Piekeren

La vita è bella
Het leven is mooi
Spannend, onvoorspelbaar
Vol verrassingen en ondoorgrondelijk.

Maar ’t leven kan ook hard zijn
Zwaar om dragen
Een sleur, eentonig
Vervelend en onvoorspelbaar.

La vita è bella
Als je van het leven houdt
Met voldoende variatie
En eentonigheid vermijdt.

Maar ’t leven komt zoals het komt
Je hebt er geen vat op
Het legt beslag op je
En gijzelt je.

La vita è bella
Alleen als je positief bent
Flexibel en optimistisch
Open en vol verwondering.

Alleen dan is het leven
Waard om te beleven
Alleen en dan alleen is
‘La vita bella’

Op de dag dat mensen verjaren
dat je die mensen van harte geluk wenst
met kussen, cadeautjes en bloemen
en samen met familie en vrienden
een heerlijk feest beleeft …

op een dag dat je geniet van het mooie weer
lekker lui in je stoel in de schaduw van de zon
met een leuk of een spannend boek
rust en stilte, alleen de wind
zen, en met je eigen zelf …

op de dag dat kennissen in het huwelijk stappen
een liefdevolle toekomst tegemoet
je deel mag nemen aan de festiviteiten
met je mooiste kleren aan
naar het feestmaal en het avondbal …

op zo’n dag sterven in stilte vrienden of familie
voor hen is het leven voorgoed voorbij
we zullen hen zeker missen
maar voor ons gaat het leven verder
alsof er geen einde aan komt …

Slaap eeuwig zacht lieve dierbaren
wij hadden nog graag met jullie verder gefeest
maar aan alles komt een eind
behalve aan onze innige band
die was, is en zal altijd blijven.

Grijs en rimpels hier en daar
hangbuikje, slechte tanden, hardhorend en bijziend
en de haren dunnen uit
maagzweren met chronische slokdarmontsteking
slechte ruggenwervels, restless leg syndroom
onrustig, niet genietend, voortdurend afwezig en verward
vergeetachtig en dromerig
met de gedachten heel ver weg
angstig om wat onverwacht nog komen kan
ongeduldig, humeurig en kort van stof
oververmoeid, maar toch nog heel veel goesting
maar vooral dorstig om rust en stilte
opvallende nostalgie naar die onbezorgde kinderjaren.

Is dat nu gewoon oud worden of de gevolgen van teveel stress?

Positief
Negatief
Alles is zo relatief!

Optimisme
Pessimisme
Of gewoon realisme?

Geloof
Ongeloog
Is’ t allemaal bijgeloof?

Egoïsme
Humanisme
Of opportunisme?

’t alles des mensen
Wat we ook wensen
Of elkaar verwensen!

Wanneer ik later groot zal zijn
word ik cowboy of indiaan
brandweerman of wel soldaat
misschien wel poortensluiter van de Zoo.

Wanneer ik later groot zal zijn
word ik koning van de Galliërs
ik ben Belg en dus dapper
Julius Caesar zei het al.

Wanneer ik later groot zal zijn
word ik priester op de barricades
voor vrijheid, gelijkheid en solidariteit
dat worden mijn idealen voor eeuwig en altijd.

Maar wanneer ik later groot geworden ben
doe ik het allemaal wat kalmer aan
moe van al dat strijdgewoel
maar ‘mijn’ vader is ‘echt’ soldaat … echt waar.

Later als ik oud zal zijn
zal ik dan nog helder zijn
of moe en verbitterd
teleurgesteld
het leven beu
wachtend op het eind?

Later als ik oud zal zijn
wil ik nog bij de pinken zijn
energiek met volle moed
vol goesting
om wat nog komen zal
een toekomst voor de boeg!

Later als ik oud zal zijn
zal ik denken dat ik nog helder ben
wel moe maar niet verbitterd
voldaan
om wat ik wel goed heb gedaan
trots met opgeheven hoofd.

