NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • Algerije 1 - Hoe het begon
  • 2 - Op weg naar Khenchela.
  • 3 - De eerste periode in het huis in de stad.
  • 4 - Naar het grote prefab gebouw
  • 5 - De uitrusting van het gebouw, de keuken.
  • 6 - Het leven in de compound
  • 7- Het dagelijkse leven
  • 8 - Toerisme in Algerije
  • 9 - Het einde
  • Korea, hoe het begon!
  • Het vertrek naar Korea
  • Het leven in Korea
  • Sinterklaas
  • Hondensoep
  • Nummer 76 en 78
  • Coco
  • Groot feest
  • Salami of droge worst
  • Uitstapjes
  • Nu het toch over afscheid gaat...
  • Fugu
  • Een Koreaans sprookje
  • Vliegtuigperikelen
  • Afscheid
  • Rwanda Eerst even naar Phoenix
  • Rwanda, Milles Collines
  • Rwanda, Anekdotes
  • Het Amerikaanse avontuur
  • De ontvangst
  • Het nieuwe huis.
  • Onderweg en aankomst in Bandon by the sea
  • Het grote huis in Maple Creek.
  • Zalmen vangen
  • Maple Creek
  • Naar België
  • Naar Spanje
  • Manolo Cortes
  • Bestolen
  • Naar Angola
  • Nog een kikker
  • Separatorvlees
  • Amerikaanse worsten.
  • Nog meer worsten...
  • Gerookte bloedworsten
  • Bloedworst
  • Reebok
  • Nog meer beesten.
  • Nog altijd van den hond..
  • 't Is van den hond.
  • Manolo Cortez
    Zoeken in blog

    Keukenverhaaltjes en weetjes
    Herinneringen uit een lange keukenloopbaan

    01-06-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kaas

    Het is niet de bedoeling om “kaas” van Willem Elsschot nog eens flauwtjes over te doen.

    Wel heb ik toevallig reeds veel met kaas te maken gehad. Onder andere in Korea, daar weer, waar een blikje camembert, je leest juist, een blik camembert bijna zijn prijs in goud waard was.

    Dus om zelf goud te verdienen : zelf kaas maken !

    Ik vind hier net een boekje terug uitgegeven in 1978. Enkele seconden onoplettendheid van mij en het zou op de rommelmarkt beland zijn..... ik heb het nog net op tijd uit de handen van mijn vrouw kunnen grissen. Daar krijg ik wel een hele Euro voor was haar argument.

    De prijs plakte nog op de kaft : 370 Belgische franken van destijds. Een klein fortuin.

    De titel : Handboek voor bereiders van Goudse boerenkaas.

    Toch had ik voordien, voor 1978, al eens een kaasje gemaakt. Waarschijnlijk heb het boekje later gekocht om er eindelijk iets behoorlijks van terecht te brengen.

    Toen ik mijn lerarenopleiding volgde in Brugge, moesten wij af en toe ook wel eens les geven. Het onderwerp mochten we vrij kiezen. Zo kwam ik op het onzalige idee om les te geven over kaas.

    De theoretische materie kende ik wel:

    - Inleiding.

    - Hoe wordt kaas gemaakt.

    - Soorten kaas.

    - Welke kazen in welke landen. België, Frankrijk, Zwitserland, enz...

    - De rest van de reutemeteut...

    Maar als je wil les geven heb je ook didactisch materiaal nodig. In dit geval, kaas !

    Wat zou er nu beter zijn dan zelf een kaasje te maken, zo kon ik gans het proces aanschouwelijk maken.

    Melk, zout, een vorm om de kaas model te geven, dat is ongeveer alles wat nodig is om een kaas te maken. Niet te vergeten dat er ook enige kennis voor nodig is.

    Een proper gewassen zakdoek kon dienst doen als kaasdoek maar... er is stremsel nodig om kaas te bekomen. Nu moet je in een stad eens zoeken naar stremsel. Eén apotheker wilde het bestellen voor mij maar de prijs die hij daar voor vroeg lag buiten mijn budget.

    Nu had ik ooit ergens gelezen dat erwtenpeulen ook melk kunnen doen stremmen.

    Dus naar de GB, het was voorjaar, om daar een handvol verse erwtjes te kopen. De erwtjes hebben we opgegeten en de peulen in een kom melk gelegd.

    Hoe lag moeten die peulen daar nu in? Weten jullie het ? Ik toen ook niet!

    ‘s Anderendaags was er in ieder geval nog geen spoor van stremming te bekennen.

    De dag daarna ook niet. Toen, na drie dagen begon de melk plotseling te verdikken...

    Ze was gewoon zuur geworden want ik had de melk niet in de koelkast gezet om het stremmingsproces niet te vertragen ( dacht ik). Het was toen reeds woensdag en op zaterdag moest ik mijn kaasje hebben.

    De verzuurde inhoud in een kartonnen ring, bekleed met een zuivere uitgewassen zakdoek gekieperd en dan maar wachten wat er nadien zou gebeuren.

    Dat viel wonderbaarlijk goed mee...

    De smurrie veranderde in kaas! De geur die opsteeg uit het doosje was onmiskenbaar de geur van zweetvoeten...

    Nog een bordje op de kaas, excuseer, kaasje, gelegd om een mooi model te bekomen en op vrijdag had ik iets dat zeer goed op kaas geleek. Een beetje bleekjes weliswaar maar met een geweldig aroma.

    Op zaterdag naar de klas, les gaan geven over kaas aan de medeklasgenoten.

    Mijn didactisch materiaal had ik een stukje aluminiumfolie verpakt.

    Mijn buurman, wij zaten toen nog mooi twee per twee aan een bankje weet je nog ... begon reeds vieze smoelen te trekken en hij verdacht mij ervan, allerlei niet in een klaslokaal geapprecieerde handelingen ( nu ja, handelingen) verricht te hebben.

    Toen ik tijdens de les mijn zelfgemaakte kaas uit de folie haalde deinsde iedereen verschrikt achteruit. Een bataljon soldaten die in drie weken gemarcheerd hadden en nu hun schoenen losknoopten, dat was ongeveer de geur die uit het folie opsteeg...

    En toch : ik heb een stukje uit de kaas gesneden, prachtig was dat, helemaal vol met mooie gasbelletjes. Ik heb er niet van geproefd, van de smaak weet ik dus niets en mijn medestudenten ook niet want zij durfden gewoon niet proeven. Zoveel toiletten waren er niet in de school.

    Toen heb ik dat boekje gekocht, dat mijn vrouw dus bijna naar de rommelmarkt afgevoerd heeft.

    Met al die boekenkennis in het achterhoofd zijn we in Korea aan het kaasmaken geslagen. We want we waren met twee.

    Een oude pater benedictijn had ons nog eens goed herhaald en getoond hoe alles in zijn werk gaat.

    Het grootste probleem was toen ook alweer, aan de nodige melk te komen. 45 Kilometer reed ik er voor. Tot bijna aan de grens van Noord-Korea. Akelig was dat, de Zuid Koreaanse stoorzenders stonden daar opgesteld om elke radio-ontvangst uit Noord Korea onmogelijk te maken. Dat leverde een hevig knetterend geluid op, zelfs gewoon in de auto met de radio af !

    Dan bracht ik 20 liter verse onbehandelde melk van echte koeien mee, geen rommel uit brikverpakking, en daarmee konden we ongeveer twee kazen van één kilogram maken.

    Soms viel het wat tegen maar we hebben ook mooie kaasjes gemaakt, zacht smeuïg en zonder al te veel zweetvoetengeur.*

    Later, eens terug in België wilde ik zelfs een heuse kleine kaasmakerij opzetten. Gelukkig heeft mijn vrouw me toen weer met de voeten op de aarde getrokken. Ga jij maar terug “software” plegen of desnoods koken of les geven... dat laatste heb ik dan maar gedaan.

    Toch ben ik er in gelukt om bij mijn moeder nog een poging te doen om een soort camembert in mekaar te knutselen. Ook dat lukte. Als schimmelstarter gebruikte ik gewoon een gekochte camembert. Dat ging in Korea niet want daar hadden ze geen camembert of brie...

    Nog later heb ik geprobeerd om een groene kaas te maken, ook dat lukte, alleen vreesde ik dat de schimmel in de kaas afkomstig was uit de vochtige kelder van mijn moeder. De schimmel was grijskleurig en niet groen of blauw... Dus ook nooit van geproefd... Toch zag de kaas er lekker uit.

    Lees hier nog wat over kaas .

    * Naast deze inwendige rijping laat men soms schimmels of bacteriën optreden langs

    de buitenzijde van kazen. Er kunnen droge witte schimmels groeien, zoals bij Camembert of Brie.

    Coryne bacteriën, een slijmerige sterk ruikende oranjerode flora, ontwikkelt zich

    op kazen zoals Munster, Maroilles en Port-Salut... Deze schimmels werken in op

    de kaas van buiten naar binnen toe, waardoor sneller het gewenste smaakpatroon

    zal ontstaan. Het zijn deze bacteriën die de zweetvoetengeur produceren. Het zijn trouwens bacteriën van dezelfde soort als die dat weelderig tussen onze tenen tieren...

    Tenenkaas !

    Bij geaderde kazen ontstaat een schimmelgroei, die zich langs kunstmatig aangebrachte kanaaltjes in de kaas zal verspreiden. De kanalen ontstaan door de kaas in te prikken met dikke naalden.

    Hoe langer de rijping duurt, des de harder de kaas wordt. Maar sommige kazen worden er juist bijna vloeibaar door.


    01-06-2008 om 09:55 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    25-05-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Salami of droge worst
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Na mijn succesvolle experimenten met bloedworst was het “zot mij naar de kop geslagen”.

    Nu wilde ik “salami” maken.

    Om je tijd niet te verspillen: klik maar weg, ’t is niet gelukt.

    Eén van de eerste items op dit blog was een stukje over het maken van bloedworst.

    Let wel, dat destijds, lang geleden, in Korea.

    Als je meer dan een tijdje, in zo een land woont, ondanks dat er daar verder niets op aan te merken valt, krijg je na een tijd toch visioenen. Dikwijls gaan die over voeding...

    Een stukje chocolade, andere dan die slechte Amerikaanse, een stukje camembert, een sneetje salami...

    Bloedworst maken kende ik, en kon ik ook, ik had het al dikwijls zien doen en ik had al dikwijls meegeholpen bij het maken ervan.

    Vooral de grondstoffen bij mekaar vinden dat was in Korea de grote kunst. De Koreanen zijn totaal gespeend van elke kennis als het gaat over worst maken. Ik heb zelfs de indruk dat dit in gans Azië zo is. ( Bij de Chinezen bestaat er iets als een klein, dun droog worstje, gemaakt van varkensvlees.)

    Het grootste probleem was om aan darmen te komen om de worst in te stoppen.

    Dat werd snel omzeild door worstenvellen uit België te laten overkomen.

    Ik zie de douanier, die het pakje controleerde bij aankomst op de luchthaven nog steeds met zeer verwarde blik naar de inhoud van dat pakje kijken. Het waren toen nog geen toestanden zoals nu in de U.S., maar het geleek er op.

    - What is this?

    - Eh..: intestines, bowels, to make sausage… Eh…

    - This no drugs ?

    - No.

    Toen stak hij zijn wijsvinger in het pakje en likte er eens aan...

    Misschien vertelt hij dit voorval nu nog steeds aan zijn kleinkinderen.

    Europeans, all crazy... you know… !

    Voor dezen die absoluut niet weten waarover het gaat: om worst te maken heb je zuiver gemaakte darmen van een varken nodig. In Korea vond ik die niet.

    Toen heeft een bevriende slager uit België mij een pakje opgestuurd. Ook dikkere darmen die geschikt zijn om er droge worsten van het type “salami” in te maken. Darmen zijn hier in Europa te koop voor een prikje en bij bevriende slagers ook wel te koop, alhoewel ze er nooit zullen tentoongesteld liggen in de koeltoog tussen de hamburgers en de cordon bleu’s...

    Hier staat heel het verhaal te lezen.

    Goed, ik had nu brede dikke darmen geschikt om verwerkt te worden tot “salami” want zo bleef ik mijn project noemen.

    Ook ik, totaal gespeend van elke kennis over het maken van droge worst ben ik dan aan de slag gegaan. Wat gaat er in droge worst of salami, want uiteindelijk is dat bijna hetzelfde?!

    Vlees, varkensvet, zout, salpeter, kruiden, een klein beetje suiker... zoiets ongeveer.

    Als vlees, varkensvlees of rundvlees.

    Ergens zal ik dan toch een boekje gevonden hebben met als titel: hoe zelf droge worst maken?

    Vooral zeer hygiënisch werken blijkt zeer belangrijk te zijn.

    Ik heb verscheidene proeven gedaan.

    Ook hier weer was het probleem om de gewenste grondstoffen te vinden.

    Gehakt rundvlees was wel te vinden in de supermarkten maar dat vlees zag er altijd verdacht rood uit, dat tot daartoe, maar het was ook veel te fijn gemalen.

    Dan geprobeerd om te vragen of grover gemalen rundvlees zou te verkrijgen zijn.

    Onbegrijpende blikken ... This meat, very good, you make hamburger !

    Eerst geprobeerd om zelf rundvlees in een aanvaardbare gehaktmassa om te toveren. Gewoon met een hakmes. Paardenwerk, niet voor herhaling vatbaar.

