Categorie: dieren

B  b B  b  5 r(38)

Bergpaca

De bergpaca (Cuniculus taczanowskii) is een middelgroot knaagdier uit Zuid-Amerika. Dit dier is nauw verwant aan de grote paca (Cuniculus paca). Engels : Mountain Paca Duits : Bergpaka Frans : Agouti taczanowskii

bergpaca foto : Вся жизнь -ЗООПАРК

De bergpaca leeft in de bergbossen van de Andes in Colombia, Ecuador en Peru. Het is een nachtdier dat zich voedt met zaden en afgevallen vruchten.

Cuniculus taczanowskii foto : World Land Trust

Op de bergpaca wordt gejaagd voor het vlees, dat rijk is aan calorieën en wordt beschouwd als een delicatesse met name in rurale gemeenschappen. Vanwege haar snelle groei kan ze worden gekweekt in gevangenschap voor commercieel gebruik. De bergpaca heeft echter een lage reproductieve capaciteit en de aantallen zijn aanzienlijk verminderd in de afgelopen jaren als gevolg van de jacht en vernietiging van habitats. De bergpaca is vrij overvloedig aanwezig in beschermde gebieden.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

dieren

B  b B  b  5 r(33)

Berglemming

De berglemming (Lemmus lemmus) is de bekendste lemmingsoort. Deze soort komt alleen voor in Scandinavië. Berglemmingen zijn typische knaagdieren van de toendra. Ze komen ook voor in bergen, boven de boomgrens, en in nabijgelegen berken- en dennenbossen. Ze eten gras, zegge en mos. 's Winters maken berglemmingen ingewikkelde tunnels onder het sneeuw, waar ze naar voedsel zoeken, en nesten van mos en gras maken. Bij dooi komen deze tunnels bloot te liggen. 's Zomers maken ze tunnels onder stenen en mos. Engels : Norway lemming of Norwegian lemming Duits : Berglemming Frans : Lemming des toundras de Norvège, Lemming des toundras du Nord, lemming des toundras, of ook Lemming du nord, Lemming d'Europe, Lapin de Norvège en Lemming commun

Lemmus lemmus auteur : Oma kuva

Berglemmingen hebben een gedrongen lijf met een bonte tekening, die kan variëren per individu, maar altijd in een patroon van zwart, geel en geelbruin. Hij wordt tot 130 gram zwaar, 70 tot 155 mm lang, met een klein staartje van 10 tot 19 mm. In de lente, als de sneeuw nog niet gesmolten is, begint het paarseizoen. Na een draagtijd van 16 tot 23 dagen worden 2 tot 13 jongen geboren (gemiddeld 5 tot 8). De berglemming heeft 8 tepels. Vrouwtjes zijn seksueel volwassen na 14 dagen, mannetjes na ongeveer 21 dagen. Drie tot vier weken na de eerste worp kan een vrouwtje opnieuw werpen. Meestal heeft een vrouwtje 6 worpen per jaar. Lemmingen kunnen tot 2 jaar oud worden.

berglemming foto : Frode Inge Helland    CC 3.0

Lemmingen staan bekend om hun bevolkingsexplosies. Als de populatie klein is, zitten er hoogstens 3 tot 5 dieren per hectare, maar na een bevolkingsexplosie kan het aantal oplopen tot 330 dieren per hectare. Een jaar met zo'n bevolkingsexplosie wordt een 'lemmingjaar' genoemd. Lemmingjaren komen in een cyclus van 2 tot 4 jaar voor. Na een bevolkingsexplosie gaan de dieren trekken. Berglemmingen zijn goede zwemmers.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

dieren

B  b B  b  5 r(32)

Bergkat

De Bergkat of Andeskat (Leopardus jacobita) is een kleine katachtige en de enige vertegenwoordiger van het geslacht Oreailurus. DNA-onderzoek heeft echter uitgewezen dat dit geslacht tot het geslacht Leopardus gerekend dient te worden. Hij leeft in de Andes in Bolivia, Chili en Argentinië. Hij is eenmalig in Peru waargenomen in 1969, maar men denkt dat hij ook daar nog voorkomt. Het is een van de minst bekende en tegelijk zeldzaamste katten; bijna alles wat bekend is over deze kat komt van enkele observaties in het wild, opgezette dieren in enkele lokale musea en van geschoten exemplaren. Er zijn geen exemplaren in gevangenschap. Engels : Andean Mountain Cat Duits : Bergkatze of Andenkatze Frans : chat des Andes

