Avonturen met schooldirecties, leerkrachten, leerlingen, ouders, clb'ers.
01-09-2011
'Basisschool op Maat van Migrant'
"In negen basisscholen met veel kansarmen in Antwerpen, Brussel en Gent komen er vanaf het schooljaar 2012-2013 proefprojecten om de leerlingen beter te begeleiden. Dat kondigt minister Smet aan. Doel van de projecten is de kansarme kinderen beter voorbereid aan de start van het secundair onderwijs te brengen. Uit onderzoek blijkt immers dat het verschil in schoolresultaten tussen migranten en autochtone leerlingen nergens groter is dan in Vlaanderen... Er zal geprobeerd worden om de les meer te doen vertrekken vanuit de leefwereld van de leerlingen... Voor de proefprojecten is een miljoen euro uitgetrokken."
Hoe is het weer zover kunnen komen? Nu is het veel te laat! In de jaren 80 en 90 hadden we allemaal sámen moeten protesteren tegen de migrantenprojecten die als paddenstoelen uit de grond schoten. Ik begrijp al die heisa niet rond het nieuwe project van minister Smet niet. Het is achterhaald.Vroeger, toen ik mijn beklag maakte over de lopende geldverslindende projecten, de 'Parels voor de Zwijnen', werd ik uitgemaakt voor racist, kwam iedereen uit de lucht gevallen, wist niemand waarover ik het had, helemaal alleen stond ik, niémand om achter mij te staan... En nú pas is er massaal protest. Véél te laat!...
En dan die zever over 'vertrekken vanuit de leefwereld van de migrant', de 'leefwereld', de eigen taal, cultuur en gebruiken van de migrant, heeft ALTIJD centraal gestaan, bij eenderwelk project, dat is niks nieuws. Leerstof die aansluit bij de leefwereld van de migrant? Eigen taal en cultuur promoten? Niet bevorderlijk voor integratie en zeker niet voor goede leerprestaties. In het secundair onderwijs zullen er bijgevolg nóg meer allochtonen verloren gaan lopen...
"Het verschil in schoolresultaten tussen migranten en autochtone leerlingen" is nergens groter dan in Vlaanderen"... (?!)... Er is ALTIJD en OVERAL verschil geweest tussen allochtonen en autochtonen. Migranten zijn gewoon de onderlaag van de algehele schoolbevolking (en de schrik van kwaliteitsonderwijs). In álle scholen, niet alleen in Vlaanderen. In niet één school overtroefde de allochtoon zijn autochtone klasgenootjes. Dat is niets om verwonderd over te zijn. Dat is al decennia zo aan de gang, maar blijkbaar valt het nu pas op...
01-09-2011 om 05:23
geschreven door lieve vandenhoudt
Badend in het zweet wakker geworden vanmorgen. Met een onbeschrijflijke dorst. Geen natte droom, maar een helse nachtmerrie, een frustrerende belevenis, het was afzien en lijden, uitsloven en zwoegen...
Ik zal eens vertellen wat me vorige nacht in dromenland overkwam.
Het gebeurde tijdens een bijeenkomst van enkele collega-bloggers. Hun vrouwen waren er ook bij. Terwijl de mannen zich terugtrokken op een gezellig terrasje achter een schuimende pint, sleurden de dames me mee van de ene cremerie naar het andere ijssalon, van de ene kledingzaak naar de andere schoenwinkel. Alle boetieks hebben we afgeschuimd. Het was aldoor etalages kijken, koffie slurpen, ijsjes eten die mijn oren uitkwamen, pannenkoeken die op mijn maag bleven liggen... Een kwelling!... Kon ik mijn lippen maar even zetten aan het schuim van een heerlijk biertje. In mijn droom droomde ik van een café met 500 soorten bier waar de hele toog van mij alleen was... Maar de hardvochtige dames kenden geen genade. Ze hadden ook nog nooit gehoord van: "Gij zult de dorstigen laven". Geen greintje begrip brachten ze voor me op. Onvermoeibaar stapten ze voort, terwijl ik stierf van de dorst, hunkerend en smachtend naar een frisse pint. Als we dan het terrasje passeerden waar de mannen zaten, trokken de dames nog harder aan mijn mouw, om me zeker niet uit het oog te verliezen wanneer ik een zwenking naar het terras wilde maken.
Gelukkig zijn dromen bedrog.
30-08-2011 om 11:48
geschreven door lieve vandenhoudt
Eigenaardig... Nooit eerder luidde de alarmklok zo fel als nu over het slinkende onderwijsniveau. Terwijl die trend zich al meer dan 20 jaar geleden in gang zette. En nu is die natuurlijk niet meer te stuiten. Het was allemaal voorspelbaar. Er waren geen enquêtes voor nodig, er hoefden geen 5000 leraren ondervraagd te worden, in de loop der jaren hebben we het allemaal zien en voelen aankomen, maar vroeger moésten we erover zwijgen...
Lieve zal nu zelf maar beginnen met de schuldigen aan te wijzen, de aanstokers van het wegglijdend lesniveau. Want nergens anders is dat uitdrukkelijk te lezen. De allochtonen, de allerzwakste groep van de schoolbevolking, zijn medeschuldig aan de aantasting van de onderwijskwaliteit! Toen de eerste systematische migrantenprojecten zich in de multiculturele scholen aankondigden, kreeg het traditionele onderwijs een flinke deuk, weg met kwaliteit, weg met niveau, weg met prestige. Dat gebeurde niet zo ineens als het hier geschreven staat, maar sluipend en haast onmerkbaar. Daar ging een hele tijd overheen. De gevaarlijke daling van het lespeil had als gevolg dat het intelligentieniveau van de leerlingen ook een duik naar beneden nam. Ik heb het ooit eens gehad over "Onze kinderen worden dommer". Dat bleek uit de scores van het jaarlijkse intelligentieonderzoek, scores die jaar na jaar afbrokkelden. Cijfers liegen niet...
Het streven naar multicultureel onderwijs, inclusief de bijzondere aandacht voor De Allochtoon, bracht de Vlaamse leerlingen in gevaar. Daar waar allochtonen zich nestelden, zag je het lespeil zichtbaar verslappen. Dat was een bedreiging voor onze eigen leerlingen die geen volwaardig onderwijs meer kregen omdat leerkrachten hun lesniveau aanpasten aan de zwakke allochtone groep. Een gevaarlijke nivellering!...
