ouderliefde

Waarom is alles altijd zo moeilijk?
Waarom is alles altijd ingewikkeld?
’t Leven zou een feest moeten zijn.
Met alleen maar fijne momenten.
Steun, begrip aan alle kanten.
Rust en vree, tevredenheid.

Niemand zei dat het gemakkelijk is.
Niemand zei dat het vanzelf gaat.
’t Leven zit vol obstakels en tegenslag.
Maar klagen heeft geen zin.
Steunen doe je op jezelf.
Koester zeldzame leuke dingen.

Opgeven, dat doe je nooit !
Opgeven, is jezelf verliezen.
Kop omhoog, er tegen aan.
Elders is er oorlog en ellende.
Wat hebben wij dan toch te klagen?
Problemen? Problemen? Och kom!

Wie weet waarom,
waarom wie weet?

Weet waarom wie,
wie waarom weet?

Weet wie waarom,
Waarom wie weet?

… WAT? …

Leven met een beperking

niet zomaar iemand, iemand vreemd en ongekend

maar je kind, je partner, je ouder of wie dan ook je naaste is

de beperking weegt zwaar op het dagelijks bestaan

en gaat meestal gepaard met meerdere problemen

het leven wordt ondraaglijk, soms onmogelijk

moeilijk alleszins en stuit op onbegrip en ongeloof

't sluit je uit het samenleven, naar spot en plagerijen

ze horen niet bij een groep en samenleving

't Is knokken elke dag , vechten om begrip

er bij te horen, zo goed als 't kan

maar onbegrip of onverschilligheid

afschuw en afstandelijkheid

maken van die beperking(en) een ware handicap.

Maar met zo iemand samen leven, voelt zelf aan als een bepekring

het is en blijft je kind, je partner of je ouder, of wie je naast ook weer is

de beperking weegt ook bij jezelf in het dagelijks bestaan

Ook je eigen leven wordt ondraaglijk en onmogelijk

Je betrapt jezelf op ongeduld en irritaties

je wil samen leven zonder stress en onenenigheid

samen horen zoals iedereen, elkaar begrijpen en verdragen

't Is knokken elke dag om dat samen zijn

samen te horen, zo goed als 't kan

met veel begrip, het kan je echt wel heel veel schelen

je bent niet onverschillig en begrijpt zoveel je kan

maar je geduld kent zijn grenzen

beperkt je verdraagzaamheid

we zijn dus met z'n allen zelf heel beperkt!

Al steekt alles je zo hard tegen

het leven, de mensen, de wereld om je heen

te weinig zon en teveel regen

en zijn je vrienden soms gemeen

sluit dan je ogen en bedenk dan maar

het kan nog altijd heel veel minder

oorlog, rampen, levensgevaar

vluchten uit het ginder

maar hier heeft alles zekerheid

regelmaat, rust en vree

vrijheid en geborgenheid

dus valt ons leven best wel mee.

Kinderen, groot of klein
gewoon of ongewoon
ze zijn zo lief en zo oprecht
een knuffel krijg je niet zomaar
die moet je wel verdienen
en dan wordt alles zo kinderlijk normaal.

Beperkt en verliefd
verlangend naar elkaar
altijd samen willen zijn...
en houden van elkaar
beperkt? Ja, maar wel verliefd!

Een recht voor ieder mens
om te verlangen naar een ander
om altijd samen te kunnen zijn
beperkt? Ja, maar daarom nog niet anders!
dat is toch de wens van ieder mens.

Beperkt en verliefd
verlangend naar elkaar
om altijd samen te kunnen zijn
beperkt? Ja, maar het is gewoon en niet anders
het is een recht van ieder mens.