Leopardus jacobita auteur : CC 3.0

Terwijl hij slechts de grootte van een huiskat heeft, lijkt hij een stuk groter vanwege zijn lange staart en gestreept en gevlekte zilvergrijze dikke vacht. Hij kan verward worden met de meer algemene Pampaskat die er voor een leek wel op lijkt, en ook voorkomt in de Andes. Zijn habitat en voorkomen maken het de kleine tegenhanger van de sneeuwpanter; hij komt vrijwel alleen boven 3.500 meter voor, en ze zijn waargenomen op hoogtes tot 4.800 à 5.100 meter - ver boven de boomgrens. Vooral rotsige, droge, schaarsbegroeide gebieden behoren tot zijn leefgebied. Deze gebieden komen overeen met het historisch leefgebied van de chinchilla's, en het huidige leefgebied van de viscacha - zijn belangrijkste prooien.

bergkat foto :     D. Mueller

De chinchilla was waarschijnlijk de belangrijkste prooi voor de Bergkat, maar dit dier is zo sterk bejaagd vanwege zijn pels dat hij in het wild bijna is uitgestorven. Nu is waargenomen dat de Bergkat jaagt op viscacha's, die nog in verscheidene kleine kolonies voorkomen. De sterke afname van deze prooidieren is een van de hoofdoorzaken dat de Bergkat nu zo zeldzaam is, en wellicht uitsterft als er niet snel maatregelen getroffen worden. Daarnaast, omdat de katten alleen hoog in de bergen voorkomen, zijn door mensen bewoonde valleien barrières geworden die de populatie van deze dieren in geïsoleerde gebieden opslitst. Hierdoor kan zelfs een laag stroper-niveau een grote aanslag op de populatie betekenen. Helaas worden ze vaak gedood in Chili en Bolivia vanwege lokaal bijgeloof. Ook is het een traditie in de Andes om gedroogde Bergkat en Pampaskat te houden voor feesten, waarbij ze versierd worden met strikken en geld. Ze werden oorspronkelijk bejaagd met honden. Conservation International-ecoloog Jim Sanderson heeft deze katten bestudeerd. Hij heeft een wild exemplaar gezien en gefotografeerd in 1998, nabij de Chileense grens met Peru. Later, in 2004, lokaliseerde hij een in Bolivia en voorzag hem van een radiozender.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

dieren

B  b B  b  5 r(27)

Berggorilla

De berggorilla (Gorilla beringei beringei) is een gorillasoort die leeft in het Virungagebergte, dat zich uitspreidt over Congo, Oeganda en Rwanda. Het is de grootste van de vijf bekende gorillasoorten. Het vrouwtje heeft een schofthoogte van 130-150 cm, het mannetje is met 140-185 cm nog een stuk groter. Vrouwtjes zijn ook een stuk lichter dan de mannetjes en wegen tussen de 68-114 kg. Het mannetje (de zilverrug) is met 160-210 kg ongeveer 100 kg zwaarder. Engels : Mountain Gorilla Duits : Berggorilla Frans : gorille de montagne

berggorilla bron : Stomverbaast

De berggorilla is extreem zeldzaam en is een van de drie ondersoorten van de Oostelijke gorilla's. Er leven nog maar zo'n 674 exemplaren in de hele wereld. Deze dieren leven in een relatief klein gebied in het Virungagebergte. Ze kunnen worden aangetroffen in het Mgahinga Gorilla Nationaal Park en het Bwindi Impenetrable Forest in zuid-west Oeganda, in het Volcanoes Nationaal Park in noord-west Rwanda en in het Virunga Nationaal Park en het Kahuzi-Biéga Nationaal Park in het oosten van de Democratische Republiek Congo. Nadat de Amerikaanse biologe Dian Fossey wereldwijd de aandacht wist te vestigen op berggorilla's, ging het jaar na jaar beter met de populatie. Maar daar bracht de Rwandese genocide in 1994 een abrupt einde aan. Naar schatting 500.000 tot 1 miljoen mensen werden vermoord en honderdduizenden vluchtten naar de grens met buurland Zaïre. En dus ook naar het leefgebied van de gorilla's.

