Naar de inhoud

Bompapatje's schrijfsels

seniorennet.beseniorennet.be
Hier se, hier se een bezoeker se..... Welkom in mijn nederige blog... Iets drinken?... Als je een biertje wenst, klik dan even op de foto onder de datum en kies maar... keuze genoeg. Gezondheid!

Danger zone

Bijna dagelijks passeer ik langs het Kiel. Bij elke Antwerpenaar gekend als ‘de kleurdoos’ van Axl Peleman.

Zelf noem ik het ‘Danger Zone’. Niet omwille van de verschillende kleuren en rassen die daar wonen, winkelen en werken, maar omdat al dat kleur, leeftijd, geslacht, geloof en geaardheid daar zomaar kriskras door elkaar loopt; alsof er geen verkeersreglement bestaat, alsof regels en hoffelijkheid tegenover de andere weggebruiker niet gelden… Men kuiert er rustig over het fietspad alsof men in z’n eigen tuin wandelt… staan te chillen in groepjes over de volledige breedte van het voet- en fietspad… parkeert z’n auto eender waar… moeders GSM-en naar hartenlust, terwijl hun kroost, niets vermoedend van enig gevaar, speelt op straat… pubers het leuk vinden om voorbijrijdende fietsers te doen schrikken… ouderen de straat oversteken zonder kijken. Het gebeurt vaak dat mensen blindelings uit het plaatselijke shoppingcenter stormen, recht de straat over, om toch maar hun bus of tram te halen. Dagelijks moet ik meermaals plots m’n remmen dichtknijpen om een ongeluk te vermijden… menigmaal heb ik schrik gehad om te vallen op die levensgevaarlijke paaltjes tussen het fietspad en de rijweg… dikwijls heb ik dan nog het verwijt gekregen ‘racist’ te zijn, omdat ik al eens commentaar durfde geven toen het mij weer eens te veel werd… enfin… DANGER ZONE dus.

Maar wat we deze week te zien kregen, slaat echt alle verbeelding… Rood licht ter hoogte van het kruispunt Zwaantjes (sowieso al een gevaarlijk kruispunt voor wie linksaf de steenweg op moet). Ik stop keurig achter een andere fietser. Even voorbij de lichten staat, op de laad- en los zone, een politieauto. De agenten maken aanstalten om in hun wagen te stappen, maar zijn niet gehaast… plots komt er een jonge bromfietser met hoge snelheid aangereden , scheert rakelings langs ons… slalomt gevaarlijk tussen enkele overstekende voetgangers… stuurt vervolgens (blijkbaar bewust) recht op de politieagent rechts van het voertuig af…ontwijkt die dan nipt, draait zich om, zonder echt vaart te minderen en steekt z’n middelvinger op… geeft nog wat gas bij… en weg is hij.

Nu zou toch elke normale, gezond denkende burger verwachten dat die politieagenten de achtervolging inzetten… niet dus… begrijpen wie het begrijpen kan… DANGER ZONE dus.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Bompapatje om 00:00 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Hoe belachelijk kan soap zijn...

Al gemerkt?.... Natuurlijk! … want het kan bijna niet anders...

Tegenwoordig drinken acteurs op TV enkel nog 'niets' uit een lege kop of beker. Ze zijn er dan ook nog zo onhandig mee dat het opvalt... straffer nog, gisteren keek zelfs de camera even mee tot op de bodem van een (zogenaamde) kop koffie; waarna de actrisse nog een beetje ging roeren met die ‘duidelijk’ lege (zelfs propere) tas.

OK, er moet bespaard worden, maar als een kop koffie of thee er al niet meer af kan... Dit is zo belachelijk dat ik mij er telkens weer aan stoor. En niet alleen omdat regisseurs en/of toneelmeesters er geen nota van nemen, maar eveneens dat (beroeps)acteurs zelfs geen moeite doen om het te verbergen... Zelf speel ik ook (amateur)toneel en regiseer ik ook al eens, maar zoiets zou ik nooit toestaan... NOOIT!

