Onrust en twijfels

Waar is de tijd

Dat ik nog onbekommerd

In weer en wind

Speelde in de tuin

Soldaatje of ridder

Waar is de tijd

Dat ik, als kleinste van de groep

Vendelleider was

Trots op m'n Chiro uniform

Borst vooruit en kin omhoog

Waar is de tijd gebleven

Van de jeugdhuizen

Dansend op tafels en stoelen

Luidkeels meezingend

Als eerste daar en als laatste weg

Waar is de tijd naartoe

Dat we in het sportstadion

De massa meekregen

Met leuzen en gezang

En daarna een stevige pint

Er was toch ook de tijd

Van engagementen en betogen

De vuist omhoog

De internationale

Het A.F.F. en de revolutie

De tijden dat ik alles zei

Wat ik vond

Vrank en vrij, recht voor de raap

Geen blad voor m'n mond

Eerlijk en overtuigd

Jaren van inzet voor de medemens

Met vallen en opstaan

Maar volhoudend

Geloven in een roeping

En dat jongeren in mij geloofden

Maar ik heb in de tijd gefaald

En veel verloren

Tekort geschoten

Mis begrepen

Verkeerd beslist

Nu is het de tijd

Dat ik nog een schim ben

Een schaduw van mezelf

Of wat ik ooit dacht te zijn

Uitgeblust en leeg.

Nog enkel goed

Om te gebruiken

Gevoelens verbergen

In stilte alleen te zijn

Met vervlogen idealen

Emotioneel

Overgevoelig

Alles slikkend, al doet het pijn

De evidentie ervaren en aanvaarden

Ouder worden is ook mijn eigen lot

Al ben ik niet ongelukkig

Depressief of moedeloos

Gewoon wat moe en vertwijfeld

Burn-out ... of zo iets

Maar nog strijdvaardig en energiek

Maar ik ga mij herpakken

Al doet m'n hele lichaam pijn

Ik ben amper halverwege

En reeds op pensioen: ik moet genieten

Ik moet .. ik zal ... ik kan!

Nog slapen als de dag begint om 7 uur

Ogen open; verblind door 't licht

Ik draai me om en ogen dicht

Maar 't slapen is voorbij

Koppig blijven liggen

De ogen dwingen dicht te blijven

Liggen op mijn rug

En op mijn buik

Proberen op m'n zij

Links

Rechts

De benen willen bewegen

Het lichaam is het liggen beu

Maar ik wil slapen

Het lukt niet meer.

Strompelend uit het bed

Waggelend als een zombie

Een plas water in m'n gezicht

Koffie en fruit-shake als ontbijt

Bij de digitale krant

Agenda en e-mails

Het Facebook nieuws

En dan het ochtendritueel

Klaarwakker en actief

De dag begint nu eindelijk

Maar eerst nog even sporten

Dan huishouden en winkelen

Administratie en de post

Bij een extra kopje koffie

Maar dinsdag naar pediatrie.

Dan tijd voor 't middagmaal

Geen goesting, maar toch

En dan een middagdutje

Zoals het hoort

Op m'n rug of op m'n buik

Links of rechts

Het lukt niet echt

Maar volhouden

Tot na het radionieuws

Mijn dag begint nu echt

Elke keer weer anders

Schrijven, surfen of studeren

Lezen, filosoferen of doen wat moet gedaan

Maar woensdag en zondag zijn voor 't liefje en haar kids

Gepensioneerd zonder overdreven rust.

Avondmaal; wie komt er eten?

Alle dagen weer wat anders

Of kip, of vlees en zeker éénmaal vis

Woensdag is het frieten-dag

Maar 's zondags bij mijn lief

Mat de kleintjes en haar kids

Dan 's avond bij TV

Hou ik geen kwartiertje uit

Al snel ligt de laptop op m'n schoot

Schrijfsels afmaken of wat surfen

Of gewoon wat zitten dromen

Bij een lekker biertje

En soms wat kaas

En voor ik het weet

Is 't alweer veel te laat

PS: Gelukkig gaat het ook soms eens anders en wordt de eentonigheid gebroken; gelukkig maar 😊

Zoals elke woensdag ga ik met de jongens (Seth en Axl) spelen bij de Mimi.
’t Was mooi weer dus we konden buiten spelen … eerst in de zandbak, maar dan was het tijd voor wat fantasiespel … ruimtevaarder … de zonnestoelen + een rieten stoel deden dienst als ruimteraket. Stoel achterover is opstijgen; stoel naar beneden is dalen of rechtuit vliegen … en vanop de rieten stoel achteraan kon ik voor de nodige vibraties zorgen.
Heel de ruimte hebben we afgedaan … de maan, Mars, Pluto, Saturnus (en dat was link met die ringen) enz.
We hebben samen talloze ruimtewandelingen gemaakt en meteoren moeten ontwijken. Gelukkig is Axl een goede piloot en Seth een goede technicus, die na elke botsing de motor kon herstellen in volle vlucht.
Bikkel (de hond) speelde perfect de rol van ruimtewezen … enfin ’t was weer veel lachen en plezier en die zere benen van al dat gewichtloos door de tuin (ruimte) te lopen neem ik er graag bij.
Later op de dag, weer thuis met die babbelkous van een kleindochter Lente. Samen een frietje gaan steken aan de overkant, waar ze verwent werd door de uitbaatsters, maar waar ze vooral de show verkocht heeft … niet te doen gewoon!
Nog even in de tuin gespeeld, en daar was zij vooral de regisseur.