albino berggorilla sneeuwvlokje overleden op 24/11/2003 in de dierentuin van Barcelona bron : teachersparadise    CC 2.0

Berggorilla's zijn vegetariërs. Zij besteden ongeveer de helft van hun tijd aan het foerageren naar voedsel. Het voedsel voornamelijk bestaat uit bessen, bamboe, wortels, bladeren en vruchten. Maar ook wordt - vaak onopzettelijk - dierlijk eiwit verorberd als insecten en geleedpotigen. Soms eten berggorilla’s zelfs kleine stenen omdat die rijk zijn aan mineralen. Ook eten ze soms hun eigen mest.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

dieren

B  b B  b  5 r(2)

Berberaap

De berberaap of magot (Macaca sylvanus of Macaca sylvana) is een makaak uit de familie Cercopithecidae. Het is de enige makaak die buiten Azië voorkomt, en de enige apensoort die in Europa in het wild leeft, namelijk op de rots van Gibraltar. De berberaap kwam vroeger voor van Marokko tot Libië en Egypte, maar komt nu alleen nog maar voor in de cederbossen het Atlasgebergte in Marokko en Algerije, tot 2000 meter hoogte. Ook wordt hij aangetroffen in eikenbossen en op begroeide rotshellingen.

berberaap foto : Mary Lassanyi    United States Department of Agriculture

De berberaap heeft, net als de meeste andere makaken, een kaal gezicht. Bij de berberaap is het gezicht roze. Het is een aap met een dikke okergrijze vacht, waarbij de kroon, handen en voeten een oranje kleur hebben, en het gezicht wordt omringd door donkere haren. Hij heeft lange ledematen (beide ongeveer even lang) en korte, brede handen. De berberaap heeft, in tegenstelling tot de meeste andere makaken, geen staart. Dit zijn aanpassingen aan het leven op de grond: berberapen besteden meer tijd op de grond dan enige andere makaak. Mannetjes zijn groter dan vrouwtjes. Een mannetje heeft een lichaamslengte van 65 tot 75 centimeter, een schouderhoogte tot 50 centimeter en een gewicht van 7 tot 10 kilogram. Een vrouwtje heeft een lichaamslengte van 55 tot 65 centimeter, een schouderhoogte tot 45 centimeter en een gewicht van 4 tot 7 kilogram. Een berberaap wordt ongeveer 20 jaar oud.

papa berberaap met baby auteur : karyn Sig     CC 2.0

De Berberaap is een dagdier en een omnivoor. Hij eet vooral zaden als eikels, maar ook knoppen, gras, bladeren, knollen, bloemen, paddenstoelen, bast en korstmossen staan op zijn dieet. Hij eet ook dierlijk materiaal, van insecten tot vogels, waarbij vooral rupsen een belangrijk onderdeel van zijn dieet vormen. De Berberaap heeft wangzakken, waarin hij voedsel kan opslaan. De berberaap leeft in groepen van zeven tot veertig dieren. In een groep leven vaak meerdere volwassen mannetjes. De mannetjes werken samen om roofdieren weg te jagen. Mannetjes wisselen vaak van groep, terwijl vrouwtjes hun hele leven in één groep blijven.

berberaap auteur : Pawel Ryszawa     CC 2.0

In Europa komen berberapen alleen in het wild voor op de Rots van Gibraltar, waar een populatie van dertig tot veertig dieren kunstmatig in stand wordt gehouden. De legende gaat dat zolang er apen op de rots leven, Gibraltar in handen blijft van de Britten. De Britten doen er dus alles aan om ervoor te zorgen dat de apen op de rots blijven. In 1763 werd ook een groep losgelaten in Duitsland. Deze deed het zeer goed, totdat hij door menselijke hand werd uitgeroeid in 1784

