Ons spaarpotteke ...

Gisteren hoorde ik al op het nieuws dat de moordenaar van Joe Van Holsbeek geen moordenaar blijkt te zijn.   Hij liep wel rond met een mes, stak zeven keer dat mes in Joe,  per ongeluk want hij wilde niet doden ! !

Ik begin echt te denken dat ik op een ander planeet leef.

Mijn nichtje in Engeland overleefde gelukkig twee jaar geleden zeven messteken en bij haar werd de man wel veroordeeld als moordenaar – hij had volgens de jury de intentie om te doden en zijn vonnis was levenslange opsluiting.  
De intentie was er, zo werd geoordeeld,  omdat hij verdorie met een mes rondliep en die ook zeven keer in mijn nichtje stak.

Wetende dat de moordenaar nu voor heel lange tijd achter slot en grendel zit zal haar toch een beetje kunnen helpen met de verwerking van haar trauma.

Hoe de jury ooit tot hun besluit is gekomen in het proces van Joe zal voor mij en waarschijnlijk voor vele anderen altijd een raadsel blijven.

Mijn hart bloedt voor de ouders van Joe die deze uitspraak nu weer moeten verwerken.

Iets anders:

Toen ik eindelijk, na tien jaar huwelijk, als nieuwe Belg het recht kreeg om te mogen stemmen kende ik niets van de Belgische politiek.

Ik nam me voor om mezelf goed te informeren vooraleer ik naar de stembus trok. 
Vrouwen hebben tenslotte moeten wachten tot het jaar dat ik geboren werd om te mogen stemmen en ik vind dat men daar niet lichtzinnig mee mag omspringen.

Ik las veel, luisterde naar iedereen, wikte en woog en geloofde niet iedereen of alles klakkeloos.

Elke bladzijde heeft twee kanten heeft men mij ooit geleerd en ik probeer zo goed mogelijk de programma’s en het ideeëngoed van elke partij te bekijken en te begrijpen.

Na alles wat ik dit weekend heb gezien en gehoord op TV moet ik net zoals hiervoor bij Joe besluiten dat ik politiek nooit zal begrijpen.

Ik zie het zo :

Twee partijen besluiten om samen in zee te gaan en worden in die context verkozen.  

Samen proberen ze maandenlang te onderhandelen met God en klein Pierke om een regering samengesteld te krijgen om hun beloftes aan hun kiezers te kunnen waarmaken.   Hun kiezers rekenen daar namelijk op.

Ze worden van alle kanten in dat opzet gedwarsboomd, wat ik enigszins verwacht,  want waarvoor dient anders de oppositie, indien het niet is om dwars te liggen omdat zij niet verkozen werden?

Eén deel van de Siamese tweelingpartij houdt zich rigoureus aan de beloftes die ze samen hun kiezers voorschotelden.  

De andere helft van de Siamese tweeling vindt uiteindelijk dat men bepaalde beloftes met een zeer grote korrel zout moet kunnen nemen. 
Daarom zijn politieke uitspraken waarschijnlijk zo opgesteld dat men er later alle kanten mee uitkan.  

Dat heb ik inmiddels ook al goed begrepen.

Het politiek taaltje is al even erge 'gobbledygook'* als het gerechtelijk taaltje.  
Hoe minder we ervan begrijpen, hoe liever ze het hebben, want dan kan men ze nooit op hun woord pakken.

Dat men ook niet snel afstand doet van een ministerwedde en al wat er bijhoort, dat heb ik ook al begrepen.  
Het stempelgeld is voor iedere werkloze gelijk zeker?

Maar goed, tot hier ben ik nog mee: de Siamese tweeling is door de verkiezing verbonden, maar omdat ze niet meer overeenkomen besluiten ze nu elk hun eigen weg gaan.

Chirurgie is nodig en ze worden gescheiden.  

Ik ben nog altijd mee! (denk ik) 

Het geheel : de partij die als 'een kartel' door het volk werd verkozen  bestaat nu niet meer, of begrijp ik dat fout? 

Eén deel van de gescheiden Siamese tweeling wil (of moet) om die reden ontslag nemen.

Kan iemand mij nu (in gemakkelijke woorden – lekentaal aub ) uitleggen waarom de andere helft van de tweeling niet moet opstappen?

Vanaf hier begrijp ik er niets meer van! 
Het zal aan mijn beperkt verstand liggen zeker?

Soms ben ik het niet eens met wat er in mijn krant De Frut (GVA) geschreven wordt en dan schrijf ik dat hier.

Fairplay gebiedt me om te zeggen dat ik het vandaag helemaal eens ben met Paul Geudens en  Patrick Van de Perre, alhoewel de laatste over een heel andere, maar niet minder interessante kwestie schrijft. (GVA 24.9.2008 blz. 16)

*Gobbledygook is een Engelse term dat gebruikt voor een verwarrende, onbegrijpelijke taal. 

Ik las daarnet ‘MANNEN’ op het blog van TROUBADOERKE.

Met het eerste deel van wat ze schrijft ben ik het volledig met haar eens.

Wat Mr. Silver bijhoudt en naar huis brengt grenst, net zoals bij haar Dutch Lover, aan het ongelooflijke.

Heel veel zaken die bv. onze ver-bouwende zoon naar het containerpark wil doen, zie ik mijn ventje door onze gang naar de tuin dragen, van dakgoten, buizen tot deuren toe.

Als ik dan vraag wat hij er in hemelsnaam mee gaat aanvangen, dan mommelt hij iets onverstaanbaar terug.

Nu de vakantie van zoon 2 afgelopen is, gaan ze slechts drie dagen per week verder aan het huis verbouwen en is ventje af en toe terug thuis.

We zien elkaar niet dikwijls,  want ofwel zit hij in de kelder of verdwijnt hij ergens achter in de tuin.

Hij kwam eergisteren met een fiere uitdrukking op zijn gezicht vragen of ik even mee naar achter in de tuin kwam kijken.

“Wa vindde der van?” vroeg hij trots.  
Ik keek in de richting waar hij wees, en vroeg: ‘Wat vind ik van watte? ”
“Hewel, van mijn nieuw kot en van mijn nieuw afdak voor het hout“ zei hij beteuterd.

Ik bekijk de wereld waarschijnlijk heel anders dan hij, want ik zag slechts een afschuwelijke, van afval ineengeprutste Vlaamse koterij.   Het zag er vreselijk uit.

Hij heeft ‘dit kunstwerk’ gemaakt uit allerlei gerecycleerd materiaal, met een dakgoot die nu in het midden afloopt via een buis dat uiteindelijk uitmondt in mijn zwembad ( zuinig omspringen met regenwater hé, voegde hij er met een brede smile aan toe ! )  Daarnaast stond een afdak,  gemaakt van de restanten van een oud veranda dak dat zoon 2 ook afgebroken heeft en op het stort wou gooien.  

Ik heb geen woorden om te beschrijven hoe afschuwelijk lelijk het ‘kot’ eruit ziet (zie foto hierboven) en mijn kinderen, vrienden en kennissen zullen u verzekeren dat ik geen moeilijke of veeleisende vrouw ben.

Tot nu vond ik het echter mijn echtelijke plicht om, zelfs wanneer ik iets lelijk vond, minstens mijn mond te houden en slechts 'hmmmmm…..’ te knorren. 
Ik doe altijd mijn best om niemand te kwetsen.

Deze keer lukte het me écht niet meer, ik kon niet zwijgen.

Ik keek ventje aan en zei kalm : “ Wilt ge mijn eerlijke opinie? Wel….het is vreselijk, afschuwelijk, jakkes …een echt Vlaams koterijke en  godzijdank staat het verscholen achter het zwembad en in een verloren hoek van de tuin zodat niemand het ooit hoeft te zien.” 