Toneel spelen, of het nu op de planken is of voor een camera, moet mijn inziens nog altijd geloofwaardig blijven... Stel je maar eens voor dat men ook wijn, frisdrank of bier uit een leeg glas gaat drinken... of uit een leeg bord eten...

Denken de huidige programmamakers nu echt dat, wij kijkers, allemaal idioten zijn... quantité négligeable...waarvoor details totaal overbodige balast zijn?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Bompapatje om 00:00 Reageer op dit bericht

Imagine

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

                                                      (John Lennon)

P.S.: De foto had net zo goed uit Centraal Africa, Syrië, Egypte of eender waar kunen zijn....

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Bompapatje om 00:00 Reageer op dit bericht

Gelukkig zijn zulke traantjes snel en onopgemerkt weggepinkt.

Het was mooi weer gisteren en z'n papa was gaan sporten... Of Bompapatje mee wou gaan supporteren?... Natuurlijk!... En wij weg, samen met de mama.
 
Onderweg fantaseerden we er - zoals gewoonlijk - goed op los. Zo zijn we het er over eens dat die Hindoetempel precies een zandkasteel is... En omdat we zo trots zijn op z'n papa, die zo’n super-sporter is, spraken we af om later, als we alle twee groot zijn, ook super-sporters te worden en natuurlijk wereldkampioenen.
 
De pret kon niet op, toen we ter plaatse aankwamen en daar ook nog eens een echte toffe speeltuin troffen... Alleen maar originele tuigen om op te klimmen... met water of met zand te spelen... evenwichtsoefeningen... verstopperken... en gaten om gekke gezichten door te steken.
Elke keer moesten we ons haasten om op tijd aan de kant te staan om de papa te zien voorbij fietsen; ploeterend door het strand. Gelukkig was de mama daar om ons op tijd te roepen. Als z'n papa dan voorbij kwam riepen we uit volle borst... maar 't ventje had zichzelf niet gehoord... En dan snel terug naar de leuke speeltuigen... tot de volgende ronde.
 
Toen we uiteindelijk weer in de auto zaten op weg naar huis, was zijn eerste opmerking:" dat was plezant hé... dat gaan we nog eens doen, OK?"... En dat Bompapatje's hart smolt (alweer)... 
We zongen (vooral die kleine vent dan) nog wat van Piet Piraat en zo en één of ander liedje over een olifant (dat hij volgens mij ter plaatse verzond). We zagen onderweg ook nog zo'n 'oldtimer' die, volgens ons, wel zeker HONDERD jaar oud moet zijn... en we blijven er bij: "die Hindoetempel is echt wel precies een zandkasteel".


Het rare is dat geen van ons twee er ook maar één keer aan gedacht heeft of de mama haar niet een beetje als het vijfde wiel aan de wagen gevoeld moet hebben.

Thuis, als we aan de Mimi het relaas van de uitstap deden , werd Bompapatje toch wel een beetje emotioneel... Gelukkig zijn zulke traantjes snel en onopgemerkt weggepinkt.
 
's Avonds speelden we nog Cirque Du Soleil en zo en was er ook nog die andere kleine pagadder, die met haar lieve oogjes veel zegt, lacht als een volleerde verleidster en waar de deugnieterij zo van afdruipt... Daar gaan we ook nog veel plezier mee beleven... daar ben ik zeker van.
 
De twee oudste kleinkinderen zijn al pubers, maar fantaseren doen we nog... En... er zijn er twee nog op komst dit jaar... Dus dat beloofd....


Ach wat is het toch zalig op Bompa(patje) te mogen zijn...

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Bompapatje om 00:00 Reageer op dit bericht

Jaar in, jaar uit

Ook al schrijfsel ik zo graag
in een vers of een verhaal
passies hebben we allemaal
alleen de tijd is soms de vraag.
 
Mijn tweede passie is toneel
verdwijnen in een ander mens
een mooie rol is wat ik wens
al is het niet professioneel.
 
Ik moest kiezen tussen twee
een productie staat op 't spel
en 't wordt weer geen bagatel
maar 't is beslist; ik speel mee.
 
