Wie kent nu niet het gevoel

Van ik ben moe, maar ik wil het niet

Laat me gerust; ik wil slapen

Me wentelen in de eenzaamheid

Ongewild genieten van rust

Hoofdpijn, stress en onrustig

Nood aan aandacht en wat troost

Een schouder als het kan

Maar niet de moed om er een te zoeken

Opgesloten in je koppigheid

Wie kent er niet dat gevoel

Zo af en toe en onverwacht

Zonder reden, zonder zin

Maar er tegen geen verweer

De moed is op; fysiek kapot

Een dagje rust kan geen kwaad

Even weg van alles en iedereen

En morgen, als het even kan

Er weer volop tegenaan

Wie kent er nu niet dat gevoel?

Als de storm is gaan liggen

En de rust is weergekeerd

Ook al druppelt het nog een beetje

Dan kan men weer genieten

Van die alles omvattende rust

Als de storm is gaan liggen

En de rust is weergekeerd

Zal de zon weer schijnen

En is de angst verdwenen

Als de storm is gaan liggen

En de rust is weergekeerd

Worden we vanzelf weer vrolijk

Sterker, rustiger en zelfzeker

Als de storm is gaan liggen

En de rust is weergekeerd

Maken we weer plannen

Voor nu en (wie weet) later

Wanneer onrust mij doet twijfelen

Of twijfels mij onrustig maken

Kruip ik stilletjes in een hoekje

Geruisloos, klein en uit het zicht

Daar overschouw ik mijn emoties

Daar bid ik tot God

Mediteer of filosofeer

Alleen! Alleen met mijn gedachten

Een vlucht uit onzekerheid

Dan kruip ik in mijn schelp

Onbereikbaar, zwijgzaam

Besluiteloos maar hopend

Luisterend naar het kloppen van mijn hart

Kom ik weer rustig uit mijn schuiloord

Om alles alweer bij het oude te laten

Wat komen zal, is toch al voorbestemd

Maar met hoop op beterschap

Geloven in mijn koppigheid

Bewust dat ik eigenlijk gelukkig ben

Gerust, gesust, gelaten in mijn lot.

Waar is de tijd

Dat ik nog onbekommerd

In weer en wind

Speelde in de tuin

Soldaatje of ridder

Waar is de tijd

Dat ik, als kleinste van de groep

Vendelleider was

Trots op m'n Chiro uniform

Borst vooruit en kin omhoog

Waar is de tijd gebleven

Van de jeugdhuizen

Dansend op tafels en stoelen

Luidkeels meezingend

Als eerste daar en als laatste weg

Waar is de tijd naartoe

Dat we in het sportstadion

De massa meekregen

Met leuzen en gezang

En daarna een stevige pint

Er was toch ook de tijd

Van engagementen en betogen

De vuist omhoog

De internationale

Het A.F.F. en de revolutie

De tijden dat ik alles zei

Wat ik vond

Vrank en vrij, recht voor de raap

Geen blad voor m'n mond

Eerlijk en overtuigd

Jaren van inzet voor de medemens

Met vallen en opstaan

Maar volhoudend

Geloven in een roeping

En dat jongeren in mij geloofden

Maar ik heb in de tijd gefaald

En veel verloren

Tekort geschoten

Mis begrepen

Verkeerd beslist

Nu is het de tijd

Dat ik nog een schim ben

Een schaduw van mezelf

Of wat ik ooit dacht te zijn

Uitgeblust en leeg.

Nog enkel goed

Om te gebruiken

Gevoelens verbergen

In stilte alleen te zijn

Met vervlogen idealen

Emotioneel

Overgevoelig

Alles slikkend, al doet het pijn

De evidentie ervaren en aanvaarden

Ouder worden is ook mijn eigen lot

Al ben ik niet ongelukkig

Depressief of moedeloos

Gewoon wat moe en vertwijfeld

Burn-out ... of zo iets

Maar nog strijdvaardig en energiek

Maar ik ga mij herpakken

Al doet m'n hele lichaam pijn

Ik ben amper halverwege

En reeds op pensioen: ik moet genieten

Ik moet .. ik zal ... ik kan!

Nog slapen als de dag begint om 7 uur

Ogen open; verblind door 't licht

Ik draai me om en ogen dicht

Maar 't slapen is voorbij

Koppig blijven liggen

De ogen dwingen dicht te blijven

Liggen op mijn rug

En op mijn buik

Proberen op m'n zij

Links

Rechts

De benen willen bewegen

Het lichaam is het liggen beu

Maar ik wil slapen

Het lukt niet meer.

Strompelend uit het bed

Waggelend als een zombie

Een plas water in m'n gezicht

Koffie en fruit-shake als ontbijt

Bij de digitale krant

Agenda en e-mails

Het Facebook nieuws

En dan het ochtendritueel

Klaarwakker en actief

De dag begint nu eindelijk

Maar eerst nog even sporten

Dan huishouden en winkelen

Administratie en de post

Bij een extra kopje koffie

Maar dinsdag naar pediatrie.