    Dan op zoek naar een gewone slager. Die had wel vlees maar hygiëne, dat woord was nog niet tot bij hem doorgedrongen

    Kortom het is een mislukte zoektocht geworden maar elke keer ik een worst gestopt kreeg, want zo noemt men dat: worst stoppen, was het toch weer een hoopvol afwachten of het dit keer zou gelukt zijn.

    En, nee hoor!

    Ik had opzettelijk gewacht tot het winter was om aan het experiment te beginnen, zo had ik geen problemen met koeling. ( In Korea kan het ’s nachts vriezen tot min 24°C en de lucht wordt daardoor knetterdroog, veel te droog bleek achteraf)

    De eerste dagen is er niet veel bijzonders te bemerken en na nog enkele dagen begint de worst op een worst te gelijken.

    Eens aaiend over de worst wrijven, er tegen praten, de beste wensen van ’t vrouwtje overbrengen, dat zijn allemaal goede hulpmiddelen maar die leiden niet noodzakelijk naar een schitterend resultaat.

    Bij mij toch niet. Een schietgebedje tot de heilige Rita hielp ook niet.

    De worst werd droog aan de buitenkant maar bleef binnenin, vochtig, klef...

    Dan papieren kapjes over de worsten gedaan en alle dagen de ronde gemaakt met de bloemenspuit. Kwestie van een vochtige atmosfeer te creëren. Daardoor dus ook minder snel uitdrogen.

    Het hielp allemaal niets... Een keer hebben we er eens kunnen van eten. De gasten vonden de worst lekker, maar ik was niet tevreden.

    Daarbij als je vier jaar in Korea woont en in vier jaar geen droge worst meer gegeten hebt, dan vind je alles lekker, zelf een.... ( vul zelf maar in,... gedroogde hondendrol?)

    Het probleem loste uiteindelijk zichzelf op: de darmen waren op.

    Ik had geen zin om nog eens een honderdtal dollar te betalen om een pakje darmen naar Korea te laten sturen en daar strandde dan het project.

    Toch moet droge worst maken niet zo moeilijk zijn.

    Hier een recept uit een Zuid Afrikaans kookboek. Ook in het kookboek van de Boerinnenbond staat reeds eeuwen een recept voor droge worst, zeer simpel...

    Volgende keer mijn experimenten met kaas maken.



    25-05-2008 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    Categorie:Maak het zelf
    18-05-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tofu
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Sinds ik mij bezig houd met de “Rubriek Culinair” worstel ik alle dagen met woorden als tofu, yofu, tempeh, Alpro soya Tofu basis naturel, gehakte tofu, enz...

    Ik veronderstel wel dat bijna iedereen tofu kent maar buiten enkele verstokte vegetariërs ken ik maar weinig mensen die tofu echt lekker vinden.

    Het is simpel: tofu is smaakloos. Ik proef altijd een lichte brandsmaak in die witte rubber...

    Heel lang geleden ben ik voor de eerste keer met tofu in contact gekomen, toen ik werkte in het Chinese restaurant. Hier staat er meer over te lezen.

    Ik stond er niet in de keuken maar werkte in de zaal. Zeer boeiende maar vermoeiende bezigheid.’s Nachts als het een beetje rustiger was kon ik in de keuken een beetje spioneren.

    Dan was het de vrouw van de baas die kookte. Zij was Yougoslavische. Dat land bestond toen toch. Met haar kon ik ook praten, zij sprak Frans. Met de Chinese koks viel geen zinnige conversatie te voeren buiten: “tlee times pypty pipe”... ( 3x55)

    Op een late avond stond de baas, mistel Wong, in de keuken. Mooi in maatpak en met das.

    Er was een vriend bij hem en ze waren iets aan het testen had ik begrepen.

    Gelukkig kookte hij niet voor de klanten.

    Ze, want ze waren met twee, hadden een witte pap gekookt. Mistel Wong was die pap nu aan het mixen met een staafmixer. Wat er verder gebeurde heb ik maar met mondjesmaat kunnen volgen, ik moest verder mijn werk doen en dat was in de zaal...

    Na verloop van tijd hadden ze die witte pap in een doek gegoten en die doek lag in een rechthoekig plastic groentebakje.

    Nog wat later had de pap zich tot een witte stevige massa omgevormd.

    De volgende dag sneden ze de witte koek in kleine stukjes en zijn toen begonnen met die lapjes te bakken. Ik kreeg ook een stukje om te proeven. Mijn oordeel was vlug geveld: geef mijn portie maar aan Fikkie ! Beleefd heb ik geantwoord dat ik het best lekker vond. Huichelarij... is dat geen zonde ? In die tijd wel denk ik.

    De twee kerels waren blijkbaar zeer enthousiast over het resultaat.

    Ik heb toen de eerste keer gezien hoe tofu of Tau-Fu gemaakt wordt.

    Dit verhaal speelt zich af in 1966 of toch ergens in die buurt. Nu kan je tofu kopen in de betere supermarkten en in de toko’s in Nederland maar toen hadden die arme Chineesjes niets, ze moesten alles zelf maken... Ze kweekten ook sojascheutjes in een grote bruine aardewerken pot. Ook dat lag toen nog niet in pakjes van 250 gram in de supermarkt. Niemand kende dat toen. Sommigen dachten zelfs dat het aardappelscheuten waren. Maar we zijn aan het afwijken.

    De volgende dag stond er een schotel met stukjes gebakken tofu op de familietafel en iedereen maar smekken en smakken. Ik heb weer eens mogen proeven. Toen was het al wat beter. Het spul was zodanig sterk gekruid ik geen tofu meer proefde... en dat is ook de enige goede manier om het spul klaar te maken. Tofu neemt de smaak op van de ingrediënten die toegevoegd worden.

    Wie de tofu uitgevonden heeft is niet gekend. Confucius misschien ?

    Het is een goedkoop voedsel dat veel eiwitten bevat en daarom door de grote massa kan gekocht of zelf gemaakt worden.

    Hier in Europa spreekt men ook wel eens over sojakaas. Dit is niet zeer ver naast de waarheid want tofu wordt inderdaad gemaakt op ongeveer dezelfde wijze als kaas.

    Zeer rudimentair komt het hier op neer: (zelfgemaakte) sojamelk wordt verhit en dan wordt er calciumsulfaat aan toegevoegd. Dat is gewoon, gips,...met citroensap zou het ook lukken. De melk stremt dan en wordt in een kaasdoek gegoten om uit te lekken. Na korte tijd vormt er zich een dikke koek in het uitlekdoek. Dat is tofu. De tofu wordt nadien bewaard onder water en blijft ongeveer een week goed.

    Om zelf tofu te maken is er informatie in overvloed te vinden op het internet.

    Hier bijvoorbeeld.

    Veel later heb ik eens een cursus “Chinees koken” gevolgd, samen met een bende anderen, bij een Chinese madam, met tolk, anders zouden we er niet veel van begrepen hebben.

    Daar hebben we ook tofu klaargemaakt, in de wok uiteraard. De tofu werd door een sterk gekruide saus gehusseld zodat men de tofu zelf niet meer proefde.

    Een saus met gebakken gehakt rundvlees, veel sojasaus, sesamolie en sambal...

    Als ik goed zoek moet dat recept nog wel ergens te vinden zijn.

    Voor een andere activiteit, een vegetarische maaltijd voor tweehonderd personen, had ik toch minstens twintig kilo tofu nodig. Normaal koop je grote hoeveelheden tofu hier in Antwerpen bij de Sun-Wah. Maar ik werkte toen zoals een traiteur, met vooraf afgesproken prijzen en elke frank was gewonnen mocht ik ergens nog goedkopere tofu vinden.

    Dat was vlug gebeurd, achter in een donkere gang van de Van Wesenbeeckstraat was blijkbaar een klein fabriekje waar toen de tofu gemaakt werd. Een oude Chinees zoals je hem wel eens ziet op de foto’s, met hoge haren hoed, hangsnor en rotte tanden zat aan de ingang. Toen ik hem vroeg of ik bij hem tofu kon kopen is die man in een onbedaarlijke lachbui uitgebarsten.. To fu, to fu, ha, ha, ha...! Hij bleef er bijna in. To fu ...!

    Blijkbaar was er iets mis met mijn uitspraak. Misschien vertelt de man nu nog steeds dit verhaal aan zijn kleinkinderen van die “witte” die “to fu” wilde kopen, ha, ha, ha...

    Enfin, ik heb tofu gehad aan een onklopbare prijs!

    Ergens heb ik hier ook reeds verteld dat ik vroeger nog mixers verkocht heb op het Brusselse voedingssalon. We stonden met drie verkopers naast mekaar en soms sloten we weddingschappen af. Wedden dat ik een mixer zal verkopen aan die of die persoon, liefst een persoon waarvan het zo goed als zeker was dat je er geen fluit aan kwijt kon.

    Zo heb ik toch eens vier mixers tegelijk verkocht aan twee nonnetjes die omringd waren door een zwerm geestelijk gehandicapten. Ik heb ze allemaal een potje soep gegeven en de verkoop was in de “saccoche”.

    Zo kwam er ook een stel Chinezen aangewandeld en ik tegen mijn collega’s: wedden dat ik hun een mixer aansmeer!

    Toen ik hen, de Chineesjes, vertelde dat je met een “Bamix” ook tofu kunt maken was de koop zeer vlug gesloten... Ik heb hen dat wel in het Engels verteld en de collega’s stonden er met open mond bij...

    Wil je een receptje : klik hier.

    Maar je bent verwittigd...

    ‘k Zal eens zoeken naar dat origineel recept...van de Chinese madam...

    18-05-2008 om 21:28 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    10-05-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vanalles








    Dit betekent dat alles mogelijk is... In Antwerpen toch!

    Een beetje van alles, zoals een mixed grill, een barbecue of een dessertenbuffet...

    Eerst het nieuws uit de tuin.

    De judasboom bloeit prachtig, het boompje is nu ongeveer twee meter hoog. Waarschijnlijk dank zij de goede zorgen van zijn bazin en de gezonde lucht van Hasselt. Lees hier.

    De spekwortel heeft ook weer twee nieuwe lange ranken gevormd. De knopjes zijn er al, de bloempjes zullen weldra volgen maar spijtig genoeg zullen er weer geen vruchtjes aankomen.

    “Mijn” spekwortel is een mannetje of een vrouwtje, dat weet ik niet maar er zijn er twee nodig om vruchtjes te krijgen... Mocht iemand weten waar nog een dergelijke plant groeit en dan liefst van het andere geslacht... Laat maar weten... In het Aalsterse naar het schijnt. Lees hier meer. Mijn plant is een mannelijke denk ik!?

    De reuze Spatifylum staat nu ook buiten en als beloning is hij gestopt met bladeren bij te maken. Maar dat komt later wel in orde. ’t Is zeker niet omdat het nu te koud is.

    Dan nog een verhaaltje over één van mijn eerste ervaringen in de keuken.

    Plopsaland is nu door iedereen gekend, maar voor plopsaland bestond was er de Meli...

    De Meli lag in Adinkerke, Plopsaland ook natuurlijk en ik was toen op school in Koksijde, op een steenworp verwijderd van Adinkerke.

    Eén van onze leraars toen werkte als boekhouder in de Meli en regelmatig kwamen er vragen binnen om aldaar te komen werken, vooral tijdens de weekends.

    Dus ik, af en toe naar de Meli.... Ik was toen amper veertien jaar...

    Ik denk dat het de eerste keer was dat ik in een andere keuken terecht kwam dan die van de school of die van ons moeder...

    De chef : een Franstalige, een echte Fransman denk ik. Adinkerke ligt vlak bij de Franse grens...

    Moi pas tres bien comprendere Français à ce moment en spreken was zeker een regelrechte ramp... Toch heb ik heb niet al te veel uitbranders gekregen en ook geen blauwe plekken. Zo slecht zal het wel niet gegaan zijn. Maar ...

    Op het einde van de dienst, de service, vraagt de chef mij om eens te proeven van zijn kreeftenbisque. Le Bisque de homard !

    Hij was daar blijkbaar zeer tevreden over zodat ik ook eens mocht proeven van zijn kunde en vooral mijn appreciatie uitdrukken.

    Ik had nog nooit geen bisque gegeten maar vond dat soepje eigenlijk niet slecht... Maar om dat nu in behoorlijk Frans uit te drukken, dat ging een ietsje te ver.

    Daardoor mijn korte antwoord: ça va...!

    Pats, dat was de eerste lap tegen mijn oren... Daarna volgde een hele tirade waar ik niet te veel van begrepen heb maar het kwam er op neer dat mijn appreciatie voor zijn kunstwerk wel een ietsje meer mocht zijn dan: ça va...!

    De tweede klets kwam later op de avond....

    Diezelfde emmer met bisque moest in de koelkast gezet worden. Maar zoals iedereen wel weet mogen hete vloeistoffen niet direct, warm, in de koelkast gezet worden.

    Dus de emmer ( ja, de bisque zat in een metalen emmer) voor de deur van de koelkast gezet om af te koelen.

    Nu zat het motorgedeelte van die koelkast onderaan en daarboven was de koelruimte. Het was een kastmodel. De emmer was een vijftal centimeter hoger dan de onderste rand van de deur.

    Wie de schuldige was die de deur geopend heeft ( zonder eerst te kijken ) weet ik niet meer, maar ik kreeg de klappen...

    Zo leer je wel vrij vlug Frans hoor!



    10-05-2008 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    03-05-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tafelmanieren

    Nogmaals snel een stukje van mijn website : keukentheorie gepikt wegens geen tijd om wat nieuws te schrijven. Toch plezier er meer. Zeker nu in PASC@L een uitneembaar middendeel zit dat handelt over etiquette. De tijden veranderen

    De tafelmanieren zijn niet altijd geweest wat ze nu zijn. Waarschijnlijk zullen over honderd jaar onze tafelmanieren ook niet meer als zeer hoogstaand beschouwd worden of onnozel.

