Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
Vriendschap is liefde die je weggeeft, Aan een persoon die het nodig heeft. Vriendschap is een vorm van liefdadigheid, Waar iedereen elkaar behandelt zonder spijt. Vriendschap is iets waar je zuinig mee moet zijn, Zonder vriendschap voel je pijn. Vriendschap deel ik met jou, Omdat ik van je hou.
Vriendschap kan nooit vergaan, Het licht tussen ons blijft altijd aan. Vriendschap is zeldzaam zonder jou, Zonder jou, voel ik de kou. Vriendschap tussen jou en mij, Gaat nooit voorbij.
Vriendschap is niet zomaar iets, Vriendschap is niet niets. Vriendschap is een teken, Om het contact nooit te breken. Vriendschap maakt me blij, Vriendschap maakt me vrij.
Vrij van alles om me heen, Het houdt me op de been. Vriendschap kan je niet alleen, Ik heb vriendschap met jou om me heen. Vriendschap is niet agressief, Vriendschap is lief. Vriendschap is fijn, Het brengt de Zonneschijn.
Vriendschap is lol en gein, Maar als het je even niet meezit, Zal ik er voor je zijn! Vriendschap is liefde!
Niet enkel woorden, maar nu vooral daden en concrete acties gevraagd. Lees meer hieronder.
Ouders en kinderen in extreme armoede: dringend specifieke hulpverlening nodig
Ouders die hun kinderen proberen op te voeden in extreme armoede, moeten intensiever en individueler begeleid worden. Armoede veroorzaakt zon chronische stress dat de ouders dikwijls niet in staat zijn hun rol naar behoren te vervullen. De kinderen kunnen al op heel jonge leeftijd een ontwikkelingsachterstand oplopen door gebrek aan affectie. Dat zijn de conclusies van Lieve Vanhee en Greet Geenen (faculteit Psychologie van de K.U.Leuven), die een doctoraatsthesis schreven respectievelijk over ouders die in armoede leven en over de band tussen moeder en kind in extreme armoede.
De eenvoudigste norm voor armoede is zuiver financieel en statistisch: als je inkomen lager ligt dan 60 procent van het gemiddelde inkomen in je regio, leef je onder de armoedegrens. In België geldt dat voor 15 procent van de mensen. 13 procent van de kinderen in België leeft in een gezin zonder arbeidsinkomen. Dat is een verdubbeling ten opzichte van 15 jaar geleden.
Generatiearmoede vormt een bijna onverbreekbare keten: ouders willen wel dat hun kinderen het beter hebben dan zijzelf, maar vaak komen die kinderen terecht in net dezelfde armoede en de daarbij horende problemen. Ouders in zon situatie zijn vaak heel onzeker en geven aan dat ze geen idee hebben of en hoe ze een goede vader of moeder kunnen zijn.
Lieve Vanhee bestudeerde ouderschap in generatiearme gezinnen vanuit het perspectief van de ouders zelf. Uit haar onderzoek blijkt dat armoede een vorm van chronische stress veroorzaakt, die een negatieve invloed heeft op het psychisch welzijn van de ouders en op hun rol als opvoeders. Sociale steun kan een flinke hulp betekenen, bijvoorbeeld als ouders bij anderen terechtkunnen met hun verhaal en samen met hen vanop een afstand naar het opvoedingsgebeuren kunnen kijken.
Maar die steun moet geboden worden binnen een betrokken en betrouwbare relatie met anderen, die de impact van generatiearmoede op ouders begrijpen en die de ouders een gevoel van eigenwaarde kunnen geven. De ouders mogen niet het idee krijgen dat ze afhankelijk zijn maar moeten goede ouder-ervaringen kunnen opdoen. Die ervaren sociale steun komt er te weinig. Vanhee roept dan ook op tot meer specifieke beleidsplannen voor ouders in extreme armoede.
Mother Theresa: een groot voorbeeld van onvoorwaardelijke naastenliefde voor de egoïstische wereld van vandaag! Vandaag 5september is het haar sterfdag (1997).
Een gelegenheid om wat meer te lezen over deze inspirerende figuur; recnt verschenen:
Moeder Teresa Kom, wees mijn licht
Door: B. Kolodiejchuk Moeder Teresa, een van de geliefdste en belangrijkste personen uit de geschiedenis. De verzameling van haar brieven en overpeinzingen, die bijna geen van alle ooit openbaar zijn gemaakt, geeft een beeld van Moeder Teresas innerlijk leven op een manier die de diepte en intensiteit van haar heilig-zijn voor het allereerst duidelijk maakt. Dit ontroerende verslag onthult de geheimen die zij alleen met haar biechtvaders deelde.
