En we zijn vertrokken... na meer dan drie jaren geen verkoudheid of aanverwante artikelen te hebben gehad heb ik het nu zitten... vorige week stapte ik gezond de kliniek binnen voor mijn jaarlijkse oogcontrole... moest meer dan 2 uren zitten wachten in een propvolle wachtkamer... onverantwoordelijk vind ik het nu covid weer in de steigers zit... en 2 dagen later werd ik wakker met keelpijn... die keelpijn werd gevolgd door een loopneus, hoofdpijn, piepende borst, rillingen... dus waar denk je dan aan... vandaag de dokter laten komenen en die heeft me een covid test afgenomen... nu afwachten tot morgen voor de uitslag... tsj... ooit zegde onze huisarts eens dat je beter klinieken vermijdt want daar wordt je ziek van en ik moet hem geloven... blijkbaar zijn ze afgestapt van de voorzorgsmaatregelen... geen controle meer aan de ingang... stampvolle wachtzalen waar je dij tegen dij bijeengeperst zit... zouden ze misschien bedden op overschot hebben die gevuld moeten worden?

Wat de uitslag van de controle betreft dat was even een opdoffertje... er zijn natuurlijk ergere zaken maar het begin van glaucoom is ook niet zo leuk... en dat op mijn enige goede oog... dat wordt de rest van mijn leven druppelen... ik ga stilaan moeten overdenken een grotere medicijnkast aan te schaffen.

De dokter die ze stuurden vandaag is een "arts in opleiding"... in mijn ogen een piepjong ding en nog knap ook... hij deed zo zijn best om goed werk af te leveren dat ik begon te wanhopen of hij ooit nog zou vertrekken... hij vroeg op het laatst zelfs of ik hem nog iets wilde vragen... even kwam ik in de verleiding om een date want hij was bijzonder lief maar ik heb me toch kunnen inhouden... het idee van zijn reactie  deed me inwendig grijnzen... jaja ik heb soms van die rare gedachten.

Intussen zijn 't manneke en ik van bed gescheiden en kan ik zoveel hoesten en woelen als ik wil... het zilveren randje aan de donkere wolk... binnen 7 weken moet ik voor dat oog terug op controle en ik zie er echt tegenop omdat ik vrees dat mijn imuunsysteem verzwakt is door de jarenlange isolatie... trouwens een masker dragen is meer show want helpen doet het niet... bewijs geleverd.

17-10-2022 om 15:20 geschreven door Myette

La vie en rose... wie daar ooit heeft op gehoopt is bedrogen uitgekomen... oei dat klinkt weer pessimistisch... ni bang zijn ik ga niet zeuren...de voorbije week ging voorbij zoals gewoonlijk hier met stormwind afgewisseld met enkele luwe periodes... 't manneke is onvoorspelbaar geworden en ik heb me voorgenomen alles van me af te laten glijden zoals water van een eend... maar ja dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan... zelfs eenden moeten regelmatig hun veren oppoetsen en invetten om droog te blijven... vandaag worden die van mij bijgeknipt en daarna ga ik ze eens extra goed verzorgen zodat ze glanzen en schitteren zoals in die TV reclames waar haarbossen worden tentoongesteld die je in het echt nooit te bewonderen krijgt... fake fake fake... dàt en woke woke woke... niet mijn droomwereld.

Het wordt een drukke week... vandaag de kapster... morgen worden mijn steunpilaren bijgenaamd "voeten" bijgewerkt en donderdag oogcontrole... jaja er zijn kosten aan het oud menske... alles verslijt en verzakt en verzwakt... het wordt alsmaar moeilijker het bij te houden... gisteren was mijn schoonmaakparel hier... de beste die ik ooit al had... en een echte turbo... na het werk wil ze altijd nog wat praten om haar Nederlands wat bij te werken en ze vroeg me of ik veel TV keek... nee dus want op TV krijg je niets dan afgelebberde ouwe koek of eindeloze kwebbelpartijen te zien en te horen... zij dus ook niet maar ze ging wel altijd na het werk op fitness of zwemmen of weet ik veel want ze "heeft dat nodig" nou vraag ik je... de energie hebben om na een hele dag poetsen nog al die dingen te doen daar kan mijn pover verstand niet bij... er lopen toch wonderlijke mensen rond op deze aardkloot.

De griepspuit ligt al in de frigo te wachten maar aan Covid vaccinaties doe ik niet meer mee... ze zijn al aan de vijfde ronde bezig... dat kan eindeloos blijven duren want Covid gaat nooit meer weg net zoals griep en "vallingen"... dan hebben we nog al die nieuwe vreemde ziektes die ons land binnen sluipen zoals apenpokken en wat nog meer... en maar prikken en maar spuiten... de economie is een puinhoop aan het worden behalve voor de medische sector want die worden er rijk van... zodoende!