Ooit had ik een roeping
luid en duidelijk
ik wou wel
maar gehoorzaamde niet
en ging mijn eigen weg
volgde verkeerde idealen
evolueerde tot de mens die ik nu ben
sceptisch, kritisch; een weegschaal op en top
zelfzeker, maar vanbinnen heel onzeker
optimistisch … emotioneel
en ‘k kan de mensen om me heen niet missen
ik hou van iedereen
echt haten is me vreemd
maar ’t wordt zo evident
allemaal zo heel gewoon
alsof ik Petrus ben, de rots
maar ‘k ben zwak, gewoon een mens
beperkt en gevoelig
had ik maar naar mijn roeping geluisterd …
maar dan was ik niet de mens wie ik nu ben.

slapeloos,
onrustig,
slecht gevoel,
twijfels,
onbegrepen,
er licht een grote knoop in mijn maag!
waarom lijkt alles zo evident?
is alles dan zo normaal?
ben ik dan zo naïef?

naïef dat ben ik zeker!
maar normaal is dat toch niet!
en evident al helemaal niet!
vandaar die knoop in mijn maag.
want onbegrepen,
vol twijfels
en slechte gevoelens
ongerust
dus slapeloos.

Tekst: Pat. Coenen (alias Bompapatje)

Kabouter Nabukkodonozoor is geen gewone kabouter. Hij woont in een zeer gezellig huisje, net buiten het grote bos, in de tuin van een oma en een opa. Je weet toch dat je kabouters alleen maar kan zien als je er echt in gelooft? Maar kabouter Nabukkodonozoor zie je zelden of nooit, want hij slaapt de hele dag en wordt pas wakker als alle kinderen en grote mensen gaan slapen zijn.

Kabouter Nabukkodonozoor woont daar in de tuin bij oma en opa, samen met zijn lieve vrouwtje Miepollewie, die heel goed voor hem zorgt, want Kabouter Nabukkodonozoor is, voor een kabouter, al redelijk oud; wel zeker 500 jaar. Vroeger was kabouter Nabukkodonozoor nog een dappere soldaat geweest bij de Zonnekabouterkoning en daar is Miepollewie heel trots op.

Kabouter Nabukkodonozoor, die nu al lang geen soldaat meer is, is ook geen kabouter die zich graag verveelt. Daarom gaat hij elke nacht op stap naar het mensendorp, om te kijken of iedereen wel rustig slaapt. Hij fluistert dan zachtjes wat lieve woordjes in je oor en haalt uit zijn rugzakje één van zijn vele flesjes met zachte geuren, zodat iedereen rustig kan slapen en heerlijk dromen.

Maar elke nacht komt hij ook bij de kleine zieke Pieter. De kleine zieke Pieter slaapt helemaal niet rustig en droomt alleen maar akelige dromen. De dokters kunnen hem echt niet helpen en weten niet meer wat ze moeten doen. Zelfs de lieve zachte woordjes en reukflesjes van Kabouter Nabukkodonozoor helpen niet. De kleine zieke Pieter wordt daardoor alleen maar zieker en zieker.

Kabouter Nabukkodonozoor wordt daar echt verdrietig door en slaapt dan zelf ook altijd heel slecht. Daarom mag je nooit lawaai maken als je in de buurt komt van het huisje van Kabouter Nabukkodonozoor en Miepollewie. Want als je Kabouter Nabukkodonzoor wakker maakt met je lawaai, wordt hij heel boos en humeurig, omdat hij niet uitgeslapen is en dan komt hij misschien vannacht niet bij je langst.

Op een nacht, na weer zo slecht geslapen te hebben, neemt Kabouter Nabukkodonozoor een besluit. “Miepollewie” zegt hij “geef mij een paar dikke boterhammen mee met kwartelei en muizenspek en steek ze in mijn rugzak. Ik ga vannacht naar Heksje Salamandra, die weet zeker een oplossing voor de kleine zieke Pieter. Miepollewie, de lieve schat, deed er nog een paar lekkere appels bij voor onderweg… en … ssssst! … een snoepje omdat hij alweer zo flink is.

Heksje Salamadra woont diep in het bos; nog ver voorbij het Trollendorp. Salamandra is een klein, lief heksje, dat alles weet over kruiden, bloemen en planten en die niemand kwaad zal doen, ook al kent ze alle toverspreuken en heksenstreken. Maar iemand kwaad doen; nee hoor, dat doet heksje Salamandra niet.

Maar om bij het huisje van Heksje Salamdra te komen, moet Kabouter Nabukkodonozoor voorbij de hut van de Trollenfamilie Dambetanterik. Dat zijn vervelende Trollen. Baaspestkop is een lelijke Trol met gele stinkende tanden, omdat hij die nooit poetst en hij heeft altijd zo’n vieze groene snottebel uit zijn neus hangen. Zijn vrouw Megadecibel is een kromme lelijke trollenvrouw, met spitse oren en een stem die zo scherp is en zoveel lawaai maakt, dat je oren er pijn van doen. Hun kindje Babyvandal is al even lelijk en kan niet eens fatsoenlijk lopen en praten, maar doet wel altijd alles van iedereen kapot.