Daarom wordt het hier wat stil
op het blog van Bompapatje
wel zo af en toe een kladje
misschien over een 'bananen'schil
 
We zijn begonnen aan het stuk
 'jaar in, jaar uit' van onze Gerd
het verhaal heeft hij geleverd
en zet ons nu al onder druk.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Bompapatje om 18:38 2 reacties Reageer op dit bericht

Het prenatale verhaal van een 3de in de rij van 12‏

Februari 1949...
Alle Coenen-spermo's (de mannetjes) en -sperma's (de vrouwtjes) liggen klaar aan de start. Allemaal met hun mooiste zwempakje aan (zo'n wit met een staartje; zoals die nu nog altijd in de mode zijn).
Ik had mij extra voorbereid om de race te winnen... me lekker warm gezwommen, tijgervet en strechen zoals en echte kampioen.
Met hoeveel we juist waren weet ik niet meer precies, maar ik herinner mij vaag een menigte voor zover het oog kan reiken.
Gelukkig stond ik helemaal voorin en had het einddoel al in zicht... de enige echte YCel... Haar ging ik veroveren en de nummer 1 worden van de Coenen-kids.
De sponsor en gulle schenker, de heer A.C uit H - een O.O. bij het A.B.L. - had zijn pistool al geladen en opgericht... Het startschot klonk en met z'n allen schoten we vooruit... dringend, wringend en duwend door de smalle eerste bocht het duister in. Al snel waren ik en een paar sperma's op voorsprong; van spermo's geen spoor... zij hadden de wedstrijd reeds verloren... Nog twee koplopers; ik en een jonge Sperma die zichzelf Jeannine noemde.
Daar stonden we dan met z'n tweetjes... Wie zou er als eerste naar binnen gaan?... Och ja... Toen al was ik een echte gentleman: "Ladies first" hoor ik me nog altijd zeggen... en keerde terug naar de balroom, waar ondertussen alle anderen zich weer hadden verzameld. Een beetje teleurgesteld en vooral boos op mezelf, dacht ik al aan een degelijk trainingsplan om bij de volgende wedstrijd alleen aan te komen. 
9 Maanden later werd Jeannine geboren als oudste dochter.


September 1950...
Deze keer goed getraind en met een kei goed plan lig ik geconcentreerd aan de start alle concurrenten te taxeren. Ik was er zeker van; deze keer zou ik de winnaar zijn... Alles verliep naar wens... we hadden al vlug met twee een mooie voorsprong op de achtervolgers. Mijn medevluchtster, Sperma Monique, raakte zo stilaan uitgeput... Ik rook mijn kansen... Maar helaas, kon ik dit keer niet onmiddellijk de ingang vinden van de YCel en werd dus op de valreep geklopt... Mezelf vervloekend en hemel en aarde bezwerend dat dit nooit meer zou gebeuren, keerde ik dan maar opnieuw naar de balroom, waar alle spermo's en sperma's zich konden laten masseren en op krachten komen.
En 9 maanden later werd Monique geboren als tweede dochter en eerste zus.

  

Januari 1953...
Ik was in topvorm... ongelofelijk!!... In de groep noemde iedereen me 'de kannibaal'... Alle kermiskoersen had ik ondertussen gewonnen. Het was duidelijk; dit keer ben ik de 'top favoriet'... geen enkele sperma zou mij de loef afsteken en van de nog veel te jonge en onervaren spermo's had ik niets te vrezen... "I will be the boy number 1".
Na het startschot van A.C uit H., schoot ik vooruit en had al meteen enkele meters voorspong. De ervaring had mij geleerd om nooit om te kijken en m'n eigen tempo te blijven gaan. Hijgend en puffend kwam ik dan ook als eerste aan en al snel had ik de ingang gevonden... Net voor ik binnen wilde gaan, stond ze daar... Reginake... met haar blink-blink oogjes mij aan te staren... "broer?... please!?" probeerde ze nog... Maar nee hoor... Dit keer was het mijn beurt... Ik ga dit jaar niet terug naar de balroom!... Derde keer, goede keer!

