Archief

Ik wil graag je steun en toeverlaat zijn
Mijn schouder lenen om op uit te huilen
Luisteren, aanvaarden, proberen te begrijpen

Ik wil graag je vriend zijn
Er zijn als je me nodig hebt of niet missen kan
Verdrietig of vrolijk zijn als jij dat bent

Ik wil je graag helpen waar het kan
Naar je toe komen door weer en wind
Mijn dak en bezittingen met je delen

Ik wil graag je redder zijn
In nood en tegenspoed, in moeilijke momenten
Ook al heb je al eens iets verkeerd gedaan

Ik wil je graag veel vergeven
Ook al heb je me wel eens pijn gedaan
En heb je meermaals iets verkeerd gezegd

Maar overweeg, dat ik m’n grenzen heb
Dat ik beperkt ben; fysiek, metaal, emotioneel
Zelf ben ik toch ook maar mens.

I’m only human after all!

Houden van je kinderen
Is aanvaarden dat ze fouten maken
Is leren leven met hun beperkingen
Respect te tonen voor hun eigen leven

Houden van je kinderen
Is er te zijn als het mis gaat
Hun beperkingen aanvaarden en begrijpen
Los laten en hun eigen leven laten leiden

Houden van je kinderen
Is om nooit op te geven
Altijd hun ouder te zijn, door dik en dun
Dat ze weten dat ze altijd op je kunnen rekenen

Houden van je kinderen
Is nog meer houden van hun kinderen
De keuze van hun partner een deel van je gezin laten zijn
Samen één grote familie te zijn

Houden van je kinderen
Vraagt veel van je emoties
Je cijfert je zelf maar al te vaak weg voor hun belang
Want zonder die band, dan beteken je niets.

Soms kunnen mensen zo DOM zijn
Zo onbeschoft en marginaal
Om de dood van een jonge landgenoot
Weliswaar met vreemde roots
Maar geboren en getogen hier bij ons
Dus gewoon één van ons
Maar slachtoffer van terreur
Slachtoffer van de waanzin
Wat zulke extremistische mensen
Alleen maar voeding geeft
Door hun waanzinnig racisme
Hun onverklaarbare haat
Om die jongen openbaar te beledigen
De familie en vrienden te kwetsen …
Erger nog …
Sommigen van die marginalen hebben dezelfde roots
Sommige van die marginalen zijn zelfs buren / stadsgenoten
Begrijpen die idioten dan niet
Dat terrorisme niet alleen met wapens wordt gevoerd
Maar ook door onzin uit te kramen, kwetsende woorden
Zogenaamde ironie, flagrant sarcasme
Pure provocatie … MARGINAAL … fascisme.

Tweeduizendzeventien,
wat gaan we dit jaar wel niet zien?
Meer vrede en begrip,
gezondheid, voorspoed en meer geld,
veel liefde zonder overspel,
alles wat ons hart beliefd,
de beste wensen voor elkaar?

Of blijft alles bij het oude
zoals in tweeduizendzestien?
Haat en onbegrip,
terreur en onverdraagzaamheid,
rampen, oorlog en armoede,
teleurstelling om de onverschilligheid.
Geloven we zelf onze beste wensen noch?

Ach, hoop doet leven en daarom elkaar het beste wensen en optimistisch naar de toekomst kijken, is het enige wat ons rest.

Het is nooit fijn om iemand pijn te doen
maar soms gebeurt het onbewust
een goed bedoelde opmerking
met de verkeerde woorden
op het foute ogenblik
gaan vaak door merg en been
het kwaad is dan geschied.

Het is nooit fijn om iemand pijn te doen
maar als het is gebeurd
komt die goed bedoelde troost
dat wel gemeend gebaar
altijd weer te laat
de pijn zit dan al veel te diep
al was dat de bedoeling niet.

Een sorry is niet genoeg, maar minstens op z’n plaats…
“SORRY !”

iedereen heeft het wel eens
moe … oververmoeid
mentaal en fysiek totaal op
tijd voor rust en wat eenzaamheid
weg van alle drukte en verplichte evidenties
tijd voor meer ik, myself and me
soms wordt het ons echt te veel
maar schaam je niet om het te bekennen
’t is zo menselijk … heel normaal
er zijn grenzen voor iedereen
gewoon even rusten en dan herpakken
optimisme, humor en geloof
zijn de sterkhouders in ons zijn
alleen vol verwachting naar de toekomst kijken
het verleden is voorgoed en voor altijd voorbij.

Neen, ik laat mij niet demotiveren,
door al het geweld en extremisme!

Neen, ik laat mij niet beïnvloeden,
door haat, fanatisme en fascisme!

En neen, ik ben totaal niet ongevoelig,
om wat er in de wereld gebeurt!

Maar ik blijf houden van het leven,
zoals het dagelijks is, thuis en in de buurt.

Ik blijf houden van de mensen om me heen;
familie, vrienden, kennissen en buren.

Want zij zijn mijn leven en mijn zijn;
mijn houvast voor eeuwig en altijd.

Neen, ik laat mij niet demotiveren,
door al het geweld en extremisme!

Neen, ik laat mij niet beïnvloeden,
door haat, fanatisme en fascisme!

En neen, ik ben totaal niet ongevoelig,
om wat er in de wereld gebeurt!

Maar ik blijf houden van het leven,
zoals het dagelijks is, thuis en in de buurt.

Ik blijf houden van de mensen om me heen;
familie, vrienden, kennissen en buren.

Want zij zijn mijn leven en mijn zijn;
mijn houvast voor eeuwig en altijd.

Waar een wil is, is een weg
Waar een weg is, is een wil
Waar is de weg naar de wil?
Waar is de wil naar de weg?
Waar wil de weg naar?
De wil is weg naar Waar?
Naar waar wil de weg?
Naar dat de weg wil.
Naar dat de wil weg is.
En toch is er een weg naar de wil!

De storm heeft de wind gevangen
Hard tegen hard
Niet alle takken blijven hangen
Of bomen blijven staan
Huisdieren zijn verward
Daar komt weer zo’n windstoot aan
Van links naar rechts
Over en weer
Tuinmeubelen vallen
Bloempotten vliegen
Gelukkig blijft het droog
En staat de vuilbak uit de wind
Staat mijn fiets nog wel recht?
Och … ’t zal wel overwaaien.