Behalve de allochtonen waren er ook nog andere incidentele zwakkelingen die verantwoordelijk waren voor de uitholling van het onderwijs. De buitenbeentjes en de zorgenkinderen!... Er zijn ontelbare stunts bedacht en verzonnen om zwakbegaafden, leergestoorden, en andere achterblijvers te hulp te snellen. Inhaallessen, remedial teaching, individuele behandelingsplannen, bijlessen, vakantietaken... álles in het teken van de zwakke leerling! Taakleraren, schoolbegeleiders en allerhande hulpverleners focusten dan tegelijk en massaal op de onderlaag van de schoolbevolking... Ten koste van de intelligente bovenlaag, de goede presteerders...
En wat werd er gedaan voor deze elite? Voor hoogbegaafden en uitblinkers? Voor bollebozen, supergetalenteerden en genieën? Voor slimmeriken en sluwigaards?... Niéts! Die moesten hun eigen weg vinden, aan hun lot overgelaten, en zelf zorgen voor de ontwikkeling van hun talenten, zelf zorgen dat hun begaafdheid aan haar trekken kwam en dat die niet verloren ging of weggezogen werd in de marginale massa van de zwakkelingen...
De verwaarlozing van de goede leerlingen stoorde me geweldig. Alsof er geen uitstekende leerlingen mochten zijn. Alsof alle leerlingen zich als gelijken moesten opstellen op hetzelfde matige niveau. Er werd vroeger veel gezeverd over 'hulpbehoevende doelgroepen' en 'begeleiding van zwakke leerlingen', en nog zo van die rare kreten, maar uiteindelijk kwam alles neer op een nivellering van het peil van alle leerlingen, en liefst naar onderen toe. Iedereen gelijk en allemaal even zwak... Makke schapen in een kudde zijn dom en volgzaam, en dat maakt de herder machtig...
29-08-2011 om 05:38
geschreven door lieve vandenhoudt
Over Chokri Mahassine, ofwel : Discriminatie in de Leraarskamer.
Chokri Mahasinne, organisator van pruttelpot, heeft vroeger een poos lesgegeven aan de middenschool in Zonhoven. Hij gaf er aardrijkskunde aan de jongste middelbare scholiertjes. Ik kende hem als een enthousiaste leraar en een toffe collega voor zijn medeleraars. In de leraarskamer stelde hij zich bescheiden op en wist over alles mee te praten. Maar Chokri koesterde politieke ambities want daarmee viel meer te bereiken en te verdienen dan met een job in het onderwijs...
Nu genoeg tromgeroffel en trompetgeschal... Op zekere dag hing er in de leraarskamer een lovend krantenartikel op het mededelingenbord. Over Chokri Mahassine. Een flatterende foto stond centraal met daarrond allemaal lovende woorden. De man werd tot in alle uithoeken van de hemel geprezen...
Het krantenknipseltje in de leraarskamer stoorde me. Ik vroeg me af: "En de leraren Peeters en Janssens?"... Die hebben nooit eens aan de muur mogen prijken met een mooie foto en prijzende commentaren! Hun hele carrière hebben Peeters en Janssens zich tenvolle ingezet voor de school, voor de leerlingen, voor alle collega's. Maar géén foto, géén lofgezwaai, niéts hing er ooit tegen de muur over Peeters en Janssens...
Hier moet iets gaan gebeuren bedacht Lieve. Toen de kust en het strand veilig waren, en de leraarskamer leeg was, sloop Lieve met opstaande kraag, schichtig om zich heen kijkend, zoals in een detectivefilm, naar de leraarskamer. En met één stevige ruk was het krantenknipseltje verdwenen. Weg!... Ik geniet nu nog altijd van de genoegdoening van dat moment, geslaagde wraakacties blijven een leven lang bij...
27-08-2011 om 05:00
geschreven door lieve vandenhoudt
Atheneum, januari 1992. Yusuf, Ersoy, Mehmet, Turgay en Osman, dat waren de exotische namen van vijf Turkse leerlingen van het vierde beroepsjaar. Ze vormden een hecht groepje en hadden onderling een sterke band. Als individu stelden de vijf pubers niets voor, liepen ze verloren en stonden ze nergens. Eén voor één losers! Maar als groep straalden ze kracht uit, zochten elkaar altijd op, en hun devies was dan ook: 'Samen Sterk'.
Op een dag mispeuterden ze serieus iets in het werkhuis. Dat deden ze uiteraard in groepsverband, want als enkeling waren ze tot niets in staat, ik heb het al gezegd.
Toen kwamen de leerkrachten bijeen om te vergaderen over de sanctie voor het weerbarstige vijftal. -Agendapunt: 'Na herhaalde waarschuwingen willen Yusuf, Ersoy, Mehmet, Turgay en Osman zich niet schikken naar de voorschriften in het werkhuis. Beraadslaging over sancties'. -Conclusie van de vergadering: 'Yusuf, Ersoy, Mehmet, Turgay en Osman krijgen strafstudie. Onder toezicht blijven ze in de studiezaal en mogen die dag niet mee met de klassikale daguitstap naar het Autosalon in Brussel'... Dus geen Autosalon voor de vijf wringers...
Op de bewuste dag van hun strafstudie, verscheen het vijftal echter niet op school. Ze waren onvindbaar. Het mysterie was al gauw opgelost toen ze tóch op het Autosalon verschenen, waar ze stoer en theatraal over hun stunt vertelden. Wat bleek nu? Ze waren het slachtoffer gaan uithangen bij de lokale migrantendienst waar de sociaalvoelende migrantenwerksters medelijden kregen met de gestrafte Turkjes. Ze moedigden hen aan om tóch naar Brussel te reizen door hen elk wat geld toe te stoppen (opgelet belastingbetaler!). En toen mochten ze het Autosalon binnen tegen 50 frank per persoon, terwijl hun Vlaamse klasgenoten 125 frank moesten betalen... De school werd in zijn beslissingen schaamteloos gedwarsboomd door de migrantendienst!...
Alsof het verhaal van de vijf nog niet fraai genoeg was, voegden ze er ook nog aan toe dat ze met eigen vervoer op het Autosalon geraakten... Hola, wacht even, 'eigen vervoer'?!... En wat doen we dan met 'kansarmoede'?!...
