Beste collega’s,
Ik hou niet zo van afscheid nemen, maar 45 jaar dienst zijn genoeg geweest en trouwens werk ik al langer dan velen van jullie oud zijn (zie mijn solicitatiebrief in bijlage van een 16 jarige jongen anno 1970)
Al bij al heb ik een afwisselende carrière achter de rug, met nogal wat wendingen, ups en downs.Ik ben begonnen als loopjongen en heb daarna mogen werken voor verschillende Lijndiensten en trafieken... auto's en containers naar de USA, import vanuit de UK, ijzer en staal naar Canada... cargo voor het nabije en het verre Oosten, Portugal en Afrika... ik heb ooit zelfs een jaartje op de kaai gewerkt... (Dat was eigenlijk wel op 'strafkamp', waar ik verder geen commentaar op zal geven, maar waar ik zelf wel iets heel leerzaam van gemaakt heb).Ik heb vooral het geluk gehad om onderaan, op jonge leeftijd, te mogen beginnen en de tijd gekregen om mezelf te ontwikkelen en veel te leren.
Jullie hebben er geen idee van welke gigantische en boeiende evolutie die 45 jaar zijn geweest ... van pen, papier en typemachine over telex, photocopy machine en fax toestellen naar computer ... van GSM was zelfs nog geen sprake, de semafoon deed pas zijn intrede en onze telefoontoestellen (één toestel per 4 bedienden) waren nog van stevig bakeliet en zo zwaar als waren ze van gietijzer.
Velen onder u vinden dat ik een grote mond heb en een opstandig karakter; zelf noem ik het liever een ambitieus, temperamentvol, geëngageerd, perfectionistisch en (vooral te) impulsief enthousiasme. Het heeft het u en mij in elk geval niet altijd gemakkelijk gemaakt; integendeel.... in elk geval, een welgemeende sorry aan al wie ik daardoor soms heb gekwetst.
Jonge wolven staan nu klaar, om de plaats van een oude krokodil over te nemen. Ik neem het hen helemaal niet kwalijk, want ooit was ik zelf zo'n jonge wolf. Nog liever zet ik zelf een stap opzij, dan vroeg of laat als een stuk oud speelgoed bekeken te worden. Ik wens ze van harte succes en veel plezier in hun werk en hoop dat ze de frustraties, die ik zelf maar al te dikwijls heb opgelopen, zullen kunnen vermijden.
Stilzitten ga ik heus niet doen. Hoe de toekomst voor mij er precies zal uitzien, kan nog alle kanten op ... In Sha Allah (als God het wil).
Mogelijk ga ik als vrijwilliger patiëntbegeleiding doen (t.t.z. opvang van zieke kinderen, ofwel werken op een echte verpleegafdeling zonder specifieke verpleegkundige taken, of palliatieve zorg),
Er zal zeker ook tijd vrij komen voor mijn grote passies; schrijven en toneel (spelen, regie en, wie weet, zelf m'n eigen stukken schrijven).
En natuurlijk is er ook mijn Bierpassie waarvan de website dringend verder bijgewerkt, uitgebreid en onderhouden moet worden.
Bovendien zijn er, naast het vrouwtje, ook nog de kleinkinderen, de huisdieren en is er ook nog de ruime tuin met het dierenparkje...
Wie mij een beetje kent, weet ondertussen dat er nog veel te veel plannen zijn om hier even allemaal op te noemen en dat ik dus wel 120 jaar moet worden om die allemaal uit te voeren.
Wat wel al zeker is, is dat mijn dagen, weken, maanden en jaren zeker niet allemaal op elkaar zullen lijken... Vervelen staat niet in mijn woordenboek.
Afscheid nemen doet altijd een beetje pijn. Het is een emotionele keuze tussen goede collega's achterlaten en een nieuwe, spannende toekomst.
Ik wens jullie allemaal veel succes voor jullie eigen toekomst, maar ik begin nu vol ongeduld aan die van mezelf.
Bedankt, vriendelijke groeten en tot ziens
Salaam Alaikum (De vrede zij met u)
Pat(rick)
(alias Bompapatje) (alias Pat. Probleim) (alias Opa Trick)
Op pensioen