Om niet de aandacht te trekken van deze vervelende trollen, doet Kabouter Nabukkodonzoor of hij bloemen aan het plukken is in ’t bos en padenstoelen.
Hij fluit een leuk deuntje en groet alle dieren die hij tegenkomt onderweg.
Maar Baaspestkop had hem gezien en vertrouwde kabouter Nobukkodonzoor niet en besloot om hem ongemerkt te volgen. Baaspestkop slingerde van boom naar boom, zodat hij van tussen de bladeren ongezien Kabouter Nabukkodonzoor in de gaten kon houden.

Heksje Salamandra verwelkomde Kabouter Nabukkodonozoor met open armen. Salamandra en Nabukkodonozoor kennen elkaar al wel zeker 200 jaar. Ze was heel blij met de bloemen en paddestoelen die Kabouter Nabukkodonozoor onderweg geplukt had. Toen Kabouter Nabukkodonzoor het verhaal verteld had van de kleine zieke Pieter, nam ze uit de enorme grote boekenkast een heel dik oud boek en blies er al het stof af door het open raam.

Baaspestkop, die zich verstopt had onder dat openstaande raam van Heksje Salamandra, had het hele verhaal over de kleine zieke Pieter gehoord en wat Kabouter Nabukkodonozoor en Heksje Salamandra van plan zijn. Maar doordat Heksje Salamandra al het stof van die heel dikke oude boek had geblazen door het open raam, moest hij zo hard niezen, dat iedereen het gehoord had en moest Baaspestkop gaan lopen om niet betrapt te worden.

Kabouter Nabukkodozoor en Heksje Salamandra zagen Baaspestkop nog net verdwijnen in het bos. “Ach, laat maar lopen” zei Kabouter Nabukkodonozoor “dat zijn problemen voor later, geef mij nu maar eerst het recept voor de kleine zieke Pieter”. Heksje Salamandra bladderde door het dikke oude boek en schreef dan op een briefje wat Kabouter Nabukodonzoor moest halen uit het bos. “zaadjes van het bloempje Kruidje-roer-mij-niet en druppels van de snottebel van een Trol”

Dat wordt dus een gevaarlijk en spannende tocht naar het Trollendorp, want die bloemetjes, Kruidje-roer-mij-niet, groeien in dit bos enkel vlakbij het Trollendorp.
En zo’n snottebel van een Trol groeit niet aan de bomen hé, maar hangt aan een Trollenneus, zoals bij Baaspestkop. Gelukkig woont de Trollenfamilie Dambetanterik aan de rand van het Trollendorp, vlakbij een veld vol met Kruidje-roer-mij-nietjes.

Kabouter Nabukkodonozoor vertrok meteen, want hij had geen tijd te verliezen. Eerst ging hij naar het veld met de kruidje-roer-mij-nietjes en plukte er zoveel hij kon. Hij moest wel oppassen dat de Trollen hem niet in ’t oog kregen, want dan was hij in groot gevaar. Als hij genoeg bloemetjes had verzameld, sloop hij heel zachtjes naar het huis van de Trollenfamilie Dambetanterik om de snottebel van Baaspestkopt te pakken te krijgen.

Gelukkig waren alle Trollen reeds gaan slapen en kon Kabouter Nabukkodonozoor gemakkelijk in hun huisje binnen sluipen. Het was er pikdonker, maar toch wist Kabouter Nabukkodonzoor heel snel het bed van Baaspestkop te vinden. Baaspestkop snurkte zo luid, dat zelfs Megadecibel stoppen in haar oren moest steken, om te kunnen slapen. Babyvandal, die sliep altijd als een echt Trollenroosje.

Kabouter Nabukkodonozoor pakte voorzichtig de schaar uit zijn rugzak en knipte de snottebel van Baaspestkop af. Nog voor Baaspestkop wakker werd en besefte wat er gebeurd was, zette Kabouter Nabukkodonozoor het op een lopen, recht naar Heksje Salamandra die het middeltje ging maken voor de kleine zieke Pieter. Baaspestkop was woedend en hij wist meteen dat Kabouter Nabukkodonozoor er voor iets achter zat.

