Spooky ...

|
Nu ik mijn melancholische aanval eens goed onder de loep bestudeerd en ontleed heb weet ik dus wat ik heb, dat helpt me al een pak vooruit.
Je zal er maar mee zitten hé verdomme die Hikikomori en Weltschmerz.
Kwestie nu natuurlijk, is er zo snel mogelijk vanaf geraken en terug mijn eigen vrolijke zichzelve worden.
Al jullie reacties vol begrip en medeleven en jullie wijze raad vormden het eerste trapje omhoog.
Ik merk ook dat ik niet alleen ben, het lijkt alsof er een algemene melancholie malaise woedt in seniorenland.
Zou dat nu echt te wijten zijn aan het bar slechte weer of is het gewoon omdat we allemaal op een keerpunt in ons leven zijn beland dat voor de zoveelste keer weer grote aanpassingen van ons vereist?
Het slecht nieuws dat een goede vriend van ventje vorige week overleden was, bleek de spreekwoordelijke druppel te zijn die mijn al vrij volle emmer deed overlopen.
Ik voelde weer ontzettend sterk het gemis van de warme, troostende opvang van mijn ouders.
Moeder zou me een lekker tasje koffie voorgeschoteld hebben en zou zoals altijd stil naar me geluisterd hebben en vader, altijd met beide voeten stevig op de grond, zou van ver geroepen hebben dat uiteindelijk iedereen ooit moet sterven, de ene spijtig genoeg soms wat jonger dan de andere. “ When the grim reaper knocks at your door, there’s nothing you can do about it.”
Maar elke keer er iemand dierbaar overlijdt, ontstaat er weer een leemte in wat vroeger ons leven was.
Mijn leven begint nu stilaan op een grote bol Gruyère kaas te lijken.
Op zo’n ogenblikken word ik dan overspoeld door een vreselijke golf van zelfmedelijden en eenzaamheid.
Maar zoals gezegd – ik besliste gisteren dat het dringend moest veranderen.
Ik stond voor de spiegel in de badkamer en ik weet niet of jullie nog steeds jullie ouders in gedachten kunnen horen praten, maar ik hoor het soms zo duidelijk dat het lijkt alsof ze naast me staan.
Zij zijn nog altijd mijn geweten en mijn raadgevers, dood of niet.
“Pull your bloody socks up woman and stop feeling sorry for yourself” hoorde ik vader lachend tegen mijn spiegelbeeld zeggen.
(Bij het schrijven werd ik hier onderbroken door het rinkelen van de telefoon)
Noem het 'spooky', noem het wat je wil, maar mijn Australische nicht was aan de telefoon.
Nu moet je weten dat die nicht de oudste dochter is van de oudste zus van mijn vader die in de jaren ’30 naar Australië is geëmigreerd.
Ze zou dus mijn moeder kunnen zijn en bovendien lijkt ze, raar maar waar, veel meer op mijn moeder dan op mijn vader. Een gril van moeder natuur.
Het was daar avond en ze vertelde me dat ze vol weemoed zat terug te denken aan mijn moeder en aan mij en plots ontzettend behoefte had om mijn stem nog eens te horen en om te horen of alles wel goed met me was.
Jawadde….zelfs mijn kiekenvlees kreeg kiekenvlees!
Het was alsof moeder een manier had gevonden om me toch te troosten.
Of …om het met de woorden van Bill Schudspeer te zeggen:
There exists more
between heaven and earth,
Horatio, than is dreamt of in
one single philosophy.
Paraphrased from Shakespeare,
Hamlet, Act I, Sc. 5

















16 reacties op dit bericht
ik zal het maar leuk houden .....Keep on Smiling Bojako....and forget the lousy weather...
Kiekenvlees die kiekenvlees krijgt
Dat moet nogal wat geven met al die goosepimples….
Kon helaas zo een plaatje niet vinden van zo een scenario Bojako
Dedju toch, als het nog eens mocht voorvallen moet je dat plaatje zelf maar nemen, zo’n mooi shot mag je ons niet ontnemen…
Why did the duck wash its face everyday?
It didn’t want goose pimples
What did the goose say when she got scared?
I've got goose bumps !

