Archief

Dus ik loop de NIGHT run... in een FEEËRIEK decor... op VRIJDAG DE 13de ... met het nummer 6999 ofte ZES NEGERS... omgedraaid (9666) is dat THE NUMBER OF THE BEAST...

En dat voor de ALLEREERSTE loopwedstrijd van mijn leven!!.... Het nummer 6999 is bovendien het VOORLAATSTE startnummer...

Als dat maar goed komt...

Alhoewel... ik heb zo 't gevoel dat ik dit al eens eerder heb meegemaakt....In 1953 als het spermatozoïdeke Ros Patrickske met zijn sproeten...
Maar ik denk niet dat ik dit keer - nu zo'n goede 60 jaar later - nog eens kan winnen van die paar duizend anderen.

"Het loketpersoneel in Menen, vlakbij de grens met zowel Wallonië als Frankrijk, mag vanaf volgend jaar alleen nog maar Nederlands praten tegen klanten aan de balie. Als dat niet lukt moet gebarentaal soelaas bieden."

ARM.... ARM VLAANDEREN anno 2013!!! ... Ik heb hier echt geen andere woorden voor, want dit kan ik, en velen met mij, met de beste wil van de wereld niet begrijpen!...
Ongeacht de houding van nogal wat anderstaligen, zijn wij generaties lang trots geweest meertalig te (mogen en kunnen) zijn... Het maakte ons Vlamingen geliefd en gerespecteerd over heel de wereld...
Het gaf ons bovendien het imago van een intelligent, vredelievend en vooral gastvrij volk.
Deze beslissing getuigt, niets meer of minder, van een onverdraagzame dictatuur van taalfanatici tegen een meertalige en multiculturele muliticulturele maatschappij en zal het (voorlopig nog altijd) 'Nederlandstalig België' alleen maar heel onsympathiek maken bij alle weldenkende, beschaafde landgenoten en de (nog) niet (voldoende) Nederlands sprekende medemensen in binnen- en buitenland.... En 'dat' zijn er nog altijd een massa meer dan dat handjevol fanatieke 'Flaminganten'...
En daar gaat het dus nu juist over hé...Altijd al stonden wij, als Vlamingen, op dat gebied 'boven' alle anderstaligen. We waren daar zelfs heel soepel in en werden er wereldwijd voor geprezen en gerespecteerd (lees er anders de culturele, politieke en diplomatieke geschiedenis van Vlaanderen maar eens op na).
Door zulke idiote maatregelen verlagen we ons nu tot het niveau van die volkeren die niet verder komen dan hun eigen taalgebied.... en hoe groot is ocharmen dat Nederlandstalige grondgebied?
Je kan bovendien toch onmogelijk verwachten dat pas gearriveerde buitenlanders (zoals toeristen, migranten en asielzoekers) onmiddellijk en voldoende Nederlands kunnen praten en verstaan...
Alhoewel ook ik moet toegeven dat onze Frans- en Duitstalige landgenoten nog heel wat stimulans nodig hebben om Nederlands te (durven of willen) spreken, merk ik op dat meer en meer Vlamingen op hun beurt weigeren Frans te praten; en dit louter uit een Flamingantische reflex.... Spijtig!...
Natuurlijk heeft elk landsdeel zijn eigen voertaal, maar het 'verbieden' om mensen te helpen in hun eigen taal, getuigt van een dictatoriaal en nationalistisch fanatisme.
Taal moet een verrijking zijn, geen armoede.

Bompapatje's bierindex

 Eén woord: "SCHANDALIG"
Zo gaan dus luie en onverschillige beleidsvoerders met hun ongelukkige medemensen om.
Blijkbaar zijn preventie, opvang en begeleiding excentrieke begrippen!
Ook ik zie niet graag zoveel daklozen in mijn stad, maar met een beetje menselijkheid kan veel... héél veel zelfs... Waar een wil is, is een weg!

http://www.demorgen.be/dm/nl/994/opmerkelijk/article/detail/1691762/2013/08/23/Amerikaanse-stad-verbiedt-dakloos-zijn.dhtml

                                                                                                                           Bron: De Morgen

Anno 2013... en de short voor mannen op kantoor is en blijft een probleem... zelfs bij temperaturen boven 30°C.
Let wel, dat dit schrijfseltje niet enkel geldt voor ons kantoor, maar is (naar mij bekend) nog steeds vrij algemeen.

