't Leven is echt wel veel te kort!

Ik voel mij schuldig ongemakkelijk
voor al die zieke vrienden
ik ben oud genoeg om ziek te zijn
en zij horen allen gezond te zijn
't is niet eerlijk
't is niet fijn
zij hebben pijn
maar ik voel mij fijn
hopelijk heeft God een doel met mij
zodat ik weet waarom niet ik
maar zij wel zo lijden moeten.

De stilte in mijn hoofd
klinkt luid en duidelijk
zichtbaar voor iedereen
wordt verkeerd begrepen.
 
het draait en tolt zo in mijn hoofd
het denken valt nooit stil
ver weg zijn mijn gedachten
dan wil ik niet veel praten.
 
Het rommelt in mijn hoofd
vol verhalen en gedachten
ik lijk dan wel afwezig
maar aanweziger was in nooit.

Zondagochtend ... 't is zonnig ... ik ben op weg naar de bakker met de hond,  die schijnbaar goedgezind kwispelstaartend naast me loopt. We genieten beiden van de nazomerse warmte ... wat kan het leven toch heerlijk mooi en simpel zijn.

Bij de bakker aangekomen, is het zoals meestal 's zondags, aanschuiven tot buiten. Er ontspint zich een gesprek tussen enkele klanten over al die vreemdelingen en vluchtelingen (onderscheid moet er blijkbaar zijn). De toon is alles behalve begripvol of verdraagzaam. "Het zijn er veel te veel die komen profiteren van onze sociale zekerheid ... en wij maar inleveren ... dat kan toch niet hé meneer! Ik heb jaren betaald, en wat krijg ik er voor terug? En zij gaan er mee lopen! En als ge niet oppast, bestelen ze je nog terwijl je er zelf bijstaat. En de politie doet niets... ja! boetes schrijven, omdat je toevallig vijf minuutjes verkeerd geparkeerd staat."

Ondertussen bestellen ze brood, pistolekes en koffiekoeken ... en natuurlijk ook gebakjes voor straks bij de koffie...

Ik aanhoor heel het gesprek (en nog veel meer van dat), maar zeg niets ... waar is de tijd dat ik daar meteen een ware discussie zou beginnen ... bijna de boel op stelten zou zetten? ... Maar ja, een mens wordt wat ouder en wijzer en heeft geleerd dat het soms beter is gewoon te zwijgen ... of toch niet helemaal, want als ik mijn bestelling doe, kan ik het niet laten om de opmerking te laten vallen(die iedereen in de winkel kan horen) tegen het meisje achter de toog (die duidelijk van vreemde origine is) : "Och we leven aan de goede kant van de wereld, we kunnen er maar beter van profiteren ... doe er nog maar twee koffiekoekjes bij"

Het meisje glimlacht begrijpend, knipoogt naar me en kijkt eens geamuseerd naar de mensen in de winkel, die net niet-zo'n-vriendelijke commentaar hadden.

Ik ga op weg van de bakker naar huis, met de hond, die nog altijd goedgezind kwispelstaartend naast me loopt. Zondagochtend ... 't is zonnig ... We genieten beiden van de nazomerse warmte en een goed gevoel ... wat kan het leven toch heerlijk mooi en simpel zijn.

Heerlijk toch die najaarszon
lekker warm in de tuin 
de laatste karweitjes doen we nog
voor de herfst en de regen komt
maaien, graven en wat snoeien
buiten schilderen, meubels pimpen.
 
Rustig werken in den hof
ieder bezig met een klus
apart, doch samen buiten zijn
zalig genietend van de zon
want die schijnt voor iedereen
de herfst komt nog niet vandaag.

Het kleine geluk
is groot in eenvoud
de lach van een kind
de glimlach van een buur
de knuffel van je geliefde(n)
 
Eén knuffel zijn veel woorden
de glimlach van (h)erkenning
het vertrouwen in die kinderlach
want groot is de eenvoud
in dat kleine geluk.
 
Het geluk is groot
in die kleine eenvoud
door dat kind dat lacht
de (h)erkenning van een buur
en alle liefde in die ene knuffel.

Soms zou ik willen
dat de wereld stil kon staan
dat men de tijd kon stoppen
om even te bezinnen
te mediteren
of te bidden.
 
Soms zou ik willen
dat de wereld stil kon staan
dat men de tijd kon stoppen
om door positieve impulsen
het negatieve te verbannen
en weer geloven in vertrouwen
 
Soms zou ik willen
dat de wereld stil kon staan
dat men de tijd kon stoppen
om weer te houden van
begrijpen en verdragen
en een mens een mens kan zijn.
 
Soms zou ik willen
dat de wereld stil kon staan
dat men de tijd kon stoppen
om te genieten van genot
bewonderen en verwonderen
om gewoon gelukkig te zijn.

Ik zou zo graag willen dat het stopt
al die ellende in de wereld
mensen die moeten overleven
in erbarmelijke omstandigheden
de haat, de nijd, de ziektes en de honger
de angst en onbegrip en ongevoeligheid
onverschilligheid en onwetendheid
struisvogels en extremisten
ver van mijn bed
of om de hoek
het maakt niet uit
Ik zou zo graag willen dat het stopt!
 