    Enkele raadgevingen voor middeleeuwse feestgangers zoals die in diverse boeken over goede manieren van die tijd kunnen teruggevonden worden:

    Houd je beker met beide handen vast, je zou kunnen morsen. Wend je hoofd af als je je hebt verslikt. Vloek niet hardop als de soep je niet bevalt. Zwijg er over als er een vlieg of ander beest in je soep ligt; blaas het niet uit je bord maar giet het uit achter je. Peuter niet in je oor, krab niet in je haar en aai de hond niet als je dadelijk weer moet toetasten. Lik je vingers niet af noch stook je tanden ermee, doe dit ook niet met je mes. Spuw niet op, of over de tafel. In sommige gevallen was het evenwel toegelaten om iets uit te spuwen, maar dan op de grond, namelijk als je iets in de mond had dat je niet klein kon krijgen. Een stuk taai vlees neem je met je linkerhand uit de mond. Het was welvoeglijk als het met de linkerhand gebeurde! Als het een drank was die je niet aanstond mocht hij op de grond gespuwd worden als je je een beetje omdraaide.

    De gasten die niet te veel van al deze etiquette afwisten durfden wel eens jouw brood komen betasten of wegbietsen, in jouw soep blazen of z'n afgekloven botten in jouw bord deponeren.

    Boven het bord van een ander snuiten, of een homp vlees aanbieden waar men eerst het beste heeft afgegeten wordt ook niet als "bon ton" aanzien.

    Nog een laatste raad; als je bij het eten van de soep je mond verbrandt, wat lichtelijk gebeurt, spuw ze dan terug in het bord en geef dit dan aan de tafeldienaar om het weg te brengen.

    " De welgemanierdheit vereischt wel dat men sich hebbelijk drage: maar sy gebied niet dat men sich selven om den hals sal helpen"

    Daarentegen is het laten van winden zowel langs boven als langs onderen toegelaten, alhoewel Erasmus opgeeft om het geluid te camoufleren door een hoestbui....

    Taart

    Tourte, tarte, tartine... is de oude benaming voor een korst brood. In de middeleeuwen gebruikte men een korst brood als bord. Dit brood werd speciaal gebakken en was minder vochtdoorlatend dan het gewone brood en het had het voordeel dat men het na de maaltijd gewoon kon opeten. Waarschijnlijk zoiets als het pita - brood dat wij nu kennen. Soms werden deze korsten in aarden , houten of metalen kommen gelegd.Deze ondiepe nappen noemde men "écuelles". Het brood helemaal doortrokken van soep en saus werd nadien aan de bedelaars gegeven die altijd in grote getale aan de poorten van het paleis van de gastheer stonden te wachten, of ze werden gewoon voor de honden gegooid die altijd onder de tafels rondliepen.

    Onder deze brood - borden kon men ook een plankje leggen om te beletten dat men in het tafelkleed zou snijden en om te beletten dat het mes te snel bot werd.Deze plankjes werden "tailler"of "tailloir" genoemd ; iets om op te snijden, en onze volksnaam, teljoor, stamt hiervan af. Van de term tailloir is ook de vorm tarte ontstaan...een plat brood oversopt met saus of soep.

    Door gebrek aan "écuelles"of "tailloirs" was men in die tijd dikwijls verplicht één bord te geven voor twee personen.

    Met twee eten uit één bord noemde men soms "Service à la Française"."Manger à l'écuelle de quelqu'un"wilde zeggen dat men iemands tafelgenoot of "scotelghenoet" was.

    Een heer werd met een dame aan één bord gezet en ze gebruikten tevens hetzelfde drinkgerei...

    Er bestonden wel bepaalde beleefdheidsregels; de heer moest de mooiste brokken voor de dame laten maar de dame mocht niet onmiddellijk op het bord aanvallen en de mooiste stukjes wegkapen. Ze moest wat "bon manger" voor haar cavalier overlaten. Ze mocht de vingers niet verder dan tot aan het eerste lid in de saus dopen . Men moest zijn beker, met lege mond, in één teug leegdrinken opdat er geen vetogen op de wijn zouden drijven.Men moest namelijk om wijn vragen als men wou drinken, de tafeldienaars brachten dan een beker en wijn naar keuze.

    De dame mocht ook niet slapen aan tafel.

    Van de Frankische tijd tot de Renaissance lag er op tafel tussen twee eters een dikke snede brood waarop het vlees en de saus geserveerd werden. Het brood ("pain" in het Frans) werd verdeeld tussen de twee tafelburen die daarmee "com-pain", ons latere compagnon, werden. (Nu hebben compagnons dezelfde broodwinning en soms verdienen ze daar een dikbelegde boterham mee.)

    03-05-2008 om 00:59 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    27-04-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Derde verjaardag
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    We zijn weeral een keer verjaard. De derde keer reeds.

    In april 2005 ben ik begonnen met dit blog, keukenverhalen, met de bedoeling mijn belevenissen tijdens mijn lange loopbaan in de keuken hier te kunnen neerschrijven.

    Al snel kwam de tweede blog, keukenweetjes er bij. Hiervan was de bedoeling om er allerhande recepten en wetenswaardigheden neer te zetten.

    Uiteindelijk is het doorgaans een rommeltje geworden, bij keukenweetjes staan veel verhalen en bij de verhalen worden regelmatig recepten of technieken gegeven.

    Een hele tijd geleden heb ik eens geprobeerd om orde op zaken te zetten door een soort index te maken waar alle “postings” gerangschikt staan. Buiten veel werk heeft dit niet veel opgeleverd.

    Titels zoals: mijn wafelijzer of bezoar...dat zegt niet veel als je iets wil opzoeken.

    Daarom, als ik ooit eens vijf minuten tijd heb, zal ik proberen om daar een beetje orde in te scheppen. Maar dat is een massa werk, dus ’t zal nog wel even duren...

    En dan het schrijven!

    Ogenschijnlijk post ik niet zo veel, één stukje per week, in feite twee voor beide blogs, maar die stukjes zijn terwijl ook uitgegroeid tot stukjes van twee tot drie A4 pagina’s.

    Keukenweetjes bevat nu ongeveer 200 stukjes en neemt alleen aan tekst reeds 7,5 MB in beslag. Keukenverhalen heeft een ietsje meer postings en is 6 MB groot. Dit alleen aan tekst!

    Iemand die ietsje van tekstverwerking kent kan jullie verzekeren dat dit enorm is !

    Een beetje bijwerken en er kan onmiddellijk een lijvig boek van gemaakt worden.

    Soms geeft het ook de indruk dat ik op de reacties niet reageer.

    Toch wel, maar doe dit via mail. Elk bericht dat geschreven wordt in het gastenboek of bij de reacties komt bij de auteur ( ikke) toe als een E-mail. Daarop antwoord ik wel, soms toch...

    Als ze mij de foto van hun hond opzenden, met wensen voor een prettig weekend, ja ???

    Een ander iets, zijn de reacties die van buitenaf gekomen zijn.... Onzichtbaar op het blog maar van evenveel of zelfs van veel meer belang.

    Diverse productiehuizen die voor televisie werken zijn hier al bij mij aan huis geweest, tot “Woestijnvis” toe. Meestal komt er wel niet veel van, maar ze tonen wel interesse...

    Het programma dat nu loopt op VT4, koken met een sterretje, daar zit een gedeelte van mijn inbreng in verwerkt...

    Onlangs hebben de “Madammen” van Radio 2 nog gebeld, dat is dan uitgelopen tot een gans andere reportage dan oorspronkelijk verwacht werd. Lees hier .

    Een jongedame is langs gekomen om een reportage te maken over de bisschop van Gent... Wat dit met mijn blogs te maken heeft, doet er nu niet toe.

    Ik hoop nog steeds dat “De Tijd” eens een reportage wil schrijven over paddenstoelen...

    Een hele tijd geleden werd ik “Cybersenior” van het jaar. Dit is ook gedeeltelijk te danken aan deze blogs...!

    Vandemoortele, de grootste oliefabrikant van, ja van wat, heeft mij gevraagd om hun rubriek “Culinair” in goede banen te leiden. Vandemoortele sponsort het SeniorenNet.

    Soms lijkt het wel eens dat ik publiciteit maak voor Vandemoortele op mijn blogs, dat is ook wel gedeeltelijk waar, maar dit komt aan alle bezoekers van SeniorenNet ten goede.

    “Vraag het aan de chef” en de maandelijkse wedstrijd is mijn verantwoordelijkheid nu.

    Ook het invoeren van nieuwe recepten rust op mijn schouders ( oei, oei..) . Ik heb er nog veel te doen. Kijk maar eens naar het recept van de dag, elke dag wordt een ander recept voorgesteld. Heel soms loopt het wel eens fout maar meestal gaat het goed. Er zitten daar nog veel kleine foutjes in. Alle begin is moeilijk. Kijk hier !

    De inhoud van de recepten is niet van mij. Pieter Huysentruyt daarentegen is alom tegenwoordig.

    In het maandblad PASC@L heb ik nu een vaste rubriek: Column Culinair. Het fotootje van mezelf dat er bij staat daar ben ik niet zo tevreden over maar wat kan je er aan doen als ...?

    Ook komen vele oude bekenden via de blogs mij terug op het spoor. Vele oud-leerlingen en leraars van “Ter Groene Poorte” bijvoorbeeld.

    Dat was het zowat! Bloggen kan dus veel verder leiden dan oorspronkelijk gedacht.

    Alhoewel het niet altijd eenvoudig is om elke week wat nieuws klaar te stomen zullen we toch doorgaan.... Sommige lezers geven me wel eens een hint, die ik dan in dank aanvaard.

    Zelfs Engelstalige boodschappen tref ik wel eens aan...

    Volgende opdracht is nu reeds, twee maal vier stukjes klaar te stomen, om tijdens de maand juli op mijn blogs te zetten. Iedereen mag al eens op vakantie, niewaar ?

    Maar nadien komen we dan ook terug met veel nieuw materiaal om over te schrijven.

    De mogelijkheid bestaat nu wel om rechtstreeks vanuit Douchapt in de Dordogne stukjes te publiceren maar het werk komt eerst....en ik moet toch ook mijn schoonheidsslaapje doen...!

    Ik moet ook nog enkele weken jury voor de keuken gaan spelen in Syntra Sint Niklaas, misschien zit daar ook nog wel een verhaaltje in. Grote rampen zoals soep in de riool verdwenen, de kat met het vlees gaan lopen en dergelijke..!

    Het vervolg zal te lezen zijn omtrent deze tijd in 2009 !

    27-04-2008 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    20-04-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Communiefeest

    De tijd van de communiefeesten is weer aangebroken. De eerste communie komt eerst, dan de plechtige communie en het vormsel.

    De traiteurs werken dag en nacht en nergens is er nog een vrij feestzaaltje te vinden.

    Ik dacht hier nu aan omdat ik morgen naar zo een feestje mag gaan.



    In onze jonge tijd ging het er wel heel anders aan toe.

    Ik herinner mij nog vaagweg wat details over mijn eerste communie. De plechtige communie staat mij nog iets duidelijker voor de geest.

    Er bestaan van die mensen die zich nog herinneren hoe ze in hun wieg beland zijn en wanneer hun moeder hun pisdoeken ververste. Ik niet, waarschijnlijk heb ik veel te veel beleefd om onbelangrijke details nog te herinneren.

    Voor mijn eerste communie had mijn moeder mij een nieuw kostuumke gemaakt. Een bruin geruit jasje, met een korte broek. De eerste communie was toen in de winter. Ik herinner mij nog dat ik verschrikkelijk koude benen had...

    Een feest is er niet geweest, misschien zijn er enkele mensen geweest en dat zal toen wel de peter en de meter geweest zijn met de respectievelijke echtgenoten en -notes.... Het was rondom 1950 en de nasleep van de oorlog was nog zeer goed te voelen.

    Mijn plechtige communie, daarvan herinner ik mij vooral de draai die ik rond mijn oren gekregen heb omdat ik een “frikadel” in de kelder opgepeuzeld had. ’ t Was toch mijn feest, dus waren het ook mijn frikadellen vertelde de logica me. Quality control. Maar niet iedereen, vooral ons moeder, ging daarmee akkoord.

    Het menu werd reeds lang op voorhand uitgestippeld met het beduimelde kookboek van de boerinnenbond op de keukentafel.

    De dag voor het feest kwamen ettelijke tantes om te helpen. Elkeen had zijn specialiteit en zorgde daar dan ook voor. Aardappelen schillen, gehaktballetjes maken, taarten bakken, sla wassen, enz...

    Voor de afwas werd een constructie gebouwd met wastobbes en de ketel waar normaal het varkensvoer in gekookt functioneerde nu als warmwaterbron. Opgelet geen borden met gouden randjes afwassen met soda, want dan ging het goud er af !

    De oudere nichtjes kregen daarna een attest van gediplomeerd afwasser...

    Bij gebrek aan voldoende tafels werden enkele deuren uit hun hengsels gelicht en op schragen gelegd. De beddenlakens werden tot tafelkleed gewijd. Het was best mogelijk dat de feestvierders over meerdere kamers verspreid zaten.

    De taarten werden reeds op de tafel gezet en bloemen uit de tuin en slierten aspergegroen versierden de tafel. Op elke bord stond een menukaart met de naam van de genodigde in fraai handschrift ...

    Wat komt er eerst ?