De teleurstelling droop van zijn gezicht en dan begint mijn peperkoekenhart weer te smelten en ik kreeg (een pietelijklein beetje) medelijden. 

Hij had er tenslotte die dag hard aan gewerkt.

Ik probeerde mijn dosis venijn wat te neutraliseren door eraan toe te voegen : “Kom, als gij gelukkig zijt met uw afschuwelijk kot, dan is dat het belangrijkste.  Misschien kunt ge er een haag of een schutting voor zetten om het te verbergen?!”

Het was echt niet wat hij wou horen, dat zag ik aan zijn diepbedroefde ogen.  
Meestal bestoef ik alles wat hij doet uitbundig,  want ik weet dat een man daar heel veel behoefte aan heeft.

Nu moet je echter weten dat er vorige woensdag bij zoon 2 een nieuwe voordeur geleverd werd en dat mijn ventje de volledige som niet wou betalen aan de leverancier omdat er ‘krasjes’ op waren.

Gisteren ben ik met hem even gaan kijken en de krasjes waren zo minuscuul,  dat ze met een vergrootglas nog moeilijk te vinden waren.

En deze Mijnheer Pietje Precies zet dan in onze tuin zo’n vreselijk gedrocht neer en verwacht nog dat ik het mooi zal vinden.  
Niet te geloven hé.

Mannen, ik zal ze inderdaad ook nooit begrijpen net zoalsTroubadoerke!

Wat het poetsen betreft daarentegen moet ik net het tegenovergestelde van Troubadoerke schrijven.

Mijn ventje leerde wat ‘proper’ is van zijn perfectionistisch ingestelde thuiswerkende moeder.  
Ze is nu bijna 86 en tot haar grote ergernis kuist geen enkele poetsvrouw naar haar uitzonderlijke maatstaven. 
Elk hoekje in huis wordt met een doekje om een lucifer uitgekuist.

Ze is nog echt zo eentje uit de oude doos,  die zolang ze dit aankon elk jaar “grote kuis“ deed.    

De meeste jonge vrouwen weten niet meer wat die ‘grote kuis’ van vroeger inhield.

Meestal vond het plaats bij het begin van de lente.

Minstens twee weken lang werd alles, maar dan ook alles onder handen genomen en werd er elke dag van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat gepoetst en gewassen, alles moest er voor wijken.   Vrouwelijke collega’s van mij namen twee weken vakantie om hun moeders bij deze grote kuis te helpen. 

Er werd geschilderd en behangen waar nodig en alle kleerkasten werden van de muren weggetrokken zodat men erachter, erboven en achter elke lade kon kuisen. 
Bedden werden uit elkaar gevezen om stof te kunnen verwijderen van plaatsen waar men anders niet aankon.  
Matrassen werden naar buiten gesleept, verlucht, uitgeklopt en vervolgens gedraaid.   Wat nodig was werd hersteld.

Tapijten werden gekuist, ook in de tuin gesleept, over de draad gehangen en meermaals met een mattenklopper uitgeklopt.

Na weken intensief kuisen ploften deze ‘grote-kuis-vrouwen’ moe, maar heel voldaan neer.

Ik moet zeggen dat mijn moeder dit wegens tijdsgebrek nooit heeft gedaan en ook ik heb onmiddellijk met deze traditie gebroken, tot grote verbazing en ontsteltenis van mijn halve trouwboek.

Mijn moeder werkte voltijds, had geen poetsvrouw of hulp en had vier kinderen.   Geen enkele avond heb ik haar ooit weten neerzitten voor tien uur.   Altijd was ze bezig.

Zij had haar wekelijkse ‘rustdag’ op maandag.

Op die ene dag probeerde zij te doen wat een andere vrouw op een week deed.

Het kuisen werd mij dus niet door mijn moeder aangeleerd maar door een man, mijn vader.

Hij vond dat moeder wat helpende handen kon gebruiken en elke zaterdag zonder uitzondering,  vloog onze slaapkamerdeur open en werden mijn zus en ik gewekt door zijn opgewekte kreet : “Wakey wakey, rise and shine my darling daughters…. time to get up and start cleaning! “.

We kregen beiden een beetje tijd om wakker te worden en om iets te eten en dan moesten we aan de slag.

Toen we protesteerden omdat onze twee broers rustig mochten uitslapen en wij wat later ook hun kamer moesten opruimen en kuisen,  antwoordde vader altijd : “kuisen lieve dochters is vrouwenwerk,  dat is niet voor mannen!” en vader’s wil was wet, hij duldde geen tegenspraak.

Meestergast - vader deelde vervolgens als een sergeant de bevelen uit :   “doe dit – doe dat”  – en hij zei het zo vaak dat hij op de lange duur klonk als de sirene van een ambulance.

Gelukkig voor mijn zus en ik, of ongelukkig  - ’t is maar hoe men het bekijkt – moesten we kuisen volgens zijn regels en aanwijzingen.

Hij had zelf nooit hoeven op te ruimen of te poetsen en wist dus helemaal niet hoe het moest.

Als het er nadien maar opgeruimd en proper uitzag was hij al dik tevreden.

Zus en ik leerden dus stofzuigen en opnemen ‘rond’ de meubelen – hoeken en plaatsen die niet zichtbaar waren voor het blote oog hoefden we niet te kuisen.  Afstoffen mochten we ook ‘rond’ de postuurtjes op de kast, enfin om een lang verhaal kort te maken, ik zal nooit werk vinden als poetsvrouw!

Dus in tegenstelling tot Troubadoerke moet ik zeggen dat mijn ventje veel beter poetst dan ik omdat hij thuis gezien heeft hoe het wèl moet.

Het heeft wel héél lang geduurd vooraleer hij zelf ooit begon te poetsen – sinds  hij op pensioen ging om precies te zijn, maar nu hij geen excuus heeft om het niet te doen, poetst hij veel veel beter en grondiger dan ik.   Hij poetst in hoeken en kantjes waarvan ik het bestaan nog niet kende.

Ik moet hierbij wel vermelden dat het nooit een passionele hobby van hem zal worden, hij doet het enkel – net zoals ik trouwens – omdat het nu eenmaal moet en we niet Sien en Maria van Schoon en Meedogenloos ooit op bezoek willen krijgen.

Nee – zijn échte hobby's zijn te vinden in zijn knutselkelder en zijn Vlaamse koterijen in de tuin….

Afschuwelijke gedrochten, maar elke vijs, schroef, nagel of ondefinieerbaar stukje buis of snoer, ligt inderdaad vrij ordelijk opgeborgen in gerecycleerde kasten, gevuld met gerecycleerde jampotten of kartonnen dozen.

Rangorde en gedrag van mama bij kinderen.

Kleding:

1ste baby: Je draagt zwangerschapkleding van zodra je weet dat je zwanger bent.

2de baby: Je draagt je gewone kleding zo lang mogelijk.

3de baby: Je zwangerschapskleding IS nu je gewone kleding.

Voorbereiding op de geboorte:

1ste baby: Je doet elke dag plichtsgetrouw je ademhalingsoefeningen.

2de baby: Je vindt de ademhalingsoefeningen onbelangrijk,  want je weet van de vorige keer dat het niets geholpen heeft.

3de baby: Je vraagt de dokter al van bij het begin om een epidurale verdoving.

Babykleding:

1ste baby: Je wast de splinternieuwe babykleedjes eerst, vouwt ze vervolgens netjes op en legt ze per kleur gecoördineerd in de speciaal aangekochte, spiksplinternieuwe babykast.

2de baby: Je bekijkt de babykleedjes even om te zien of ze wel proper zijn en gooit enkel diegene weg met de donkerste vlekken.

3de baby:  Jongens kunnen toch ook roze dragen nietwaar?