Was jij hier maar, Dan konden we praten. Was jij hier maar, Dan konden we lachen. Was jij hier maar, Dan konden we huilen. Was jij hier maar, Dan konden we kussen. Was jij hier maar
Maar dat kan niet, Want JIJ bent daar en IK ben hier.
Bij jongeren groeit een nieuw soort handicap. Ze vinden het moeilijk om te beminnen. Zij zijn 'de gehandicapten van de liefde'. Ze hebben meestal thuis veel meegemaakt, geleefd in broosheid en gebrokenheid, dagelijks geconfronteerd met een karikatuur van de liefde. Ze hebben geprobeerd eruit te komen via overvrhitte erotiek en seksualiteit. Hun geloof in de mogelijkheid van belangeloze, zuivere, van geest doorstraalde liefde en lichamelijkheid heeft veel t lijden gehadd. Ze twijfelen of ze ooit en stabiele, affectieve relatie kunnen aangaan. Het zijn 'de gehandicapten van de liefde' die je elke dag en overal ontmoet in mijn omgeving; bijzonder pijnlijk!
Beste vrienden, deze keer geen bijzondere ingewikkelde doordenkers of bededenkingen. Neen, een eerder alledaagse mededeling dat de tuin de hersfst kan ingaan nu de haag bijgesnoeid werd en het te veel aan takken is verwijderd; de laatste geraniums proberen nog even wat kleur te geven, reikend naar de zon! Maar bij dit alles zou ik vergeten dat de foto's die jullie tot nu van me zagen ergens niet langer up to date zijn, want inderdaad, na een consult bij de oogarts was ik aan nieuwe glazen toe en eveneeens aan een nieuwe look. Dus geen goud meer in de toekomst, maar bijgestaan door een jonge heer en een jonge dame ben ik gevalen voor een smallere uitvoering in de hoogte en breder in de breedte wat de montuur beteft. Het heeft me de prijs van een mooi reisticket gekost. Ik hoop dat jullie binnenkort het resultaaat kunnen zien op dit blog. "Men" zegt dat ik er veel beter uitzie en vooral veel jonger. Laatste zullen we maar dankbaar geloven zeker. En wat dan met de mensen die me het me meest nabij staan en het niet eens zagen? Van goudkleur naar een genre matbruin ... Maar goed, de buitenkant mag dan een beetje veranderd zijn, de binnenkant van ondergetekende zal nu wellicht niet meer veranderen ... tenzij hij vleugels krijgt, maar dan door liefde en vriendschap van een onverwachte hoek op een onverwacht moment. Ziezo, uit het vuistje en voor straks een ZONNIG weekend gewenst!
Hoe vaak stel ik nog vragen, hoe vaak nog het hoe en waarom Ik hoor van het leven te genieten, het is zo gedaan, zo om. Ik wil stoppen met dit gevoel, niet meer deze last dragen. De twijfels achtervolgen me, vallen me lastig op mijn zwakke momenten. Een arm om me heen, dat heb ik nodig. Iemand die zegt dat Hij vertrouwen in me heeft. Elke keer dat ik dan val, zijn mijn aardse krachten overbodig. Hij zal me overeind helpen, het stof van me afkloppen En tegen me zeggen met liefde in Zijn stem: Sta op, ik hou van je. Probeer het nog een keer, ik heb vertrouwen in je. O God, kom, kom Die arm van U heb ik nu zo hard nodig.
Een tekst uit mijn gastenboek, maar dat terecht een plaats mag krijgen op mijn blog, want zo herkenbaar. "Wij mogen schreeeuwen naar dat kruis" hoor ik nog altijd die priester me zeggen!
Soms leek het of God wreed was. Er zouden altijd momenten zijn dat niemand Zijn bedoeling begreep. De onschuldigen leden misschien meer dan de slechten. Er was weleens pijn waar het niet was verdiend; een verdriet dat zo groot leek, dat je onmogelijk kon geloven dat je ooit aan de sombere klauwen ervan zou ontsnappen. Dan vroeg je en dat was heel normaal of een liefhebbende God dergelijke dingen wel kon laten gebeuren. Dat waren de woorden van de Duivel, die ons in oor fluisterde op het moment van onze grootste zwakte. Gods genade, hoewel soms onbevattelijk, was er om ons vrij te maken. Wij maakten onze eigen gevangenis. Wij niet Hij stuurde onszelf naar de hel. Hij hield van ons in tijden van verdriet en zou ons uiteindelijk verlossen met Zijn goedheid. Wanneer we eenmaal het pad naar Hem hadden gelopen. Wanneer we eenmaal ons eigen persoonlijke pad naar het paradijs hadden gevonden.