Heksje Salamandra begon meteen aan het middeltje om de kleine zieke Pieter beter de doen slapen en zachtjes te laten dromen. Als het middel klaar was, keerde Kabouter Nabukkodonozoor met een volle rugzak van het toverpoeder, onmiddellijk terug naar huis. Want ondertussen was het bijna dag geworden en moeten Kabouters weer gaan slapen. Trouwens zijn lief vrouwtje Miepollewie zal ondertussen al wel heel ongerust geworden zijn. Maar eerst moest hij opnieuw voorbij het Trollendorp.

De familie Dambetanterik had zich verstopt in de struiken rond het Trollendorp. Ze waren van plan om Kabouter Nabukkodonozzor eens een echt Trollenlesje te leren. Toen ze Kabouter Nabukkodonozoor zagen afkomen, begon Megadecibel zo hard te roepen en te tieren dat horen en zien verging. Babyvandal begon met van alles te gooien, met takken, mastentoppen, steentjes en zo voort. Maar Baaspestkop, die zat ergens in een hoekje te treuren; zo zonder Trollensnottebel was hij niets waard, vond hij, en het duurt nog vele jaren vooraleer er weer zo’n snottebel aan zijn neus zal gegroeid zijn.

Kabouter Nabukkodonozoor had wel verwacht dat de Trollen wat van zin waren en had reeds een handvol van het poeder van Heksje Salamandra in zijn hand genomen. Als hij dicht genoeg bij de Trollen was, gooide hij wat van het poeder in hun ogen. En zie!... Op één, twee, drie waren de Trollen in een diepe slaap gevallen en aan hun gezicht te zien, droomden ze een heel fijne Trollendroom. De test was geslaagd; het poeder werkt. En nu vlug naar huis om te slapen en de volgende nacht zou hij zeker naar de kleine zieke Pieter gaan.

Terug thuis bij Miepollewie, vertelde Kabouter Nabukkodonozoor het hele avontuur. Miepollewie die toch erg ongerust was, was heel trots op haar moedig Kaboutermannetje. En maakte voor hem nog speciaal een lekker bord rijstpap klaar, maar hij moest beloven om, na zijn tandjes gepoetst te hebben, onmiddellijk naar bed te gaan, zodat hij fris en uitgeslapen de volgende nacht weer op pad kon, naar het mensendorp.

Om klokslag middernacht werd Kabouter Nabukkodonozoor wakker. Hij kon haast niet wachten om te vertrekken. Miepolloewie gaf hem dan maar een paar heerlijke dikke boterhammen met paddenstoelenchoco mee voor onderweg. Kabouter Nabukkodonozoor haastte zich naar het huis van de kleine ziek Pieter. Hij trippelde op z’n tenen stilletjes naar de slaapkamer en strooide een klein beetje van het poeder in de oogjes van de kleine ziek Pieter, die als een blok in slaap viel. Er verscheen een brede glimlach op zijn gezicht, alsof hij heel lief droomde van elfen en feeën … en dat was de nacht dat de kleine zieke Pieter eindelijk rustig sliep en heerlijk droomde.

Dus, als je ‘s morgens wakker wordt en in de spiegel kijkt en je merkt hele kleine gele korreltjes in de hoeken van je ogen, wees dan maar zeker dat Kabouter Nabukkodonozoor vannacht bij je is langs geweest.

Hoe diep het verdriet ook kan zijn
hoe pijnlijk het ongeloof
hoe klein het vertrouwen is
en hoe groot het wantrouwen
laat nooit de moed in je schoenen zakken
kop omhoog en borst vooruit
er tegen aan met volle moed
geloven in jezelf
het komt allemaal weer goed!...
Elke keer opnieuw.

En laat die tranen maar lopen
je hoeft je niet te schamen
kruip niet in een hoekje
maar ploeter door de dag
en verzet op tijd je gedacht
maar wees immer op je hoede
en ontsteek nooit in woede
blijf rustig maar strijdvaardig
het komt allemaal weer goed!...
Elke keer opnieuw.

De liefde voor je kind
is onvoorwaardelijk
ondanks de gebreken
wat het kind ook misdoet
of tegenstrijdige meningen heeft.

De liefde voor je kind
is onvoorwaardelijk
wat het ook doet
wat het ook zegt
ook al doet het je nog zo’n pijn.

