Jawadde....

|
Zo heel af en toe kan ik vrij melancholisch worden – depressief kan ik het niet noemen, maar een beter woord vinden om het gevoel exact te beschrijven is héél moeilijk.
Even surfen en kijken of er ergens een zinvolle uitleg te vinden is over melancholie waar ik mijn gevoelens in herken.
Het leuke van het Internet is dat we nu zelf thuis doktoorke kunnen spelen en onszelf analyseren, dit hoogstwaarschijnlijk tot grote ergernis van de echte dokters, maar kom, laat ons een kat een kat noemen, psychiaters zijn voor Jan met de pet ( of Bo met de muts) gewoon niet te betalen!
Al die Amerikanen op de sofa bij hun analyst moeten schatrijk zijn. De analysten nog rijker natuurlijk.
Met mijn beperkte financiën beperk ik me dus tot zelfanalyse en ik ga ervan uit dat indien ik weet wat er scheelt, er dan vervolgens aan kan gewerkt worden om het terug goed te maken.
Ik begin via Google mijn zoektocht ….
Melancholie : wel eens geassocieerd met de Fado, het droevige levenslied, de cafard van een eenzame dronkelap op een terras, een dromerige blik op een midzomer zonsondergang … kortom romantische sentimenten.
Hmmm, nope dat is’t niet, ik heb geen zin om dronken op een terras met een dromerige blik een droevig lied te zingen terwijl ik naar een zonsondergang kijk, dus ik zoek verder.
Melancholie heeft sinds de antieke tijd een hele tocht afgelegd. In de loop der tijd heeft melancholie verschillende benamingen gekregen waaronder speel, ennui, saudade, walging, zwaarmoedigheid, Weltschmerz, etc.etc.
Jawadde: de helft van de woorden versta ik niet, verdorie nu moet ik weer verder zoeken.
Ennui : als ik goed heb opgelet in de Franse les betekent dit verveling
Saudade: heimwee of weemoed
Voor walging en zwaarmoedigheid heb ik geen woordenboek nodig.
Ik klik het woord Werltschmerz aan:
Weltschmerz: letterlijk wereldpijn, is een uit de Duitse afkomstig woord. Het verwoordt het gevoel van diepe droefheid en als pijnlijk ervaren melancholie ten gevolge van hun verdriet ontstaan door de onvolmaaktheid van de wereld. Een persoon met Weltschmerz heeft het gevoel dat de fysieke realiteit nooit de verlangens van de geest kan bevredigen.
Yep …. dat begint er wat meer op te lijken, dus ik lees verder :
Het gaat vaak met pessimisme, vervreemding en escapisme gepaard en kan een psychisch probleem worden (zoals bij Hikikomori, een fenomeen waarbij Japanse jongeren zich sociaal volledig terugtrekken).
Hikikomori: weer een woord dat me intrigeert omdat ik merk dat ik me de laatste tijd ook sociaal meer en meer terugtrek, dus ik zoek verder:
Hikikomori - vertaling:( sociale terugtrekking) is een Japans fenomeen waarbij een persoon, meestal een jongere (student), zich sociaal volledig terugtrekt. Hoewel dit verschijnsel in Japan als een uniek syndroom wordt gezien denkt men dat het wereldwijd voorkomt. In andere landen wordt er eerder een andere benaming aan gegeven, zoals sociale fobie, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, autismespectrumstoornis, agorafobie, burn-out of depressie.
Een aan hikikomori lijdend persoon trekt zich sociaal volledig terug van zijn familie, vrienden en andere contacten doordat hij de grote prestatiedruk van zijn omgeving, zoals op school en in de Japanse maatschappij, niet of nauwelijks meer aankan.
De meest voorkomende manier van terugtrekken bij hikikomori is het zichzelf opsluiten in de eigen kamer om hier voor langere tijd niet meer uit te komen. De patiënt brengt hier de dagen door achter zijn computer waar hij bijvoorbeeld eindeloos spelletjes op speelt of op het internet surft. De patiënt kan ook andere (eenzelvige) hobby's hebben waar hij zijn dag mee vult.
Oei… ik ben geen Japanse jonge student maar een oude bomma, maar het beschrijft, net zoals het woord Weltschmerz wel vrij goed hoe ik me voel.
Ja lap – ziedet : ik lijd aan Hikikomori en Weltschmertz, en ik hier maar denken dat ik gewoon wat melancholisch was.
Ge zult er maar mee zitten nondepippel.
’t Is een mondvol hé.
Wacht tot ik dat straks aan mijne zilveren vertel, die gaat serieus verschieten.
Ach …het raar gevoel is vanzelf komen aanzetten dus ik hoop dat het vanzelf ook weer verdwijnt, want ik kan me niet indenken dat ze daar al een pilleke voor hebben uitgevonden.
Mrs.Bo met Kikimori (pardon Hikikomori) en Weltschmertz gaat zich nu dus even terugtrekken in haar computerkamerke en nog wat spelletjes spelen – het surfen heb ik al achter de rug.
Without emotion, man would be nothing
but a biological computer. Love, joy,
sorrow, fear, apprehension, anger,
satisfaction, and discontent provide
the meaning of human existence.
Arnold M. Ludwig---1980
Vrij vertaald:
Zonder emotie zou de mens niets anders zijn
dan een biologische computer. Liefde, vreugde,
verdriet, angst, begrip, boosheid,
voldoening en ontevredenheid bepalen
de betekenis van het menselijk bestaan.

