Zorgen:

1ste baby: Bij de minste kuch, kreun of frons neem je de baby onmiddellijk in je armen.

2de baby: Je neemt de baby op wanneer het wenen zo luid wordt dat het je ander kind bijna wakker schreeuwt.

3de baby: Je leert je driejarig kindje snel hoe het mechanisme van het muzikale mobieltje boven de wieg werkt.

Fopspeen:

1ste baby: Wanneer het tutje op de grond valt, steek je het weg tot je terug thuis bent en het kan wassen en steriliseren.

2de baby: Wanneer het tutje op de grond valt, spuit je het vuil eraf met een beetje pap uit het babyflesje.

3de baby: Je veegt het vuil af op je T-shirt en steekt het terug in het babymondje.

Luiers:

1st baby: Je verschoont de baby elk uur, of het nodig is of niet.

2de baby: Je verschoont de baby elke twee, drie uur, 'indien nodig'.

3de baby: Je verschoont de baby wanneer iemand begint te protesteren over de vieze geur of wanneer de luier tot aan de knietjes hangt.

Activiteiten:

1ste baby: Je neemt je baby mee naar baby turnen, baby yoga en naar alle mogelijke activiteiten voorzien voor baby’s.

2de baby: Je neemt de baby mee naar het baby turnen.

3de baby: Je neemt je baby mee naar de supermarkt.

Uitgaan en vrije tijd:

1ste baby: De eerste keer dat baby thuisblijft bij een babysit, bel je minstens vijf keer naar huis.

2de baby: Net voor je weggaat denk je eraan om je GSM nummer aan de babysit te geven.

3de baby: Je zegt aan de babysit dat ze enkel mag bellen indien er bloed vloeit.

Thuis:

1ste baby: Je brengt een groot deel van de dag door met voortdurend vol bewondering naar je baby te kijken.

2de baby: Je brengt een groot deel van je dag door met oppassen of je ouder kindje de baby niet wakker maakt, slaat of port.

3de baby: Je probeert elke dag om de kinderen een tijdje te ontvluchten.

Inslikken van munten:

1ste kind: Wanneer het eerste kindje een centje inslikt, rijd je als een gek naar de spoedafdeling van het ziekenhuis en je staat erop dat men een volledige scan neemt.

2^de kind: Wanneer een tweede kindje een centje inslikt, let je goed op of het er wel langs de natuurlijke weg uitkomt.

3de kind: Wanneer een derde kind een centje inslikt trek je het bedrag af van zijn zakgeld.

KLEINKINDEREN:

Zijn je beloning van de Almachtige omdat je jouw kinderen in leven hebt kunnen houden.

Amaai men sjokkedaaize, da moest eris van kôme, mor ‘t is wel spek veur mennen bek zenne.

’t Is deiz week de week van ’t Antwaerps dialect, of wistte geulle da nie?

Da kanna ni mier hee, das ni woareij, mor neije ’t is ginne flauwekul.

Dieje vanongs zeeget nog :  “Eddet in de mot, eddet geleeze in de Frut?” vroeg em derzjust.

Ik zee : “Ela lakkere, assik da niet geloef dan moakte maai wel iet anders waais zeker?”

En dieje vanongs zee : “ gaai zetter ien van bachtendenkuppe zeker gaai se bietekwiet.”

En ik zee : “Goddis oep enaander me zen voette speele zenne, ge moet nie zoe hoeg van den tore bloaze oemda gaai van ier zed, gaai me aa jannestreken, ik hoop dagge joeksel kregt en een keurt aarmke gaai kiekezonderkop!” 

Ge zou ver minder niewaar?

Sebiet gon we komisjes gon doeng want de moize valle doed in men kassen.

“Gon we derna nortstammeneegon?” vroeg em direct.  

Dieje wilt na altaaid oep de lappe gôan dad onnoezel manneke.   Pertang ik vind da oek al ies plezaant zenne. 
’t Weurt taait da we noggis onder de mensen kome want ik doeng zo geire een sjààweltje.

Ik gon vanavond toch mor stoemppot met draad maake veurt eten.  Swengst da haai de toafel dekt met jatte en talloere zeurge kik altaaid veur ’t eete.

Assem na wer daarft zegge dat nie oiem te freite is de pezewever, dan kregt em motte rond zen oere.

Kzou der iet van kroage en kzenner nie bang van, mor kzent wel zoe muug as kaa pap, awel assem nog is klôagt dan kregt em int vervolg inpleuts van eete ne meter bier,  den apsjaar.

Die mokt van alles na ne scheet in een fles.  Ik weit dattem liever stoôafkarmenaajen et, mor ik mag toch oek men goesting ies doen zeker?

Ik gon gewoen van krummenaas gebaare en doeng ofda gin vloms verston.

Allee zeg na zellef, waffertoere zen dana?

Amaai zeg, ha is dor beneije van zen oere ont moake, sebiet weurdt zenne frut zuur en is em allien rebbedebie.

Ja mensen, ik zenner na me getraad eh en agge de kont vant vogelke kust dan krijde e vere smoeleke eh?

Mor ja, as ons kat een koej was, koste we ze melleke neffest de stoof niewaar?

Och a kanner nie on doeng – stekt dieje zen verstaand inne vogeltje ent vliegtachterôat.

Dieje zit naïs altaet oep maain kap.

“Stront wie eedoe geschete?” zeggekik dan!

Mengse: ik mut me na dringend gon kleurmoake, mor dagôad oep nen ik enne gaai ba maai zenne.

Mor ’t is naa ting uur, dus ierst nog een koffeke drinke en dan zen we weg.

‘k weit nog niet of we nor de Greungpleuts, de Fraaidagsemart of ‘tChingchangsplein gon.

En oem afschaaid te neimme :

É poer les flammans lamijnmechooze. 

Flink gewerkt!

(Zeer vrije vertaling)

We vierden mijn zevende verjaardag thuis,

met acht kinderen uit mijn klas

We speelden Hints, er was kaas, koekjes en gelei.

Wat later kwam iemand om de gas af te sluiten
en mijn vader weet je, die hoort niet zo goed.

Hij verstond gras en niet gas

en dacht dat een scout wat kwam bijverdienen.

Hij zei : “knap van je jongen, begin maar te werken.”

De lange jas van de man rook naar oude dweilen.

Vader zei : “ hij lijkt wel niet erg op een scout,

hij draagt geen korte broek, geen pet, geen embleem,

en hij heeft ook geen scouts das om.”

De man ging naar de kast, onder de trap.

Mijn vader zei : “pas op voor je hoofd,

als je daar het grasmachine zoekt, dan heb je het mis,

je zal het met een tuinschaar moeten doen.”

Maar de man had voldoende gereedschap, zei hij,

een tang en een verroestte engelse sleutel.

Mijn vader rommelde wat in zijn broekzak

en vond daar voor hem enkele centen.

Toen mijn moeder wat later vaders eten wou maken,

merkte ze dat er geen gas was,

want na één uur bakken waren

zijn frieten nog steeds rauw en nog wit,

hij kreeg dus enkel wat koekjes en gelei.

Toen hij boos werd en daarover kloeg

werd mijn moeder ook heel boos.

Ik dacht dat ze hem ging vermoorden

Ze sloeg de frietpot hard op zijn hoofd,

want het was zijn plicht om de rekeningen te betalen.

De volgende dag moest ik vertrekken naar school,

maar ik kreeg de achterdeur niet meer open.

Vader lag in de keuken met zijn hoofd in de gasoven,

 zijn benen lang uitgestrekt over de vloer.

Ik moest over hem klimmen om mezelf buiten te laten,

want er was weinig plaats om te bewegen.

Ik gaf hem een kussen om onder zijn hoofd te leggen

want hij kreeg al een deuk in zijn wang.