We zij allemaal maar een mensen met hun eigen kunnen, kennis en beperkingen... Mensen met hun eigen mening, hun eigen doel en persoonlijke emoties en prioriteiten. Mensen met hun persoonlijk geloof en/of interpretaties. mensen met grenzen, talenten en temperamenten ...
UNIEK, MAAR MENS

15 jaar ben je en mentaal, motorisch en fysiek beperkt

vastgesnoerd in je rolstoel, ziek en je wou je kamer niet uit

al 5 lange dagen zat je daar te treuren en getroost door je mama

maar ons eerste contact gaf meteen een vonk

je keek mij aan en er verscheen zowaar een glimlach

Je kon niet wachten om mee naar de klas te gaan

meermaals vroeg je om 'die 'meneer' te gaan halen

en daar was je dan; stralend en kwijlend van geluk

we praatten wat en hielden elkaars handen vast

tekenen en kleuren maar vooral veel lachen

vooral om mijn gekke vragen en domme opmerkingen

luisterend naar muziek van je favoriete studio 100

de handen in de lucht, iets te luid meezingend

nog drie keer slapen en dan komt de Sint

ongeduldig, vol verwachting klopt ons hart

dan ... die tranen bij het afscheid

als het afscheid van een echte vriend.

we gaven mekaar een dikke knuffel

en je mama zei welgemeend merci.

Bedankt dat ik vandaag je vrijwilliger mocht zijn!

Stil word ik van verdriet

ongeloof en verbazing om zoveel haat

oog om oog, tand om tand

we verlangen allemaal naar vrede

maar voeden oorlog en ellende

onverdraagzaamheid en vooroordelen

paranoia, wantrouwen, racistisch xenofoob

en alweer dat eigen-gelijk, zonder enige nuances

veralgemening, massahysterie, fanatisme wederzijds

als bidden niet meer helpt en debatteren onmogelijk wordt

is er geen hoop op een menswaardig vredig bestaan

alleen nog tranen van verdriet om verloren liefdes

maar ik weiger te aanvaarden en zal blijven vechten

zonder wapens uiteraard, maar met woord en pen

dat is dan mijn persoonlijk 'bidden' en hoop

mijn kleine bijdrage tegen oorlog en geweld,

want stil wordt ik anders van verdriet.

Zoek niet naar geluk

het ligt gewoon voor 't rapen

we leven aan de juiste kant

van deze grote wereldbol

alles is voorzien

en wel voor iedereen

de ene heeft wat meer

de andere wel wat minder

maar klagen moet echt niet

ondanks de mazen in het net

want aan de andere kant

van deze grote wereldbol

is alles kommer en ellende

negeer daarom neerslachtigheid

en wees daarom gelukkig

omdat je hier geboren bent.

Vriend en ex collega

op Facebook vond ik je terug

maar je had slecht nieuws

we gingen nog een pint pakken

bijpraten voor je operatie

helaas, de operatie was er snel

en nu lig je daar te slapen

in coma voor je eigen goed

de kaarsen branden hier elke dag

opdat je snel weer beter wordt

en die pint, die pakken we zeker nog

bijpraten en lachen over vroeger

maar je bent in goede handen

en velen wachten vol ongeduld

tot je weer bij ons zal zijn

je bent in goede handen

en duimen doen we allemaal.

Gebroken takken

bij 't snoeien in de tuin

gebroken takken

het leven is een ware tuin

de Schepper snoeit in 't leven

bladeren vallen van de bomen

en de tuin dat is het leven

gebroken takken, gebroken dromen

oude bomen verplant men niet

de reuk, het licht, de bladeren in de bakken

in de herfst kan het niet

zonder gebroken takken.

Ik wil niet eens gaan slapen
maar wakker blijven lukt mij niet
er is nog zoveel te beleven
en 't leven gaat al veel te vlug
ik wil genieten van wat komen gaat
dag en nacht en weken lang
al was 't jaren aan één stuk
ik wil niets missen, 'k wil het weten
nieuwsgierig als ik ben
gulzig dagdromen is wat ik wil
in 't midden van de nacht   
als ik dood ben, heb ik tijd genoeg
om te slapen en niets meer weten
maar sterven wil ik zeker niet
want de tijd die staat niet stil
en er is nog zoveel te beleven
't leven is echt wel veel te kort!