Hoop dat jij je al stukken beter voelt
Dag Bojako,met deze speciaale dag wens ik je toch een mooie moederdag toe, ook ben je een lieve dame die voor de kleinkinderen zorgt, het beste Bojako, mag vlug de zon in je hart schijnen

Knuffels pietje-bob
Als dit kan helpen?
Emoties
Nog een prettige opgeruimde dag gewenst my dear Bojako...
Bloggroet van PEDRO
@Ludovicus
Ludovicus, sta me toe, in verband met de vraag die je stelt jou het boek ’Met open zinnen’ van Ton Lemaire, antropoloog en filosoof, als leesvoer aan te bevelen.
Vriendelijke groeten,
Uilenspiegel.
..
Niet veel aan toe te voegen
Dag Bojako, ben al blij dat jij je beter voelt,
als de mensen maar beseffen dat je het niet onder controle hebt,
wel ben ik akkoord met de samenloop van omstandigheden, men zou er nog iets achter zoeken, al ben ik een nuchter mens
(als ik niet gedronken heb tenminste)
Ik zie nu dat er veel mensen begrip voor opbrengen,
dat is al veel waard niet bojako.
Het gaat je goed, knuffels van pietje-bob
"
Goede avond
madam Bo
Maar datgene waarover u schrijft in uw vorige bijdrage is mij maar al te goed bekend.
Vandaar dat ik op mijn blog ook een link heb, sedert het begin, onder de naam 'Poireau valt om'.
Poireau is inderdaad al eens omgevallen, letterlijk dan.
De inhoud van deze link is voor mij het begin geweest van de heropstanding.
Ver van mij het idee om u op één of andere manier 'een goede raad' te geven, dat kan ik niet en ik vind dat mij dit ook niet toegelaten is.
Maar dit belet mij niet om u toch mijn medeleven te betuigen.
..
En of ik dat herken!!
Heb dat erg dikwijls, over iemand praten, die dan plots totaal onverwacht belt of langs komt. Of perfect weten wat iemand gaat zeggen, voordat die iemand zijn of haar mond open doet. Misschien heet dat wel inleveing of intuïtie, maar het blijft heel erg speciaal.
Zit ook een beetje in een gat, en daarom ook het weinig schrijven op mijn blog. Maar raak er wel weer uit en de problemen moeten we toch zelf oplossen hé!
Warme knuf.
Michelly
*
Innige deelneming Bo bij het overlijden van een goede vriend.
Er is meer tussen hemel en aarde dan je kan vermoeden.......dat is ongetwijfeld zo. En zoals Uilenspiegel ook zegt (dit keer heb ik zijn nickname goed, want ik verwar hem altijd met Poireau, ik weet niet waarom) je denkt aan een lied en plots hoor je het op de radio, dat gebeurt ook vaak.Of je denkt aan iemand en plots hangt die aan de telefoon of kom je hem/haar tegen. Allemaal heel raar, maar het gebeurt.`Het gemis van dierbare overledenen weegt zwaarder naarmate je ouder wordt. Is dat omdat je je bewuster wordt van je eigen sterfelijkheid? Of is het omdat je je meer tijd hebt nu om over alles na te denken en het gemis intenser voelt dan wanneer je jong bent en nog zoveel dromen hebt waar te maken? Of omdat je meer dan vroeger geconfronteerd wordt met zieken. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat met ouder worden ik meer en meer de behoefte voel om mensen om me heen te hebben daar waar ik vroeger het liefst helemaal alleen was. En dat zal bij jou, en velen van ons niet anders zijn. Wat het weer betreft, IT SOCKS! Hele dikke knuffel en hou je aub taai.
hallo Bojako
En ja......hoe ouder je wordt des te meer narigheid je hoort en ziet en mee moet maken dat er dierbaren niet meer zullen zijn voor je terwijl je ze zo graag nog naast je zou hebben!!!In je hart blijven ze voor altijd dat is n ding wat zeker is,dus ver weg zijn ze dan niet!!!Ik mis mn paps ook nog zo vaak Bojako.T is al 27 jaar geleden maar t staat nog op mn netvlies gegrift.Ben pas ook naar zijn graf geweest en daar de steen gekuist en wat zitten mijmeren weer.
Helaas.........alles van waarde is zo weerloos!!!!
daarom....zoals Lipske t telkens zo prachtig verwoordt.....geniet van t leven t duurt maar even!!!!
Ik wens je sterkte met je dipje hoor en iedereen zit daar weleens in toch!!!!!
Kom er maar snel weer uitgekropen!!!!
Lieve groetzels,Elou,de chaoot!!!
bijzonder
Toeval?
sterke emotie
schept soms
onverklaarbare dingen
alsof een universele geest
onze diepste gedachten leest
men denkt aan een melodie
en zie
plots begint iemand dit te zingen
Lieve groetjes, Uilenspiegel.