25-08-2011 om 15:01
geschreven door lieve vandenhoudt
Ik heb vandaag mijn hart al opengesteld voor een poesje van de buren. Ik heb het eten gegeven, aaitjes gegeven, ik heb het geknuffeld en gestreeld. De emoties waren wederzijds. Poesjes zijn gauw tevreden en komen met die uitingen van genegenheid wel een hele dag toe. Soms gebeurt het toch dat het poesje 's namiddags nog een aaitje wilt komen stelen. En dan voel ik me schuldig als het me niet vindt...
Vanochtend kwam 'poeske', zo noem ik haar, door de regen naar me toe getrippeld. Ik veeg dan eerst haar pelsje droog, terwijl ze uitnodigend haar kopje omhoog houdt en op haar achterste pootjes gaat staan. Klaar om gestreeld en geknuffeld te worden. Ondertussen bedenk ik wat ze vandaag zou lusten. Garnalen, zalm, witvis of tonijn? Alle vier tegelijk dan maar, en alle vier in een sausje. Ik haal mijn poezenservies tevoorschijn en spreid de malse brokjes uit over vier bordjes. Terwijl ik haar bordjes klaarmaak, schuifelt ze ongeduldig langs mijn benen en vraagt zich af waarom het niet wat vlugger kan. Ze geeft ook likjes met haar tong op mijn handen, als teken van dankbaarheid. Daarna gaat ze wachten onder het afdakje waar ze beschut tegen de regen kan genieten van haar koud buffet. Als ze klaar is, kauwt en lekt ze nog wat na, en verdwijnt dan onmiddellijk. Wandelt verwaand weg met haar snoet in de lucht. Geen mens doet haar dat na. Ze gunt me geen blik meer. Het is uit met de liefde. Zou de liefde van een kat ook door de maag gaan?...
23-08-2011 om 17:28
geschreven door lieve vandenhoudt
Nederland, juli 2008. SP-kamerlid Sadet Karabulut zegt dat gemengde scholen, waar zwarte en witte kinderen samen naar school gaan, het integratieprobleem vanzelf oplossen. Ook aan de taalachterstand bij Marokkaantjes en Turkjes moet klassikaal gewerkt worden, sámen met de witte leerlingen, anders werk je 'segregatie' in de hand. (Lieve vraagt zich af waarom segregatie niet mag, als het onderscheid tussen eigen leerlingen en allochtone leerlingen tóch een feit is?!...)
België, februari 2011.
Drie jaren later horen we hier in ons land dezelfde onzin : "Beleid streeft naar gemengde scholen, naar sociale mix".
Mijn mening is dat witte scholen niet wit genoeg kunnen zijn, en dat zwarte scholen niet zwart genoeg kunnen zijn. Wég met gemengd onderwijs!... Apart onderwijs is het enige antwoord op: hoe kunnen we onze Vlaamse leerlingen behoeden voor de neerwaartse spiraal naar onder, naar de afgrond waarnaar ze gezogen en meegesleurd worden door hun taalarme zwarte klasgenootjes?
Het streven naar multicultureel onderwijs brengt onze eigen kinderen in gevaar. In de scholen waar allochtonen zich nestelden zag ik het onderwijspeil dalen. Dat was een bedreiging voor onze Vlaamse leerlingen die geen volwaardig onderwijs meer kregen omdat leerkrachten hun lesniveau aanpasten aan de zwakke allochtone groep. Een gevaarlijke nivellering!...
Het streven naar gemengd onderwijs beoogt enkel het profijt van allochtone leerlingen. Om hen in een gemengde klas zich te laten optrekken aan de sterkere Vlaamse leerlingen. Om hen uit hun minderwaardige positie te redden. Maar een allochtoon blijft een allochtoon, die kán zich niet optrekken aan zijn Vlaamse evennaaste, een allochtoon néémt niets aan van zijn witte klasgenootjes, hij blijft trappelen op zijn eigen lage treetje van de ladder en zuigt zo zijn witte vriendjes mee naar onder. Dát is gemengd onderwijs!... Bovendien kunnen allochtonen ons niéts bijbrengen, ze hebben niéts waarvan we wijzer worden, ze hebben niéts om ons te verrijken, en zeker de moslims niet...
Het nieuwe streven naar sociale mix en gemengde toestanden betekent zonder meer een aanval op de kwaliteit van ons traditionele Vlaamse onderwijs, dat in het verleden al flink toegetakeld werd. Onszelf verraden en verloochenen, en het beste van onszelf prijsgeven, daarmee zijn we goed bezig!... Onze eigenheden te grabbel gooien aan onderpresteerders, wanpresteerders en andere knoei- en smospotten... De ondergang van onszelf en van onze eigenheden!...
22-08-2011 om 01:35
geschreven door lieve vandenhoudt
Lyceum, schooljaar 1995-1996. Over directrice Prutsmans heb ik allang niet meer verteld. Het mens dwarsboomde mijn werkzaamheden in school, en als een afgunstige spin deed ze er alles aan om mij in een kwaad daglicht te stellen bij anderen. Ze had iets tegen Vlaamsblokkers, daar knelde het schoentje...
Daarom haal ik haar nu uit de ondergrondse gewelven van mijn geheugen om haar een flinke bolwassing in de pan te geven, om er gehakt van te maken, om haar tot moes te kloppen. De vieze brij in de pan laat ik dan sudderen tot ze zieltogend gaat liggen smeken om vergiffenis... Daar gaan we dan...
Prutsmans had als kind eens veel te lang in de botsautokes gezeten, en op de paardjesmolen had ze zich ook al een paar toeren misgrabbeld. Daarom draaiden haar hersenen zich in warrige kronkels en die konden dan niet meer uit de knoop geraken. Haar bovenkamer lekte omdat er niet alles op een rijtje zat. En verslenste spinnenwebben huisden ook nog in haar koppeke. Zij was geen vrouw van vlees en bloed, maar een giftige adder, een valse en agressieve gifslang!