Ik hielp die avond mijn ma met het eten,

hoewel ik dat helemaal niet leuk vond.

Zij was nog humeurig wegens het gas

en mijn vader was natuurlijk nergens te zien.

Ze verwarmde de erwten in de waterkoker

en ik moest heel hoog staan

om de ovenschotel een bruin korstje te geven

door het dicht tegen de gloeilamp te houden.

Wat later na  het eten

zat moeder op de piano kruk,

op de plaats waar normaal de piano staat.

Ze neuriede Rachmaninov’s piano concerto

zo goed als ze kon in C minor.

Pas dan viel het op dat de piano weg was,

want normaal stond het daar op die plaats.

“Ik heb het verkocht om de gasrekening te betalen” zei pa

Ze geloofde hem niet en zei : ik kijk wel even onder de trap

Hij zei : “Hou je kalm, maak je toch niet zo druk.

Het staat in de pandjeszaak in Bellingbrook straat,

ik ga het daar vrijdag wel terughalen!”

Hij bewees het haar ook, want hij toonde haar de kwijting.

Ze stond heel boos recht

en ik dacht dat ze hem terug om de oren ging slaan,

want ze nam haar banjo bij het dunne eind op.

Maar hij werd gered door een klop op de deur.

Het was weer de man in de jas met de tang.

“Verdorie” zei pa: “die gast wil best werken”

en zei : “kijk eens jongen of je vandaag mijn gas kan herstellen,

ik kijk dan of ik nog wat geld voor je heb.”

Die nacht was alles peis en vrede in huis.

Ma en pa luisterden naar Billy Cotton op de radio.

Pa vloog plots recht uit zijn stoel en zei :

“die scout is verdorie een bedrieger”

Hij zei: “ik heb hier net zitten rekenen

en voor al die centen die ik hem gaf

hebben we niets gekregen,

zelfs geen onnozele sticker!”

A Job Well Done

Gary Hogg

Me seventh birthday we’d a party at wor house
For eight kids from my class
We had charades and cheese, scones and jelly
And this bloke* came to cut off the gas

 
Now me* dad*, like you know, has corned beef in one lug*
‘Cut the grass’ is what he thought he had said
It was ‘Bob-a-Job' week* and Dad being generous
Said "Sorry, bonny lad*, go ahead"

This long mac* smelt of stagnant old floorcloths
He didn’t look nowt* like a scout
 Nee* short pants, nee berry*, nee badges,nee woggle*, nee nowt*

He went into the cupboard under the stairs
Me Da looks and says "Mind your head,
If you’re looking for the mower we’ve not got one,
You’ll have to use clippers instead"

But the bloke seemed to manage with the tools that he had
A pair of pliers and a big rusty spanner
Me father reached deep in his pocket
And fetched outa couple of tanners*

For when me Ma* went to make me Dad’s* dinner that night
she noticed the gas wasn’t on
Cos* his chips were still white after nearly an hour
So he had to have jelly and scones

when he complained me mother went mad
thought she was going to kill
smacked him round the head with the chip pan
Cos it was his job to pay all the bills

next morning I got up for working off school
couldn’t get out the back door
Cos me father had his head in the gas oven
his legs stretched out over the floor

I had to climb over to get  meself out
Cos he hadn’t left over much space
I got him a cushion to put under his head
Cos he was getting like a ridge on his face

I’d to help me Mam make the dinner that night

Even though I wasn’t too keen*
She was still in a huff* on account of the gas
And of course me father was nowhere to be seen.

she was heating up peas in a kettle
And I had to stand up a height
And I was browning the top of a big shepherds pie
By holding it under the light

that night after tea

Ma sat on the piano stool
In the place where the piano once stood
she was humming Rachmaninov’s piano concerto
as close to C minor as she could

It was then that we noticed the piano had gone
Cos it should have been stood standing there

“I’ve selt * it to pay that daft * gas bill” says dad.

She says " I’ll go to the foot of our stairs!"

 He says "Don’t get yer liberty bodice in a twist,*
It’s at the pawnshop on

I’ll be up there to pay for it on Friday”

And he proved it by showing the receipt

She got up from the stool in a temper*
I thought she was going to hit him some more
Cos she picked up her banjo by the thin end
But he was saved by a knock at the door

It was the boy scout in the long mac and the pliers stood there
me dad said ‘Mind, this Boy Scout’s willing'
He said "You see if you can sort out me gas, son,
I’ll see if I can find you a shilling"

So that night it was all peace and quiet
Me ma, me dad just sat there
Listening to Billy Cotton on the wireless

me da suddenly jumps out of his chair.

He said "That bloody Boy Scout’s an imposter!,
he said : “I’ve just been sat here working out,
That bugger’s* done me for two shillings,
And we never got a sticker nor nowt!

Bloke :  (man)

me:     (my)

dad:    (father)

lug: ( The ear, or its lobe. [Scot. & Prov. Eng.]   – expression : a bit deaf )

‘Bob a job week’: ( Bob a Job week : Scouts went door to door offering to do household chores for a shilling)

bonny lad :(nice boy)

mac :(raincoat) 

nowt :(nothing)

Nee :(no)

berry :(beret)

nowt :(nothing)

tanners :( tanner - a small coin of the UK worth six pennies; not minted since 1970)

ma :(mother)

da: (father)

cos: (because)

keen: ( eager )

in a huff : (angry-annoyed)

the fella : (fellow - man)

selt : (sold)

daft : (stupid)

“to get one's liberty bodice in a twist”:  British Slang. to get flustered or agitated

liberty bodice : a boneless ‘training corset’ for young girls from 1908.

bugger’s : ( Slang-  A contemptible or disreputable person) 

woggle: Boy Scout"s neckerchief clasp or slide

temper:  state of feeling; "angry” “in a bad mood"

Vorige vrijdag heb ik weer enorm genoten van onze maandelijkse blogbijeenkomst.

Natoken kon er spijtig genoeg niet bij zijn, maar we hopen allemaal  dat ze volgende maand van de partij zal zijn.

We hebben deze maand kennisgemaakt met Nestje van Hotlips en hij viel bij ons allemaal zeer in de smaak, weer een aanwinst voor ons groepje!

Wat hij over ons denkt daar hebben we nog het raden naar, want sinds ons aller Hotlips haar Nestje heeft,  begint ze haar blogje wat te verwaarlozen!

Dat gaan we zo maar niet toelaten hoor,  want elke ochtend is haar blogje degene die ik onmiddellijk aanklik. 

Ik probeer eerst te zijn om mijn eventueel antwoord op het kwisje te geven, maar elke dag zijn anderen me toch altijd voor.

Hotlips heeft kinderen in Amerika en is gefasicineerd door mijn Engels accent.

Ik ben geboren in het hoge Noord Oosten van Engeland, heel dicht tegen de Schotse grens.

Wij spreken daar een dialect dat zelfs een eigen naam heeft : “Geordie”.

Omdat we, nadat we naar België zijn gekomen, thuis altijd bleven Engels spreken, ben ik dat accent nooit kwijtgeraakt en zelfs nu nog hoort een andere Engelsman onmiddellijk dat ik een Geordie ben.

Vrijdag vroeg Hotlips me om een demonstratie van dit accent te geven voor Nestje.

’t Is moeilijk om zo direct iets te zeggen, maar speciaal voor haar heb ik nu een video clipje gevonden waarop een Geordie een verhaal vertelt.

Misschien kunnen de prentjes wat helpen voor diegenen die dit Engels niet begrijpen.

Als ik straks even tijd heb zal ik het verhaaltje opschrijven en morgen hierbij zetten, dan kunnen jullie zien hoeveel je ervan begrepen hebt.
Wij werden thuis natuurlijk wel geleerd om een gekuiste versie ervan te gebruiken, zodat anderen ons zouden kunnen verstaan.