    Bloemkool met garnalen, paddenstoelen, een koude “plat” ?

    Het werd dat laatste. De traditie eiste dat. Nonkel Charel luste geen vis en die paddenstoelen, dat is ook maar niks... ( Een halve tomaat op een rechtop gezet hardgekookt ei... Met gehakt eiwit werden de stipjes zoals bij een vliegenzwam nagebootst op de tomaat)

    Een klassieke koude plat bevatte een snede opgerolde hesp, het woord ham kenden we toen nog niet, erwtjes en wortelen uit blik en enkele schijfjes hardgekookt ei en zelf gemaakte mayonaise. Ik betwijfel ten andere dat mayonaise uit bokalen toen al bestond. Een paar plakjes tomaat en dat zal het zowat geweest zijn. Maar dat was feestelijk in die tijd.

    Een takje peterselie maakte er een feestgerecht van.

    Dan kwam er soep. Bouillonsoep. De grootste ketel die in huis te vinden was werd te voorschijn gehaald, dikwijls was dat de wasketel. Iets wat de jeugd van tegenwoordig niet meer kent. Een ketel waar de was werd in afgekookt. Met bruine zeep en soda...

    In die ketel gingen een paar soepkippen, gisteren geslacht, en een stuk “rol”. Dat was een stuk runderborst, soepvlees dus, stevig opgerold en met touwtjes vastgebonden. Het vlees werd nadien koud opgegeten als broodbeleg, tussen de pistolees.

    De sterke bouillon werd afgewerkt met deegwaren; sterretjes of vermicelli. Ontvetten was er niet bij, een mooi vetoog op de soep stond rijkelijk. Een broodje om “U” tegen te zeggen lag klaar naast het bord.

    Een feest, gelijk welk feest was geen feest als er geen “videekes” bij waren.

    De bakker maakte de korstjes, schots en scheef, maar dat bewees dat het handwerk was.

    De vulling bestond uit de soepkippen die eerst voor de soep hadden dienst gedaan, piepkleine gehaktballetjes en champignons. Vooral die champignons waren een ongekende luxe. Even naar de Aldi lopen voor een bakje champignons was er toen niet bij. De champignons moesten weken voordien besteld worden. Ze waren verpakt in kleine blikjes, ietsje groter dan de grote blikjes tomatenpuree van nu, maar het waren kleine mooie witte paddenstoeltjes.

    De room om de saus af te werken kwam van eigen oogst, gisteren afgeroomd van verse melk.

    Op de videekes, voor een communie waren dat communiekorfjes, werd een klein wit vlaggetjes geprikt. Dit vlaggetje stak men nadien in zijn haar. Dan kwam het feest pas echt op gang...

    Twee hoofdgerechten waren toen ook verplicht. Als eerste het traditionele varkensgebraad met erwtjes en worteltjes of groentenkrans en de verplichte aardappelkroketten. Die kroketten barsten ook traditioneel open tot grote wanhoop van de tantes die alles de dag voordien klaar gemaakt hadden.

    De tweede vleesschotel waren frikadellen met krieken. Altijd, immer , toujours, always...!

    Geen feest zonder frikadellen. Let op geen “frikandellen”, dat is Hollandse viezigheid van veel latere datum.

    Tussen de twee vleesgerechten door werd er ook wel eens een tussengerechtje geserveerd, fruit uit blik met een wolkje slagroom, was een klassieker. Daarna ging men een wandelingetje maken in de tuin of naar de landerijen en de velden kijken. Hoe hoog het graan al stond en of de aardappelen het goed deden nu men er “nitraat” of “potas” bij uitgestrooid had.

    De coloradokever was toen aan zijn opmars bezig in Europa. Wie herinnert zich die kwaadaardige kevers nog?

    Als laatste was er taart. Zelfgebakken taart. Een taart betekende toen een biscuit gebak, gebakken in de oven van een Leuvense stoof, een oven zonder thermostaat en zonder regelknoppen. Ik denk daar nu dikwijls aan terug als die jonge - ‘k zal maar geen lelijk woord gebruiken - in paniek slaan als ze niet weten hoelang iets moet bakken en op hoeveel graden de oven moet staan ...?

    Er zat wel eens een zwarte korst onder aan de biscuit maar dat sneden de tantes er gewoon af. Dan was het ook een beetje feest voor de kippen, nu de haan in pot zat.

    Dikke lagen boterroom die tussen de taart en er op gespoten werd moesten er dan voor zorgen dat niemand met honger zou naar huis gaan.

    Witte rijstpap was ook een gegeerd dessert. Rijstpap met geconserveerd fruit er op en slagroom. Een rode kers in het gaatje van de ananasschijf. Het sap van de vruchten werd gebonden met aardappelmeel en over de rijst uit gegoten...

    Natuurlijk kwam er ook nog koffie en flessen cognac en benedictine, jenever en dikke sigaren van Willem II... Voor de vrouwen was er zoete Griekse Samos wijn.

    Aan tafel werd bier gedronken, tafelbier, pils of limonade voor de kinderen.

    Meestal was het dan tijd om naar huis te gaan, om de koeien te melken of de varkens te voeren.

    Maar het feest was nog niet afgelopen, ze kwamen allemaal terug....!

    En we gaan nog niet naar huis, bijlange niet, bijlange niet...! ( 3 maal )

    20-04-2008 om 21:56 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    12-04-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Servet

    Een beetje uit luiaardij en evenveel bij gebrek aan inspiratie en te veel werk op een ander niveau heb ik gewoon een stukje “geplukt” van mijn eigen website.

    Over de geschiedenis van het servet.

    Meer van dergelijke luchtige verhalen staan hier te lezen.

    Hier gaan we:

    Goede tafelmanieren zijn van alle tijden. Neem nu de 14de eeuw. Men at toen nog zonder vork, en het was toegelaten zijn vettige vingers en morsige mond af te vegen aan het tafellaken. Die tafellakens waren meestal van damast*, vaak versierd met ornamenten in goud - en zilverdraad. Waarom werden ze als servet gebruikt? Ten eerste omdat het servet nog niet was uitgevonden, en ten tweede omdat de etiquette voorschreef dat het niet netjes is je handen aan je kleren af te vegen. Het was bijvoorbeeld ook verboden dragende ogen en vuile tanden met het tafellaken te reinigen. Je neus erin snuiten, mocht evenmin. Maar wat bleek? Veel eters namen het met de beleefdheid niet al te nauw. Ze snoten er vrolijk op los.

    Dat vieze gedoe was de aanleiding tot het bedenken van het dubbele tafellaken, een brede strook stof die op de boorden van het eerste laken werd gelegd, en dienst deed als gemeenschappelijk servet.

    Op het beroemde schilderij "Het Laatste Avondmaal" van Dirk Bouts (1410-1475) in de Sint - Pieterskerk te Leuven is het dubbele laken - longuière genaamd - duidelijk te zien.

    Toch schonk zo'n "dubbelen taefflaken" geen algemene voldoening. Men diende immers rekening te houden met de eethandigheid van de tafelburen.

    Omstreeks 1483 verschenen de individuele servetten. Dat gebeurde voor het eerst op het kroningsfeest van Karel VIII. Maar in sommige Vlaamse vrouwenkloosters zaten de zustertjes toen allang aan tafel met hun eigen "dwele".

    Pas in het begin van de 16de eeuw kwam het individuele servet algemeen in gebruik. De tafelgasten droegen het doek keurig op de linkerschouder of over de linkerarm. Later, toen de brede kraag in de mode kwam, bond men het servet om de hals. Dat was niet altijd makkelijk. 1n de meeste gevallen moest de tafelbuurman of -vrouw helpen "de eindjes aan elkaar te knopen" ( joindre les deux bouts). Een uitdrukking die nog altijd wordt gebruikt, zij het in een ander verband.

    * Linnen van Damascus, speciaal geweven.

    12-04-2008 om 23:57 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    05-04-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Konijn versus kat


    Je weet het toch maar nooit!

    De buurman nodigt je uit om eens een konijntje te komen eten en de volgende dag blijkt minou onvindbaar. Zulke dingen gebeuren...

    In een oude “Larousse Gastronomique” heb ik de sleutel gevonden

    Hebben we minou of flappie gegeten ?

    De beentjes zijn anders, dat wisten we al, maar hoe anders ?



    A: Voorpoot konijn

    B: Voorpoot kat

    C: Achterpoot kat

    D: Achterpoot konijn.

    Nog een reactie toegevoegd van Bojako :

    Ons moeder zaliger zei dat het daarom is dat de kop erbij wordt gedaan omdat ge - in den grooten oorlog - dan kon zien of ge kat of konijn te koop aangeboden kreeg.
    Over die andere knookskes heeft ze nooit uitleg gegeven, dat weet ik dan nu ook weeral.

    Dat verhaal is juist. Ik heb dat vroeger ook altijd gehoord.
    In alle oude kookboeken is te vinden dat kat eetbaar is; zij het dat er een flauwe wildsmaak aan vast zit.
    Ikzelf heb nooit kat gegeten, wel zien eten. Lees het hier. Let op het verhaal is niet geschikt voor teergevoelige zieltjes!

    05-04-2008 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    30-03-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bojako's Delight

    Op algemene aanvraag van Madame Bojako :

    Er wordt altijd zo negatief gesproken over de Britse keuken, maar hun ontbijt, hun pies (zeg paais) en hun desserten zijn toch niet te kloppen.

    Ik had een Eve’s pudding klaargemaakt.
    Heel gemakkelijk en héél lekker.

    Ge maakt appelspijs (of ge koopt een pot) ge brengt het op smaak met wat citroensap, kaneel (optioneel) een klontje boter van ongeveer een soeplepel en ge laat de appelspijs koud worden terwijl ge het cakebeslag maakt dat erover moet.
    (als de appelspijs uit een potteke komt is afkoelen natuurlijk niet nodig).

    Het cakebeslag is ook poepsimpel: 75 gram boter goed opkloppen met 2 tikkeneikes en 100 gram kristalsuiker, dan doet ge daar 100 gram zelfrijzende bloem onder en 1 eetlepel kokend water.
    Vervolgens de appelspijs in een voldoende diepe ovenschotel doen (ik gebruik een ronde cakevorm) daarbovenop de cakemix en hupsakee de voorverwarmde oven in tot het klaar is;  30-35 minuten op 180°C staat in mijn schriftje, maar in mijn oven duurt het langer, ik denk dat de thermostaat kapot is.
    Enfin, ik steek er regelmatig in satéstokske in en als er geen ongebakken beslag meer aanhangt dan is het klaar.
    Verder maakt ge een liter niet al de dikke vanillepap (ge moet het nog kunnen gieten) .

    Het dessert ogenblik is aangebroken:  ge schept een portie Eve’s pudding op een diep dessertbord en daar kapt ge een ruime hoeveelheid warme vanillepudding over en mnjam mnjam…

    Fons van Keukenweetjes moest het weten, hij zou het zeker op zijn site zetten.

    En voila, u vraagt , wij draaien!


     

    30-03-2008 om 14:26 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    29-03-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Paling en forel

    Ofte over vissen en vangen.

    Zijn er hier lezers die de “Gorges deGalamus” kennen ?

    Zij die deze gorges niet kennen moeten daar dringend wat aan doen.

    Men maakt zo een groot een spektakel over de Grand canyon, de Gorges du Verdon en over nog enkele andere lokale bezienswaardigheden maar de Gorges de Galamus, dat is spektakel maar zijn tot hiertoe vrij onbekend gebleven...

    Ze bevinden zich ergens tussen het departement van de “Pyrenées Orientales” en de “Aude” in Frankrijk.

    Een zeer woest gebied maar qua natuurschoon en qua rust iets buitengewoons...

    Door de gorges rijden alleen al is een onvergetelijke belevenis. Een kronkelende baantje waar maar één auto tegelijk door kan en af en toe is er een “garage” om de tegenligger door te laten. Weer achteruit rijden en constant toeteren is een noodzaak.

    Ik heb mensen geweten die ’s nacht probeerden er door te komen en die wenend van de schrik toegekomen zijn in het pensionnetje waar ik weer eens toevallig gewerkt heb....

    Het was in het dorpje “Camps-sur-l’Agly”, een dorpje met dertien inwoners, vier koeien en een knettergekke burgemeester.

    Zie ook hier, over dat varken...

    Het was niet in een restaurant te doen maar in een oude molen waar tijdens de zomer ook wel betalende gasten konden logeren. Comfort was een begrip waar men aldaar nog nooit van gehoord had. Als je er met de auto naar toe probeerde te rijden riskeerde je telkenmale gebroken assen, gebarsten motorcarters of minstens een lekke band of gebroken uitlaat..

    Toch was er een zwembad dat gevoed werd met ijskoud water dat rechtstreeks afgetapt werd recht uit de Agly, een riviertje dat nabij Perpignan in de Middellandse zee uitmondt.

    Dat er af en toe een waterslang ( couleuvre, natrix natrix) in het zwembad terecht kwam moest je er maar bijnemen.

    Dat zijn onschuldige beestjes maar leverden gegarandeerd een reuze spektakel op als er één probeerde om zich rond de benen van een zwemmer te kronkelen...

    De bevoorrading was ook geen sinecure. Het dichtstbijzijnde stadje was Saint Paul de Fenouillet, een veertiental kilometer daar vandaan. Daar was toen een groentewinkel ( Chez Gonzales), een kruidenier en een slagerij en een café.

    Voor het betere werk moest er naar Perpignan gereden worden. Meer dan zestig kilometer verder.

