
Al enkele dagen merk ik in de buurt, vanop m'n werkplaats in de stad, een heuse 'vodde-man' of beter gezegd 'oud-ijzerman' .
Oude aftandse damesfiets met een al even gammele en zelf in elkaar geknutselde, met plastic zakken overdekte, aanhangwagen...
Alles wat de man kan gebruiken en eventueel nog een klein beetje geld kan opbrengen, verzamelt en sorteert hij in z'n kar...
Uit vuilbakken... afvalcontainers... bouwafval... niets laat hij ongeroerd...
Rustig parkeert hij eerst zijn vehikel langs de kant en begint dan geconcentreerd en voorzichtig z'n waar bij elkaar te zoeken...
Een beeld uit ver vervlogen tijden...
Ik!?... ik ken het nog vaag van uit mijn vroege kinderjaren... maar ik zie hoe de hedendaagse mensen kijken... nee!... ze gapen... naar dit in deze tijd én stad toch wel erg uitzonderlijk tafereel...
't ja... lachen doen ze ook... niet bergijpend... mogelijk zich zelfs niet eens afvragend hoe zo'n mens er toe komt... hoe hij in deze situatie is terecht gekomen... men vindt het gewoon RAAR!... Je merkt ook dat ze de man 'vies' vinden... en stinken... zeker weten!
Ik voeg bij dit schrijfseltje geen foto van de man; uit respect voor de mens en het (ook voor mij onbekende) verhaal achter dit beeld.
Eén ding moet je hem alvast meegeven... Hij gaat 'niet' bij de pakken zitten en profiteren van onze welvaartsstaat; zoals men van sommigen nogal eens durft beweren...
En wees er maar van overtuigd dat het zwaarder werken is dan je zou vermoeden...
Die zware fiets met aanhangwagen, volgeladen met oudijzer enzo, in beweging krijgen en houden... en dan opnieuw parkeren en vertrekken... laverend tussen het drukke stadsverkeer.
Thuis (waar of wat dat dan ook mag zijn) alles weer uitladen en sorteren... stapelen en hopelijk verkocht krijgen om toch 'iets' te kunnen verdienen...
En morgen weer opnieuw... in weer en wind... gewoon geworden aan die priemende en spottende blikken achter z'n rug...
immuun inmiddels aan het onbegrip van zijn medemensen.
Waarschijnlijk... nee!... ik ben er zelfs van overtuigd... voelt hij zich een beter mens dan al die (al dan niet echte) daklozen die, in dezelfde buurt, van parkeermeter naar parkeermeter wandelen, op zoek naar enkele achtergebleven centjes...
zeker en vast voelt hij zich beter dan de bedelaars overal in de stad...
want 'hij' verdient zijn pover kostje met z'n eigen handen, zweet, bloed en tranen.
Nee, mij zal je niet horen spotten of zien lachen...
Voor mij is dit een verhaal van een 'mens', verlaten door 'God en klein Pierke', die zich hoe dan ook 'trots' staande houdt...
en dat verdient respect!... Toch?
6 reacties op dit bericht
dd
veel beterschap gewenst
Soms zou je wel voor eeuwig,
op de drempel willen staan
niet heen-niet terug
maar dit moment verlengen
de tijd als zinloos argument
langs je laten gaan
Nikki
Een dikke steunknuffel
Wie niet in vrede leeft met de ander,
heeft geen vrede met zichzelf
Nikki
Dikke steunknuffeltjes
Het leven bestaat voor
sommige alleen uit
welbehagen zij mogen
steeds het geluk ervaren.
Toch andere moeten
voortdurend vechten
tegen verdriet en pijn
en zien totaal geen zonneschijn.
Nikki
Verzorg je goed he maatje
weer vlug naar mijn eigen plekje
waar me vlucht is begonnen weer terug.
Was ik maar een vogel maar dan ineens is het niet
meer zo gewoon je wordt wakker en was het
alleen maar een hele mooie droom.
Nikki
Veel beterschap gewenst maatje
Zodat er water door kan vloeien;
Ik kan dan groeien
en bloeien.
Daardoor kan ik hier nu staan,
In al mijn pracht en praal,
voor jullie allemaal.