Dat doen we nu ook met ons Antwerps dialect - we spreken in gezelschap ook een 'gekuiste versie' ervan, maar niettemin hoort men toch nog steeds die specifieke Antwerpse klanken, net zoals bij mijn moeder de Mechelse “a” klank nooit verdween.

Wanneer ik Engels spreek zal dus ook nooit mijn 'Geordie' accent helemaal verdwijnen vrees ik. 
Ik zal ermee moeten leren leven.

                                          
 

17/09/2008

Praatavond: 'Leerproblemen hoe pakken we het aan.'

Spreker:

Het team van Sprankel Antwerpen

Plaats:

De Cluyse, Kerkhofblommestraat 1,
2170 Merksem

Aanvang:

20u

Inkom:

Leden €2,5 
niet leden €5 studenten €1

Inschrijven:

Niet nodig

Downloads: 

Affiche,    Plan

Contacttelefoons:

03.289.38.17
03.645.76.39

E-mail:

 antwerpen@sprankel.be  

Twee dagen is Mr. Silver thuis geweest – dat was weer eventjes wennen een man in huis.

Dinsdag zijn we samen op stap geweest – even naar ‘het toekomstige huis der kinderen’ gaan kijken, nadien met broer 2 en schoonzus iets gaan drinken en vervolgens hebben we onze maandelijkse grote inkopen gedaan. 

De kasten zijn gevuld – iedereen kan komen, er is terug eten in huis.

’t Is alsof het per tamtam al rondgegaan is,  want vanmiddag komt zoon 2 nog eens een boke mee eten.

Gisteren zijn de twee zilveren Bompa’s met hem nog wat verder gaan werken in het huis en ik heb mezelf een hele middag suf zitten staren op Excel.

Ik ben bijzonder trots op mijn zelf ontworpen boekhoud programma, ( pas véél later zag ik dat ik er een had kunnen maken via de wizard) maar ach, door het zelf helemaal te doen heb ik het programma waarschijnlijk beter leren begrijpen.

Hier en daar zit nog een foutje dat ik niet weg krijg, dat wordt even wachten op de hulp van een zoon.

Ik zal dringend een boek over het programma Excel moeten kopen om de fijnere knepen te leren.

Wat ik nu weet is dankzij een kwartierke uitleg van zoon 1, vijf minuten hulp van zoon 2 en de helpfunctie.

Verder heb ik gisteren heel wat tijd versleten aan de telefoon met een vriendin.

We kwamen na een lange babbel tot de slotsom dat de mening van ons ‘oudere’ vrouwen  hoe langer hoe minder telt.  

Ik denk dat we allebei last hadden van het slecht weer, we kunnen het geen van beiden meer op de menopauze steken, die vervelende periode is godzijdank voorbij.

Maar toch … ik herinner me iets wat mijn moeder lang geleden tegen me zei.

Wij waren allemaal jonggehuwd met kinderen en elke keer we thuis bij onze ouders waren babbelden we honderduit.

Moeder zat zoals gewoonlijk stil te luisteren.  
Toen ik daar een opmerking over maakte zei ze: “kindje, wanneer je mijn leeftijd bereikt heb, dan is er niemand nog geïnteresseerd in wat je te vertellen hebt”.

Ik was van die zin ferm geschrokken, want mijn moeder was een wijze en zeker geen negatief ingestelde vrouw en het was ook geen klaagzang,  maar een heel nuchtere vaststelling.

Op een volgend familiefeest waren we weer rond de tafel allemaal door en met elkaar aan het praten. 

Ik merkte plots op dat moeder haar mening over het gespreksonderwerp gaf en dat inderdaad, net zoals ze gezegd had, niemand er enige aandacht aan schonk.   Ik denk zelfs dat niemand buiten mezelf had gehoord dat ze sprak.

Dat is me altijd bijgebleven.  Daarna heb ik altijd mijn best gedaan om er speciaal op te letten dat zij bij een gesprek ook de nodige aandacht kreeg.

Nu hadden mijn vriendin en ikzelf blijkbaar identiek hetzelfde gevoel als moeder toen.

Niemand leek nog geïnteresseerd  in wat wij te vertellen hadden en het voelde écht niet goed aan.

Noch mijn vriendin, noch ikzelf,  willen enkel nog als een stuk van het meubilair aanzien worden.

Gelukkig heb ik hier mijn dagboek blogje waar ik mijn opinie over alles en nog wat kwijt kan. 
Daarom vind ik ook de reacties zo fijn, het geeft een goed gevoel te weten dat mensen lezen wat je schrijft en naar je luisteren.

Enkele dagen geleden las ik trouwens bij NATOKEN dat goed kunnen luisteren ook heel belangrijk is, en ik ben het daar helemaal mee eens, maar het mag niet enkel bij luisteren blijven – ik wil ook nog graag af en toe gehoord worden. 
Zestig of niet,  ik wil mijn mening ook nog af en toe graag kwijt!

Toemaatje à la KOMMANEUKER :

Onlangs gehoord  op TV :

Voor Hillary Clinton was dit de laatste kans om president te worden, want bij de volgende verkiezingen zal ze te oud zijn. (nota : ze is geboren in 1947 ) in 2016  zal ze dan negenenzestig zijn!

Onmiddellijk dacht ik aan de andere huidige president kandidaat :  John McCain – geboren in 1936. 

Hij is nu 72 en iedereen vindt dat nog een geschikte leeftijd voor een man om president te worden.

Kan iemand me misschien uitleggen waarom een vrouw  van 69 te oud is en een man van 72 niet ?

Monday, Monday …. 1 september 2008 !

Ongelooflijk toch hoe snel een jaar voorbij vliegt.   
Nog even en ik moet aan de voorbereidingen voor de feestdagen beginnen denken.

Ik ken mijn pappenheimers … eens de vakantie voorbij beginnen ze te vragen wat de plannen zijn voor Kerstmis!

Na een hels werkweekend is het oude huis van zoon 2 dan toch leeggemaakt en zijn ze nu voorlopig bij de schoonouders ingetrokken tot het nieuwe huis bewoonbaar is.

Ik vraag me wel nog altijd af wat onze kinderen onder “bewoonbaar” verstaan.

Ik herinner me het krakershuisje van mijn ouders in Engeland – een kleine houten barak, van buiten bedekt met een laag teer om de regen buiten te houden.  
De WC buiten, één kraantje met koud water en waarschijnlijk  was er elektriciteit, één eenzaam peertje – dat kan ik me niet meer herinneren.  
Warm was het er wel, want vader werkte in de koolmijn en iedereen had een open kolenvuur.

Toen we naar België kwamen was het aan onze ouders beloofde winkel/huis er ook niet en moesten we een half jaar met z’n zessen in een kelderverdieping wonen.  
Onze bedden waren omgekeerde kratten met een oude matras erop.  Oude jassen dienden als dekens.

Verder hadden we een kreupele keukentafel en wat stoelen en wat huisgerief van onze familie gekregen.   Zaken die te versleten waren om op hun verhuurappartementen te zetten.
In Engeland hadden mijn ouders alles verkocht.   We hadden enkel onze kleding bij en wat herinneringen.

Toen vader in Antwerpen eindelijk werk vond,  woonden we in een huis dat zo lek was als een zeef en zo koud als een ijskast, maar we hadden een voor onze ouders betaalbaar ‘dak’ boven ons hoofd.

De paar povere meubeltjes kochten ze op de Vrijdagse markt.

Daarom heb ik het waarschijnlijk zo moeilijk met het begrip ‘bewoonbaar’ …

Toen we veel later naar een appartement in een sociale woning verhuisden,  was het alsof ik in een droompaleis binnenstapte.