    ’s Woensdags was er markt in St-Paul. Daar konden wat meer exotische zaken gekocht worden zoals levende forellen. Verkopers van levende forellen zijn ook nu nog, geen uitzonderlijke verschijning op de Franse markten. Een lichte vrachtwagen, een tank daarop met water waarin de forellen dartelen en een fles zuivere zuurstof om het water levensvatbaar te houden voor de visjes.

    Het was woensdag en er zou forel op het menu staan die middag.

    Marcel zou met zijn bromfiets naar het stadje rijden om er 14 forellen te kopen.

    Zoals reeds uitgelegd moest hij daarvoor twee keer door de gorges rijden. Eén keer heen en één keer terug. Bij het terugkomen was er nog een afdaling naar de molen over de rotsweg vol kuilen en bulten.

    Gelukkig kwam hij vrij snel terug maar wat bleek?

    Wel geteld vier forellen had hij bij.

    Ja maar ik heb er veertien gekocht en ze goed vastgemaakt achter op mijn brommer, was de uitleg van Marcel....

    Hij had ze inderdaad goed vastgemaakt met een snelbinder, weet je wel, zo een elastieken ding om allerlei vast te maken achter op de fiets of brommer.

    De forellen hadden in een plastieken zak gezeten, achter op de brommer maar door het slingeren in de gorge en het hobbelen bij de afdaling naar het huis toe, waren er enkele, een tiental maar, uit de zak geglipt....mede door de druk van de elastiek die de glibberige vissen moest vasthouden.

    Hij is terug gereden om ze te zoeken en heeft er nog twee terug gevonden plus één die volledig plat gereden was...

    Een ander vissersverhaal speelt zich af in Lisle, een kleine gemeente in de Périgord.

    Men kan er levende forellen, karpers en soms rivierkreeften kopen bij mijnheer Marty.

    De vissen zitten er buiten in grote bassins die gevoed worden door het heldere water van de “Dronne”. Soms zijn er ook palingen te koop.

    Dikke palingen van meer dan één kilogram per stuk. Kwalitatief zijn ze niet zo goed: veel te vet. Ik heb eens geprobeerd om ze te grillen, gans de keuken stonk naar het palingvet tot ’s anderendaags toe...

    Nu zouden we proberen om er paling in het groen van te maken want er was veel zuring in de tuin en zuring breekt de vetsmaak.

    Eerlijk moet ik bekennen dat de palingen spotgoedkoop waren. De prijs ben ik vergeten maar het moet iets geweest zijn van een 300 BF per kilo. Het was nog voor de Euro!

    Met een viertal collega’s naar de “Pisciculture de la Dronne” gereden, om er vier palingen te kopen.

    Marty junior, de zoon, trok zijn lieslaarzen aan en heeft vakkundig vier palingen uit het water gehaald wat geen sinecure is. Uiteindelijk lagen ze te kronkelen in een plastic kinderbadje te wachten op hun terechtstelling.

    Nu hebben die vishandelaars daar en toestel voor; een soort elektrische stok die de vissen snel en diervriendelijk doodt. Probeer maar eens om levende palingen in een auto te vervoeren !

    De palingen ondergingen dezelfde lot: geëlektrocuteerd! Ze werden daarna in een stevige groene plastic zak geknoopt en in de koffer van de auto gestopt.

    Nog even een aperitiefje gaan drinken op het terras, want de pisciculture is ook restaurant, annex drankgelegenheid...

    Toen we naar huis wilden, nog wat jassen en fototoestellen in de koffer van de auto gelegd, willen leggen tenminste want wat staarde ons daar aan ?

    De acht ogen van vier dikke palingen die handig uit de plastic tas gekropen waren. Zo glad als een aal zegt de volksmond...

    Marty junior er nog eens bijgehaald...

    Il n’y a qu’ une solution: je vais les retuer !!!

    Er is maar één oplossing, ik zal ze nog eens doodmaken !

    29-03-2008 om 16:35 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    22-03-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Landschappen van groenten
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Zoals in keukenweetjes reeds aangekondigd, heb ik een zeer mooi PPS ontvangen.
    Het zijn werkelijk schilderijtjes (montages) gemaakt met groenten.
    Heel wat anders dan de "groentencarvings" die men in Azië maakt.
    Klik op de foto en klik elke keer om verder te gaan, zo heb je de tijd om de beelden goed te bekijken.

    22-03-2008 om 23:27 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    16-03-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bouillabaisse en varkenswangen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Een hele titel. Normaal zou dit stukje bij ‘keukenweetjes’ moeten staan. Enkele dagen geleden kreeg ik bijna tegelijkertijd twee vragen binnen : de ene over varkenswangen en de andere over bouillabaisse. Die mensen zouden anders te lang moeten wachten op antwoord want Pasen is in aantocht en er moet toch ook wat over Pasen op de andere blog komen.

    Nu gaan zoeken in mijn mail waar die vragen zitten maar mijn mail is op dit ogenblik één grote rommelhoop... waar zelfs een kat haar jongen niet meer in terug vind.

    Gelukkig is mijn geheugen nog (steeds) in orde.

    De eerste vraag kwam van een dame die gezien had hoe Piet SOS met varkenwangetjes een soort stoofpotje gemaakt had. Zijzelf had het ooit gegeten in Scholteshof ( zaliger), waarschijnlijk bij Roger Souvereyns en zij vond dat het daar een heerlijk gerecht was en niet zo maar een ordinair stoofpotje.

    En, wat ik er zou van maken?

    Ik heb die varkenswangetje één of twee keer gegeten, één keer gekookt in de hutsepot en een andere keer inderdaad als een soort stoverij.

    Varkenswangetjes : mag ik eens vragen waar dat te koop is ?

    Ik heb mijn kaken, die van de varkentjes toch, gevonden in een Franse supermarkt. De kaaksbeenderen met het complete gebit zaten er nog in. Geen aanmoedigend gezicht voor een aspirant kok.

    Hier in België heb ik ze nog nooit gezien. Dus hier heb ik het ook nog nooit gemaakt.

    Maar één zaak is zeker, die varkenswangen zijn taai.... Het zijn een spieren die zeer veel bewegen, dus ze zijn taai. Na ongeveer twee uur koken of stoven zijn ze gaar... daarom zijn ze voor mijn part alleen geschikt om er stoofgerechten van te maken.

    Misschien dat bij Souvereyns de gekookte kaakjes een verdere bewerking ondergaan hebben. Daar heeft iedereen het raden naar. Ik noem zo maar wat : als die gekookte wangetjes mooi bijgesneden worden en nadien in gehakte truffel gerold worden en dan een sausje à la façon tres chic daarbij of daarover ...en dan opgediend onder een zilveren “cloche”....

    Ja dan krijgen we iets heel anders...!

    Ook niet vergeten, het was voor de dame haar 25e huwelijksverjaardag en dat in een luxe restaurant... Dat laat een compleet andere indruk na.

    Dus mevrouw, varkenswangen, best lekker eten en zeer goedkoop, maar ik zou niet weten waar ze te koop zijn. Evenals Piet zou ik er ook een gestoofd gerecht van maken.

    Hetzelfde met runderkaken. Die zijn in Frankrijk op bepaalde momenten ook vlot te koop en leveren een prachtig stoofgerecht op. Het is vlees dat veel collageen bevat en dat bij het eten een zeer smeuïge indruk in de mond nalaat. Die varkenswangetjes ook.... Zeer smeuïg en smakelijk vlees. ( Daarom kookte men vroeger veel met een spekzwoerd op de bodem van de pot. Dat belette om te beginnen het aanbranden en gaf ook collageen af.)

    Dit is dikwijls ook waarom een stoofpot ’s anderendaags beter smaakt, er is dan meer van dit collageen vrijgekomen.

    Info : dit collageen lost later op tot gelatine...! Dit gebeurt best bij een vrij lage temperatuur.

    Puur toevallig werd er vorige week tijdens het programma “Mijn restaurant” op VTM zeer vluchtig de bereiding getoond van varkenswangen. Wat brouwde Peter Goossens er van ?

    Een stoofpot !

    En nu zijn we aangeland bij item nummer twee. Iemand, Eddy Lambertin om juist te zijn - zien jullie dat mijn geheugen nog in orde is – wilde weten hoe de echte “bouillabaisse” gemaakt word...?

    Deze vraag stelde hij ook naar aanleiding van datzelfde programma, “Mijn Restaurant”

    Dezelfde Peter Goossens gooide daar enkele bakken vis voor de neus van vijf aspirant restaurantuitbaters en gaf hun het bevel: maak mij daar een bouillabaisse van , met kabeljauw...

    Het spektakel dat nadien vertoond werd was van zeer laag allooi...

    Bijna niemand van de kandidaten bakte er wat van. Trouwens een bouillabaisse wordt niet gebakken.

    Peter Goossens speelde daar een beetje de strenge chef die zijn personeel uitkafferde, vernederde zelfs... Zielig. Ik vond het meer gelijken op een circus met een slechte clowns!

    Dat zulke chef zich ook al laten omkopen voor de roem en de centen...

    Voor het geld danst de beer!

    Maar ook het resultaat van de aspirant restauranthouders was zielig.

    Zij konden geen vis fileren, konden geen visfumet maken, konden doodgewoon niet koken...!

    Goed, terug naar die bouillabaisse :

    Zoals reeds zo dikwijls gezegd: een vaststaand recept bestaat niet !

    Maar er zijn een paar vaste waarden.

    - Een bouillabaisse is een Mediterraan gerecht.

    - Een bouillabaisse wordt gemaakt van vissen.

    - Vermits het een mediterraan gerecht is gebruikt men mediterrane vissen.

    Als Peter Goossens nu vind dat daar kabeljauw in moet dan heeft hij het mijn part verkeerd voor. Maar van mijn commentaar zal hij zeker niet wakker liggen hoor!

    We zullen eens kijken in de “Répertoire de la cuisine” , nog steeds de bijbel van de klassieke keuken. De theorie steunt op het werk van Escoffier.

    Er worden drie soorten bouillabaisses genoemd:

    - à la Marsellaise

    - de Morue

    - À la Parissienne.

    Bij het hoofdstuk “makreel” wordt ook nog makreel genoemd als grondstof voor een bouillabaisse bereiding.

    Het verschil zit in de gebruikte vissen.

    Bij de authentieke bouillabaisse worden rotsvissen gebruikt. Deze worden alleen gevangen in de Middellandse zee. (Rotsvissen, geen rotvissen....poissons de Roche.)

    ‘k Zal ze even noemen :

    Rascasse, Saint Pierre, Merlans, Congre, Rougets, Fiélas, Chapons, Rouquiers, Boudreuils, Langoustines…

    Vele van die vissen ken ik ook wel, ik denk zelfs dat de voorlaatste, - boudreuils – een schrijffout is en dat het ‘beaudroie’ moet zijn... Ook de “merlan” moet waarschijnlijk “merluchon of colin ” zijn. De wijting zoals wij die hier kennen komt in de Middellandse zee niet voor.

    Al deze vissen moeten van de ingewanden ontdaan worden, de schubben moeten er af gehaald worden, als ze er al hebben, en desnoods in stukken gesneden worden.

    ( Er worden inderdaad geen filets gebruikt !)

    Voor de bouillabaisse op zijn Parijs worden andere vissen gebruikt om de eenvoudige reden dat men in Parijs niet aan dezelfde vissen kan komen als aan de Middellandse zeekust…. Da’s toch wiedes… Nu is dit geen probleem meer maar ten tijde van Escoffier was dat wat anders.

    In Parijs gebruikte men: congres, grondins, maquereaux, merlans, soles, vives, langoustines, et moules….

    Kongeraal, knorhaan, makreel, wijting, tong, pieterman, langoustines en mosselen.

    De bereiding is de eenvoud zelve:

    Stoof in een grote ketel, prei, ui, en look aan. In olijfolie uiteraard..!

    Voeg een greepje saffraan toe, een blaadje laurier, takjes bonenkruid, venkelgroen, en gehakte gepelde tomaten zonder pitten. Peper en zout . Ook een glas witte wijn mag gebruikt worden.

    Eerst de vissen met vast vlees toevoegen en bedekken met water, aan de kook brengen en hevig laten doorkoken. Later de vissen met zacht vlees er bij doen. De totale kooktijd kan oplopen tot dertig minuten. Wat mij veel te lang lijkt maar destijds werden veel langere kooktijden dan nu gehanteerd.

    De soep moet een smeuïgheid bekomen door het hevig koken waardoor de olie en het water een lichte emulsie vormen. Daarom wordt zelfs een beetje bloem gebruikt of worden er aardappelen toegevoegd.... Maar dit zijn waarschijnlijk trucjes van de foor...

    Dunne sneetjes (Frans) brood bakken in olie en daarop de bouillon gieten. De vis apart serveren op een schaal omringd met de halve langoustines.

    Eerst eet men de soep, daarna de vis.

    Verder vind men in sommige recepten ook het gebruik van aardappelen in plaats van brood.

    Geraspte kaas kan en mag mee opgediend worden.

    Onder koks wordt dus duidelijk een onderscheid gemaakt tussen een bouillabaisse van Marseille en een bouillabaisse van Parijs.

    Zo spreekt men aan onze Belgische kust ook wel eens over een “Bouillabaisse de la mer du nord”

    De vissersbouillabaisse, van Marseille, gebruikt soms ook een fond die gemaakt wordt van kleine vissen die toch niet geschikt zijn voor de verkoop. Iets wat nu ook nog gedaan wordt bij het maken van een gewone vissoep. Maar er mag ook een fond, een fumet, gemaakt worden met de koppen en afval van de vis die zal gebruikt worden voor de bouillabaisse...