Haar boosaardigheid leek op die van een toverkol, zoals die van de 'Tuf-Tuf-Club' van Willy Vandersteen. Vandersteen noemde de heks 'Kovertol' en die had een vliegbezem en zwarte vogel als metgezel, een raaf, een afschuwelijke zwarte vogel... Heks, raaf en bezem... Prutsmans kwam ook alle dagen naar school op hare bezem die ze 's ochtends netjes parkeerde tussen de auto's van haar personeel... Met gebochelde rug begaf ze zich schichtig naar haar kantoor, waar ze haar wrattig gezicht en kromme neus wat bijpoederde, alsof dat zou helpen... Het schijnt dat slechte karakters er allemaal zo vreselijk uitzien...
Prutsmans rolde van de ene stommiteit in de andere blunder. Blunderen en flateren, dat deed ze met haar volle verstand en uit eigen vrije wil. Een prachtige illustratie van haar stunten was het bordje'School zonder Racisme' dat ze op de speelplaats wilde ophangen op een opzichtige plaats. Ze pakte daartoe een laddertje dat gelukkig wat wiebelde en toen donderde ze naar beneden met veel rokkengezwaai en bliksemstralen. Een prachtig vuurwerk!...
Sociale en etnische minderheden, marginalen, hopeloze en andere gootgevallen... dat waren haar geliefkoosde prooien om te viseren, analyseren en uitspitten, bijgestaan door haar handboek vol met toverspreuken. Daarmee was ze fulltime bezig en verwaarloosde haar eigenlijke opdracht : de leiding over een waardig lyceum...
20-08-2011 om 04:35
geschreven door lieve vandenhoudt
Vandaag geen gezeur over 'vroeger', of over tegenvallers op school, ook niet over gevaarlijke islamlessen, en ook geen onthullingen over invasies van indringers en ander ongedierte, of over de sektegekken die in het racismecentrum huizen... Vandaag gaan we dus zwijgen over het verleden. Dan kunnen de belevenissen van vroeger ondergronds wat rommelen en pruttelen, om morgen in alle hevigheid tot uitbarsting te komen...
Mijn allerlaatste dag moet er eentje zijn van onbezonnen losbandigheid en tomeloze drift. Ik wil terug naar het landelijke Vlaanderen van 1900, en naakt gaan zwemmen in het heldere beekje waar de Witte van Zichem met zijn vriendjes ging zwemmen, en dan zalig in het gras gaan liggen waar warme zonnestralen mijn lichaam opdrogen. Ik wil met Richard Gere gaan wandelen door weidse velden en onder een grote lindeboom de liefde met hem bedrijven. En dan gaan we samen terug naar het beekje om wat af te koelen. Op het malse gras spreiden we een dekentje, en genieten we van Champagne en Aardbeien. Als dat met Julia Roberts kan, dan moet dat met mij zéker lukken... De combinatie van champagne en aardbeien geeft aan onze lichaamssappen een magische kracht, en we beginnen opnieuw te minnekozen. Eerst wat speelse aanrakingen, en dan... een dodelijke extase!... Daarna is alles afgelopen, geen heden meer, geen toekomst meer. Alleen 'vroeger' blijft over...
Deze laatste wilsbeschikking heb ik met mijn notaris besproken. Zou deze man er in slagen om alles zo'n beetje te kunnen regelen voor mij?...
18-08-2011 om 17:07
geschreven door lieve vandenhoudt
Toen Lieve nog jong en dom en blond was, had ze eens een vriendje, een eendagsvliegje, waaraan ze nu nog met plezier terugdenkt. Samen beleefden we grappige momenten, maar het waren eenmalige belevenissen die niet voor herhaling vatbaar waren, die gewoon niet kónden herhaald worden, ze waren exclusief voor dat moment...
Plattelandsschooltje, einde jaren tachtig. Gilbert was onderwijzer in het tweede leerjaar, hij droeg een knots van een trouwring, maar dat belette hem niet om heel even samen met mij op een scheve schaats te rijden, en nog wel in een schuinse richting. Er zaten toch bladzijden genoeg in zijn trouwboekje... Ik heb het al verteld: van mannen met trouwboekjes moet ik afblijven, maar gelukkig is het vlees sterker dan de wil...
...Einde juni, het gelukzalige vooruitzicht van een eindeloze vakantie! Het zonnetje stond verblindend hoog aan de hemel te schitteren en de thermometer wees 30°. Een euforisch gevoel van vrijheid en losbandigheid bekroop ons. Gilbert beweerde dat hij de héérlijkste spaghetti van de héle wereld kon maken. Dit verleidingstrucje had ik nog nooit gehoord. Wat zijn mannen toch vindingrijk. Maar Gilbert hield woord, hij zorgde voor de spaghetti, het fijnste gehakt, uien, sausjes, exotische slaatjes, en roomboter met stokbroden... Het broeierige weer bracht ons in een zorgeloze wildebrasbui, en we besloten tot een ruilhandeltje: Gilbert maakt spaghetti en Lieve zorgt voor de drank. Als aperitief dronken we onder de parasol een stevige Leffe Radieuse, een biertje dat Gilbert nog niet kende, maar hij was wél nieuwsgierig. De aardedonkere kleur van het bier in de glazen kreeg een bijzondere schittering door de zonnestralen die over de tafel schenen. Even de parasol bijstellen...
Gilbert was zo dol op de Leffe Radieuse dat hij er wel meer van lustte. En daarna nog eentje, en nog eentje... Leffe Radieuse, een 'lange en warme afdronk', ja dat zal wel... Net toen het tijd werd voor de spaghetti, was Gilbert in slaap gevallen. Daar lag hij dan zalig te slapen in het zonnetje, van wie of waarover zou hij dromen?...
De aanblik in de keuken werkte ontnuchterend, dus maar vlug die keukendeur weer dicht. Lange tijd na zonsondergang, het was nog benauwend warm, was Gilbert nog altijd in dromenland. Hij lag daar totaal ontspannen met een zalige glimlach om de mond...
Nooit meer Leffe Radieuse in huis halen, de mannelijke libido verdwijnt zienderogen!...
16-08-2011 om 09:49
geschreven door lieve vandenhoudt
Rik Ringers, detective en journalist in het gelijknamige stripverhaal, is de schuilnaam van een warhoofd die me onlangs een mail stuurde waarmee ik aanvankelijk geen raad wist. Maar algauw besloot ik het mailincident gewoon te negeren. Te klasseren als waardeloze prul, als tijdverdrijf van een gefrustreerde lezer die een zwak moment beleefde...