Ik zou zo graag willen dat we onbekommerd gelukkig kunnen zijn
leven in een vredige wereld
zonder angst elkaar begrijpen
zeker zijn van medeleven
engagementen en solidariteit
voor alle mensen overal
ver weg en om ons heen
alleen maar vreugde en plezier
vooral genieten van het leven
zonder zorgen en zonder angst
voor wat ons zelf overkomen kan
Ik zou zo graag willen dat we onbekommerd gelukkig kunnen zijn!

Wat is nu het mooiste geschenk dat je aan iemand geeft?
Dat die iemand je gewoon mag zeggen :"weet je dat ik je mis?"
dat die iemand gewoon mag zeggen dat hij/zij je nodig heeft;
dat die iemand mag zeggen dat hij/zij je aandacht erg mist.
 
Wat is het mooiste geschenk dat je van iemand krijgt?
Dat die iemand gewoon kan zeggen :"weet je dat ik je mis?"
dat die iemand gewoon kan zeggen dat je nodig zijt;
dat die iemand kan zeggen dat je aandacht echt wel nodig is.
 
Elkaar missen is een mooi geschenk, want het betekent toch zoveel.
Je mist elkaar, omdat je mekaar altijd wel eens nodig  hebt.
Als je denkt dat je elkaar missen kan, voel je snel het tegendeel,
want als je dan aandacht mist, weet je pas dat je die iemand nodig hebt.
 
Elkaar missen is dus een mooi geschenk, want het betekent zo veel meer
Voor elkaar echt nodig zijn en mekaar niet kunnen missen of zo;
want de aandacht maakt juist die sterke band en innerlijke sfeer
en als die aandacht eens verslapt, dan zég je toch gewoon :"ik mis je zo"

Vanmorgen heeft Chanelle, ons Frans Hangoorkonijn, haar tweede nest gelegd. Hopelijk loopt alles nu beter af dan bij haar eerste nest, waarbij geen enkel van de elf jongen het heeft overleefd. Het ziet er naar uit dat ze nu wel veel rustiger het moederschap aanvaardt. De jongen zijn nagenoeg onzichtbaar, zoals het hoort, onder een laag stro en pels en zijn dus voorlopig niet te tellen - Chanelle zelf is rustig en waakt de hele tijd bij het nest.
Ons dwergkonijn Sammuel (een rammelaar) daarentegen, weet met zichzelf geen blijf. Hij graaft zich gewonnen-verloren alsof hij zichzelf zo snel mogelijk uit de voeten wil maken, alvorens te moeten opdraaien voor de kroost van een ander mannetje, waarvan de jongen stuk voor stuk minstens driemaal zo groot als hijzelf zullen worden.
Verder valt er nog te melden dat ons kwarteltje Hopke vandaag haar eerste eitje gelegd heeft.

Ik wil je meenemen
naar mijn land van fantasie
waar alles kan
en alles mag
waar lachen is geboden
en verveling wordt verboden.
 
Ik wil je meenemen
naar mijn dromenland
daar staat mijn huis
daar ben ik thuis
altijd gezellig samen zijn
want dromen is zo fijn.
 
Ik wil je meenemen
als het kleine kind in mij
onbezorgd spelen
onze dromen delen
we worden nooit volwassen
om de speeltijd af te lassen.
 
Ik wil je meenemen
naar m'n dromen vol fantasie
dat is mijn huis
dat is mijn thuis
hier wordt niemand ooit volwassen
om het spelen af te lassen.

Samen kan het heerlijk zijn
maar soms ook heel verwarrend
veel water bij de wijn
geduldig veel verdragen
 
Samen de juiste woorden vinden
soms horen zien en zwijgen
aanvaarden wat gebeurt
het onverwachte toch voorzien
 
Samen door de moeilijke momenten
de ergernis verbijtend 
reageren of juist niet
of afzonderen misschien
 
Samen houden van elkaar
met vallen en met opstaan
elkaar ook wel eens pijn doen
het hoort er blijkbaar bij
 
Samen met de mensen om je heen
gewoon bevriend of familiaal
collegiaal of als koppel
strevend naar berusting en begrip.
 
Samen kan het heerlijk zijn
Samen de juiste woorden vinden
Samen door de moeilijke momenten
Samen houden van elkaar
Samen met de mensen om je heen

Traag maar gestaag
komt het dierenpark ooit wel klaar.
Geef me tijd,
geef me rust.
Heb een klein beetje geduld,
want handig ben ik nu eenmaal niet.
 
Ik heb zo mijn ideeën,
maar fysiek gaat het wat minder
en de rug wil ook niet mee.
Maar stilaan krijgt het toch z'n vorm;
jawatte ... wat kijk ik er naar uit;
mijn eerste eigen groot project.
 
De dieren krijgen plaats genoeg
en er kunnen er zelfs nog wat bij.
Nog wat kippen en konijnen,
of wat eendjes ... ach wie weet.
Maar mijn filosofenstoel (foto),
die krijgt een prominente plaats!