Niks is zaliger dan Bompapatje te mogen zijn.

Speciaal voor allen die ongelukkig of depressief zijn … het niet meer zien zitten:

Herpakken
Hervallen
Opstaan en weer doorgaan
De moed er in, maar weer verloren
Relativeren
Praten, of verbijten
Hopen
Geloven
Koppig; zelf zeker
Onzeker twijfelen
En toch weer herpakken.
Sterk en vastberaden
Maar te zwak
Overgevoelig
Gekwetst, verdrietig
Masker op … pokerface

Geef echter nooit de moed op, het geluk ligt in een klein hoekje,
je moet er alleen maar in geloven en koesteren.

In tegenstelling tot normale ander weken, zijn wij gaan babysitten bij de jongens thuis.
Spelen, ravotten, lachen en fantaseren zoals gewoonlijk…
Maar dan is het tijd voor ons om naar huis te gaan… en wat doen de jongens? … Ze doen, net als wij elke woensdag en zondag bij ons thuis, hen uitwuiven. Nu wilden ze absoluut ‘ons’ uitwuiven.
En dan komen die magische woorden : “ ’t was weer plezant vandaag hé?”
En dan ’s avonds de kleindochters thuis … goed gezind, humor en sfeer….

Daar word ik dus echt week van!
(en dan hebben we nog twee kapoenen gemist vandaag)

Vreugde in het leven vind je alleen door te aanvaarden wat je hebt.
Door je te schikken naar wat het ‘maar’ voorstelt.
Te beseffen dat zorgen enkel maar de hindernissen zijn, die onderweg, hoe dan ook, genomen zullen moeten worden en door alles, wat nog komen zal, gewoon aan de toekomst over te laten.
Genieten van het moment, is de sleutel van de poort naar je eigen geluk en persoonlijk doel.

Pat. Coenen
(alias Bompapatje)

Ik kan niet slapen
Want veel te moe
Muizenissen in het hoofd
Ik neem de nacht
Voor wat het is
En zie de ochtend
Voor wat het wordt
Morgen is een nieuwe dag
Ik drink nog een pint
En kruip er dan weer in

Ik wil graag je steun en toeverlaat zijn
Mijn schouder lenen om op uit te huilen
Luisteren, aanvaarden, proberen te begrijpen

Ik wil graag je vriend zijn
Er zijn als je me nodig hebt of niet missen kan
Verdrietig of vrolijk zijn als jij dat bent

Ik wil je graag helpen waar het kan
Naar je toe komen door weer en wind
Mijn dak en bezittingen met je delen

Ik wil graag je redder zijn
In nood en tegenspoed, in moeilijke momenten
Ook al heb je al eens iets verkeerd gedaan

Ik wil je graag veel vergeven
Ook al heb je me wel eens pijn gedaan
En heb je meermaals iets verkeerd gezegd

Maar overweeg, dat ik m’n grenzen heb
Dat ik beperkt ben; fysiek, metaal, emotioneel
Zelf ben ik toch ook maar mens.

I’m only human after all!

Houden van je kinderen
Is aanvaarden dat ze fouten maken
Is leren leven met hun beperkingen
Respect te tonen voor hun eigen leven

Houden van je kinderen
Is er te zijn als het mis gaat
Hun beperkingen aanvaarden en begrijpen
Los laten en hun eigen leven laten leiden

Houden van je kinderen
Is om nooit op te geven
Altijd hun ouder te zijn, door dik en dun
Dat ze weten dat ze altijd op je kunnen rekenen

Houden van je kinderen
Is nog meer houden van hun kinderen
De keuze van hun partner een deel van je gezin laten zijn
Samen één grote familie te zijn

Houden van je kinderen
Vraagt veel van je emoties
Je cijfert je zelf maar al te vaak weg voor hun belang
Want zonder die band, dan beteken je niets.