9 maanden later ben ik dan snel/snel geboren als eerst zoon... Boy number 1...

  
De volgende wedstrijd was al in december van datzelfde jaar en dus amper 11 maanden na mij was Reginake ook al daar... Het eerste jaar heeft ze geen woord gesproken; alsof ze nog altijd boos was op mij, maar later zijn we toch nog goeie vrienden geworden.
Op het palmares voor de volgende wedstrijden staan: Micheline, Ines, Luc, Marleen, Brigitte, Eric en Dominique...

En Nini, die de Schepers-wedstrijd had gewonnen, werd tijdens de schoolvakanties ingehuurd als onze nummer 12, tot grote tevredenheid van iedereen. 
 
Voila, zo weet iedereen nu hoe dat 'prenatale verhaal van de 3de in de rij van 12' juist in elkaar zit.
Vermits drie keer scheeps recht is, ben ik dan later ook in de scheepvaart terecht gekomen. 

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Bompapatje om 16:08 1 reactie Reageer op dit bericht

voor ieder die het moeilijk heeft

Wanneer je denkt dat alles mis gaat,
je geen einde aan de tunnel ziet...
geboren bent voor 't ongeluk
en alleen maar onheil voelt.
 
Als alles zwart wordt voor je ogen
en geluk je nooit eens toelacht...
depressie of burn-out je leven deelt
en voorspoed alleen voor d' ander is.
 
Zwarte sneeuw...
of altijd regen.
Niets valt mee...
alleen maar tegen.
 
Dan komt plots en onverwacht
en in de tunnel schijnt aan 't end
het geluk dat op je wacht...
al het onheil afgewend.
 
Eindelijk begint de zon te schijnen
en lacht het geluk je volop toe...
Tijd voor burn-in zou ik zeggen
en eindelijk weg met die depressie.
 
Vogels fluiten...
heerlijk warm.
Alom lachende gezichten...
blij, gelukkig en tevree... 
 
Speciaal voor ieder die het moeilijk heeft.
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door Bompapatje om 19:02 1 reactie Reageer op dit bericht

En wij maar zagen en klagen

En wij maar zagen en klagen,
terwijl er ver van ons bed weer doden vallen

Over fileleed en openbaar vervoer
teveel regen en te weinig zon
dure reizen en belastingen
onze job en werkelozen
op facebook en op twitter
 
We zagen en klagen,
terwijl er ver van ons bed weer doden vallen
 
Over communautaire geschillen en zo
hangjongeren en gasboetes
hondenpoep en sluipverkeer
migranten en homofielen
maar ook over het TV-aanbod
 
Wij maar zagen en klagen,
terwijl er ver van ons bed weer doden vallen

We zien het alle dagen op televisie
lezen het elke dag in de krant
horen het wel 10 keer per dag op de radio
ja... winden ons op om zoveel ellende
maar doen uiteindelijk niets
 
Maar we blijven wel zagen en klagen,
terwijl er niet eens zo ver van ons bed weer doden vallen
 
We storen ons aan hoofdoeken en djellaba's
aan mannen met baarden in lange gewaden
aan spelende kinderen of oudjes op de tram
we klikken over het centje voor de vuilnisman
en haten de haan van de buren en de duiven op het plein

Gaan wij dan altijd blijven zagen en klagen,
terwijl er helemaal niet zo ver van ons bed toekomstige slachtoffers geboren worden?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Bompapatje om 17:30 2 reacties Reageer op dit bericht

Als ik God was geweest

 
 
 
 
Als ik God was geweest,
dan groeiden de kinderen aan de bomen...
Dan kon je ze plukken...
en laten rijpen...
tot volwassen mensenfruit.
 
Geen vrouw had zoveel pijnen
en weeën hadden niet bestaan...
Ze konden de vruchten laten rijpen
in die onbevlekte moederschoot...
tot (h)eerlijke kleine mensjes.
 
De vaders zouden moeten wroeten,
om 't vrouwenleed van vroeger...
Voor hun kroost moesten ze zwoegen,
één maal per maand tot bloedens toe...
tot heel hun lijf er pijn van doet.
 