Het leven is een mysterie, een geschenk. En met alle geschenken kon het worden afgenomen. Als dat moment kwam, klaagde gelovigen niet. Zij dankten God dat het geschenk er was geweest. Ze aanvaardden Zijn grotere wijsheid. Ze hielden des te meer van Hem en putten, uit liefde, enige troost.
Beste medebloggers, deze tekst, a.h.w. een antwoord op de zoveel gestelde vraag waarom het slechte de goede mens treft, vond ik zomaar in de roman De Vaticaanse moorden van David Hewson. Hert lijkt haast een korte krachtige preek met een blijde boodschap, en dit in een roman! Ook mij heeft het even aan het nadenken gezet en ik wilde jullie deze passage dan ook niet onthouden.
Misschien een antwoord op een bericht in mijn gastenboek, al is ook dit puur toeval.
Let wel, deze adembenemde roman gaat wel over moord en doodslag, maar ook over echte liefde en passie en stelt onderhuids wel de vraag of we niet allen deel hebben aan het lijden dat we elkaar aandoen. Bovengenoemde passage mag voor ons, jij en ik, enige troost bieden, want naar wie zouden we gaan?!
Professor Sara Farnese zit in de bibliotheek van het Vaticaan, wanneer een vroegere vriend binnenstormt met in de ene hand een pistool en in de andere een plastic zak. Hij roept: "Het bloed van de martelaren is het zaad van de kerk" en stort de bloederige inhoud op tafel. Kort daarna worden er in een nabije kerk twee lijken gevonden. Rechercheur Nic Costa wordt op de zaak gezet, maar de Vaticaanse politie biedt meer tegenwerking dan hulp. In de weken daarop worden er meer moorden gepleegd, die alle een gelijkenis vertonen met het Martelaarschap van de Heiligen, een serie schilderijen van de zestiende-eeuwse kunstenaar Caravaggio. Een andere overeenkomst tussen de slachtoffers is hun relatie met Sara Farnese. Costa voelt zich ondanks alles tot haar aangetrokken, al weet hij dat Farnese hem niet alles vertelt. Zijn zoektocht om het patroon van leugens, bedrog en verraad te doorgronden, voert hem naar het binnenste van het Vaticaan, waar een bankschandaal een strijd heeft ontketend onder de kardinalen. Zowel het Vaticaan als de maffie �n de Italiaanse justitie zoeken een zondebok. En deze zondebok weet, dat buiten de veilige muren van het Vaticaan een moordenaar op hem wacht...
Of hoe ik in deze sombere zomerdagen doorheen Rome ben gewandeld, ver weg van alle drukte die ons allen straks terug zal teisteren. "Een boek, beter geschreven en intellectueler dan Dan Browns beststeller".
Onze tijd heeft zachtheid nodig, tederheid. Dat wil niet zeggen: zwakheid. Een zacht mens is vooral heel moedig en gaat tot het uiterste als het om die ander gaat. Onze tijdgenoeten en ook wijzelf zijn zo gekwetst. Er zijn ook zoveel verwondingen in onze goede wil, want we doen wat we niet willen doen, en we kunnen maar niet realiseren wat wat we zo graag zouden willen. Er lijkt wel een ander mens in me te leven. Maar verwondingen zijn te genezen door een zacht en doorzichtig iemand ... ja, betrapt zoals ik een paar dagen terug schreeef ... Een mens die kan luisteren, uren en dagen lang als dat moet. Kunnen luisteren naar allen en alles met zachtheid, zonder sentimentaliteit, maar met een kwetsbaar oor en hart. Is dat niet de roeping van een christen?
Nadat ik voor de zoveelste maal een intens gesprek had met een goedmenende jongen aan wie telkens weer maar het gevoel wordt gegeven dat hij nu de ware liefde heeft ontdekt, en al in de kortste keren moet ondergaan dat het toch niet zo van harte was ....
"Maarten, we leven al jaren in een wegwerpmaatschappij ook op menselijk vlak en dat is zeer erg."
Een medeblogger reageert als volgt:
Men heeft de mond vol over allerlei afval en wegwerpartikelen die we moeten scheiden, maar niemand spreekt van de menselijke drama's: wegwerpkinderen en volwassenen die het moeilijk hebben om voor zichzelf op te komen ...
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.