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

dieren

B  b B  b  5 n (13)

Bennettwallabie

De Bennett- of roodnekwallabie (Macropus rufogriseus) is een wallabie, een klein soort kangoeroe, uit Oost-Australië. De Bennettwallabie heeft een grijsbruine vacht, met een witte buik. De zilverkleurige staart heeft een zwarte punt, net als zijn oren, poten en snuit. Hij wordt 60-70 cm lang, en heeft een staart van 60-70cm. De achterpoten kunnen tot 20 tot 22 cm lang worden. De kangoeroe is een middelgrote soort van 6,8 tot 22kg, waarbij het mannetje gemiddeld 13,2 kg weegt, en het vrouwtje 10,5 kg. Engels : Red-necked Wallaby Duits : Rotnackenwallaby Frans : Wallaby à cou rouge of Wallaby de Bennett

Bennettwallabie auteur : Arthur Chapman     CC 2.0

De wallabie leeft solitair of in kleine, losse groepjes van 2 tot 5 vrouwtjes en hun jongen. Paartjes trekken niet langer dan 24 uur met elkaar op. Bij gevaar stampen ze hun voeten. De draagtijd is 30 dagen, waarna het jong 280 dagen in de buidel blijft. Moeder en kind blijven daarna nog één maand bij elkaar. De soort is rond 1940 in het Peak District in Engeland ontsnapt, waar nu nog een kleine populatie zou kunnen leven. Sinds 1975 komt de soort ook voor bij Loch Lomond in Schotland.

albino roodnekwallabie (Bruny Island, Tasmania, Australia) auteur : Noodle snacks     CC 2.5

De soort wordt in Europa ook gehouden, vaak op (particuliere) kinderboerderijen, maar ook als huisdier. Recentelijk zijn er in Nederland aanrijdingen geweest met wallabies zodat het vermoeden bestaat dat er hier enkele ontsnapte exemplaren vrij rondlopen. In de negentiende eeuw is de Bennettwallabie uitgezet in Nieuw-Zeeland op Rangitoto Island nabij Rotorua en Waimate op het Noordereiland, samen met de moeraswallabie, de kwaststaartrotskangoeroe, de tammarwallabie en de parmawallabie. Gedurende de twintigstse eeuw breidde de soort zich verder uit over het South Canterbury-district en begon een serieuze concurrent te worden voor schapen. Door middel van afschot en gif wordt nu geprobeerd de aantallen van de Bennettwallabie onder controle te houden. Op Rangitoto Island is de soort inmiddels uitgestorven door bestrijdingsmaatregelen.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

dieren

B  b B  b  5 n (12)

Bennettboomkangoeroe

De Bennettboomkangoeroe (Dendrolagus bennettianus) is een klimbuideldier uit het geslacht der boomkangoeroes (Dendrolagus) dat voorkomt in de bossen van Noordoost-Queensland tussen de rivier Daintree, Mount Amos en het Mount Windsor Tableland, een gebied van 75 bij 50 km. Deze soort werd vroeger als een ondersoort van de Nieuw-Guinese Doriaboomkangoeroe (D. dorianus) gezien, maar is in feite niet nauw verwant aan andere boomkangoeroes; samen met de andere Australische soort, de Lumholtzboomkangoeroe (D. lumholtzi), en de Nieuw-Guinese grijze boomkangoeroe (D. inustus) vormt hij een primitieve groep binnen het geslacht. Engels : Bennett's Tree-kangaroo Duits : Bennett-Baumkänguru Frans : dendrolague de Bennett

Dendrolagus bennettianus (met jong) auteur : Sandra Lloyd     CC 3.0

Het lichaam is grotendeels grijsbruin, maar de schouders, de nek en de bovenkant van het hoofd zijn oranje, de kop is grijs en de voeten en handen zijn zwart. De lange staart is aan de bovenkant bij de wortel zwart, dan lichtgrijs en op het laatste derde deel weer zwart; de onderkant is geheel zwart. De kop-romplengte bedraagt 700 tot 750 mm, de staartlengte 730 tot 830 mm en het gewicht 8000 tot 13500 g.