Rik Ringers was van mening dat bloggers niets mogen verbergen, dat ze hun ziel en hun hele innerlijke wezen moeten blootgeven, dat ze geen geheimen mogen hebben, dat ze hun hele psyche moeten delen met alle lezers. Hij vond ook iets niet kloppen aan mijn blog, maar vertelde niet wat hem dwarszat. Dat zou hij gaan onderzoeken. Oei! Moet ik nu schrik krijgen? Of al mijn zonden voortaan gaan opbiechten op mijn blog? Of meer over erotische avontuurtjes gaan vertellen? Of minder fantaseren en dromen?... Het was niet duidelijk wat Rik Ringers van me verlangde. Hij zou het gaan onderzoeken, zei hij. Wat onderzoeken? Hoe onderzoeken? Waarmee onderzoeken? Met vergrootglas of kristallen bol? Welke bronnen zou hij aanspreken?... De geheimen die een detective ontrafelt kunnen soms verrassend uit de bus komen. Wie weet wat hij allemaal over mij gaat ontdekken? Ben benieuwd. Ik wens hem veel succes...
14-08-2011 om 15:27
geschreven door lieve vandenhoudt
Bij de schrikbeelden van het Londense straatterreur, bedacht ik bij mezelf : zouden die vreemden nu eindelijk het signaal gekregen hebben om georganiseerd chaos te creëren? Om massaal paniek te zaaien en de boel op stelten te zetten? Zijn ze nu talrijk genoeg om die scenario's overal in Europa neer te zetten? Het lijkt erop dat ze de komst afwachten van nog meer kompanen die van overal buiten Europa de weg naar hier nog moeten vinden. Hun actieterrein ligt nu in de grote steden, en als die leeggeplunderd zijn komt het platteland en de dorpen aan de beurt waar nog wat te rapen valt.
Het irriteerde me enorm hoe laks en voorzichtig men de opstandige criminelen wilde aanpakken.Waar bleven de drastisch en doortastende maatregelen tegen het escalerende geweld? Rubberen kogels? Oei, ze zouden bezeerd worden, ze mogen geen pijn hebben! Waterkanon? Oei, is dat niet wat vergezocht? Ze zouden nat kunnen worden! Het leger inschakelen? Oei, ze zouden vertrappeld kunnen worden! Of gekwetst, of doodgeschoten worden! Verwijdering van gezichtsbedekking? Oei, en hun privacy dan?
Het deed me allemaal denken aan vroeger in de scholen waar het wangedrag van migrantenleerlingen geminimaliseerd werd, door de vingers gezien, en als kattenkwaad bestempeld werd. Kleine misstapjes van kleine migrantjes die nog volop bezig zijn met zich aan te passen, daar moeten leerkrachten en begeleiders geduldig en voorzichtig mee omspringen, dácht men toen. De potentiële crimineeltjes werden tijdens oeverloze besprekingen één voor één behandeld en bekeken welke begeleiding het beste bij hen paste. Palaveren en overleggen, afwachten en treuzelen, maar geen concrete acties. Behalve gesprekken met de ouders over de problemen van hun kind. Alsof die daar op zaten te wachten... Hulpverlening en begeleiding, daar draaide alles rond! Niét rond straffen of terechtwijzingen. En wij ons maar afvragen hoe ze aan dat gevoel van straffeloosheid komen...
Kleine boefjes werden dus mondig en vrij opgevoed. Dan is het ook logisch dat ze geen respect kunnen opbrengen voor onze normen en waarden, voor gezag en structuur. Wat moet er van hen worden als ze volwassen zijn? Deze bedenking mocht ik niet luidop uitspreken... Lieve, de racist en de dwarsligger...
De Onderwijswereld is medeplichtig en medeschuldig aan de huidige chaos en etnische escalatie! En dan zwijg ik nog over de verschrikkingen die ons te wachten staan..
12-08-2011 om 18:38
geschreven door lieve vandenhoudt
In de diepste spelonken van mijn geheugen ben ik op zoek gegaan naar kwelduivels uit het verleden. Om ze door het slijk te halen. Door de smurrie en andere viezigheden die nooit meer van hun lijf weg te vegen zijn.
CLB-baas Horbert was zo'n kwelduivel. Nu ga ik over tot gewaagde onthullingen over zijn verachtelijk karakter, zijn verwerpelijke aanbidding van allochtonen, en zijn gruwelijke minachting van eigen mensen.
Horbert kende als CLB-baas zijn glorietijd begin jaren tachtig. Hij was toen het liefje van juffrouw Vivi én het vriendje van directeur Mosselmans. Hij verzamelde fortuinen door zijn medewerking aan migrantenprojecten in de scholen. Was dat allemaal even boffen. Zoet gezweem, fluitende engeltjes en welriekende roosjes...
Vivi vond het niet erg dat Horberts trouwboekje thuis geduldig wachtte met de patatjes, terwijl zij uitgebreid prutste en friemelde aan Horbertje. Vivi besefte niet waarmee ze bezig was met haar plakplollekes, want Horbert begon toen al aan een indrukwekkend strafregister dat nog niet goed uitgebouwd was, daarvoor moest er nog vanalles misgaan in zijn leven.
In een euforische bui vertelde Horbert op een dag een zonderling verhaal over zijn louche vriend Robertini die zijn dure auto opzettelijk liet stelen om verzekeringsgeld los te peuteren. Horbert vond het grappig. Voor hem was iemand die de verzekering kon oplichten een held. Hij zette 'fraude' op een voetstuk. Hij was het ook die IQ-cijfers vervalste om de mutualiteiten op te lichten... Maar als hij zoveel details kende over het fraudeverhaal van Robertini, was hij er dan zelf ook niet bij betrokken?...
Op een koude donkere avond in een donker straatje stond een gloednieuwe Mercedes te fonkelen. Oogverblindend. Plotseling kwam er een gedaante tevoorschijn, en het silhouet leek erg op Horbert, maar dat kon haast niet want zo'n verschrikkelijke dingen zou Horbert nooit doen. Dáchten we. Totdat er nieuwtjes binnendruppelden, van alle kanten, het ene al dramatischer dan het andere. Dronkenschap achter het stuur, mishandelingen, ongecontroleerde woede-uitbarstingen... Zou hij het dan tóch op een akkoordje gegooid hebben met Robertini?... Insiders kenden alle geheimpjes over Horberts turbulente leven, maar er werd véél en hard gezwegen. In de doofpot ermee. Hoe speelde hij het toch altijd klaar om die doofpot oneindig te kunnen vullen?...