Er was een aparte badkamer – stel je voor wat een luxe - we hoefden niet langer het zinken bad uit de tuin in de keuken te sleuren en water te koken op het gasvuur!  

Er was een aparte WC met waterspoeling 'binnen en warm', een kleine maar funcitoneel ingerichte keuken, en ....er was centrale verwarming op alle kamers!

Met open mond liepen we bewonderend van kamer naar kamer.

Zo zie je maar hoe het woord ‘bewoonbaar’ voor iedereen een heel verschillende betekenis kan hebben hé.

Onze huidige kleine rij woning is in mijn ogen ook mijn klein paleisje, maar andere mensen zouden er waarschijnlijk voor geen geld willen wonen.

Maar soit … we leven nu en niet vroeger en nu is alles anders en het blijft ook steeds meer veranderen.

Ik moet me steeds weer aanpassen aan al die luxe!

"And now for something completely different" zou Monty Python zeggen:

Zo was er dit weekend ook ons straatfeest.   

Wij,  (de oude garde) hadden het al opgegeven wegens te weinig belangstelling, maar de jongere generatie wou het nog eens proberen.

Om de integratie van onze nieuwe Belgen in de straat te helpen, hadden ze zelfs alle vlees voor de BBQ besteld in de Marokkaanse winkel,  zodat het zeker Halal was.   Het stond zo ook duidelijk vermeld op de uitnodigingen.

Meermaals is men persoonlijk gaan aanbellen om hen ook nog persoonlijk uit te nodigen.

We hadden het weer ook mee:  eindelijk een heerlijk zonnetje en de kinderen konden, net zoals wij vroeger, eens onbekommerd op straat spelen – hoewel er toch nog altijd mensen waren die hun auto de afgesloten straat in reden om vóór hun deur te parkeren.  

Stel je voor dat je tien stappen te voet moet doen!  

Nog zo iets ongehoord tegenwoordig….te voet gaan!  Als ze naar de bank op de hoek gaan om geld af te halen, parkeren ze op het voetpad ervoor.

Maar ik dwaal af ...

Al onze pogingen tot integratie ten spijt,  hadden er weer geen nieuwe Belgen ingeschreven voor het straatfeest.

Enkele kindjes speelden wel na de middag buiten met die van ons, maar geen mama’s of papa’s te bekennen.

Twee vaders (zonder vrouw of kinderen)  toonden even hun goede wil en kwamen een Cola drinken.

Er was zelfs rekening gehouden met de datum – we wisten dat de Ramadam nog moest beginnen, dus dat kon ook geen excuus zijn.

’t Ja … Integratie moet van twee kanten komen hé lieve mensen.

Wij kunnen niet meer doen dan onze ‘wees welkom hand’ uitreiken, maar jullie moeten ons wel halverwege tegemoet komen!

't zijn hier drukkke dagen
verhuis zoon 2
opvang kindjes
straatfeest....
puf!
 

Twee keer heb ik naar de Olympische spelen gekeken.

Ik was onder de indruk van de spectaculaire openingsceremonie en zaterdag installeerde ik me voor de tweede keer voor de TV om Tia Hellebaut te zien hoogspringen.

Ik kan er niet onmiddellijk mijn vinger op leggen, maar die jonge vrouw lijkt me buitengewoon sympathiek. 
Haar onhandig acteren in de reclame spotjes voor een pizza doen me altijd glimlachen.  
"Je kan het maar hebben lieverd, je verdient het", denk ik dan.

Dat we steeds flarden te zien kregen van het hoogspringen stoorde me wel enorm, maar ach, het triomf moment kregen we dan toch te zien.

Ik kreeg er begot een krop van in mijn keel en tranen in mijn ogen.

Mijn krant "De Frut" (GVA) was vandaag één en al eerbetoon aan Tia, maar het was te mooi om waar te zijn.   
Ik verslikte me vanmorgen bijna in mijn tasje koffie toen ik op blz. 10 de column van Marc Vermeiren getiteld 'Sportland op de dool?' las.

Quote : …..  Kim Clijsters, Kim Gevaert, Justine Henin, Tia Hellebaut en de aflossingsploeg:  het is onze vrouwenafdeling die het afgelopen decennium voor de atletische pieken zorgde.  Dat is geen toeval.   Het is internationaal bekeken veel makkelijker om succes te boeken bij de vrouwen.   De helft van de vrouwelijke wereldbevolking wordt door religieuze, economische en sociale hinderpalen verhinderd om aan sport te doen.  Plat gesteld:  het is moeilijk sprinten in een boerka.   Helaas is de tennishelft  van dat kwartet al met een vroege midlifecrises afgedropen en haalt het atletiekduo in geen geval Londen….

Unquote

Voor zo’n reactie bestaat er een uitstekend engels gezegde : 
“Sour Grapes! “ Mr. Vermeiren.  
Spijtig genoeg kan ik niet onmiddellijk een gelijkwaardige nederlandse gezegde hiervoor bedenken.  Misschien kan iemand me helpen.

Sour Grapes : ( Disparaging what one cannot obtain, as in The losers' scorn for the award is pure sour grapes. This expression alludes to the Greek writer Aesop's famous fable about a fox that cannot reach some grapes on a high vine and announces that they are sour. In English the fable was first recorded in William Caxton's 1484 translation, "The fox said these raisins be sour.  ) 

Heel summier en heel vrij vertaald : ge zijt stikjaloers omdat gij het niet kunt.

Ik concludeer dat het dus enkel aan de “boerka” te danken is dat onze dames atleten zo hoog scoren en onze tennis duo zit ocharme, och Heere toch  met een vroege midlife crisis.

Laat me even kort en honend lachen Mr. Vermeiren.  Ha!

Als hij het dan toch zo goed weet dan kan Mr. Vermeiren ons misschien ook eens uitleggen waarom onze heren niet scoren?

De helft van de mannelijke wereldbevolking wordt hoogstwaarschijnlijk ook omwille van religieuze, economische en sociale hinderpalen verhinderd om aan sport te doen. 

Ach man, geef toch gewoon toe : vrouwen zijn doorzetters, ijverig en vlijtig.  
Ze zijn het al jarenlang gewoon om twee keer zo hard te moeten werken om slechts de helft te kunnen bekomen.

Onze dames doen het op alle gebieden uitstekend,  niet enkel in de sport,  maar ook op universitair vlak en in de medische wereld …

 “Alle beroepen vervrouwelijken” hoor je veel mannen mopperen, en het is omwille van die vervrouwelijking dat zij statusverlies lijden en status blijkt voor veel heren uitermate belangrijk te zijn.

Indien Mr. Vermeiren niets zinniger kan schrijven in zijn column dan is het misschien hoog tijd dat ze hem ook door een vrouw vervangen al of niet met een boerka.

Ondanks het miezerig weer voel ik me stukken beter. 

Mijn grijze wolk wordt elke dag wat lichter van kleur en ik krijg mijn gevoel voor humor weer terug, oef …

Gisteren was het weer kleindochter dag en zodra ze binnenkwam moest de video van de Drie Biggetjes weer op, ze kan er maar niet genoeg van krijgen.

U vraagt  - wij draaien, waarvoor heb je anders een verwen-nana hé?

Wat later trokken we samen naar de supermarkt,  want de muizen vielen dood in mijn kasten en ons prinsesje moet eten.

Ze nam het mini winkelkarretje ‘met vlaggestok’ en manoeuvreerde gezwind tussen de mensen. 

“Let op dat je niet tegen de mensen hun benen rijdt lieveke” moest ik voortdurend zeggen, want ze keek steeds achterom en praatte tegen mij terwijl ze verder liep.

Bij het brood (alle bakkers in Antwerpen zijn nu op vakantie denk ik) vroeg ik of ze een koffiekoek of een broodje wou.

“Voor mij vijf pistoleekes” zei ze met een ernstig gezicht.