De liefde voor je kind
is onvoorwaardelijk
al doet het kind wat tegendraads
of doet het kind iets heel verkeerd
en is het vertrouwen diep geraakt.

De liefde voor je kind
is onvoorwaardelijk
het is en blijft je kind
voor eeuwig en altijd
een ouderhart verdraagt en heeft lief.

Je kinderen zijn je alles
je zorgen, je pijn en je verdriet
je geeft ze steun en troost
en helpt ze uit de nood
de liefde voor je kind is onvoorwaardelijk.

Waarom is alles altijd zo moeilijk?
Waarom is alles altijd ingewikkeld?
’t Leven zou een feest moeten zijn.
Met alleen maar fijne momenten.
Steun, begrip aan alle kanten.
Rust en vree, tevredenheid.

Niemand zei dat het gemakkelijk is.
Niemand zei dat het vanzelf gaat.
’t Leven zit vol obstakels en tegenslag.
Maar klagen heeft geen zin.
Steunen doe je op jezelf.
Koester zeldzame leuke dingen.

Opgeven, dat doe je nooit !
Opgeven, is jezelf verliezen.
Kop omhoog, er tegen aan.
Elders is er oorlog en ellende.
Wat hebben wij dan toch te klagen?
Problemen? Problemen? Och kom!

Wie weet waarom,
waarom wie weet?

Weet waarom wie,
wie waarom weet?

Weet wie waarom,
Waarom wie weet?

… WAT? …

Leven met een beperking

niet zomaar iemand, iemand vreemd en ongekend

maar je kind, je partner, je ouder of wie dan ook je naaste is

de beperking weegt zwaar op het dagelijks bestaan

en gaat meestal gepaard met meerdere problemen

het leven wordt ondraaglijk, soms onmogelijk

moeilijk alleszins en stuit op onbegrip en ongeloof

't sluit je uit het samenleven, naar spot en plagerijen

ze horen niet bij een groep en samenleving

't Is knokken elke dag , vechten om begrip

er bij te horen, zo goed als 't kan

maar onbegrip of onverschilligheid

afschuw en afstandelijkheid

maken van die beperking(en) een ware handicap.

Maar met zo iemand samen leven, voelt zelf aan als een bepekring

het is en blijft je kind, je partner of je ouder, of wie je naast ook weer is

de beperking weegt ook bij jezelf in het dagelijks bestaan

Ook je eigen leven wordt ondraaglijk en onmogelijk

Je betrapt jezelf op ongeduld en irritaties

je wil samen leven zonder stress en onenenigheid

samen horen zoals iedereen, elkaar begrijpen en verdragen

't Is knokken elke dag om dat samen zijn

samen te horen, zo goed als 't kan

met veel begrip, het kan je echt wel heel veel schelen

je bent niet onverschillig en begrijpt zoveel je kan

maar je geduld kent zijn grenzen

beperkt je verdraagzaamheid

we zijn dus met z'n allen zelf heel beperkt!

Al steekt alles je zo hard tegen

het leven, de mensen, de wereld om je heen

te weinig zon en teveel regen

en zijn je vrienden soms gemeen

sluit dan je ogen en bedenk dan maar

het kan nog altijd heel veel minder

oorlog, rampen, levensgevaar

vluchten uit het ginder

maar hier heeft alles zekerheid

regelmaat, rust en vree

vrijheid en geborgenheid

dus valt ons leven best wel mee.

Kinderen, groot of klein
gewoon of ongewoon
ze zijn zo lief en zo oprecht
een knuffel krijg je niet zomaar
die moet je wel verdienen
en dan wordt alles zo kinderlijk normaal.

Beperkt en verliefd
verlangend naar elkaar
altijd samen willen zijn...
en houden van elkaar
beperkt? Ja, maar wel verliefd!

Een recht voor ieder mens
om te verlangen naar een ander
om altijd samen te kunnen zijn
beperkt? Ja, maar daarom nog niet anders!
dat is toch de wens van ieder mens.

Beperkt en verliefd
verlangend naar elkaar
om altijd samen te kunnen zijn
beperkt? Ja, maar het is gewoon en niet anders
het is een recht van ieder mens.

We zij allemaal maar een mensen met hun eigen kunnen, kennis en beperkingen... Mensen met hun eigen mening, hun eigen doel en persoonlijke emoties en prioriteiten. Mensen met hun persoonlijk geloof en/of interpretaties. mensen met grenzen, talenten en temperamenten ...
UNIEK, MAAR MENS