Vrouwen dragen zonder problemen lichte zomerkleedjes, minirokjes en shortjes... sommigen hebben zelfs geen BH aan en zijn diep gedecolleteerd, want véél te warm...
We geven toe dat vrouwen over het algemeen mooiere benen hebben dan de meeste mannen. Kleedjes en rokjes zijn nu eenmaal de gewone vrouwenkleding en ook gemakkelijk aanpasbaar aan de temperatuur, zonder dat het tegen de dresscode in gaat.
Voor mannen is de keuze op de werkvloer echter beperkt... of een lange broek, of een lange broek... alleen de stof kan het verschil maken.

Al bij voorbaat sorry dames voor de wat grove opmerkingen... en voelt u zich aub niet persoonlijk geviseerd... ik wil alleen maar iets duidelijk maken.
We moeten eerlijk bekennen dat niet alle vrouwen van die mooie benen hebben... Aderspatten, cellulitis, ballonkuiten, ossenknieën en veel te dikken billen worden niet bedekt door veel te korte rokjes of kleedjes...

Mannen, en dan wil ik het speciaal hebben over de jonge mannen (want ik heb zelf maar dunne, witte, oude ventenbenen), hebben toch veelal van die stevige, gespierde, lichtjes behaarde sportieve benen... zachtjes gebruind in de zon door het vele sporten... Zelden een spoor van aderspat of van die dingen....... uitzonderingen niet te na gesproken natuurlijk.

Wat is dat dan toch, dat mannen geen short mogen dragen op kantoor?... Hun werk zal er toch niet onder lijden?... of wel soms?

Maar er is hoop!
Zelf heb ik nog de tijd geweten dat mannen op kantoor een pak moesten dragen...
Later mocht de vest al uit en de plastron verdween stilaan.
Het hemd wordt nu al zoetjesaan vervangen door een T-shirt (of trui in de winter)...
De short is de volgende stap in de kleding (r)evolutie... zeker weten!

Of denk je nu echt dat al die vrouwen - én ja! ook mannen - niet graag naar al die stoere mannen(benen) kijken?

Een vriend verliezen... Och, het hoeft zelfs niet echt een "vriend" te zijn in de ware betekenis van het woord... Gewoon iemand die je goed kent, waar je vele jaren lief en leed hebt mee gedeeld, samen dezelfde engagementen bent aangegaan in dezelfde vereniging(en)... veel gelachen, gegriend en pinten gepakt... ook wel eens ruzie gemaakt...
Zo iemand dus, waar je soms meer gemeen mee hebt dan met je eigen familie...
Zo iemand verliezen doet pijn, zelfs al heb je al een hele poos geen contact meer met elkaar... door omstandigheden... andere bezigheden... je wil dat niet, maar ’t gebeurt gewoon.
Het schuldgevoel knaagt dan, omdat je die persoon al een hele tijd, al dan niet (on)bewust, een beetje ontlopen hebt... De reden daarvoor doet niet ter zake… toch niet echt... En dan komt plots het besef wat zo iemand in je leven eigenlijk betekend heeft... kleur gegeven heeft... dat je nooit meer sorry kan zeggen, of kan vragen: "hoe gaat het er mee? Kan ik iets voor je doen?"...
Je gaat dan naar de uitvaart, ontmoet oude bekenden, praat wat in stilte over de overledene. Maar voor je 't goed en wel doorhebt, wordt de sfeer een stuk gemoedelijker en komen de herinneringen boven. Er wordt luider gepraat, zelfs gelachen om één of andere anekdote. Enfin, je kent dat wel... ‘’’het samenhorigheidsgevoel’.
Je deelt en passant leuke nieuwsjes met elkaar en er worden afspraken gemaakt om elkaar weer eens (meer) te zien...
Na de koffietafel keert iedereen terug naar huis... nog enkele dagen onder de indruk... en dan gaat het leven weer gewoon zijn eigen gang... Tot de volgende uitvaart.