    In de Parijse versie wordt soms ook een langoest gebruikt als grote luxe. Het gebruik van mosselen wordt afgeraden wegens het zand dat er kan in voorkomen.

    Het gebruik van een stukje gedroogde sinaasappelschil wordt ook dikwijls aangeraden om een speciaal parfum te geven. Anderen zeggen dan weer dat saffraan niet nodig is.... Zo zie je maar.

    ( Too many cooks spoil the broth...!. )

    Dus in enkele woorden : minstens een zevental soorten vis gebruiken, met graat, in stukken gesneden.

    Gestoofd in olijfolie met prei, ui en knoflook. Enkele kruiderijen, water, peper en zout. Een twintigtal minuten kooktijd.

    De soep eerst opdienen samen met gebakken sneetjes brood, eventueel geraspte kaas er bij geven. Nadien eet men de vis.

    Het apart serveren van aïoli en rouille is een toevoeging van latere datum. Deze sausjes horen niet bij een bouillabaisse maar worden er nu algemeen bij geserveerd. Ook bij vissoepen.

    Lees hier meer.

    Er bestaan eveneens meerdere versies van deze twee sausen.

    De sukkelaars die in de keukens van Koksijde begonnen met het fileren van hun vis waren er inderdaad aan voor hun moeite.

    Met het reinigen van de vis en al de voorbereidingen samen kan men een bouillabaisse in minder dan een uur klaar hebben. De kandidaten hadden vier uur en enkele waren er nog niet klaar mee.

    Ik woon hier in een buurt waar veel van die trendy restaurantjes open gaan. Die worden dan door de pers naar de zevende hemel geschreven bij de opening. ( de journalisten hebben er gratis mogen eten, zie je ) Enkele weken later staan ze in de reclamekrantjes opgenoemd bij de zaakjes die ’s middags een hoofdgerecht aanbieden voor 7,89 euro en na enkele maanden, soms nog sneller zie je er een bordje aan de venster hangen; te huur, te koop, gesloten...

    Ik vrees dat de kandidaten van “Mijn restaurant” hetzelfde lot beschoren is.

    16-03-2008 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    08-03-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De wedstrijd.

    Het gaat goed met de wedstrijd. En met jullie? Ook goed hoop ik ?

    De eerste wedstrijd hebben we afgesloten op 29 februari en nu moeten we vier jaar wachten voor dit nog eens kan.

    Drie laureaten er uit halen was geen eenvoudige opgave. Maar ze zijn geselecteerd. De namen zullen vernoemd worden op een aparte pagina van de rubriek “Culinair” maar die moet nog aangemaakt worden. Ze ( wie dat ook moge wezen) zijn er mee bezig.

    De recepten die de winnaars ingezonden hebben zullen ook vermeld worden in een speciale rubriek.

    Dus nog een beetje geduld.

    De prijzen, drie wokpannen, zijn terwijl reeds verzonden en aan de gelukkigen afgeleverd.

    Was alles dan koek en ei, om in culinaire termen verder te gaan?

    Neen!

    Vele inzenders hebben gewoon het “reglement” niet (goed) gelezen.

    De opgave was toch om een wokbereiding te maken waarin drie elementen verplicht voorkomen; finettes, prei en sojascheuten. Al de rest mocht je zelf fantaseren.

    Er zijn allerlei recepten binnengekomen, onder andere voor mosselen, voor kip met ananas en het kortste recept bevatte welgeteld drie woorden...en enkele zijn te laat binnengekomen; ja, en dat is dus te laat !

    Deze bovenstaande mochten uiteraard niet meespelen.

    Graag zou ik op elke inzending een antwoordje sturen, maar daar is echt geen beginnen aan.

    Ook worden er recepten ingestuurd via een E-mail adres dat niet geldig is. Namelijk mijn eigen E-mail adres ( één van de...) Voorlopig worden deze wel aanvaard.

    Een mevrouw stuurde een boze mail omdat ze vind dat wij de “oudjes*” aan het oplichten zijn omdat we proberen hun “allerlei”aan te smeren.... Nee mevrouw, gewoon een eerlijke wedstrijd: receptje inzenden, een beetje geluk hebben en een mooie prijs winnen.

    Voor diegene die het nog niet begrepen hebben; de firma Vandemoortele sponsort het SenioreNet! Zo eenvoudig is dat!

    De volgende wedstrijd, die van de maand maart, is reeds een week bezig. Dit keer zijn er drie mooie braadpannen te winnen maar let op; deze drie elementen moeten in het recept voorkomen: kalkoen(lapjes), pastinaak en sojaroom “light” . Dit is het moment om even een “vergeten” groente, de pastinaak, opnieuw te ontdekken.

    Deze wedstrijd loopt tot einde maart, 31 maart, middernacht

    Om maar wat te zeggen; enkele weken geleden hebben we in de school duivenborstjes gemaakt, gewoon rosé gebakken, de pootjes gaar gestoofd in eigen jus en daarbij gebakken staafjes pastinaak geserveerd.

    Doorgestoken aardappelen, gemengd met de gekookte restjes van de pastinaak en deze tot mooie koekjes gevormd en gekleurd in de oven.

    Jullie zien: hier is geen room gebruikt. ’t Is ook maar om een idee te geven.

    Nu is een kalkoen ook een ietsje groter dan een duif... en gelukkig kan ie ook niet vliegen...Veronderstel dat je zo een “kalkoenendrets” op je kop zou krijgen.

    Dat is trouwens ook de reden waarom koeien niet kunnen vliegen! **

    Als je wil meedoen, klik hierboven links op dat groene blokje dat zo vervelend staat op de zenuwen te werken, maar dat is de bedoeling, en zo kom je terecht op de juiste locatie! Het moet een beetje opvallen....

    Voor de maand april zijn we nog aan het “brainstormen”...Het wordt iets in verband met ontbijt en wat is er dan te winnen...Raad eens!

    (* Bij die oudjes behoor ik stilaan ook !)

    ( ** Ze kunnen ook niet met de fiets rijden omdat hunne “saccoche” in de weg hangt en omdat ze geen duim hebben om te bellen...)

    Nu iets helemaal anders....

    Mijn vrouw, jullie weten wel, die sterke madam die meer in de Egyptische woestijnen rond zwalpt dan thuis is, is onmiddellijk na zo een expeditie hier thuis van de trap gevallen. Eén en twintig treden....naar beneden!

    Een verkeerde gewoonte waarschijnlijk, in de woestijn, daar zijn geen trappen.

    Ze is net terug thuis uit het hospitaal, gebroken hiel, rib gekraakt en ontelbare blauwe plekken. ( En ’t eten was er niet goed...)

    Mochten jullie haar een opbeurend boodschapje willen sturen: zet maar bij de reacties. Ik zal het haar dan bezorgen.

    08-03-2008 om 23:58 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    05-03-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Madammen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vanmorgen even na achten rinkelde de telefoon reeds. Het holst van de nacht voor mij...

    Het was een vriendelijke (jonge) man die mij vroeg of ik even met “De Madammen” wou praten over de blijkbaar miserabele surf - en internetkennis van de Belgen.

    Wij hebben toen over van alles en nog wat van het internet gesproken, hoe een website te maken, over surfen, bloggen, mailen, enz....

    Wat ik dacht van het resultaat van een Hollandse studie die beweerde dat de Belgen klunzen zijn op het internet ?

    Ik denk dat ik dit hier al eens geschreven heb, dat ik ooit eens zeven jaar telefonie gedaan heb.

    Telefonie gedaan ... ?

    Ja, ja...

    Ik deed daar de statistieken. Wat er allemaal gebeurt in een telefooncentrale, op welk moment en hoeveel keer. Zeer moeilijk vak hoor. Nu maak ik geen grapje...!

    Maar wat heb ik daar van onthouden ?

    Dat je met statistieken kunt bewijzen wat je maar wil !

    Er bestaan leugens, grote leugens en statistieken!

    Laat ons het verder hier maar bij houden.

    Nu, om kwart na negen zou één van die madammen bellen....

    Klokslag kwart na negen waren ze daar; eentje toch. Cathérine Vandoorne !

    Het gesprek startte zoals voorzien en verwacht maar plotseling gebeurde er iets raars....

    Die Cathérine vroeg me of ik dat was die ooit “lelijke” dingen over hun geschreven had op mijn blogs ?

    Eerst wist ik niet waarover ze het had tot plotsklaps mijn euro begon te schuiven....

    Maar dat is iets van reeds lang geleden, misschien wel twee jaar.... Zo lang moet dat op haar lever gelegen hebben.

    Ik was toen geabonneerd op het maandblad “Ambiance” en daarin stond een artikeltje, opgegeven door een kok van aan de kust, ik denk zelfs dat hij een sterrenrestaurant heeft maar ik ben echt zijn naam kwijt...

    Die man beweerde boudweg dat zwezeriken een soort schildklier zijn...!!!

    Ikke toen; jongens, jongens toch...De meisjes mogen ook meespelen; maar hoe kan er nu iemand zo een onnozele stommiteit vertellen. En op de koop toe wordt dat dan ook nog afgedrukt in een tijdschrift met enige reputatie...!

    De week nadien; hetzelfde verhaal maar dit keer gesproken, destijds in het programma : Kook - op Radio 2 !

    Weer vertelde die kerel dat zwezeriken en soort schildklier zijn. ( Het was trouwens krek dezelfde tekst )

    Ja, en toen heb ik een boze mail gestuurd naar Cathérientje.

    Wat er in stond doet er hier niet toe...

    Tijdens het gesprek deze morgen herinnert zij zich plotseling toch wel dat ik dat moest geweest zijn zekers.... die snoodaard !

    Eigenaardig is ook dat haar twee collega’s Madammen in lachen uitbarsten...

    Wat zij voordien bekokstoofd hebben ik weet het niet.... een weddenschap ?

    Enfin, ik ga hun eens een vriendelijk mailtje sturen om te vragen of we af en toe niet eens een keukenpraatje kunnen houden....

    De horrorkeuken bijvoorbeeld, over ingewanden, teelballen, schildklieren, hersens en van dat soort heerlijke zaken...

    Of over paddenstoelen, dat is ook horror...

    Of eens op de radio tonen hoe een kip moet geslacht worden, ’t moest nog eens oorlog worden.
    Over bloedworst maken...tot aan de ellebogen in het bloed... en die bloederige massa dan in zo een ellenlang condoom spuiten....

    Ik verkneukel mij nu reeds !

    Met een beetje geluk is het gesprek hier te horen. Je zal zelf een beetje moeten zoeken want die website van Radio 2 is dynamisch, die verandert constant...!

    Klik hier : http://radio2.be/demadammen/madammen_artikeldetail.cfm?artikelid=925

    Het staat (nu) ergens in het midden van de pagina :

    Audio

    Herbeluister het gesprek over bloggen. Daar klik je op !

    Vergeet niet de luidsprekers aan te zetten.

    De zwezerik is dus geen schildklier maar de thymusklier. Een klier die de groei regelt bij zoogdieren. Ook bij mensen... Lees hier meer.

    05-03-2008 om 01:41 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    02-03-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Prachtige vertalingen

    Onderstaande vertalingen zijn overgenomen van de site van Radio 1.

    Peeters en Pichal. Hier een link maar of ie juist zal aanwijzen ? Nu wel !

    De tekst stond op enkele foto’s. Ik heb mij geamuseerd met de teksten over te typen.

    Spijtig voor zij die geen Frans kennen, voor de anderen, des te meer lol.

    De vertalingen zijn waarschijnlijk gemaakt via zo een “vertaalrobot” zoals er zoveel op het internet te vinden zijn. De resultaten zijn hieronder te lezen.

    De vertalingen komen van de kaart van één restaurant. De naam is wel te vinden in de teksten.



    Foie gras Orang’in et ses confitures d’oignons et de figues

    Lever-vet Orang’in en zijn jams van de uien en vijgen

    Filet d’agneau grillé au beurre de Calvados aux noix et au lard

    Net lams grilled naar de boter van Calvados naar de walnoot en naar het spek.

    Filet de chevreuil à la poivrade framboise, songe d’automne

    Net van reebok, naar de poivrade framboos, wensdroom van daling.

    Filet de râble de lièvre, poivrade de chocolat, pommes sautées à la figue.

    Net van geruggensteund van de haas, poivrade van de chocola, Aardappels sprongen naar de vijg.

    Les Entrées froides

    De Koude toegangen

    La terrine Maison et sa confiture d’oignons.

    De terrine Huis en zijn jam van uien.

    La Salade Italienne ( salade, roquette, mozarella, jambon Italien, parmesan )

    De Italiaanse Salade ( salade, raket, mozarelle, Italiaanse ham, parmesan)

    Le Carpaccio de boeuf au balsamique.

    Carpaccio van rundvlees aan balsamique

    Le Saumon fume et pain grille

    De gerookte Zalm en geroosterd brood.

    Les Entrees Chaudes

    De Warme Toegangen

    Le potage de la Mer

    De Soep van de Zee

    Les 7 petits gris de Namur à la Bretonne ( échalote, persil, coboulette, pomme, noix, lardons )

    De 7 slakken van Namen aan Bretons ( sjalot, peterselie, bieslook, appel, noten, spek )

    La frisée aux lardons ( au vinaigre balsamique et chêvre frais )

    De salade aan het spek ( aan de balsamieke azijn en geit kaas )

    Le Turban de scampis poëlés à l’huile d’olive extra vierge et thym frais.

    De Tulband van scampis aan de lege olijfolie en verse tijm.