Maar God ben ik dus nooit geweest.
Als man en vader blijf ik me schamen,
om zoveel leed en barensweeën.
En voor die hechte moeder-kinderband
is mijn mannenverstand veel te klein.
 
Vergeef me God voor deze woorden,
Ik weet wel dat Eva in die appel beet,
maar 't was de schuld van Satan, toch?
Die historie... is nu al veel te lang geleden...
verjaart de straf voor al die vrouwen dan nog niet?
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Bompapatje om 13:53 6 reacties Reageer op dit bericht

Spelen met de kinderen

 
 
Spelen met de kinderen
zij worden nooit eens moe
en speelt bompa met de kinderen
is het een heel gedoe
 
Dure spullen zijn niet nodig
want we spelen zonder grenzen
kartonnen dozen kan zonodig
of in de gootsteen vrolijk plenzen
 
Spelen met de kinderen
en bompa wordt wel moe
maar speelt verder met die bengels
tot overgeven toe
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Bompapatje om 19:11 2 reacties Reageer op dit bericht

moderne tijden...

In het tijdperk van de communicatie...

is communiceren toch zo moeilijk.


- we mailen elkaar op 't werk, ook al zitten we naast elkaar.
- we gaan elkaar op straat uit de weg, maar op Facebook zijn we vrienden.
- we kennen  elkaar niet eens, maar twitteren er op los.
- we hebben behoefte aan elkaar, dus sturen we smsjes.
 
- Telefoneren doen we niet zo graag en praten oppervlakkig.
- We hebben elkaar niets zinnigs te zeggen, maar willen altijd en overal bereikbaar zijn.
- In gezelschap blijft het akelig stil... te wachten tot 'iemand' eens iets zegt.
- Een briefje schrijven is zo ouderwets, maar krijgen graag een kaartje met de Kerst.
 
Ach... moderne tijden...

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Bompapatje om 17:36 Reageer op dit bericht

Old man running

Met het nieuwe gps-horloge, de oude hartslagmeter, de vertrouwde weegschaal en de doodgewone lintmeter eindelijk eens een juist beeld van mijn loopresultaat...
Resultaat van vandaag dus:
- Buitentemperatuur was ongeveer 2°C omstreeks 09 uur 20
- 10,41 Km gelopen in een tijd van 1u08'57"15 - tegen een gemiddelde van 6,5 min./km ofwel 8,7 km/uur.
- Met een hartslag van 137 b.p.m. gemiddeld en 151 b.p.m. maximum
- Ik weeg nu 64,1 kg en heb een buikomtrek van 87 cm
- En voor mijn prestatie heb ik van 't vrouwke - zoals elke keer trouwens smiley-smile.gif - een heerlijke zelfgemaakte verse fruit-shake gekregen om weer op krachten te komen

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Bompapatje om 13:33 3 reacties Reageer op dit bericht

Ooit was ik een kleine vent‏

Ooit was ik een kleine vent
nu word ik stilaan oud
ik werd door ’t leven niet verwend
maar niets is wat mij tegenhoudt.
 
M’n kinderstreken blijven duren
intens, heerlijk en oprecht
met de kindjes zotte kuren
verhaaltjes lijken meestal echt.
 

Rennen, springen als een kind
spelen en zingen naar hartelust
altijd lachen en goedgezind
fantaseren, nooit eens rust.

Onbekommerd en nooit vervelen
aan onze eigen wereld bouwen
geen problemen of vooroordelen
maar vol dromen en vertrouwen.
 
Alleen maar liefde en plezier
nog om niemand zijn we rouwig
ook geen ruzies of getier
't is zo kinderlijk eenvoudig.
 
Maar dan komt die oude dag algauw
stijf en moe... teveel gerend!
Kind blijven is wat ik altijd wou
en niet die oude grijze vent.

Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door Bompapatje om 09:42 5 reacties Reageer op dit bericht

Recept voor Hannah-gebraad op de wijze van Seth en Bompapatje

 - Neem een grote paella-pan
- even voorverwarmen op een klein vuurtje
- giet een goede scheut Griekse olijfolie in de pan
- leg de Hannah in de pan
- even laten dichtschroeien en dan rijkelijk met bruin Trappistenbier overgieten
- voeg wat aardappelschijfjes, soepgroenten, ajuin en champignons en gerookte spekreepjes toe
- bestrooi het geheel met peper, zout en gemengde kruiden
- één uur laten sudderen
- de Hannah regelmatig omdraaien en overvloedig overgieten met de saus
- voeg dan nog wat paprika's en een weinig room toe en laat nog even verder sudderen.
Opdienen met hompen bruin en/of wit brood,
Geniet van dit recept bij een heerlijke
- Source d' Anvers voor de geheelonthouders en kinderen
- Chateaux de quelque part voor de wijndrinkers
- Trappist Westvleteren 10° voor de bierliefhebbers

Smakelijk

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Bompapatje om 20:40 5 reacties Reageer op dit bericht

stop de waanzin

Na het kijken naar het jaarlijkse jaaroverzicht, schoot mij (alweer) maar één gedachte te binnen...
STOP DE WAANZIN!... STOP VERDOMME NU EINDELIJK EENS DIE WAANZIN!!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Bompapatje om 12:36 1 reactie Reageer op dit bericht

Kerstgedachte

De kerstperiode is dè tijd van het jaar om te bezinnen...

de tijd van vrede en vergeven…

om elkaar de hand te reiken.

We beseffen allemaal dat die vrede bij ons zelf begint.

 

Maar kunnen we wel vrede sluiten met alle onrechtvaardigheid?...

Kunnen we wel vrede hebben met de ellende om ons heen?...

Bestaat vrede wel, als we niets doen en vredig met ons eigen leventje verder gaan?...

doof en blind voor wat er ver van ons bed gebeurt…

passief voor wat dichterbij ons kan raken…

 

Voor de vrede moet gestreden worden…

liefst zonder wapens naar vrede streven…

opdat deze wereld voor iedereen een paradijs kan zijn…

zonder geweld, hongersnood, discriminatie of noem maar op...

Zonder hebzucht alle rijkdom delen...

zodat iedereen gelijk en zonder angst kan leven.

 

Streven ook naar een groene aarde...

waar iedereen... jong en oud...

gezond en wel van 't leven kan genieten...

van bloemen, bomen, planten en dieren...

en we eindelijk vredig kunnen dromen.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Bompapatje om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Wensen voor 2014

Dat ieder mens
d' ander de handen reikt,
diens "anders zijn" in de armen sluit
Omarm elk - "ander"
zoals je zelf naar liefde verlangt
en maak de droom naar vrede waar.
Vrede start in EIGEN hart!

Geschreven door mijn vrouwtje Mia Raeymaekers

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Bompapatje om 17:10 2 reacties Reageer op dit bericht

Word monnik en red de Belgische trappisten

Verschillende trappistenbrouwerijen trekken aan de alarmbel. Ze dreigen binnen afzienbare tijd hun label te verliezen door het gebrek aan monniken. Net vandaag komen er twee nieuwe trappistenbieren bij.

Een abdijbier moet aan verschillende strenge voorwaarden voldoen om erkend te worden als trappist. Een daarvan is dat het moet worden gebrouwen onder het toezicht van de kloostergemeenschap. Doordat de abdijen - net zoals de kerken - stilaan zijn leeggelopen, zijn er niet zoveel paters meer over. Ter vergelijking: In de abdij van Orval leefden in de jaren 80 nog 35 monniken. Nu is dat teruggevallen tot 12. "We zijn uiteraard vragende partij voor nieuwe monniken", zegt pater Bernard van de abdij van Orval in een Franse regionale krant. "Maar we kunnen toch moeilijk een headhunter inschakelen?"

Het is overigens niet eenvoudig om monnik te worden. "Wie geïnteresseerd is, mag altijd een paar dagen komen verblijven op de abdij", zegt pater Bernard voort. "Als dat meevalt, dan mag de kandidaat een maand op de abdij komen wonen. Als ook dat de kandidaat en de kloostergemeenschap goed bevalt, dan volgt een proefperiode van vijf jaar. Daarna kun je monnik worden." Pater Bernard benadrukt wel dat het kloosterleven niet voor iedereen is weggelegd. "De meesten hebben een verkeerd beeld over al het werk hier op de abdij."

