Bewoonbaar en integratie ....
|
Monday, Monday …. 1 september 2008 !
Ongelooflijk toch hoe snel een jaar voorbij vliegt.
Nog even en ik moet aan de voorbereidingen voor de feestdagen beginnen denken.
Ik ken mijn pappenheimers … eens de vakantie voorbij beginnen ze te vragen wat de plannen zijn voor Kerstmis!
Na een hels werkweekend is het oude huis van zoon 2 dan toch leeggemaakt en zijn ze nu voorlopig bij de schoonouders ingetrokken tot het nieuwe huis bewoonbaar is.
Ik vraag me wel nog altijd af wat onze kinderen onder “bewoonbaar” verstaan.
Ik herinner me het krakershuisje van mijn ouders in Engeland – een kleine houten barak, van buiten bedekt met een laag teer om de regen buiten te houden.
De WC buiten, één kraantje met koud water en waarschijnlijk was er elektriciteit, één eenzaam peertje – dat kan ik me niet meer herinneren.
Warm was het er wel, want vader werkte in de koolmijn en iedereen had een open kolenvuur.
Toen we naar België kwamen was het aan onze ouders beloofde winkel/huis er ook niet en moesten we een half jaar met z’n zessen in een kelderverdieping wonen.
Onze bedden waren omgekeerde kratten met een oude matras erop. Oude jassen dienden als dekens.
Verder hadden we een kreupele keukentafel en wat stoelen en wat huisgerief van onze familie gekregen. Zaken die te versleten waren om op hun verhuurappartementen te zetten.
In Engeland hadden mijn ouders alles verkocht. We hadden enkel onze kleding bij en wat herinneringen.
Toen vader in Antwerpen eindelijk werk vond, woonden we in een huis dat zo lek was als een zeef en zo koud als een ijskast, maar we hadden een voor onze ouders betaalbaar ‘dak’ boven ons hoofd.
De paar povere meubeltjes kochten ze op de Vrijdagse markt.
Daarom heb ik het waarschijnlijk zo moeilijk met het begrip ‘bewoonbaar’ …
Toen we veel later naar een appartement in een sociale woning verhuisden, was het alsof ik in een droompaleis binnenstapte.
Er was een aparte badkamer – stel je voor wat een luxe - we hoefden niet langer het zinken bad uit de tuin in de keuken te sleuren en water te koken op het gasvuur!
Er was een aparte WC met waterspoeling 'binnen en warm', een kleine maar funcitoneel ingerichte keuken, en ....er was centrale verwarming op alle kamers!
Met open mond liepen we bewonderend van kamer naar kamer.
Zo zie je maar hoe het woord ‘bewoonbaar’ voor iedereen een heel verschillende betekenis kan hebben hé.
Onze huidige kleine rij woning is in mijn ogen ook mijn klein paleisje, maar andere mensen zouden er waarschijnlijk voor geen geld willen wonen.
Maar soit … we leven nu en niet vroeger en nu is alles anders en het blijft ook steeds meer veranderen.
Ik moet me steeds weer aanpassen aan al die luxe!
"And now for something completely different" zou Monty Python zeggen:
Zo was er dit weekend ook ons straatfeest.
Wij, (de oude garde) hadden het al opgegeven wegens te weinig belangstelling, maar de jongere generatie wou het nog eens proberen.
Om de integratie van onze nieuwe Belgen in de straat te helpen, hadden ze zelfs alle vlees voor de BBQ besteld in de Marokkaanse winkel, zodat het zeker Halal was. Het stond zo ook duidelijk vermeld op de uitnodigingen.
Meermaals is men persoonlijk gaan aanbellen om hen ook nog persoonlijk uit te nodigen.
We hadden het weer ook mee: eindelijk een heerlijk zonnetje en de kinderen konden, net zoals wij vroeger, eens onbekommerd op straat spelen – hoewel er toch nog altijd mensen waren die hun auto de afgesloten straat in reden om vóór hun deur te parkeren.
Stel je voor dat je tien stappen te voet moet doen!
Nog zo iets ongehoord tegenwoordig….te voet gaan! Als ze naar de bank op de hoek gaan om geld af te halen, parkeren ze op het voetpad ervoor.
Maar ik dwaal af ...
Al onze pogingen tot integratie ten spijt, hadden er weer geen nieuwe Belgen ingeschreven voor het straatfeest.
Enkele kindjes speelden wel na de middag buiten met die van ons, maar geen mama’s of papa’s te bekennen.
Twee vaders (zonder vrouw of kinderen) toonden even hun goede wil en kwamen een Cola drinken.
Er was zelfs rekening gehouden met de datum – we wisten dat de Ramadam nog moest beginnen, dus dat kon ook geen excuus zijn.
’t Ja … Integratie moet van twee kanten komen hé lieve mensen.
Wij kunnen niet meer doen dan onze ‘wees welkom hand’ uitreiken, maar jullie moeten ons wel halverwege tegemoet komen!
11 reacties op dit bericht
Niet veel, maar we leden geen honger
Dag Bojako,
naar mijn gevoel moet je eerst wat armoede meemaken om te waarderen wat je nu hebt.
Mijn ouders waren verplicht te verhuizen van Herentals naar Antwerepen voor mijn vader die bij de NMBS werkte. Daar woonde wij in een groot huis en een tuin vol met groenten, dieren en fruitbomen. Hier in Antwerpen was het leven eens zo duur, moesten een klein huis betrekken en dat met drie kinderen. Dat was natuurlijk beter dan de omstandigheden als bij jou, kan er haast geen voorstelling bij geven.
Maar waardeer je nu des te meer wat je hebt, denk het wel Bojako.
