.
Deze hondjes werden als een zeer waardevol geschenk gezien onder mensen van adel.
Het hondje was klein en mooi, het kon makkelijk als een sierraad op de arm worden gedragen.
We weten dat Cosimo de Medici (1389-1464) 8 van deze hondjes mee nam naar Brussel als kado voor verschillende adellieden.

Philip de Tweede, koning van Spanje ontving er twee van de Duke d’ Este en bedankte met de woorden: “these two little dogs are the most royal gifts one can make to an emperor “.

Bolognezers zijn terug te vinden op schilderijen van Titiaan en Pieter Breughel.
Korter geleden vinden we aanwijzingen dat er een ras bestond met de naam Barbet.
Dit betekende “de gebaarde”.
Het verkleinwoordje werd hier Barbichon, dat verbasterde tot Bichon.
De Bolognezer behoort samen met de Malteser, de Havanezer en de Bichon Frisé tot de Bichongroep.

Pas in 1860 werd de Bolognezer erkend als een apart ras binnen deze groep.
Daarvoor was de Bolognezer slechts een variant van de Malteser, het enige verschil was de gekrulde vacht inplaats van de zijdeachtige golvende vacht van de Malteser.

De standaard zoals we die nu kennen is gepubliceerd op 27 november 1989.

De Bolognezer is zeer zeldzaam.
Er zijn op dit moment slechts 2 fokkers in Nederland.
Landen waar we de Bolognezer iets vaker zien zijn Duitsland, Engeland, Italië en de VS.
Verder zijn er enige fokkers in Tsjechië en Rusland.

De meeste bloedlijnen linken terug naar Italië.
In onze hedendaagse geschiedenis is er één hond van bijzonder veel waarde geweest. Zijn naam was Tommy.
Hij is een Bolognezer van de eerste generatie. Over zijn ouders is niets bekend.
Hij heeft ook geen stamboom gehad.
In Italië is het mogelijk een hond te showen zonder stamboom.
Als deze voldoende resultaat heeft bereikt wordt deze erkend als rasvertegenwoordiger.
Zo is het ook met Tommy gegaan.

Hij is “ontdekt” in een dierenwinkel en kwam waarschijnlijk uit Rusland of België.
Tommy is enkele jaren geleden overleden op een leeftijd van 16 jaar.
De meeste fokkers van tegenwoordig proberen terug te fokken naar het ideaalbeeld van deze ene hond.

De Bolognezer valt onder de rasgroep Gezelschapshonden en dit is niet voor niets.
Hier blinkt hij in uit.
Dit hondje is het liefst in de buurt van zijn baasje.
Hij zal alles doen om het deze naar de zin te maken.
Het heeft een enigszins serieus karakter maar is zeker in voor een spelletje op zijn tijd.
Het vermaakt zich het liefst met een stoffen speeltje.
In het bos kan het uren zoet zijn met een tak of een denneappel.
De Bolognezer deinst niet terug voor een urenlange wandeling, maar als daar geen tijd voor is is het geen probleem.
Thuis zorgt hij zelf wel voor genoeg beweging.

Het is geen hondje om hele dagen alleen thuis te worden gelaten.
Zonder gezelschap zal het zich alleen voelen.
De Bolognezer is zeer intelligent en heeft het spreekwoord “Wie niet sterk is moet slim zijn” maar al te goed begrepen.
De Bolognezer is waakzaam en zal bezoek beslist aankondigen.
Eenmaal binnen zal de rust snel wederkeren.
Het is beslist geen doorblaffer.
De Bolognezer kan het goed vinden met kinderen en andere dieren.
Wel dient zeer voorzichtig met hem om te worden gegaan.
Te drukke dieren of kinderen kunnen hem angstig maken.
Kleine kinderen dienen, evenals bij alle andere rassen en dieren, ten alle tijden in de gaten worden gehouden tijdens het spelen met de hond.
De Bolognezer is een trouwe, aanhankelijke, vrolijke, speelse hond en is zeer gevoelig voor onplezierige situaties.
Als u dit ras eenmaal heeft leren kennen, zal het uw hart stelen en nooit meer terug geven.
Het is een trouwe kameraad en een prachtige verschijning.

De Boheemse herder is een herdershond uit Tsjechië, die in het land van herkomst bekend is onder de naam Chodský Pes; die naam is ontleend aan het Chodenvolk.

In Tsjechië wordt aangenomen, dat de geschiedenis van dit ras teruggaat tot 1300.
Oude beschrijvingen en illustraties wijzen in elk geval op het bestaan van langharige herdershonden in deze streek.
Verondersteld wordt, dat het een van de vele voorouders is van de Duitse herder, maar deze hond is in het algemeen zachter van aard.
In 1984 is de rasstandaard in Tsjechië officieel vastgesteld.
Buiten Tsjechië is dit ras, dat zich in een groeiende belangstelling verheugt, nog door geen enkele kynologenclub erkend;
er is in Europa buiten Tsjechië vooralsnog maar één fokker, in Duitsland.

Qua uiterlijke verschijning doet het ras denken aan de Oudduitse herder (de langharige Duitse herder), maar deze hond is wat kleiner en lichter.
De schofthoogte van reuen is 51-56 cm, teven zijn 48-53 cm groot.
Het gewicht is 18-26 kg.

Hij onderscheidt zich door zijn levendige karakter, zonder nervositeit.
Hij is aanhankelijk, vooral ten aanzien van kinderen.
Tegenover vreemden is hij gereserveerd, maar wanneer zijn naasten of baas bedreigd wordt, kan hij hen verdedigen.
Het is een uitstekende waak-, verdedings- en geleidehond, die ook geschikt is voor zeer veeleisende opleidingen.
Hij beschikt over een uitstekende reukzin, waardoor hij speurwerk met gemak en temperament uitvoert.