“Laat ons het op twee houden” antwoordde ik even ernstig.

Wat verder kwam ik een buurvrouw tegen van wie onlangs de man is overleden.

Je kan dan niet anders dan even vragen of alles goed gaat.

Nu moet je weten dat sinds ik die mevrouw ken – en dat is héél lang – ze elke keer vitte en foeterde op die echtgenoot: hij was (en dit zijn haar woorden) knettergek, maniakaal, te lui om dood te doen, en de figuurlijke nagel van haar doodskist.

Je zou dan denken dat het overlijden van zo’n man een verlossing voor die dame zou zijn.

Nee hoor… mis poes!  

Ze stond daar naast de afdeling charcuterie haar ogen uit te bleiten en zei dat ze hem zo vreselijk mistte.

Ik wist werkelijk niet hoe ik moest reageren.    Ik begon te denken dat ze misschien samen een soort sadomasochiste relatie hadden gehad, en dat ze de kwellingen van vroeger mistte.

Maar ik ben Freud niet, dus ik beperkte mijn antwoorden en troost tot de gebruikelijke nietszeggende : hmmm’s en haaa’s op de gepaste ogenblikken.

Kleindochtertje werd uiteindelijk mijn redding,  want ik moest haar achterna hollen voor ze haar karretje helemaal had volgeladen met choco mousse.

Terug thuis, na het middageten, installeerde ons prinsesje zich op de vloer.   Ze legde zoals de vorige keer de speelmat op de grond en installeerde daarop haar poppen familie en terwijl ik aan tafel verder met Excel zat te zwoegen,  hoorde ik glimlachend haar met de poppen babbelen.

Blijkbaar was de mat plots de kribbe geworden en zij was de kinderverzorgster die de baby’s verzorgde.  
Met een zacht, lief stemmetje suste ze stilletjes een van haar baby’s:   “shhhh… ge moet zo niet wenen, uw mama komt strakjes hoor, ik blijf hier bij u….”  

Toen rinkelde mijn telefoon en ik hoorde tot mijn verbazing de stem van Zus Engeland.

Nu wist ik dat ze op vakantie kwamen bij broer Ardennen, maar broer had me gezegd dat ze pas die avond zouden arriveren.

“Dag zusje…ben je thuis?” vroeg ze.

“Euh watte, wat bedoel je?” stamelde ik, “Waar ben je dan?”

“We zijn nu in Zaventem en we zouden graag eerst naar Antwerpen komen, want broer Ardennen moet daar nog verder werken aan de auto van uw zoon 2.   Er is een misverstand geweest over ons aankomst uur”.

’t Is hier niet voor niets de zoete inval en ik zei natuurlijk dat ze welkom waren.

Ik keek beteuterd rond – overal lag er speelgoed – ik had al enkele dagen niet meer gepoetst – het gras in de tuin stond hoog, de Wisteria achter in de tuin was door de stormwind naar beneden gekomen en lag op een hoop.   De wind had de meeste appels van de boom geblazen.

Mijn keukentafel lag vol met mijn paperassen rond mijn laptop …

Ik stond even voor een moeilijke keuze : oftewel als een gekke witte tornado rondknotsen om alles toonbaar te maken,  ofwel gewoon ‘foert’ zeggen en alles te laten zoals het was.

Ik koos voor het laatste.

Zus Engeland woont in een prachtig huis, heeft geen kleinkinderen en nooit ligt er rommel.

Maar ik bleef toch standvastig bij mijn ‘foert’.

Een half uurtje later arriveerden ze.    Vermits broer Ardennen niet wist hoelang hij nog moest werken om de auto van zoon 2 terug aan de praat te krijgen, vroeg ik of ze die avond allemaal bleven eten vooraleer naar de Ardennen te vertrekken.

Ik piekerde wel of de frikadellenkoek die klaar stond om gebakken te worden wel voldoende zou zijn voor zoveel personen, maar ach … met een beetje goede wil, het vlees wat dunner gesneden en voldoende aardappelen, groenten en saus zou het wel lukken.

Schoonbroer – geen kleine kleuters gewoon – moest even wennen aan de aandacht die ons klein madammeke van hem opeiste, maar hij gaf het “shhhhh’ten” vrij snel op.   Kleindochter in een volhoudertje.

Ik vertelde schoonbroer dat ze grootvaders gewoon is die op de grond willen liggen voor haar en die haar toelaten om hun rug als trampoline te gebruiken.

Ze is het niet gewoon om ‘geshuuusht’ te worden.

Toen ze uiteindelijk een gezelschapsspelletje - niveau driejarige kleutertjes - op de salontafel legde en hem ook een kaart in zijn handen duwde om mee te spelen, gaf hij de strijd op.

Met één oog op de TV gericht om toch de Olympische spelen te kunnen volgen, deed hij zijn best om actief deel te nemen aan ons lotto spel.

Om vijf uur werd kleindochter afgehaald door haar oom en tegen alle opvoedkundige wetten in,  kocht ik haar om met de belofte dat ze een centje voor haar spaarpot kreeg,  indien ze alles mooi opruimde.

Ze ging aan de slag en ik overhandigde haar met plezier een blinkend twee euro stuk dat zij met evenveel plezier in haar glitter handtasje stak.

“Tch tch tch zei zus zonder kleinkinderen – dat zou je toch niet mogen doen hoor! “

Best mogelijk – maar de rommel was weg  en ik kon nu onze eettafel helemaal uittrekken en dekken.

Ik begon te koken en alles was klaar toen ventje en broer Ardennen thuiskwamen.

Het eten bleek uiteindelijk meer dan voldoende en ik zei dat ze maar een dessert moesten vragen aan schoonzus Ardennen wanneer ze daar aankwamen.

Ventje en ik wuifden ze uit en met een vermoeide zucht zei ventje dat hij zich ging klaarmaken voor zijn wekelijks bezoekje aan zijn moeder.

Hij zag er doodvermoeid uit na zijn lange dag werken als Bob de Bouwer en ik zei dat hij beter zijn bezoekje zou uitstellen.

Een goede moeder begrijpt dat een zoon soms te moe kan zijn om op bezoek te komen verzekerde ik hem.

Na een kort telefoontje bleek schoonma dat inderdaad te begrijpen! 
Zo zie je maar.

Met een glimlach dacht ik even terug aan het gedicht dat bij HUISMUSJE op haar blog staat :

LOSLATEN

(Nel Benschop) 

De zon schijnt af en toe – letterlijk maar ook figuurlijk, want ik zie terug een beetje zon doorheen mijn melancholieke grijze wolken piepen.

Ge kunt het u als vrouw ook niet permitteren om heel lang melancholisch te zijn, er is veel te veel te doen en een mens moet vooruit hé.

‘k Heb mijn figuurlijke sokken dus flink opgetrokken en me voorgenomen om zo weinig mogelijk nog te piekeren – héél moeilijk zal dat worden, want ik las gisteren in de krant (komkommertijd, weet ge nog?) dat piekeren genetisch aangeboren zou zijn.

Het zal mij dan maar weer overkomen zijn om net die genen te erven.

Gisteren zei ik nog heel filosofisch tegen een hele lieve vriendin, die me opbelde omdat ze zo bezorgd was: “ik heb besloten dat er aan het verleden niets kan gewijzigd worden, maar wat er in de toekomst gebeurt, dat hebben we zelf in de hand” .

Voilà!  Mijn spreuk van de week : wat er vanaf nu gebeurt, ik spreek nu natuurlijk niet over ziekte of dood, maar het gewone dagdagelijkse leven, daar beslis ik zelf over, dat heb ik zelf in de hand!  Nèh.