    Les Plats

    De Schotels

    Grillades :

    Le Steak d’ Aloyau ( Ca 300 gr )

    De Steak van Lendestuk. ( ca 300 gr )

    La Brochette de Boeuf aux poivrons

    Het Braadspit van rundvlees aan de paprika’s µ

    Les sauces au choix : poivre vert, archiduc, roquefort, béarnaise ( 2 pers. min.)

    De Sausen aan de keuze : groenen ppeer, paddestoelen, roquefort, Béarnaise ( 2 pers. Min.)

    Les Ribs marinés au miel

    Ribs gemarineerd aan de honing.

    Le Jambonneau à la moutarde de Meaux

    Kleine ham aan de mosterd van Meaux.

    Ces plats sont servis avec des frites ou du gratin.

    Deze schotels worden met frites of van de gratin gediend.

    En sauce :

    In saus :

    La Blanquette de veau à l’ancienne

    De Stamppot van het vlees van kalf aan oud.

    Les Carbonades de boeuf à la Rochefort

    Carbonades van rundvlees in Rochefort.

    Le sûprême de volaille sauc archiduc.

    Opperts van gevogelte saus paddestoel.

    L’Asiette Ardennaise

    (crudités, terrine maison, jambon de parme, noix de jambon cuit, salami, saucisson...)

    De Ardennaise Grondslag

    (crudités, terrine huis, ham van Parma, kookt de noot van ham, salami, worst…)

    Les Filets de rouget poêllés, chutney de tomate

    De Netten van rouget, chutney van tomaat

    Le filet de saumon roti au lard, sauce fumée

    Het Net van zalm die aan het spek wordt gebraden, gerookte saus

    Ces plats sont servis avec des pommes de terre nature

    Deze schotels worden met aardappels natuurlijk gediend.

    Les Pâtes

    De Doughs

    La lasagne au saumon

    Lasagne aan de zalm

    Les tagliatelles au scampis façon orang’in

    De Italiaan doughs naar de scampis orang’in

    Les tagliatelles au jambon basilic et Parme

    De Italiaan doughs in de ham basilicum en Parma

    Pour les juniors : Voor de kinderen :

    Les Pâtes au jambon

    De Doughs met de ham

    Le Steak haché et frites

    De Biefstuk hakte en chips.

    Le Blanc de volaille et frites.

    De Wit van de gevogelte

    Les desserts Toetjes

    Le morceau de Tarte au citron.

    De fragment van de Pastei naar de citroen.

    Le morceau de Tarte à l’orange.

    De fragment van de Pastei naar de sinaasappel

    Le morceau de Tarte au chocolat.

    De chocolade Pastei fragment

    Dessert au choix à la carte

    Toetje door de keuze naar de kaart

    La Dame Blanche ( chocolat chaud)

    De Witte Dame ( warme chocolade )

    La Coupe Violette

    Het snijden Violette

    La Coupe speculoos

    Het snijden Spéculoos.

    La Coupe Orang’in

    Het Snijden bloem van sinaasappelboom

    La Coupe Marron Glacé

    Het Kastanjekleurige Snijden Doen Bevriezen

    Le Chévre chaud au miel d’ acacia et thym.

    De Geit kou aan de honing van acacia en tijm

    La Tartelette aux pommes

    De kleine taart aan de appels.

    La Crêpe au sucre

    De pannekoek met de suiker

    La Crêpe Mikado.

    De pannekoek Mikado.

    La Carré Magique ( Mousse chocolat noir, Blanc, ganache de griottes)

    De Magic Square ( Mos duister, witte chocolade, ganache van De morel kersen )

    02-03-2008 om 01:45 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    16-02-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Televisie

    Sinds ik een televisietoestel heb zit ik alle dagen het programmaboekje uit te pluizen.

    Ik heb Jamie al bezig gezien, Piet, Heston Blumenthal... ( maar die mag voor mijn part gaan buiten spelen...)

    Ik ben uiteindelijk ook ten prooi gevallen aan televisienitis.... maar tot hiertoe kan ik het nog redelijk onder controle houden, hoor !

    Nu vandaag, bladerend in het programmaboekje vind ik een paginagroot artikel over een programma dat weldra zal te zien zijn in “Vlaanderen vakantieland” en dat zal handelen over streekgastronomie. Maar de foto daarbij, een knappe jongedame die mij bekend voorkwam,

    waar heb ik jou meer gezien... ? ( Een afgezaagde....)

    Toen wist ik het, ergens tussen mijn eigen foto’s.....!

    Tijdens een examen van nog niet zo lang geleden.....

    Nu weet ik waar ze een deel van de mosterd gehaald heeft.

    Het ging hier wel over sabayon kloppen.

    Aan haar verwonderde uitdrukking te zien zal ik hier waarschijnlijk weer één van mijn controversiële stellingen over sabayon maken, uit de doeken gedaan hebben!

    “Lekker Weg”

    Zes weken lang in het Eén programma Vlaanderen Vakantieland, vanaf 16 februari elke zaterdag om 18.10 uur, zondag om 17.00 uur.

    Presentatie : Lies Martens.

    16-02-2008 om 17:36 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    02-02-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mady
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dit is eigenlijk het verhaal van Mady.

    Mady is een Belgische die nu in Canada woont. Tijdens de wereldtentoonstelling van 1958 was ze “fair hostess”, in Brussel. Nadien is ze met haar Brusselse echtgenoot verhuisd naar Canada. Gans haar curriculum vitae ken ik ook niet maar bovenstaande zal wel voldoende zijn.

    Vorig jaar of zo ergens omtrent, kreeg ik af en toe een reactie op mijn schrijfsels, keukenweetjes, van ene Mady.

    Stilaan ontstond er een soort correspondentie via mail.

    Mady heeft twee kleinkinderen en die arme schatjes werden door Mady verplicht om mijn blogs te lezen, kwestie van wat Nederlands bij te leren. Och here, die schatjes toch !!!

    Toen kwam de dag: halfweg augustus 2007 zou Mady naar België komen, met de kleinkinderen. De kindjes wilden absoluut de Zoo van Antwerpen zien, vooral een echte olifant, die hadden ze nog nooit gezien!

    Zij zelf zou de eerste keer naar België terug keren.

    Toen was alles snel geregeld, Mady zou ook huize Nicolay bezoeken.

    Bij mijn vraag of ze hier ook iets speciaals wilde kopen in België kwam een raar maar origineel antwoord ; Belga’s en Neuzekes.... voor haar man, die snoeper !

    Bij die Belga’s moest ik wel even nadenken... het zijn een soort snoepjes, harde drop in de vorm van een muntstuk van een Belga ! ( Hoeveel zou dat nu waard zijn ? )

    De neuzekes, die zijn nog bekend. Enfin, ik op zoek naar een groothandel, want het mochten er veel zijn en heb ze ook gevonden. Zelfs die Belga’s zijn nog vlot verkrijgbaar. De neuzen, die officieel, “cuberdons” heten, bestaan in twee kwaliteiten, goeie en namaak. Grote en kleine. De grote zijn de echte.

    In het totaal stond hier 6 kilo snoep op haar te wachten. Naar het schijnt is het allemaal in Canada geraakt.

    De namiddag dat ze langs kwamen was op een mum van tijd voorbij. Ze kwamen met hun drieën van de zoo per taxi naar hier, de taart en de koffie stonden klaar en dan maar praten....

    De twee kleinkinderen spraken, bijna ongelooflijk maar waar, Nederlands.

    Maar in hun eigen taal ging het wel een ietsje vlotter. Ze zijn ook al 16 en 18 jaar of toch ergens in die buurt. Mijn geheugen begint ook al eens af te brokkelen.

    Waarvoor culinaire blogs allemaal goed kunnen zijn .... ( Die van mij dan nog ...)

    Later kreeg ik nog wat verhalen te lezen over hun verblijf in Antwerpen. Een verhaaltje over de taxichauffeur die hun van de zoo naar hier bracht en een bijna hilarisch verhaal over bier van Westvleteren.

    Zij heeft mij de verhalen doorgestuurd en ik heb er praktischs niets aan veranderd, alleen links en recht enkele kleine tikfoutjes er uit gehaald.

    De taxi.

    Ha, Fons, Die Joegoslavische taxidriver: die heeft ons heel wat rondgereden tot ik hem het plan van de straten, vertrek dierentuin, aankomst uw adres, toonde. Ik had het voor mezelf bij voorbaat hier in Canada afgedrukt. Wel ja, ik was goed voorbereid. Veel te goed voor die taxidriver. Hij schudde zijn hoofd, nam een - is dat nu een GPS ? - schudde die ook een beetje en zei dat die kapot was. Jammer, de vrouwelijke stem die hem aanduidingen gaf was wel aangenaam. Maar, zegde hij met een triestig gezicht, hij was niet rijk genoeg om er een nieuwe te kopen.

    Jammer voor hem dat hij gedurende de 10 vorige minuten niet gestopt had met boffen met zijn prachtige Ferrari wagen. Een foto ervan was op zijn "dashboard" geplaatst. Ik heb, met een uitdrukking vol medelijden, geantwoord dat ja, het was toch slimmer van zijn geld te sparen om zijn Ferrari tank te kunnen vullen. Wat gaf dat nu van zijn stomme taxi te equiperen, hein? Dan heeft hij gezwegen tot we bij u toekwamen.

    Alles ging zo vlug omdat we nu zonder fout de trein aan een vastgesteld uur moesten nemen, dat ik verduiveld nog spijt heb dat de tijd mankeerde om een tweede stuk van uw heerlijke gateau te eten. En die was dan zo schoon op de koop toe. Nogmaals hartelijken dank voor alles. Het beste aan uw beide. Mady.

    Bier van Westvleteren

    Onze oudste zoon, Hugo, verzamelt flessen bier. Bier van alle landen. Hij is lid van een bierclub, en ze doen kisten bier komen naar Canada, ze houden ook regelmatig een mossel –frieten - bier avond, maar Hugo houd een volle fles van elke soort bier. Maar één soort bier hebben ze nooit kunnen krijgen. Bier van Westvleteren.

    Zo, gezien ik naar België ging, moest ik absoluut van dat bier meebrengen. Gelijk een onnozel kieken beloofde ik hem er zonder fout mee te brengen. Zeker? Wel, ja, waarom niet? Wel... en dan, nadat ik beloofd had (hij weet dat een belofte heilig is, wat mij betreft...) begon hij uit te leggen. Wa’s dat nu Westvleteren ? Gemaakt door monniken, en ge moet weken op voorhand een rendez-vous krijgen, het plaatnummer van uw auto geven (numéro d'immatriculation de la voiture) want als ge dan eindelijk uw bier of de afgesproken dag en uur gaat halen, kijken ze of ge wel... of ge wel wat? Hier in Canada staat geen foto op ons "permis de conduire". Nu, in alle geval, mijn Westvlaams spreek ik nog gemakkelijk, maar Nederlands geeft me wat moeilijkheden, en die monnik sprak toch zo beschaafd, ik verstond hem wel, maar hij had last met mij en begreep me moeilijk. Na een goede $30.00 telefoon was ik zo ver als van te voren.

    Dus, naar mijn nicht Rosa gebeld. Een slimme vos, die vrouw, ge zult het straks wel zien.

    "Pf, ge keun zien da die paters nie vele van 't leven kennen" zei ze. "Wie è dadde nu geweten, iemand die van zo verre komt verplichten nen rendévoe ta pakken en ton in een lange reke te moen wachtn voe ienige flazskes bier. Wa zottemart. Stel u herte gerust, jonk, 'k goa doar voar zorgen en ge goa gie u bier wel èn...". Inderdaad, als ik bij Rosa toe kwam had ze 24 flesjes bier, maar, ik was nog maar de ingang binnen en het aroma van verse boterkoeken streelde mijn neus. "Ja" zei Rosa "ge nè nie gelogen oje zei aan den telefon da je ze nog van verre kan rieken...". Ge moet weten, "une danoise", tenminste hier in Canada, heeft helemaal niets te doen met de prachtige, hemelse Belgische boterkoeken. Nu, ik weet dat ik er dikwijls naar verlangde en de zoon van Rosa, die bakker is, had er een hele zak, vers uit den oven, gebracht voor mijn komst.

    Mais je digresse : dat fameuze bier. . Rosa was onderwijzeres. Ze is naar Westvleteren gereden, zonder rendez-vous. Ze wist dat er daar in de zomer altijd groepen zijn die de abdij, de brouwerij en die hele doening gingen bezoeken. Ze wist ook dat ge daar kont gaan eten. En zo, na een paar minuten zag Rosa een groep studenten, en zij daar naartoe en het probleem van de nicht in Canada die...." Zoudt ge, gezien ge daar gaat eten en ge recht hebt van bier te drinken met uw eten, er elk een tweede fles willen kopen, en me ze hier buiten brengen? Ik zal aan de deur wachten. Hei, dat moeten sympathieke kerels geweest zijn want in ne sakkre en ne vloek" had mijn Rosa 24 flesjes bier. Wat denkt ge daarvan?

    Fons, a.u.b. Rosa's systeem niet uitblabben, hé? Want ze moet herbeginnen. Ge zult begrijpen waarom, een beetje verder. Fier gelijk veertig, dan dat bier, valiezen, kleinkinderen tot bij Tante Trees, 65 km verder gekomen. Na enkele dagen, van daar bij een kozen (neef) gegaan. Hij liet me een van zijn beeldhouwwerken kiezen. Dan kocht ik een hele boel boeken, onder andere een paar goede dictionarissen. Terug bij Tante Trees om daar nog een paar dagen bij te zijn, dan de laatste 3 dagen Brussel bezoeken.