11-10-2022 om 09:47 geschreven door Myette

Gisteren was het stormweer... nee niet buiten maar in huis... man wordt met de dag onleefbaarder en maakt rare sprongen... als hij zijn zin niet krijgt of denkt dat ik niet akkoord ga wordt hij woedend en begint met alles te gooien... een situatie die niet erg bevorderlijk is voor mijn maagklachten... ik heb een afspraak met de dokter gemaakt en ga een gastroscopie laten nemen... ik loop al veel te lang met deze klachten rond.

De week was chaotisch... alles wat kon mis gaan ging mis... mijn computer had weer last van wat virusjes... mijn tablet wilde niet opladen... mijn gsm viel uit en ik moest zoon om hulp vragen... gelukkig hebben we nog een vaste lijn... zelfs de bezorger van de supermarkt had problemen met zijn betaaltoestel en het duurde een hele tijd voor ik verstond hoe ik dan moest betalen... cash mocht niet... en de man sprak gebroken hollands dat is dus dubbel onverstaanbaar... tegenwoordig krijg je allerlei kleuren bezorgers aan je deur... prima dat die mensen werken voor hun brood maar een soort conversatie leiden is soms niet mogelijk... zoon is gekomen en heeft alles gefiktst... terwijl hij bezig was met mijn pc had man weer iets verprutst aan de afstandsbediening van de TV en ik kreeg het ook niet opgelost... weer gelukkig kon zoon het in orde maken... wat gaat het volgende zijn... ik zie het somber in... maar ik heb net een uitbundige douche genomen en me ingesmeerd waar er maar te smeren viel omdat ik me niet wil laten meeslepen in die golf van ellende... er moet iemand aan het roer blijven staan nietwaar.

Ik las over een of andere bekende dame die een biografie had geschreven dat dat boek haar redding was om haar emoties onder controle te krijgen... wel zo is het met mij ook gesteld... ik heb maar enkele trouwe lezers maar gewoon het van me afschrijven lucht me toch ietwat op... de problemen verdwijnen er niet van maar toch... ik zou ook wel een boek kunnen schrijven over mijn belevenissen in mijn lange leven maar de meeste zijn echt niet zo vrolijk... trouwens ik denk dat dit voor de meeste mensen opgaat... je kan niet leven zonder enig probleem te hebben... dus ik ga niemand vervelen met die van mij behalve hier op mijn blog dat toch bijna niemand leest... en aan degenen die het wèl doen mijn welgemeend excuus!

02-10-2022 om 10:44 geschreven door Myette

Ik zit nu even te rusten na gedane inspanningen... ja watte... verleden week lag ik plat op mijn rug en vandaag heb ik 2 uren in de tuin gesnoeid en zomerspullen opgeruimd... toen klopte ik me fier op de borst en daarmee was mijn pijp uit... terug wat gaan liggen maar ik ben gewoon rusteloos en daarom zit ik hier weer.

Gisteren dochter en schoonzoon op bezoek gehad... zo eens in de maand komen ze af... zoon gaf forfait zaterdag wegens de regen... hij weet dat ik niet echt gek ben op natte hond en hij komt altijd op zijn skates naar ons... de Kiko voorop en hij erachteraan... dan moet dat beest eerst afgedroogd worden maar met die dikke pels is dat geen sinecure.

Maandag kwam mijn poetshulp en dat werd tijd... na 6 weken op de Franse slag geflodderd moesten alle hoekjes eens duchtig uitgemest worden... ze is zelfs een half uur langer gebleven... zomaar... als dank gaf ik haar enkele armbanden die ik toch niet meer draag... zij blij... ikke ook... ongelooflijk wat men bijeen krijgt tijdens een lang leven... en mijn dochter wil niets van dat alles dus...

Mijn grommelpot is net de deur uit om brood te gaan halen... zijn laatste stokpaardje... het brood van de supermarkt is te dik gesneden en daar zit hij dan eindeloos over te zeuren... ik heb gezegd dat hij dan maar zelf brood gaat halen... ben benieuwd waar hij mee naar huis gaat komen... die man is echt niet te genieten... zit regelmatig te janken dat hij niet lang meer gaat kunnen rijden... ik neem mijn voorzorgen en laat alles thuis brengen... nu wil hij perse dat we terug zelf naar de supermarkt gaan... en hem tot rede brengen gaat niet... vroeger met hem gaan winkelen was al een opgave... moest de hele tijd hem gaan zoeken... en in zijn toestand is het helemaal niet te doen... maar hij wil perse de baas blijven spelen... ik wil wedden dat hij met een zak vol snoep thuis komt tenminste als hij geld genoeg heeft want digitaal betalen kan hij niet... ik wacht in spanning af.

