Politici als Patrick Dewael zijn zeker niet te benijden: voor wie kan deze man in feite goed doen? Enerzijds heb je de duizenden Vlamingen die net als Pim Fortuyn denken: de boot is vol, er kan geen vreemdeling meer bij. En daartegenover staan de honderden Vlamingen die solidair zijn via een lokaal actiecomité met een inwijkeling zonder papieren die zij persoonlijk hebben leren kennen. Het voorbeeld van Vlaams Blokker Guido Tastenhoye springt het meest in het oog. Dewael heeft al verscheidene keren zelf geschreven dat er bij de migratieproblematiek drie niveaus betrokken zijn: het nationale, Europese en het oorzakelijke dat vaak buiten Europa ligt. Dewael is enkel voor het eerste niveau direct bevoegd en moet in de eerste plaats daarop beoordeeld worden -voor het uitblijven van een Europees beleid zijn eerder zijn partijgenoten De Gucht en Verhofstadt medeverantwoordelijk. Dewael kan echter wel afgerekend worden op zijn woorden en daden inzake de behandeling van asielaanvragen in eigen land. De casus van het Kazachse gezin waarover de laatste dagen zoveel heisa wordt gemaakt, is ontmaskerend. In De Zevende Dag zei Dewael onder meer dat 'illegalen' niet mogen beloond worden omdat zij de wet omzeilen en onderduiken na een bevel om het Belgisch grondgebied te verlaten. Hier zijn twee rare kantjes aan: is het gebruik maken van wettelijk voorgeschreven en toegestane beroepsprocedures een manier om de wet te omzeilen? Kan men spreken van 'onderduiken' wanneer de kinderen zichtbaar en controleerbaar naar school gaan? Daarnaast verklaarde Dewael dat deze ouders proberen 'op de kap van hun kinderen' in ons land te blijven. De liberalen hebben er de laatste tijd de mond vol van dat zij als enige partij het menselijk individu vertrouwen, zij verwijten socialisten en christen-democraten hun 'betutteling', hun regeltjes die zouden bewijzen dat deze partijen geen vertrouwen hebben in de mensen. En nu blijkt dat de humanist Dewael er niet eens aan denkt dat de Kazachse ouders juist omwille van hun kinderen hier zouden willen blijven: getuigt dit oordeel van vertrouwen in de mensen? De meest gehoorde liberale slogan is de laatste maanden: niet de afkomst telt, wel de toekomst. Wat doe je dan met mensen die duidelijk de ambitie hebben om mee te werken aan de toekomst van ons land en daar ook alle moeite voor doen? Wordt dit Kazachse gezin om een andere reden uitgewezen dan om zijn afkomst? In zijn boekje 'eelt op mijn ziel' schrijft Dewael zelf dat integratie een voorwaarde zou moeten worden om de Belgische nationaliteit te verwerven, en wat blijkt: ondanks de getuigenissen van de lokale overheid, van de betrokken scholen en van medeburgers die allemaal verklaren dat deze mensen perfect geïntegreerd zijn, moeten zij volgens de blauwe excellentie toch desnoods manu militari het land worden uitgezet. Erg veel consistentie zit er dus niet in de woorden en de daden van deze minister en zijn partij. Het boek '1984' is vooral vanwege zijn laatste hoofdstuk over 'Newspeak' en 'Doublethink' een profetische tekst en verplichte lectuur om te leren hoe vaak de taal misbruikt wordt om het volk te overtuigen van het ene terwijl men het tegenovergestelde aan het uitvoeren is.
De ene zender kleurt je dag, Canvas opent je wereld, soms toch. De reportage 'De niña a madre' kon ik onmogelijk neutraal bekijken . In de zomer van 1989 was ik met een zogenaamde werkbrigade in Nicaragua. Op het platteland nabij de universiteitsstad León liepen toen ook reeds kindmoedertjes rond, het meest opvallende voorbeeld een meisje van 14 dat vertelde dat haar dochtertje al 5 jaar oud was.
Toch was vooral in de steden het dominante beeld dat van vrolijk naar school gaande jeugd, lachende meisjes in onvoorstelbaar kraaknette uniformen als je bedenkt uit welke krotten zij te voorschijn kwamen. In de stad zag je wel her en der een zwervertje en geregeld werd er in de hoofdstad Managua gebedeld om een overschotje cola.
Maar sedert de regering Alemán vanaf 1994 is het beeld drastisch omgeslagen: lijmsnuivers, kindhoertjes, schoolverzuim.