12 reacties op dit bericht
kop op!
"
..
Depri…
soms voelt men zich
zo lekker als een kipje
kun je haast alles aan
elk probleem verslaan
een andere keer
niemand
weet wanneer
zit men plots in een dipje
Nachtelijke groetjes, Uilenspiegel.
zal ik eens analyseren zoals die amerikaanse freaks waar mensen voor de minste scheet die ze niet kunnen laten naar een shrink hollen......
Weet je wat...?? ik denk maar ja,, weet niet wat allemaal door je hoofd heen spookte, maar zoals hier al door andere gemeld....We are Missing the bl....SUN !!!
*
"
Melo-melo
trioke
Ik heb dat regelmatig... zul je wel al gemerkt hebben... daarom denk ik liever niet teveel meer na... word daar maar triest van...
Het gaat altijd weer over gelukkig...
Zal nog eens een mop op blog moeten zetten om op te fleuren...
Schouders achteruit... borst vooruit... kop op en... voilà!!!
Kus van me
Toevoeging
Dag bojako, sorry voor de spelling, ben er ook niet bij, zit hier achter mijn pc, en toch gaat het me niet af. Vandaag is het jaarmarkt, was deze morgen al bezeg met mijn kotje op te ruimen,om half vijf en zie ik zit hier nog en wel nog in piyma, denk niet dat ik een stap buitenzet.

Ach morgen is de bui misschien over,
het beste en knuffels P.B.
Ook een vorm van deprssie?
Dag Bojako, heb werkelijk te doenmet u, de uitlegvan Hikimomore lijkt me nog het best gepast.
.
Dronken zingen had je gisteren op de jaarmarkt moeten doen, genoeg dames met een stuk in hun frak, niemand die er opmerkinken over maakte
Had misschien een goede therapie geweest, beter dan zielenknijpers, zijn er op uit om geld uit uw zakken te kloppen, je komt buiten van een sessie en je vragt je af, wat ben ik nu daarmee opgeschoten
Bij mij is het toch zo, dat ik altijd naschokken voel om het zo maar te zeggen, wil je geen schrik aanjagen hoor, maar regelmatig komt het terug in klein ogf grote mate, al vecht ik ertegen.
Bij U moet het druk zijn denk ik, de kleinkinderen om je, Mr. silver die je dagelijks moet missen, het zal er wat toe bijdragen.
Altijd een bezig bijtje, en dan ineens stilvallen.
Het beste Bojako, zet je er over zouden de meesten zegggen, je moet maar kunnen.
Dikke knuffels en troost voor u
200 euro op te sturen, naar gewone rekening
met de collegiale sympathie