Het kon natuurlijk niet blijven duren. Een Bewijs van Goed Gedrag en Zeden, daar kon Horbert naar fluiten. Dus ook geen Burgerlijk Ereteken na zovele jaren dienst... Hoe kon hij zich dan handhaven in een verantwoordelijke positie van CLB-directeur? Hoe kan zoiets?... Onopgelost raadsel! Kan iemand mij helpen?...
11-08-2011 om 19:10
geschreven door lieve vandenhoudt
Moet ik nu weer eens helemaal opnieuw beginnen uit te leggen wat een 'FOBIE' betekent?!... Even wachten tot ik verteld heb wat voor onzin er in de krant stond.
De titel van het belachelijke krantenartikeltje was: "860 klachten wegens racisme, xenofobie en homofobie"... Dan mogen we nog blij zijn dat er geen islamofobie bij kwam kijken... "Vorig jaar werden bij de parketten in ons land 860 klachten ingediend wegens racisme, xenofobie en homofobie. De meeste klachten kwamen uit Brussel, Luik en Antwerpen.", blabla... Cijfers werden gegeven op vraag van Bert Anciaux door minister De Clerck.
Journalisten en andere sprookjesvertellers op tv misbruiken het woord 'fobie' zoals het hen goed uitkomt. Om ons een schuldgevoel aan te wrijven, om ons in een onderdanige positie te wringen jegens andersgeaarden, andersgetinten, anderssprekenden, andersgekleurden, andersdenkenden, kortom alles wat 'anders' is, is goed, en wij deugen niet. Daarop komt het neer...
Onze woordenschat, onze taal, ons taalgebruik, wordt geweld aangedaan door het misbruik van woorden, zodat die idioot gaan klinken. Neem nu het woord 'fobie' dat gelinkt wordt aan 'vreemdelingen', het is verkracht en uit de psychiatrische sfeer gehaald. Oorspronkelijk is een fobie is een onredelijke angst, onberedeneerd en obsederend.
Wel, mijn houding tegenover etnische rariteiten en ander vreemd gespuis kan ik heel goed beredeneren, en er is beslist geen angst mee gemoeid. Ik heb geen schrik van asielzoekers, moslims of andere vreemdelingen, ik moet ze gewoon niet. Met mijn volle verstand ben ik me ervan bewust dat ik géén onredelijke angst heb, maar wél gevoelens van afkeer, van minachting en geringschatting voor allochtoniciteit, voor de pathologische islam, voor geforceerde multiculturaliteit, voor de prioritaire behandeling van allochtonen in onze maatschappij... Mijn hele aversie heeft niéts met onredelijkheid te maken, en dus ook niet met een fobie in al zijn onredelijkheid!...
10-08-2011 om 12:49
geschreven door lieve vandenhoudt
We hebben nog maar nét de beschamende cijfers verwerkt van de studie van het CGKR twee jaar geleden, of er komt alweer een nieuwe studie aanzetten, maar dan op internationaal niveau, die in 23 landen peilt naar de gevoelens die de mensen koesteren jegens migranten. Per land werden gemiddeld 765 personen ondervraagd, statistisch gezien veel te weinig om tot betrouwbare resultaten te komen, maar dat belet de Ipsos-onderzoekers niet om de conclusie te poneren: "Belgen minst tolerant voor migranten"...
Oei! Moeten we ons nu diep schamen en ons schuldig voelen?!... Dat was óók de bedoeling van Jozef De Witte toen die zijn studie voorstelde naar aanleiding van de Internationale Dag tegen het Racisme op 21 maart 2009.
Het recente tolerantie-onderzoek wijst uit dat 94% van de Belgen vindt dat er in ons land teveel migranten bijgekomen zijn. En dan vraag ik me af: "Hebben die andere 6% dan in coma gelegen?"...
Mij hebben ze niéts gevraagd, die Ipsos-onderzoekers. Overgeslagen en vergeten, hebben ze me. Aan de kant gezet en genegeerd. Daarom wil ik nu graag mijn ongezouten mening over migranten hier op mijn blogje zetten. Ik wil de lezers laten kennismaken met mijn gedacht over de migranteninvasie. Het zal wel te laat zijn om mij te verrekenen in de percentages van de uitslagen. Maar ondertussen heb ik me toch even kunnen laten gaan...
-Er zijn hier veel te veel migranten. Meer dan we kunnen verdragen. We zullen ons uit de naad moeten werken om die allemaal te kunnen onderhouden. -Migranten zijn een zware belasting voor de sociale voorzieningen, ze tasten ons zorgvuldig opgebouwde maatschappelijk systeem aan. Je kunt net zo lang ergens aan blijven knagen tot er niets meer van overblijft. -Migratie is slecht voor ons land. Enkel de migranten en de rijken worden er beter van. -De aanwezigheid van verschillende culturen betekent een afbrokkeling van onze samenleving. Verarming en verloedering. Decadentie en verval. -Er bestaan evolutieverschillen tussen de rassen die niet ontkend kunnen worden, waar niet naast gekeken kan worden. Die verschillen zijn er gewoon. Ook in de dierenwereld zijn er superieure en inferieure rassen. -Ik moet niet weten van migranten, moslims, etnische minderheden, allochtonen, vreemdelingen... hoe meer namen ze uitvinden hoe toleranter we moeten zijn zeker? Ik heb mijn handen vol aan mezelf en aan mijn gelijke evennaasten. -Met de komst van migranten nam de criminaliteit toe. Er is een onomstotelijk verband tussen criminaliteit en etnische afkomst. Dat is geen cliché, maar een harde waarheid die nog altijd niet luid uitgesproken mag worden.
06-08-2011 om 00:00
geschreven door lieve vandenhoudt
De actualiteit op de voet volgen is nooit mijn sterkste punt geweest, ik blijf liever 'kleven' aan vroeger. Daarom met een paar dagen vertraging, volgt nu mijn commentaar op het artikel van dr. Goethals: "Kinderlawaai is niet zo onschuldig"...