Ik voel mij schuldig ongemakkelijk
voor al die zieke vrienden
ik ben oud genoeg om ziek te zijn
en zij horen allen gezond te zijn
't is niet eerlijk
't is niet fijn
zij hebben pijn
maar ik voel mij fijn
hopelijk heeft God een doel met mij
zodat ik weet waarom niet ik
maar zij wel zo lijden moeten.

De stilte in mijn hoofd
klinkt luid en duidelijk
zichtbaar voor iedereen
wordt verkeerd begrepen.
 
het draait en tolt zo in mijn hoofd
het denken valt nooit stil
ver weg zijn mijn gedachten
dan wil ik niet veel praten.
 
Het rommelt in mijn hoofd
vol verhalen en gedachten
ik lijk dan wel afwezig
maar aanweziger was in nooit.

Zondagochtend ... 't is zonnig ... ik ben op weg naar de bakker met de hond,  die schijnbaar goedgezind kwispelstaartend naast me loopt. We genieten beiden van de nazomerse warmte ... wat kan het leven toch heerlijk mooi en simpel zijn.

Bij de bakker aangekomen, is het zoals meestal 's zondags, aanschuiven tot buiten. Er ontspint zich een gesprek tussen enkele klanten over al die vreemdelingen en vluchtelingen (onderscheid moet er blijkbaar zijn). De toon is alles behalve begripvol of verdraagzaam. "Het zijn er veel te veel die komen profiteren van onze sociale zekerheid ... en wij maar inleveren ... dat kan toch niet hé meneer! Ik heb jaren betaald, en wat krijg ik er voor terug? En zij gaan er mee lopen! En als ge niet oppast, bestelen ze je nog terwijl je er zelf bijstaat. En de politie doet niets... ja! boetes schrijven, omdat je toevallig vijf minuutjes verkeerd geparkeerd staat."

Ondertussen bestellen ze brood, pistolekes en koffiekoeken ... en natuurlijk ook gebakjes voor straks bij de koffie...

Ik aanhoor heel het gesprek (en nog veel meer van dat), maar zeg niets ... waar is de tijd dat ik daar meteen een ware discussie zou beginnen ... bijna de boel op stelten zou zetten? ... Maar ja, een mens wordt wat ouder en wijzer en heeft geleerd dat het soms beter is gewoon te zwijgen ... of toch niet helemaal, want als ik mijn bestelling doe, kan ik het niet laten om de opmerking te laten vallen(die iedereen in de winkel kan horen) tegen het meisje achter de toog (die duidelijk van vreemde origine is) : "Och we leven aan de goede kant van de wereld, we kunnen er maar beter van profiteren ... doe er nog maar twee koffiekoekjes bij"

Het meisje glimlacht begrijpend, knipoogt naar me en kijkt eens geamuseerd naar de mensen in de winkel, die net niet-zo'n-vriendelijke commentaar hadden.

Ik ga op weg van de bakker naar huis, met de hond, die nog altijd goedgezind kwispelstaartend naast me loopt. Zondagochtend ... 't is zonnig ... We genieten beiden van de nazomerse warmte en een goed gevoel ... wat kan het leven toch heerlijk mooi en simpel zijn.

Heerlijk toch die najaarszon
lekker warm in de tuin 
de laatste karweitjes doen we nog
voor de herfst en de regen komt
maaien, graven en wat snoeien
buiten schilderen, meubels pimpen.
 
Rustig werken in den hof
ieder bezig met een klus
apart, doch samen buiten zijn
zalig genietend van de zon
want die schijnt voor iedereen
de herfst komt nog niet vandaag.

Het kleine geluk
is groot in eenvoud
de lach van een kind
de glimlach van een buur
de knuffel van je geliefde(n)
 
Eén knuffel zijn veel woorden
de glimlach van (h)erkenning
het vertrouwen in die kinderlach
want groot is de eenvoud
in dat kleine geluk.
 
Het geluk is groot
in die kleine eenvoud
door dat kind dat lacht
de (h)erkenning van een buur
en alle liefde in die ene knuffel.