Dendrolagus goodfellowi auteur : Timmy Toucan     CC 3.0

Deze kangoeroe klimt in bomen, hij is tenslotte een boomkangoeroe, maar ook op de grond is hij beweeglijk; hij springt net als andere kangoeroes. Het dier is 's nachts actief en eet bladeren en wat fruit. Vrouwtjes krijgen elke twee jaar een jong, meestal iets voor het begin van het natte seizoen.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

dieren

B  b B  b  5 n (7)

Bengaalse tijgerkat

De Bengaalse tijgerkat (Prionailurus bengalensis) is een zeer algemene kleine katachtige uit Azië. Hij komt in een groot aantal ondersoorten voor in vrijwel geheel Oost- & Zuidoost-Azië, inclusief het westen van Indonesië. engels : Leopard cat duits : Bengalkatze frans : Chat-léopard, soms Chat léopard du Bengale en uitzonderlijk Chat de Chine

Bengaalse tijgerkat auteur : Kuribo     CC 3.0

De Bengaalse tijgerkat is een roofdier, die voornamelijk op kleine zoogdieren als knaagdieren en op vogeltjes jaagt. Ook hazen, kantjils en jonge herten worden gegrepen, evenals paling en andere vissen, reptielen en insecten. Hij jaagt 's nachts en in de schemering, maar hij is ook geregeld overdag actief, en de activiteitsperiode kan zeer verschillen per individu. Bengaalse tijgerkatten zijn goede klimmers en zwemmers.

Bengaalse tijgerkat auteur : F. Spangenberg     CC 1.2

De grootte van de Bengaalse tijgerkat verschilt per regio: in het zuiden van het leefgebied wordt 35 centimeter lang met een 15 centimeter lange staart, in het noorden kan hij 60 centimeter lang worden, met een 40 centimeter lange staart. Het lichaamsgewicht verschilt van 3 tot 7 kilogram. In het noorden van het leefgebied zijn de dieren donkerder, grijziger gekleurd dan in het zuiden. De zwartgevlekte vacht is okerbruin tot okergeel van kleur. De buikzijde is wit van kleur. De staart is zwartgeringd. De ogen zijn gelig bruin van kleur. De oren zijn zwart en afgerond, met een witte vlek op de achterzijde.

Prionailurus bengalensis

Hij komt voor in een grote verscheidenheid aan leefgebieden: zowel in bos als in struikgebieden met verspreide bomen, van tropisch regenwoud tot gematigd loofwoud, van zeeniveau tot 3000 meter hoogte. In Mantsjoerije wagen ze zich zelfs in de taiga. De Bengaalse tijgerkat houdt zich bij voorkeur op in de buurt van water. Ze komen zelden voor in open, droge of koude gebieden, en de noordelijke grens van zijn leefgebied wordt bepaald door het klimaat: Bengaalse tijgerkatten komen niet voor in gebieden waar meer dan 10 centimeter sneeuw kan vallen. Ook komt de soort voor nabij dorpen.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

dieren

B  b B  b  5 n (6)

Bengaalse tijger

De Bengaalse tijger of koningstijger (Panthera tigris tigris) is een ondersoort van de tijger (Panthera tigris) die voorkomt op het Indische subcontinent. Op de Siberische tijger (Panthera tigris altaica) na is de Bengaalse tijger de grootste katachtige. Het is tevens de tweede meest algemene ondersoort van de tijger. engels : Bengal tiger of Royal Bengal tiger duits : Königstiger frans : tigre du Bengale