Soms kunnen mensen zo DOM zijn
Zo onbeschoft en marginaal
Om de dood van een jonge landgenoot
Weliswaar met vreemde roots
Maar geboren en getogen hier bij ons
Dus gewoon één van ons
Maar slachtoffer van terreur
Slachtoffer van de waanzin
Wat zulke extremistische mensen
Alleen maar voeding geeft
Door hun waanzinnig racisme
Hun onverklaarbare haat
Om die jongen openbaar te beledigen
De familie en vrienden te kwetsen …
Erger nog …
Sommigen van die marginalen hebben dezelfde roots
Sommige van die marginalen zijn zelfs buren / stadsgenoten
Begrijpen die idioten dan niet
Dat terrorisme niet alleen met wapens wordt gevoerd
Maar ook door onzin uit te kramen, kwetsende woorden
Zogenaamde ironie, flagrant sarcasme
Pure provocatie … MARGINAAL … fascisme.

Tweeduizendzeventien,
wat gaan we dit jaar wel niet zien?
Meer vrede en begrip,
gezondheid, voorspoed en meer geld,
veel liefde zonder overspel,
alles wat ons hart beliefd,
de beste wensen voor elkaar?

Of blijft alles bij het oude
zoals in tweeduizendzestien?
Haat en onbegrip,
terreur en onverdraagzaamheid,
rampen, oorlog en armoede,
teleurstelling om de onverschilligheid.
Geloven we zelf onze beste wensen noch?

Ach, hoop doet leven en daarom elkaar het beste wensen en optimistisch naar de toekomst kijken, is het enige wat ons rest.

Het is nooit fijn om iemand pijn te doen
maar soms gebeurt het onbewust
een goed bedoelde opmerking
met de verkeerde woorden
op het foute ogenblik
gaan vaak door merg en been
het kwaad is dan geschied.

Het is nooit fijn om iemand pijn te doen
maar als het is gebeurd
komt die goed bedoelde troost
dat wel gemeend gebaar
altijd weer te laat
de pijn zit dan al veel te diep
al was dat de bedoeling niet.

Een sorry is niet genoeg, maar minstens op z’n plaats…
“SORRY !”

iedereen heeft het wel eens
moe … oververmoeid
mentaal en fysiek totaal op
tijd voor rust en wat eenzaamheid
weg van alle drukte en verplichte evidenties
tijd voor meer ik, myself and me
soms wordt het ons echt te veel
maar schaam je niet om het te bekennen
’t is zo menselijk … heel normaal
er zijn grenzen voor iedereen
gewoon even rusten en dan herpakken
optimisme, humor en geloof
zijn de sterkhouders in ons zijn
alleen vol verwachting naar de toekomst kijken
het verleden is voorgoed en voor altijd voorbij.

Neen, ik laat mij niet demotiveren,
door al het geweld en extremisme!

Neen, ik laat mij niet beïnvloeden,
door haat, fanatisme en fascisme!

En neen, ik ben totaal niet ongevoelig,
om wat er in de wereld gebeurt!

Maar ik blijf houden van het leven,
zoals het dagelijks is, thuis en in de buurt.

Ik blijf houden van de mensen om me heen;
familie, vrienden, kennissen en buren.

Want zij zijn mijn leven en mijn zijn;
mijn houvast voor eeuwig en altijd.

Neen, ik laat mij niet demotiveren,
door al het geweld en extremisme!

Neen, ik laat mij niet beïnvloeden,
door haat, fanatisme en fascisme!

En neen, ik ben totaal niet ongevoelig,
om wat er in de wereld gebeurt!

Maar ik blijf houden van het leven,
zoals het dagelijks is, thuis en in de buurt.

Ik blijf houden van de mensen om me heen;
familie, vrienden, kennissen en buren.

Want zij zijn mijn leven en mijn zijn;
mijn houvast voor eeuwig en altijd.

Waar een wil is, is een weg
Waar een weg is, is een wil
Waar is de weg naar de wil?
Waar is de wil naar de weg?
Waar wil de weg naar?
De wil is weg naar Waar?
Naar waar wil de weg?
Naar dat de weg wil.
Naar dat de wil weg is.
En toch is er een weg naar de wil!

De storm heeft de wind gevangen
Hard tegen hard
Niet alle takken blijven hangen
Of bomen blijven staan
Huisdieren zijn verward
Daar komt weer zo’n windstoot aan
Van links naar rechts
Over en weer
Tuinmeubelen vallen
Bloempotten vliegen
Gelukkig blijft het droog
En staat de vuilbak uit de wind
Staat mijn fiets nog wel recht?
Och … ’t zal wel overwaaien.

De nachtelijke uren
Lijken eeuwig te duren
Maar het wordt al heel snel dag
En dan moeten we weer aan de slag

De nachtelijke uren
Blijven niet eeuwig duren
Maar brengen rust en geborgenheid
Bekomen van de dagelijkse bezorgdheid

Piekeren
Is de verkeerde kant op fantaseren
Geef kabouters en elfen
Weer een plaatsje in je fantasieën
Laat het licht weer schijnen
Verban duivels en demonen
En geniet van de nachtelijke duisternis
Om hoop en vreugde weer een kans te geven
En alleen nog in de juiste richting te fantaseren …
Laat het piekeren maar aan negatievellingen.