    Een vriend van Tante Trees, Francis, heeft een schoonzoon die werkt voor een luchtvaartmaatschappij. Die vriend zag wel dat boeken en bier en valiezen allemaal te veel waren voor een 74-jaar oude vrouw. Nicholas wilde er niets van weten om enkele flesjes in zijn valies te nemen. "Mon père ne serait pas d'accord". Francis regelde het geval in een, twee, drie. "Allé, geef me dat bier, en mijn schoonzoon zal het u opsturen, daarmee zijt ge er van af en het zal ginder rapper toekomen dan gij zelf." Zo gezegd, zo gedaan. Toch, ik nam er twee flesjes mee in mijn valies. Ik nam ook alle Belga"s mee. De helft van de neusjes gingen in de doos met het bier. Het heeft twee maanden geduurd vooraleer de schoonzoon aan zijn schoonvader heeft durven zeggen dat het verboden was bier te verzenden. Zelf meebrengen in zijn bagage is toegelaten, 24 flesjes per persoon. Maar of ge nu in "fret-verzending dienst" werkt of niet, de wet is de wet, en... dat kon niet. Twee maanden heb ik hier bijna geen voet durven buiten gaan (nu, gaf niet veel, ik was toch ziek, ik ook voor de eerste keer van mijn leven). Ik verwachtte elke dag een levering van bier. En Guy, mijn man, heeft hier van 31 Augustus tot 31 December naar die twee flesjes bier, die ik in mijn valies gedraaid had, zitten kijken met verlangen. De neusjes? Luister, Francis en zijn vrouw hebben hele dagen hun kleinkinderen in huis, terwijl de ouders weg zijn gaan werken. Zoiets versta ik heel goed en ik kan me goed voorstellen dat die jonge gastjes misschien voor een tijdje niet veel "appétit" hadden als het tijd was om groenten en vlees te eten. Maar ik was toch zo nijdig, na die prachtige "Opération bière" van mijn nicht Rosa, na dat bier zoveel kilometer heen en weer gesleept te hebben, van er twee maanden op te zitten wachten, om heel dat boelke dan met 2 ellendige flesjes te zien eindigen...Wel, Guy heeft moeten wachten tot onze zoon Hugo kon komen, voor Nieuwjaarsavond. Ze hebben dan een flesje gedeeld, en het andere heeft Hugo gehouden voor zijn collectie. Het beste van alles is, Hugo bracht ons voor Nieuwjaarsavond 24 GROTE flessen Belgisch bier : er was Westmalle, Gouden Carolus, Oude Kriek, en nog andere soorten. Ik heb naar Francis gebeld en hem gezegd van dat Westvleteren gerust op onze gezondheid uit te drinken. In tussentijd heeft Rosa me gezegd : stel uw herte gerust..." als ik terug ga zullen er 24 flesjes voor me gereed staan. Ik heb ze bedankt en ja, ik ga terug. Met Hugo. Die kan dan zelf dat bier in zijn valies steken. Ik heb een slok van dat Westvleteren geproefd en het heeft me niet gesmaakt. Francis had iets te zeggen over zijn schoonzoon : "Het is gene Jan, er scheelt wat aan". Ik denk dat ik begrepen heb wat hij wilde zeggen.

    En zo, Fons een lange historie over Belgisch bier dat in België gebleven is. Westvleteren? Hah! Geef me maar een Westmalle. Mady.

    Er stond ook nog iets bij over Willem Vermandere maar dat mag ik niet publiceren van Mady!

    02-02-2008 om 22:37 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    26-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bojako,
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vorige maandag was het hier kwetterdag.

     

    Bojako, bekend van haar blog hier op seniorennet had mijn stukje over messen en pannenkoeken gelezen en ze wou zichzelf een cadeau doen : een behoorlijk keukenmes.

    Daarom had ik haar voorgesteld: kom even kijken hoe zo een mes er uit ziet en hoe er mee gewerkt moet worden enzovoorts. Nooit een kat in een zak kopen!

     

    Dus een afspraak gemaakt, het zou maandag voormiddag worden.

     

    Dan eerste bevinding: het mes dat ik wou tonen had ik niet meer. Ergens laten liggen en dat betekent onvermijdelijk: kwijt ! Wat weeral eens bewijst dat mijn vrouw nog maar eens gelijk heeft. Ze zegt altijd dat ik een sloddervos ben. Maar dat is niet waar hoor !

    Maar geen nood ik heb nog wel een zestal andere demi-chefmessen, want daar ging het over.

     

    Eerst even kennis gemaakt met madam Bojako en direct daarna, gaan proeven of de Italiaanse Orvieto nog drinkbaar was, en dat was ie ! Dan zou ik aan de messen “demonstructie” beginnen maar dan kwam mijn vrouw er bij, alhoewel dat was niet echt onverwacht.

     

    Toen was het voor mij afgelopen, twee uur hebben ze zitten kwebbelen.... die vrouwen, over koetjes en kalfjes...aan het roddelen over hun respectievelijke mannen en over hun reizen... De ene wil niet op reis en de andere is altijd weg.... Wie is wie?  Dat doet er niet toe. Maar die van “ons”, zoals ze in Antwerpen zeggen, trekt er volgende maand weer maar eens op uit...!

    Naar waar, dat mag je een keer raden, ze hebben er veel kamelen...!

     

    Naderhand heb ik dan toch snel nog een kleine demonstratie kunnen geven. Eerst even het mes geslepen. En wie heeft er in zijn duim gesneden? Nog één keer raden, zijn voornaam begint met een...f

     

    Maar het was aangenaam, plezierig, ik heb weer wat geleerd over Engels keuken, iets waar ik in geen dertig jaar nog wat van gehoord had.

    Bojako is Engelse van origine...! Maar degenen die haar verhalen lezen van “Bojako en hare zilveren surfer” weten dat wel.

    En ze sprekt eve goe Aantwaarps...

     

     

    Toad in a hole, Yorkshire pudding en zo nog enkele andere gerechten...

     

    Destijds in de hotelschool werden nog regelmatig Engelse gerechten gemaakt.

    Op de gedekte tafels in het restaurant stond steeds een bord klaar met de “Worcestershiresaus”, de HP saus en mosterd die aangeroerd werd van “Colmans musterd powder”. Ketchup stond er ook bij maar die is van Chinees Amerikaanse origine...!

    Er was ooit een tijd dat Engelse gerechten in de Franse keuken geïntegreerd waren.

    Auguste Escoffier was toch voor lang de grote chef in het Savoy hotel in Londen!

     

    Ook de “Welsh rarebit” was zo een gerecht. Een dikke toast waar cheddarkaas, of degelijke, in donker bier gesmolten, werd over uitgegoten en daarna gegratineerd. Naar het schijnt een café-snack. Wij kregen het toen in school als voorgerecht.

    De “toad in a hole” was ik vergeten. Een worstje, of worstjes, in een “yorkhire pudding verstopt en gebakken, zodat alleen het topje zichtbaar is. Klinkt zeer grappig.

    Er bestaan blijkbaar vele versies van.

     

    De Yorkshire pudding is een soort flensjesdeeg dat gebakken wordt in heet rundvet. Het wordt in de oven gebakken samen met de “roast beef”. De jus van de rosbief, waar de pudding traditioneel bij gegeten wordt, drupt in de pudding terwijl het vlees braadt. De pudding wordt daarom onder de rosbief gezet in dezelfde oven als het vlees of zoals in de oude tijd onder het braadspit. Mijn zuster die al jaren in Engeland woont spreekt hier ook altijd van. ‘k Zou het eens moeten proberen of mij eens laten uitnodigen.

     

    Ook de “Angels on horseback” is een bekende uit de Angelsaksische keuken. Oesters in een dun reepje spek gewikkeld, gegrild en bestrooid met een beetje cayennepeper.

     

    Kedgeree, maakten wij vroeger ook. Een zeer bewerkelijk gerecht met gerookte schelvis, eieren en rijst, gevat in een deegkorst. Dit gerecht is afkomstig uit de India en daarna overgaan naar de Britse keuken.

    Eigenlijk is het jammer dat zulke zaken allemaal verloren aan het gaan zijn.

    Lady Curzon soep. Ook een Brits – Indisch gerecht. Het is een soep met kip en gekruid met kerriepoeder. Te vergelijken met de mulligatawny, ook Indisch, Brits...

    Nog iets, het currypoeder, zoals wij in België zeggen, is eigenlijk van Britse origine...

    Oxtail of ossenstaartsoep.... schildpadsoep, maar die mag niet meer gemaakt worden, ...allemaal Brits!

    Colman’s mustard....  Als je ooit sterke mosterd wil proeven, probeer maar eens.

     

    Zelfs ons zo Belgisch puddingpoeder is van Engelse origine... Een poeder om op een snelle manier imitatie custard te maken! ( Podding van de drei meulekes... wie kent dat nog ?)

     

    Wie zegt er nu nog dat die Engelse keuken niet te vreten is ?

     

    Om terug te keren naar de madammen: ik heb er nog snel een foto van hun tweetjes gemaakt maar mijn vrouw wil niet dat ik haar foto op het internet publiceer.

    Haar godsdienst verbiedt dat!

     Zegt zij !

     Welke godsdienst dat is, na meer dan veertig jaar

      huwelijk : ik weet het nog altijd niet.


     In de plaats van haar foto heb ik dan maar de “Toad in

     a  hole”  er bij gezet. Maar die “toad” heeft geen bril op

      !

     

    26-01-2008 om 23:56 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    20-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nonnenvestjes
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Als klein jongetjes was ik reeds op zoek naar recepten om één en ander te proberen.

    Het kookboek van de boerinnenbond kende ik toen bijna uit mijn hoofd.

    Bakken was zoals bij elke beginneling een geliefkoosd tijdverdrijf. Liefst als ons moeder niet thuis was....

     Zo stootte ik op nonnenvestjes.... Bladzijde 141.... Bloem, eieren, suiker, boter, melk, dat was het ongeveer.

    De bereiding was heel simpel en de bolletjes bakken gebeurde gewoon in de fituurketel.

     Lekker met veel suiker er op en de nonnenvestjes gingen vlot naar binnen.

    Waarom die dingen nonnenvestjes heetten ? Nooit bij nagedacht.

     Later in de “grote school” leerden we dat een “veest” iets was dat iedereen een “scheet” noemde of een beetje fatsoenlijker: een wind !

     Dat er enige verband bestond tussen een vestje en een veestje werd nog niet duidelijk.

     Later toen we een beetje Frans geleerd hadden, kwam de term “pets de nonnes” te voorschijn.

    Toen werd het duidelijk .... Veest in het Nederlands, “pet” in ’t Frans....

    De schrijfsters van het kookboek durfden de naam “veest” niet gebruiken en “scheet” zeker niet. Zeker niet in combinatie met nonnetjes... dat kan niet. De zusterkes zouden eens gechoqueerd kunnen zijn... Dus hebben ze er toen maar “nonnenvestjes” van gemaakt.

     Ik stelde mij er in het begin ook zoiets bij voor als een jakje voor nonnekens...

    Nog later vond ik ergens hoe de nonnenveest zogezegd ontstaan is. Een onnozel verhaaltje maar het is één van de zovele onnozele verhaaltjes.  Zo staat het ook te lezen op mijn website “keukentheorie”.

     Het gerecht bestaat uit bolletjes soezendeeg die in zuivere olie zachtjes gebakken worden. Men noemt ze ook beignets soufflés. Ze worden opgediend, gewoon bestrooid met poedersuiker of gevuld met confituur.

    De Nederlandse vertaling is,"nonnenveest", maar vermits huishoudkunde en dus ook kookkunst meestal bij de nonnetjes gegeven werd is de naam nonnenveest alras veranderd tot nonnenvest. Wie weet trouwens nog wat een veest is?

     Het verhaal dat bij het ontstaan van het gerecht verteld wordt gaat als volgt: lang geleden moet een jonge kloosterlinge met de naam Agnès in de kloosterkeuken wat deeg wegbrengen naar een medezuster, onderweg stopt ze bij de ketel met kokende olie om wat toe te kijken en o wee ...onverwacht dwingt de natuur haar ingewanden tot ware onbetamelijke geluiden.  Verschrikt laat ze het bolletje deeg in de kokende olie vallen en wonderlijk genoeg zwelt het stukje deeg tot een glanzend gebakje...Het nonnenveestje was ontstaan....

     Nog later kreeg ik wat vragen binnen over “nonnevotte”.  Dat is niet hetzelfde. Nonnevotte zijn strikjes gemaakt van een zoet gistdeeg die worden gebakken in olie.

     Het bovenstaande recept is het authentieke uit een kookboekje van de Boerinnenbond van 1934. Of het recept een goed resultaat oplevert weet ik niet. In mijn jonge jaren vond ik het wel lekker.

    Indien het nu ooit nog gemaakt wordt gebeurt het met een gewoon soezendeeg. De “vestjes” kunnen gevuld worden met warme pasteibakkersroom of met confituur.

    Na het eten ervan kan men geen “pap” meer zeggen, zo zwaar....

     

    20-01-2008 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    Categorie:Etymologie


    Foto

    Hoofdpunten blog keukenweetjes
  • Bim bam beieren, hoe bewaar je eieren?
  • Nog meer woordverklaring
  • Leuke verklarende verhaaltjes

    Blog als favoriet !

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Categorieën
  • Etymologie (6)
  • Grondstoffen (32)
  • Keukentheorie (35)
  • Maak het zelf (35)
  • Paddenstoelen (15)
  • Reisverhalen (53)




  • Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!