Bengaalse tijger     toestemming : US government, public domain

De vacht van de Bengaalse tijger is oranjebruin tot oranjegeel met verticale bruine tot zwarte strepen. Dit strepenpatroon verschilt in aantal, dikte en vertakkingen per individu. De buikzijde, de wangen en het gebied rond de ogen zijn wit. Ook bestaan er "witte tijgers", tijgers met een geheel roomwitte vacht en bruine strepen. Deze kleurvariëteit is zeer zeldzaam in het wild. Ook bestaan er geheel zwarte dieren, ook deze dieren zijn zeer zeldzaam. De schofthoogte is ongeveer 100 à 110 centimeter. Mannetjes hebben een kop-romplengte van 270 tot 310 centimeter en een lichaamsgewicht van 180 tot 258 kilogram, vrouwtjes hebben een kop-romplengte van 240 tot 265 centimeter en een lichaamsgewicht van 100 tot 160 kilogram.

witte tijgers foto : Shuan Lo     CC 2.0

De Bengaalse tijger komt voor in West-Myanmar en op het Indische subcontinent, in Bhutan, Nepal en Zuid-China, Bangladesh en India. Hij leeft hier in de vochtige regenwouden, moessonbossen, bamboebossen en savannes die begroeid zijn met hoog gras en bomen, in waterrijke gebieden als moerassen, in mangroves en in rivierbossen. Hij komt zowel in het laagland als in de bergen voor, tot in de Himalaya, waar hij leeft in bladverliezende bossen.

mannetjes tijger met welp     auteur : Mayankkatiyar

De Bengaalse tijger jaagt voornamelijk overdag en in de schemering. De prooi wordt eerst tot dichtbij beslopen, waarna het wordt besprongen en in de nek, schouders of rug wordt gebeten. Prooidieren worden nog in het water achtervolgd. De prooi wordt over het algemeen bij het water opgegeten. Het is een solitair dier, dat zijn territorium verdedigt tegen andere tijgers van hetzelfde geslacht. Enkel in de paartijd (in april en mei en in oktober en november) trekken een mannetje en een vrouwtje enkele dagen met elkaar op. De tijger krijgt één tot zes welpen per worp. Na 6 à 12 weken gaan de welpen jagen. Een Bengaalse tijger in een nationaal park in Nepal is vijftien jaar oud geworden.

Koningstijger

De Bengaalse tijger wordt met uitsterven bedreigd door het verdwijnen van zijn leefomgeving en door stropers. Ze worden niet alleen voor hun vacht gedood maar ook voor de bereiding van diverse traditionele Oost-Aziatische medicijnen. In de negentiende eeuw waren jachtpartijen op de tijger een belangrijke manier van tijdverdrijf voor Indiase maharadja's. De maharadja trok met een stoet olifanten en personeel de jungle in om op zoek te gaan naar tijgers en deze neer te schieten. Deze tijgerjachten bereikten tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog een hoogtepunt, toen hooggeplaatste Britten eveneens op deze manier gingen jagen. Zo zouden er al al een lange tijd geen 3000 tijgers meer zijn hoewel de overheid het tegendeel beweerde. Experts beweren dan ook dat er momenteel nog maar 750 tijgers over zijn in heel India.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

dieren

B  b B  b  5 l (18)

Belgische haas met tanpatroon

De eerste dieren in deze kleurslag zijn spontaan uit de oorspronkelijke Haaskleur gekomen. Vanaf 1887 werkte men in Engeland aan de opbouw van het tankonijn. Cox, de eerste fokker uit Brailsford fokte samen met Birch uit Wrexhamhall mooie dieren. Het probleem was de wat zwakke kleur tankleur. Een groep uit Cheltenham ging toen de tankleur verbeteren door te kruisen met Belgische Hazen met een warme kleur.

Belgische haas tanvarieteit     E.V.K.V.P.

In de zeventiger jaren zijn deze erfelijkheidsfactoren, die tientallen jaren sluimerend aanwezig waren, naar voren gekomen. Deze kleurvariëteit wordt door een kleine kern van bekwame fokkers gehouden.

Belgische haas in tankleuren     E.V.K.V.P.

Dankzij een kleine kern van bekwame fokkers werd na een moeizame periode van tentoonstellingen en briefwisseling op 15 oktober 1978 de Belgische Haas met tan- uitmonstering (tanpatroon) officieel erkend en opgenomen in de “Standaard der in Nederland bekende Konijnenrassen”.

Bron :  Belgisch hazen     Richard en Henk Olthuis

dieren