Dan tijd voor 't middagmaal

Geen goesting, maar toch

En dan een middagdutje

Zoals het hoort

Op m'n rug of op m'n buik

Links of rechts

Het lukt niet echt

Maar volhouden

Tot na het radionieuws

Mijn dag begint nu echt

Elke keer weer anders

Schrijven, surfen of studeren

Lezen, filosoferen of doen wat moet gedaan

Maar woensdag en zondag zijn voor 't liefje en haar kids

Gepensioneerd zonder overdreven rust.

Avondmaal; wie komt er eten?

Alle dagen weer wat anders

Of kip, of vlees en zeker éénmaal vis

Woensdag is het frieten-dag

Maar 's zondags bij mijn lief

Mat de kleintjes en haar kids

Dan 's avond bij TV

Hou ik geen kwartiertje uit

Al snel ligt de laptop op m'n schoot

Schrijfsels afmaken of wat surfen

Of gewoon wat zitten dromen

Bij een lekker biertje

En soms wat kaas

En voor ik het weet

Is 't alweer veel te laat

PS: Gelukkig gaat het ook soms eens anders en wordt de eentonigheid gebroken; gelukkig maar 😊

Zoals elke woensdag ga ik met de jongens (Seth en Axl) spelen bij de Mimi.
’t Was mooi weer dus we konden buiten spelen … eerst in de zandbak, maar dan was het tijd voor wat fantasiespel … ruimtevaarder … de zonnestoelen + een rieten stoel deden dienst als ruimteraket. Stoel achterover is opstijgen; stoel naar beneden is dalen of rechtuit vliegen … en vanop de rieten stoel achteraan kon ik voor de nodige vibraties zorgen.
Heel de ruimte hebben we afgedaan … de maan, Mars, Pluto, Saturnus (en dat was link met die ringen) enz.
We hebben samen talloze ruimtewandelingen gemaakt en meteoren moeten ontwijken. Gelukkig is Axl een goede piloot en Seth een goede technicus, die na elke botsing de motor kon herstellen in volle vlucht.
Bikkel (de hond) speelde perfect de rol van ruimtewezen … enfin ’t was weer veel lachen en plezier en die zere benen van al dat gewichtloos door de tuin (ruimte) te lopen neem ik er graag bij.
Later op de dag, weer thuis met die babbelkous van een kleindochter Lente. Samen een frietje gaan steken aan de overkant, waar ze verwent werd door de uitbaatsters, maar waar ze vooral de show verkocht heeft … niet te doen gewoon!
Nog even in de tuin gespeeld, en daar was zij vooral de regisseur.

Niks is zaliger dan Bompapatje te mogen zijn.

Speciaal voor allen die ongelukkig of depressief zijn … het niet meer zien zitten:

Herpakken
Hervallen
Opstaan en weer doorgaan
De moed er in, maar weer verloren
Relativeren
Praten, of verbijten
Hopen
Geloven
Koppig; zelf zeker
Onzeker twijfelen
En toch weer herpakken.
Sterk en vastberaden
Maar te zwak
Overgevoelig
Gekwetst, verdrietig
Masker op … pokerface

Geef echter nooit de moed op, het geluk ligt in een klein hoekje,
je moet er alleen maar in geloven en koesteren.

In tegenstelling tot normale ander weken, zijn wij gaan babysitten bij de jongens thuis.
Spelen, ravotten, lachen en fantaseren zoals gewoonlijk…
Maar dan is het tijd voor ons om naar huis te gaan… en wat doen de jongens? … Ze doen, net als wij elke woensdag en zondag bij ons thuis, hen uitwuiven. Nu wilden ze absoluut ‘ons’ uitwuiven.
En dan komen die magische woorden : “ ’t was weer plezant vandaag hé?”
En dan ’s avonds de kleindochters thuis … goed gezind, humor en sfeer….

Daar word ik dus echt week van!
(en dan hebben we nog twee kapoenen gemist vandaag)

Vreugde in het leven vind je alleen door te aanvaarden wat je hebt.
Door je te schikken naar wat het ‘maar’ voorstelt.
Te beseffen dat zorgen enkel maar de hindernissen zijn, die onderweg, hoe dan ook, genomen zullen moeten worden en door alles, wat nog komen zal, gewoon aan de toekomst over te laten.
Genieten van het moment, is de sleutel van de poort naar je eigen geluk en persoonlijk doel.

Pat. Coenen
(alias Bompapatje)

Ik kan niet slapen
Want veel te moe
Muizenissen in het hoofd
Ik neem de nacht
Voor wat het is
En zie de ochtend
Voor wat het wordt
Morgen is een nieuwe dag
Ik drink nog een pint
En kruip er dan weer in