Oef! Eindelijk eens iemand die het opneemt voor de slachtoffers van het hysterisch spelgedrag van kinderen. Onbeheerst gillen heeft trouwens niéts te maken met normaal spelgedrag, het is een asociale vorm van terroriseren van de omgeving. Leerkrachten en ouders die oververhitte jengelende kinderen hun vrije gang laten gaan en alles tolereren zijn zélf super-asociaal en tonen hun pedagogische onmacht en gemakzucht. Het is immers véél moeilijker om aan tucht, discipline en zelfbeheersing te werken dan de terreur van een groep kinderen in de kiem te smoren. Hyperkineetjes die geen blijf weten met hun energie, moeten dringend aangepakt en begeleid worden. Als die ettertjes en griezeltjes niet afgeremd worden, zijn ze voor zichzelf en voor hun omgeving voorgoed verloren. En kunnen ze zich nooit ontplooien tot een sterke stabiele persoonlijkheid...
Voorstanders van schel gekrijs en hyperkinetisch gedrag zeggen dat die kinderen 'spelen'?!... Die dat durven beweren zijn ook ouders die de opvoeding van hun kinderen uit handen geven, die het goed vinden dat hun spruiten elders de rust gaan verstoren, bij een onthaalmoeder, in een crèche, of bij oma en opa...
Lawaai en herrie schaden de gezondheid. Trommelvliezen gaan daveren en staan op springen, de hartslag maakt bokkensprongen, en de bloeddruk stijgt naar ongekende hoogtes. Oorverdovend gekrijs staat ver weg van normaal kinderlijk gedrag en wijst eerder op een of andere psychose!...
Uit de oude blogdoos: Gillen en Krijsen zonder Rust en Bezinning.
Chaotische schoolgebouwen lijken op een doolhof. Er is een gangetje hier, een klasje daar, een speelplaatsje ginder achter, een bijgebouwtje nog een beetje verder, overal deuren, paadjes naar buiten, paadjes naar binnen, in- en uitgangen naar overal... Alles dooreen zonder structuur!
Er zijn ook leerkrachten die chaos creëren met onduidelijke opdrachten, verwarrende gedragsregels en inconsequente sancties. Zij geven dus les zonder structuur!
Waar ik nu naartoe wil met die structuurloze chaos? Wel, naar de leerling die het tegenwoordig heel gewoon vindt om in de klas te roepen en te tieren, en op de speelplaats onbeheerst te gillen. Lawaai en chaos maken het kind rumoerig en onrustig. Er zijn zelfs leerkrachten die er nog een schepje bovenop doen door te beweren dat het kind niet mag afgeremd worden in zijn spontaan gedrag en dat de creativiteit gestimuleerd moet worden. Ze maken er losbandige leerlingen van met hyperactiviteit en concentratiestoornissen.
De ouderwetse ingetogen stilte die vroeger als een nevel over de klas hing, zette aan tot rust en bezinning. Nu heeft stilte plaats gemaakt voor geschetter, stemverheffingen en wanorde...
Woorden van Toon Hermans: "De wijsheid heeft een zachte stem. De wijsheid woont in stille oorden, ver weg van het leeg gewauwel"... Bestaat er nu echt geen oord waar kinderen niet toegelaten worden, waar aan de ingang een bordje prijkt: "Verboden voor kinderen"?!...
05-08-2011 om 18:22
geschreven door lieve vandenhoudt
Vanmorgen juffrouw Irène gezien toen ze in het café stilletjes aan haar koffie zat te nippen. Zij begon haar carrière in een roomblank atheneum waar ze de Turkjes en Marokkaantjes één voor één zag binnensijpelen. En toen ging het meteen bergafwaarts met het onderwijspeil.
Juffrouw Irène zag er niet goed uit. Bedrukt en depri. Wallen onder de ogen, verward kapsel, en geen make-up. "Wat is er gebeurd?" vroeg ik, "waar is de tijd dat we zo konden lachen met het multicultureel gezwets van vroeger in school?" drong ik verder aan... "Ach Lieve, vannacht heb ik weer geen oog dichtgedaan. Mijn buren zijn moslims, en die vieren 's nachts luidruchtig feest, als een stelletje wildemannen, uitgelaten en onbesuisd. De kinderen doen mee, en dat is dan een kakofonie van geluiden en kreten, om gék van te worden! Als het nu geen vakantie was, dan zouden die snotapen met slaapogen naar school komen, waar ze natuurlijk te laat aankomen, ofwel verschijnen ze helemaal niét. Na zonsondergang begint het kabaal al. Overdag zijn ze stil, dan kan ik wel even een dutje doen. Ik heb geen leven meer, ik wil verhuizen maar mijn man heeft hier zijn werk. Neem jij mijn borreltje maar, ik heb nergens meer zin in. En de wijkagent wilt niets ondernemen, die staat aan de kant van de moslims"...
Haar verhaal deed me denken aan het flutfoldertje dat vroeger in alle scholen verspreid werd, waarin met klem beweerd werd dat "de nachtelijke overlast tijdens de ramadan wel meevalt, en dat er geen noemenswaardige klachten zijn over nachtelijk lawaai... De moslimcultuur en het islamitisch geloof zijn best verenigbaar met onze westerse samenleving"... En zo ging het indoctrinerende geleuter maar door. Tot aan de apotheose, toen ze ons wilden wijsmaken dat "moslims gevoelig zijn voor redelijke argumenten en rekening houden met onze gewoonten. Communicatie tussen beide groepen en verdraagzaamheid vereisen echter wederzijdse inspanningen"... Het leek eerder op een of andere nieuwjaarstoespraak.
03-08-2011 om 12:04
geschreven door lieve vandenhoudt
De zon wilde vandaag niet door de wolken heen breken, ze was besluiteloos en wispelturig, zoals het een echte vrouw betaamt. Daarom is Lieve gaan grasduinen en sprokkelen in oude blogberichten, op zoek naar de meest opwindende en zinnenprikkelende erotische fragmentjes van alle 'tussendoortjes'. Nu mag de lezer niet denken dat Lieve geobsedeerd is door seks en erotiek, het is wel een beetje waar, maar dat hoeft geen mens te weten. Daarom ben ik nu ongemerkt en stiekem in het holst van de nacht aan de gang om mijn gedachten de vrije loop te laten gaan, terwijl niemand me in de gaten houdt...