Vooral die verdraaide ‘Hikikomori’ schrikte me af: jezelf helemaal terugtrekken en opsluiten en op de lange duur eenzaam rondzwalpen in je meertje vol zelfmedelijden:  nee hoor, ik wil eruit! 

Ik ben een sociaal beest en niet gemaakt om alleen te zitten. 
Ik heb mensen nodig om me heen.

Gisteren kwam kleindochtertje. 

Ik moet altijd wennen aan die kleine vrouwtjes (zoals onze geniale Prins ze noemt).

Ik heb er zo weinig ervaring mee.  ’t Is bij ons hier altijd een echt mannen bastion geweest.

Ik begin al te glimlachen als ik haar zie binnenkomen,  ons klein (bijna vierjarig) madammeke.  
Als een echte mannequin zwiept ze haar dikke blonde lokken met haar vingers voortdurend achteruit.  

Over haar jas hing schuin gedrapeerd, haar kleine purperen glitterhandtas met gouden ketting,  volgepropt met zaken die een kleine dame niet kan missen :
-haar tot op de draad versleten knuffelpopje, een groen plastieken fluitje aan een koordje, een muntstukje van vijf cent, en een fluo multicolor zonnebril,  die ze bij het binnenkomen onmiddellijk opzette.

“Mooi hé nana?” vroeg ze glunderend en ik kon niet anders dan het glimlachend beamen.

Zelfs met een snotneus is mijn kleindochter mooi!

Zodra ze comfortabel heel dicht naast me op de zetel zat,  wou ze de video van de Drie Biggetjes zien (met de bangelijke grote boze wolf) en Het lelijke eendje en nog andere klassiekers van Walt Disney.

Net zoals de vorige keer zat ze met wijdopen mond en grote ogen de hele tijd sprakeloos te kijken.

Ik kijk dan niet naar de film,  maar naar haar en geniet van het zien van haar gezichtje waarop je de hele film kan volgen via haar uitdrukkingen.

Zulke tekenfilms maken ze toch niet meer!  
Het zijn allemaal kleine meesterwerken en het is gelukkig dankzij onze kleinkindjes dat wij er ook nog eens van kunnen genieten.

Terwijl ze daarna op de grond met haar poppen speelde,  zat ik aan de keukentafel en probeerde ik het programma Excel onder de knie te krijgen,  want ik wil mijn huishoud boekhouding op een database invoeren.

Vroeger schreef ik alles op, maar een mens moet met zijn tijd mee niewaar?  

Ik moet het wel eerst zelf leren, vervolgens helemaal op punt zetten en dan pas zal ik ventje aan het werk kunnen zetten.  
Het was al wat gemakkelijker nu hij zijn 'kartonnen dozen' klassement bijgewerkt had.

Ik laat hem momenteel nog wat genieten van zijn Bob de Bouwer periode, maar zachtjesaan probeer ik hem binnen te loodsen in het cybertijdperk.

Op onze kalender stond gisteren in grote letters : afspraak bank om 14 uur.

Ik belde Mr.Silver op om te vragen of hij die afspraak niet vergeten was en hij verzekerde me dat hij even zou stoppen met werken.

Om 13 uur kwam hij thuis, nam snel een douche en kleedde zich om en wij allen in superspeed naar de bank.

De bankdirecteur keek heel verwonderd in zijn agenda : hij had die dag geen afspraak met ons genoteerd. 

Ventje en ik keken naar elkaar, kleindochter keek naar ons allen, en toen viel met een luid geklingel de eurocent van mijne zilveren en zei hij met gepaste schaapachtigheid… “ euh…. ik denk dat ik me vergist heb, ’t is pas volgende maand, ik heb het op de verkeerde maand ingeschreven!”   en met de nodige excuses dropen we terug huiswaarts af door de gietende regen.

Ventje deed zijn werkplunje weer aan en vertrok vliegensvlug terug naar de bouwwerf.

Ik troostte hem wuivend vanop onze dorpel en zei dat ze al heel goede vorderingen maken bij het onderzoek naar Alzheimer.

Om vandaag verder de strijd aan te binden tegen Old melancholische Hikkidinges heb ik een afspraak met een andere lieve vriendin.

We gaan na de middag samen een pintje pakken en een klapke doen, da’s veel goedkoper dan een bezoek aan een psychiater.

Zij, die zichzelf uit de put naar omhoog aan’t wroeten is,  groet u!

Nu ik mijn melancholische aanval eens goed onder de loep bestudeerd en ontleed heb weet ik dus wat ik heb,  dat helpt me al een pak vooruit.  
Je zal er maar mee zitten hé verdomme die Hikikomori en Weltschmerz.  
Kwestie nu natuurlijk, is er zo snel mogelijk vanaf geraken en terug mijn eigen vrolijke zichzelve worden.

Al jullie reacties vol begrip en medeleven en jullie wijze raad vormden het eerste trapje omhoog.

Ik merk ook dat ik niet alleen ben, het lijkt alsof er een algemene melancholie malaise woedt in seniorenland.

Zou dat nu echt te wijten zijn aan het bar slechte weer of is het gewoon omdat we allemaal op een keerpunt in ons leven zijn beland dat voor de zoveelste keer weer grote aanpassingen van ons vereist?

Het slecht nieuws dat een goede vriend van ventje vorige week overleden was,  bleek de spreekwoordelijke druppel te zijn die mijn al vrij volle emmer deed overlopen.

Ik voelde weer ontzettend sterk het gemis van de warme, troostende opvang van mijn ouders. 

Moeder zou me een lekker tasje koffie voorgeschoteld hebben en zou zoals altijd stil naar me geluisterd hebben en vader, altijd met beide voeten stevig op de grond,  zou van ver geroepen hebben dat uiteindelijk iedereen ooit moet sterven, de ene spijtig genoeg soms wat jonger dan de andere.  “ When the grim reaper knocks at your door, there’s nothing you can do about it.”

Maar elke keer er iemand dierbaar overlijdt,  ontstaat er weer een leemte in wat vroeger ons leven was.

Mijn leven begint nu stilaan op een grote bol Gruyère kaas te lijken.

Op zo’n ogenblikken word ik dan overspoeld door een vreselijke golf van zelfmedelijden en eenzaamheid.

Maar zoals gezegd – ik besliste gisteren dat het dringend moest veranderen.

Ik stond voor de spiegel in de badkamer en ik weet niet of jullie nog steeds jullie ouders in gedachten kunnen horen praten, maar ik hoor het soms zo duidelijk dat het lijkt alsof ze naast me staan.

Zij zijn nog altijd mijn geweten en mijn raadgevers, dood of niet.

“Pull your bloody socks up woman and stop feeling sorry for yourself” hoorde ik vader lachend tegen mijn spiegelbeeld zeggen.

(Bij het schrijven werd ik hier onderbroken door het rinkelen van de telefoon) 

Noem het 'spooky', noem het wat je wil, maar mijn Australische nicht was aan de telefoon.

Nu moet je weten dat die nicht de oudste dochter is van de oudste zus van mijn vader die in de jaren ’30 naar Australië is geëmigreerd.  

Ze zou dus mijn moeder kunnen zijn en bovendien lijkt ze,  raar maar waar, veel meer op mijn moeder dan op mijn vader.   Een gril van moeder natuur.

Het was daar avond en ze vertelde me dat ze vol weemoed zat terug te denken aan mijn moeder en aan mij en plots ontzettend behoefte had om mijn stem nog eens te horen en om te horen of alles wel goed met me was.

Jawadde….zelfs mijn kiekenvlees kreeg kiekenvlees!   
Het was alsof moeder een manier had gevonden om me toch te troosten.

Of …om het met de woorden van Bill Schudspeer te zeggen:

There exists more

between heaven and earth,

Horatio, than is dreamt of in

one single philosophy.

Paraphrased from Shakespeare,

Hamlet, Act I, Sc. 5