Nu wat de buurfeesten betreft, heb het hier in de straat ook meegemaakt. Diegene die het georganiseerd hebben, hadden kraampjes gezet met gratis drank en hapjes voor heel de straat. Er is veel volk op af gekomen, en er is heel wat kennis gemaakt met de buren.
De grote teleurstelling kwam al 's anderdaags, mensen die je had ontmoet zeiden zelfs geen goedendag, en het is tot op heden nog zo, treist noem ik dat.
Zou me verwonderen dat de organisatie dit jaar nog de moeite zou doen, moet je dan weten dat het niet om allechtonen draaide, er wonen er geen in de straat, eigen volk en dan zo reageren, kan daar echt niet meer bij.
Groeten en knuffels van P.B.
....What's in a name....
Wat is bewoonbaar ???
Ieder vult dat voor zichzelf in, maar kamperen kan ook tof zijn voor de éne en een nachtmerrie voor de andere....
natuurlijk is het niet fijn als je nog tussen het stof moet leven, maar ja, achteraf is de voldoening dan er toch... maar het is juist dat men de indruk soms krijgt dat men al die ongemakken niet meer wil ....
vroeger kregen wij te horen als we zo eens een opmerking maakten dat we nogal veel KaK aan ons Gat hadden..... en verwende pubers waren....
Buurtfeesten zijn overal toch wel lichtjes anders, op sommige plaatsen zo goed als niks te zien behalve dan de jaarlijks kermissen die ook niet overal zo aantrekkelijk meer blijken te zijn.
Maar dan over specifieke gevallen waar een mix van mensen woont; wel in het Limburgse heb ik toch al gemerkt (toen ik daar toevallig was) dat die buurtfeesten daar echt wel lopen als een trein....uiteraard op sommige plaatsen wonen er ook meer immigranten dan Vlamingen....zo zie je maar...
..
En ja schatje, jullie weten wat het is om naar een ander land te verhuizen. Juist dan nog na een wereld oorlog. Je mag gerust fier zijn op wat je hebt verwezenlijkt, ook op je kinderen. Zeker dat je huis een paleisje is, en met een overdekt zwembad nog op de koop toe. Dikke kus en tot Vrijdag.
*
*
buurtcomité
Jaren lang geprobeerd om de wijk wat bij mekaar te houden, een tweejaarlijks buurtfeest, rondhossen verkleed als kerstman, ...
Ideeën genoeg maar uiteindelijk bloedt het allemaal stilletjes dood en dan denk je bij jezelf "wat ben ik toch een sul dat ik er mijn tijd in steek" ...
Zij komen niet naar uw straatfeest en jullie gaan niet naar hun suikerfeest (als de ramadan voorbij is natuurlijk).
Je zit blijkbaar nog altijd met een wederzijds 'wij en zij'-gevoel.
Je zal moeten iets vinden om tot een ons-gevoel te geraken.
Als je niets gemeenschappelijk vindt om te feesten, zoek dan een gemeenschappelijke vijand zou ik zo zeggen, misschien lukt het dan wel.
ze
kwamen van overzee naar het land van melk en honing
toch voor wie geld had om ‘t beschikbare te betalen
en in de veronderstelling dat iemand het kon vertalen
geen vanzelfsprekendheid
in die tijd
hun zoektocht naar een beter leven
heeft ons klein landje grootse mensen gegeven
een familie die van aanpakken weet
al hadden ze het in ‘t begin niet breed
eerder aan de smalle kant
en verre van plezant
in een kelder wonen is helemaal geen pretje
en zeker niet met een paar kratten als bedje
gelukkig is die enge tijd voorbij, al wordt die zeker en vast nooit vergeten
het is allicht een van de redenen dat ze aan ‘nieuwkomers’ vraagt om samen te eten
Groetjes, Uilenspiegel.
Armoede
Een autobiografie over haar wedervaren in het China van Mao tse-dong tot het einde van haar leven in een Chinees restaurant in Antwerpen.
In China was het gezin heel arm, in Belgie hebben ze hard moeten werken en zijn ze uit het dal van armoede geraakt, maar gelukkig is ze nooit geweest. Ze bleef heimwee naar haar eigen land behouden.
Ooit waren Johnny Vonners en Janine Bischops trouwe bezoekers van het restaurant, die ondertussen waarschijnlijk al niet meer bestaat.
Ik veronderstel dat het voor je ouders ook geen lolletjes geweest zal zijn om zich hier aan te passen. Ze zijn in het avontuur gestapt, maar het lijkt me dat het toch nog een hele tijd geduurd heeft vooraleer ze zich wat meer luxe konden permitteren.
Ik vraag me af of ze nooit spijt gekregen hebben van de stap die ze toen gezet hebben.
"
Die integratie.. hebben hier op de verkaveling veel jaren een jaarlijkse BBQ gehouden om het contact te verbeteren want de mensen kennen mekaar niet meer. Als organisator verwacht je er zoveel van omdat je denkt dat iedereen ernaar uitkijkt. Van opkomst hadden wij nooit te klagen, de avond zelf was altijd een succes maar heeft het veel veranderd aan de mentaliteit??? Neen, iedereen blijft beleefd vriendelijk maar daar houdt het bij op. Nooit kwam eens een initiatief uit een andere hoek.. uiteindelijk is het doodgebloed. SPIJTIG!! Maar blijkbaar verkiezen de meesten toch nog hun "splendid isolation"!!!! Wat een verschil met de buurt uit mijn kinderjaren.....Warme knuffel
Bewoonbaar
Ik weet nog dat we ons toch echt ideale boerderijtje verlieten en bij het brengen van een vergeten sleutel de volgende dag, al de w.c.pot en wasbakken als afgedankt in de achtertuin zagen liggen.
En wat jammer dat het met die straatdag niet lukte. Had ik bij je in de buurt gewoond, dan was ik zeker komen kijken.
.