19-09-2022 om 15:18 geschreven door Myette

Moest er iemand me gemist hebben... ik ben terug hoor... mijn pc had al een hele tijd van die irritante grillen... plots uitvallen... virusmeldingen die dan toch geen virus bleken te zijn... enfin ambetant tot en met... zoonlief heeft de koe bij de horens gevat en de invalide op zijn motor geladen om thuis te opereren... dat is nu gebeurd... de patient is weer thuis en ik zit natuurlijk met de nazorg zijnde alles weer terug op zijn vertrouwde plaatsje zetten... inloggen waar er moet ingelogd worden... etc. etc... dat is allemaal niet zo erg moest ik niet met een springende muiswijzer zitten... dat ding gedraagt zich als een hondenvlo en wipt alle kanten op... niet die muis maar de wijzer... ik word er zelf springerig nerveus van.

Deze week veel gelegen... plat op mijn rug... het enige wat de pijn kan verlichten als ik weer eens zo'n vervelende opstoot heb... om de zoveel weken of soms maanden heb ik prijs... knagende pijn in de bovenrug... kan dan geen 5 minuten in dezelfde houding zitten of staan... dat duurt gewoonlijk een 2 weken en dan is de bui over... ik hoop maar dat het deze keer idem dito is... ben al een hele week aan de sukkel... de was in de machine proppen en gaan liggen... de vaat doen en gaan liggen... en zo verder... het voordeel van oud zijn en op pensioen is dat je tijd genoeg hebt... we kregen ook nog visite van vrienden en die middag heb ik knarsentandend moeten doorstaan... tja je kan de mensen niet ontvangen in je bed en afzeggen was geen optie nu we eindelijk nog eens samen kwamen... ik heb het toch maar overleefd.

De rest van de week was somber en nat en saai... niets om over naa rhuis te schrijven... dus dit wordt een heel kort logje... volgende keer beter.

16-09-2022 om 20:04 geschreven door Myette

Mensen worden door emoties gestuurd en die emoties kun je niet altijd begrijpen... waarom ben ik bvb ietwat aangedaan door de dood van queen Elisabeth... ze was niet mijn queen en ik ben zeker geen roalty fan... waarom dus... omdat die vrouw mijn achting had... ja ze zal ook wel haar kleine kantjes hebben gehad maar je moet maar rustig stand houden gedurende 70 jaren in deze turbulente wereld en je cool bewaren... haar opvolger kan ik niet bewonderen... en Harry en zijn giftige vrouw zouden zich dood moeten schamen voor hun gedrag... voilà dat is mijn mening.

De voorbije week was eens geen saaie... de bib dame bracht me 10 dikke pillen vers leesvoer zodat ik weer even zoet ben... ik had een afspraak op de bank om enkele zaakjes te regelen... dacht dat alles opgelost was tot ik thuis kwam en merkte dat dit niet het geval was... nu zit ik te twijfelen... ga ik nog maar eens proberen het uit te vissen of ga ik de telefoon nemen en klagen... ben er nog niet uit... de supermarkt kwam mijn bestelling aan huis leveren en dat was OK maar door een technisch mankement konden ze de bijgevoegde bakken en zakken niet aannemen en afrekenen zodat ik nu met 4 bakken in de garage zit... bakken die een doorn in het oog van 't manneke zijn en waar hij elke dag over zeurt... ik kan zeggen wat ik wil dat die de volgende week weg gaan maar hij begrijpt het niet en ik ben als de dood dat hij ze gaat weg gooien... hij doet soms van die stiekeme dingen... ik kreeg telefoon van een vriend die vroeg of ze volgende week langs mogen komen... allelujah... ze zijn ons nog niet vergeten... maar gisteren kreeg ik doodsbericht van een vriendin uit Brussel... haar man stierf 2 jaar geleden en nu is zij ook weg... de zegen van oud worden... familie en vrienden verdwijnen een na een tot je eenzaam achter blijft.

Ik heb op FB plechtig beloofd nooit meer over regen te klagen dus dat ga ik niet doen... alleen vertellen dat we al enkele dagen onweer hadden vergezeld van een milde regen... en dat het momenteel ook aan het regenen is... ik kijk om het uur naar de tuin om te zien of het gras al niet groener wordt... nee dus maar mijn 2 hybiscus struiken die er miserabel bijstonden heffen hun blaadjes al op... er is hoop... ik las ook dat de gasprijs daalde omdat Amerika ons tankers stuurt met vloeibaar gas... zodoende blijven we hopen... de hete zomer hebben we al overleefd... nu nog de winter doorstaan... ik ga toch maar al truien en lange onderbroeken opvissen en klaar leggen... intussen sluit ik ramen en deuren om de opgeslagen warmte binnen te houden... pom te overleven miet men flexibel zijn en blijven.

09-09-2022 om 12:24 geschreven door Myette