Dit is het resultaat van jarenlange directe inmenging door de VS: eerst militair-financieel via de Contra's, later propagandistisch en met loze financiële beloften via de UNO van Violeta Chamorra en later de conservatieve partij van de corrupte Alemán.
Tot slot wil ik hieraan toevoegen dat wij in 1989 tal van Amerikaanse burgers hebben ontmoet die actief waren in allerlei coöperaties en lijnrecht ingingen tegen de politiek van de toenmalige regering Reagan. Als de Amerikanen ooit ergens 'vrijheid en democratie' zullen brengen zal het niet gebeuren vanuit Washington, maar vanuit dat deel van de Amerikaanse bevolking voor wie het messianisme van Bush en soortgenoten al lang een walgelijk theaterstuk is.
Het was te voorspellen dat het initiatief van SP.a om de klachten over wanpraktijken bij de Citibank te bundelen, protesten zou uitlokken.
Vanuit de VLD - die alleen aan haar rechtse kant Open is - voelde Bart Tommelein zich geroepen om als Blauwe Ridder de weerloze bank in bescherming te nemen. Als gewezen woordvoerder weet Trommelein wel wat lawaai maken is.
De rechtse pers - in het bijzonder De Standaard - selecteert duidelijk allerlei opiniestukken en lezersbrieven die de SP.a nu eens beschuldigen van heimwee naar het communisme, dan weer van politiek opportunisme.
De cruciale vraag is echter waarom niemand eerder met deze klachten naar buiten is gekomen: als men vindt dat dit niet de taak is van een politieke partij, waarom is deze ontmaskering dan niet gebeurd door organisaties en personen die beroepshalve met handelspraktijken en armoedebestrijding bezig zijn?
In essentie gaat het om de confrontatie van twee ongelijke partijen: een geslepen, specifiek opgeleide verkoper versus een argeloze, weinig opgeleide klant. Iedere Vlaming heeft al kunnen ondervinden hoe agressief de moderne verkoopstechnieken zijn, via call centers, misleidende folders of advertenties etc En het zijn niet alleen de laaggeschoolden die in de val trappen.
Voor elke vorm van machtsmisbruik geldt deze regel: wie ervan weet en erover zwijgt, die maakt zich medeplichtig. Maar nog altijd schiet men liever op de boodschapper dan op de pleger van het misdrijf. Waarmee de sluipschutters en koene ridders van de vrije markt verraden waar hun loyaliteiten liggen.
Vandaag schrijft ene Sofie Staelgraeve, secretaris-generaal van Open VLD, in DS dat spreken over armoede weer hip is. En uiteraard valt zij de partijen aan die daar aandacht aan besteden, zoals de Groenen die het leefloon willen optrekken. Volgens dit zoveelste liberale genie is de oplossing een betere opleiding en een verhoogde tewerkstelling.
Kandeze Sofie aantonen dat de mensen die nu in de armoede zitten, enige kans maken op een job, zelfs na het volgen van een aangepaste opleiding? De droom van haar idool Verhofstadt om 200 000 nieuwe banen te creëren is niet uitgekomen, ondanks het kunstenvliegwerk van de zwaar gesubsidieerde PAW-jobs voor schoonmaaksters etc
Onder het betoog van elke neoliberaal lees je nog altijdhet clichébeeld van de OCMW-klant als profiteur, net zoals de werklozen in de ogen van een donkerblauwen parasieten zijn.
Maar het zijn niet de liberalen die concrete actie hebben ondernomen om het probleem op te lossen: de vorige minister van onderwijs, Marleen Vanderpoorten, was een liberaal en zij heeft weinig ondernomen om de schooluitval te voorkomen, om ervoor te zorgen dat zoveel mogelijk leerlingen met een getuigschrift de school verlieten; evenmin zijn de liberalen voortrekkers als het gaat om de bestrijding van het racisme op de werkvloer.
Neoliberalen geloven in the American Dream: iedereen heeft de kans om rijk te worden en wie het niet haalt heeft dat alleen aan zichzelf te wijten, die is te dom of te lui.
Het slot van de Open VLD secretaris-generaal klinkt dan ook als volgt: de meeste mensen in dit land hebben het goed en zullen in hun leven nooit enige armoede kennen. Daar mogen we trots op zijn. Duidelijker kan het niet gezegd: wie uit de boot valt, telt voor de wijd Open VLD niet mee.