Niet alle trappistenabdijen kampen overigens met een paterstekort. De Amerikaanse Saint Joseph's Abbey in Spencer telt 68 monniken. Het tekort aan monniken is vooral een probleem in Europa. Behalve in Orval is dat onder meer het geval in Achel waar onlangs de broeder-brouwer vertrokken is.

                                                        Bron: De Redactie.be

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Bompapatje om 15:06 1 reactie Reageer op dit bericht

De geitencorrida 2013

Sportief helemaal klaargestoomd, geurend naar tijgerbalsem en in m'n flitsende runners outfit kom ik goed op tijd aan de inschrijvingen.
Kris Peeters - jawel Vlaanderens minister president - staat al aan te schuiven in z'n gebruikelijk versleten en ouderwets plunje. Wat verstrooid staat hij daar wat voor zich uit te staren... anoniem voetje voor voetje mee schuifelend met de anderen, gevolgd door partijgenote Hilde Crevits.
Plots ziet hij mij staan , herkent me onmiddellijk en roept: "DAAR SE... DAAR SE... DE COENEN SE!!!" De minister president breekt uit de rij wachtenden en stormt op me af, met stylo en notaboekje in de hand, vragend om een handtekening. Wat gegeneerd geef ik toe en plaats die handtekening in z'n boekje en geef hem een foto van mij er bovenop.
De massa wordt hysterich... begint te drummen... ze willen allemaal een foto èn een handtekening...
Als een echte ster, speel ik mijn rol en probeer zo goed als mogelijk al die joelende fans ter wille te zijn.
Politie komt tussen beiden, want de orde moet dringend hersteld worden... de wedstrijd begint immers over enkel minuten.
 
Aan de start is het al duidelijk... duizenden en duizenden supporters staan langs heel het parcours, drummend en roepend:"DAAR SE... DAAR SE... DE COENEN SE". Overal spandoeken met "We love BOMPAPATJE". Nog nooit heeft Wilrijk zoveel toeschouwers gekend voor hun geitencorrida als dit jaar... en dat allemaal voor mijn eerste deelname (mijn tweede wedstrijd ocharme). Het overstemt gewoon de feestelijkheden om de 50ste editie van deze stratenloop.
Bescheiden als ik ben, begroet ik de supporters beleefd en van op afstand... Ja... van op afstand, want de seingever aan de start richt stilaan z'n startpistool op mij, alsof het mijn schuld is dat de wedstrijd 5 minuten later kan beginnen...

Plots klinkt het startschot (gelukkig in de lucht) en we zijn vertrokken voor een helse run van 7,5 km door de straten van de gezelligste deelgemeente van Antwerpen. Massa's en massa's volk joelen en roepen langs de kant. Nooit eerder is er op een sportmeeting zoveel volk gezien. Zelfs de Ronde van Vlaanderen is er niets tegen... Parijs-Roubaix lijkt een klein broertje. Er heerst een gigantische sfeer:" DAAR SE... DAAR SE... DE COENEN SE !!"...  en ook: "RUN BOMPAPATJE... RUN!". Het legendarische adrenaline gevoel van een Beerschot-Antwerp lijkt wel prehistorie.
 
Halverwege de wedstrijd zijn er twee leiders... Vlaanderens minister president Kris Peeters en de outsider Bompapatje Coenen... Van Hilde Crevits en al de anderen geen spoor... de finish nadert... de strijd tussen deze twee giganten is verbeten... de spanning is om te snijden... en dan... dan gebeurt er iets ongelooflelijks... iets totaal onverwacht...

Ik wordt toch wel wakker zeker..

Ach 't was maar een droom... de wedstrijd is pas morgen ... Maar, 't was een heerlijk droom.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Bompapatje om 17:03 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Bompapatje's schrijfsels

↑ Terug naar de berichten