Hier volgt nu een compilatie van de mooiste erotische uitspraken van diverse auteurs, maar ook eentje van mezelf.
"De weg naar het hart van de man ligt ten zuiden van zijn maag" (ELISABETH MCNEILL).
"...Ze knielde voor me neer, pakte mijn gezwollen slang beet en gaf er een rukje aan... Een gewaarwording van haar mond op de kop van mijn fallus... Mijn stoter voelde aan alsof hij van goud was... Ze gaf me een vederlichte lik over mijn roede, tot in de gespannen zak van mijn ballen... Ze joeg sidderingen door mijn borrelend zaad... De kroon van mijn roede begon te glimmen... Ze kreunde "kom met je obelisk door mijn poort, roer je in mijn grot, roer je in mijn hol"... Mijn zaad spatte alle kanten uit, terwijl mijn paal in lichterlaaie stond... Ik ervoer de woestheid van een leeuw, terwijl zij de heerlijkheid van mijn testikels bezong..." (NORMAN MAILER).
"Precies op het ogenblik dat ik wegsmolt, schonk hij mij de balsemde injectie, welke vloeistof zich vermengde met het vocht dat door mijn sluizen vrijgegeven werd, zodat al onze genotsprikkels overspoeld werden en wij opgingen in extase..." (SHERE HITE).
"Een druppeltje vrouwelijk vocht achter de oorlel is een stille verleider die het tegen het zwoelste parfum kan opnemen... Het vaginaal slijm als een stille verleider!..." (ALEX COMFORT).
Na een saaie uiteenzetting van professor Nuttin over het liefdesspel, heeft Lieve vroeger zijn hoogdravende literatuur even omgezet in een vrije vertaling. Geil en frivool, wellustig en zinnelijk, glibberig glijdend en ongeremd hitsig... "Een man en een vrouw hebben zin in elkaar. Het begint met het spel van wederzijdse verleiding en opwinding. Van veroveren en veroverd worden. Van beslagname en totale overgave. De hevige begeerte en het tomeloze verlangen naar intieme verstrengeling zijn niet meer uit te houden, en hun beide lichamen hunkeren naar verslinding in een onontwarbare slingerkronkel van lijf en leden. Hun lichaamsvochten bereiden zich voor en komen op temperatuur. De vagina verwelkomt de penis die zich zelfzeker een weg baant doorheen de warme natte gang. De geslachtelijke eenwording is een diepe gulzige penetratie, waarbij de hele penis door de vagina omklemd wordt. De deiningen geven lustgevoelens die langzaam opgevoerd worden. Vrouwelijke en mannelijke sappen vermengen zich in een kolkende ruimte, waarin het mengsel explodeert, en alle genotsprikkels geroerd worden. Dan volgt er een tsunami van genot die het hele wezen van man en vrouw overspoelt. Het orgasme doet hun hele lichaam daveren en nazinderen"... (LIEVE).
01-08-2011 om 23:46
geschreven door lieve vandenhoudt
Klaverweide is een sociale woonwijk in Beringen die allang geteisterd wordt door overlast, vandalisme en criminaliteit. Woensdag werd er een politieagent levensgevaarlijk gewond toen hij tijdens een controle opzettelijk aangereden werd door een 15-jarige bromfietser...
Burgemeester Mondelaers: "Er wonen vier gezinnen die hier niet thuishoren. Die rotte appels trekken elementen aan van buiten de wijk om kattekwaad en criminele feiten te plegen. Deze feiten worden nu gekwalificeerd als poging tot doodslag. Daarom ben ik niet langer tevreden met de uitleg van al die welzijnswerkers. Dit keer wil ik resultaten zien. Die rotte appels moeten eruit!... Mensen uit de wijk hebben permanent klachten. Door pesterijen, vandalisme en kleine criminaliteit maken enkele jongeren de wijk onleefbaar"...
Nu weten we allemaal om welke bevolkingspopulatie het hier gaat: het vreemd crapuulgespuis! We mogen die oproerkraaiers gerust zo noemen, ze hoeven niet ontzien te worden. Dat hebben we al veel te veel en veel te lang gedaan. Nu zien we het resultaat van de jarenlange bescherming van De Allochtoon... Hun grenzeloze afschuw voor iedere vorm van gezag, hun onuitroeibaar gevoel van straffeloosheid, hun ijzersterke ónwil om te integreren of zich aan te passen, hebben we veel te lang en veel te laks getolereerd!...
Buurtwerkers, straathoekwerkers, jeugdwerkers, sociaal werkers en andere halfslachtige werkers hebben het altijd al opgenomen voor allochtone criminelen. Dat is altijd zo geweest. Waarvoor dat zootje 'werkers' nog dient, is mij een raadsel, ze zijn een bedreiging voor een vreedzame en rustige samenleving! Zij zijn zélf ook rotte appels!...
Ook in een school zitten er 'rotte appels'. En die krijgen, net zoals in de samenleving, royale kansen en mogelijkheden om nog voort te rotten en hun hele omgeving aan te tasten, te verpesten en mee te sleuren in hun verrottingsproces. Die 'rotte appels' in het onderwijs kunnen gaan van pestkoppen tot weerspannige en onwillige allochtonen. Maar ze krijgen állen de kans om als rotte appel te blijven rotten en hun omgeving te terroriseren en te besmetten. Vroeger moest er haast een moord gebeuren alvorens de schooldirectie stappen ondernam tot 'verwijdering uit school', dat is dan een deftige uitdrukking voor: buitenzwieren of buitenstampen...
Het duurde dus heel lang alvorens stappen ondernomen werden om een hardnekkige dwarsligger uit school te verwijderen. De ene overtreding volgde op de andere misstap. En tóch waren er nog leerkrachten die de zwaarste belhamel een laatste kans wilden geven. Onvoorstelbaar!... Oeverloze discussies gingen vooraf aan het uitsluiten of het buitenzwieren van een allochtone leerling. Het was aarzelen en treuzelen, wikken en wegen, beraden en overwegen, de voorzichtigheid in een porseleinwinkel onder toezicht van Jozef De Witte... Zou die man dan ook een Rotte Appel zijn?...
30-07-2011 om 23:46
geschreven door lieve vandenhoudt