Zondag... D-day voor de Pagadders (onze Vlaamse wildreuzen weet je nog)... 7 kleine konijntjes dienden gevangen te worden om naar hun nieuwe thuis gebracht te worden...
Een onmogelijke opdracht lijkt het, maar minutieus had ik elke dag de valstrik aangespannen... hun bewegingsvrijheid beperk... bijna ongemerkt... stap voor stap.
En dan is het plots D-day. De ren wordt hermetisch afgesloten... geen doorkomen meer aan! Het hol waar ze zich verbergen, wordt voorzichtig open gelegd... het vangnet in de aanslag... De Pagadders stuiven alle kanten uit... zo verschrikkelijk snel dat het onmogelijk is om uit te maken hoeveel het er zijn...
De jachthonden staan klaar aan de andere kant van de omheining... Bikkel en Syenna in topvorm... hun jachtinstinct op 100%... De jacht kan beginnen!... Dit wordt 'hun' dag!... maar een stress dag voor de Pagadders.
Pagadder 1 had zich vastgezet achter een rol kippendraad en was dus gemakkelijk te vangen. Voorzichtig zetten we het in de klaarstaande ren, maar het beestje was zo in paniek dat het alle kanten uit rende. Bikkel en Syenna hitsten het arme ding alleen maar op. In een poging te ontsnappen en in panische angst, vloog het met zijn hoofdje en twee pootjes vooruit los door de tralies en raakte zo geklemd ... een hartverscheurend gepiep!... en dan werd het stil... heel konijnen stil... 't vrouwtje en ik schoten ter hulp... kregen het diertje uiteindelijk vrij, en het kleintje vluchtte de veilige kattenbak in, die in de ren klaar stond, en verschool zich in het stro... Maar plots, totaal onverwacht, schoot het weer vooruit en ditmaal lukte het kleintje om door de tralies heen te glippen... Syenna (een jachthond waardig) had dit voorzien, hapte naar het konijntje, hield het even in de muil, maar moest het weer lossen... Gelukkig konden we het weer vangen en in de veilige kattenbak plaatsen... waarna we het deurtje onmiddellijk sloten.
Pagadders 2+3+4 hadden zich verstopt achter de konijnen Bench, onder het kippenplatform... ze konden geen kant meer op... één voor één kon ik ze daar achter uit plukken... Gelukkig hebben zo'n Vlaamse wildreuzen lange oren... Redelijk gewillig, maar zeer angstig, lieten ze zich bij hun broetje/zusje in de kattenbak opsluiten.
Na enig verder speurwerk werd er geen enkele Pagadder meer gevonden... We misten er nog drie!... Volgens Bikkel hadden ze zich verstopt onder de pergola (zie foto); maar die breek je niet zomaar af om een paar kleine konijntjes te vangen... Pech voor vandaag dus en zorgen voor morgen.
Pagadder 5 zagen we later op de dag plots achter zijn/haar moeder aan lopen. Snel spurtte ik naar de konijnen- en kippenren... De sukkel stoof in paniek naar dezelfde plaats als de andere pagadders, waar ik het gemakkelijk kon vangen om bij de anderen voegen.
De konijntjes kregen wat te eten en te drinken en zo konden ze toch een beetje tot rust komen, zij het dan in een zeer beperkte ruimte... Maar ze gaan een leuke tijd tegemoet... in volle vrijheid huppelend ergens in een wei voor de rest van hun leven.
Och, 5 van de 7 is geen slecht resultaat zou ik zeggen en die twee andere vangen we ook nog wel...
'Fluitje van en cent' hoor ik u al denken... Maar ik kan u verzekeren; om die val te spannen, zijn (naar mijn gevoel) heel wat palen in de grond geslagen, meters extra kippendraad gespannen en tonnen houtblokken verzet... dagen zijn we in de weer geweest... opdat die kleintjes, niets vermoedend, zouden denken dat we een speeltuin voor hen aan't aanleggen waren...
In elk geval, iedereen was doodop van de spanning. Ik heb er wat 'oorlogswonden' en een pijnlijke rug aan over gehouden... voor de Pagadders was het echt wel een bange en lange dag, maar voor de honden een echte D(og's)-day...
De tuin lijkt nu wel op een slagveld ... een ware puinhoop!
En geloof het of niet, maar vanmorgen zat Pagadder 6 rustig te grazen alsof er gisteren niets aan de hand was... maar van nummer 7 voorlopig geen spoor.
Hopelijk komt er nu snel een einde aan het konijnen-verhaal.
En toch zal ik ze missen die kleine Pagaddertjes met hun koddig witte staartje en veel te lange oortjes... elke avond en elke ochtend dartel huppelend over het gras... klein als een wild, met de oren van een reus... maar een Vlaams konijn.

                               Reageren kan en mag, maar vergeet niet uw e-mail adres te vermelden