Archief

Je zou ons moeten bezig zien; Bikkel, Syenna en Bompapatje... de drie hardnekkige konijnenjagers.
Zoals iedereen uit mijn voorgaande schrijfseltjes weet, zitten we met een nest jonge Vlaamse wildreuzen, maar die moeten weldra weg. Gelukkig hebben we voor hen een andere thuis gevonden dan de maag van de slangen van de landbouwschool... Maar, dan moeten we ze wel eerst kunnen vangen natuurlijk.
Met twee jachthonden - Bikkel en Syenna - in huis moet dat (normaal gezien) een makkie zijn...
De honden houden tijdens de dag (als Bompapatje gaan werken is) de tuin in de gaten... waar zitten de konijntjes?... Wat doen ze?... Waar verschuilen ze zich? Bovendien verplaatsen ze zich regelmatig op strategische plekken, om te voorkomen dat de konijntjes kunnen ontsnappen... Soms vlakbij... soms op een afstand(je)... af en toe verdoken achter de rozelaar... Spanning ten top!!
De hele dag zijn ze op de been... de sukkelaars... maar ze geven niet af!... Want vanavond komt Bompapatje terug thuis en kan de jacht pas echt beginnen.
Klokslag 17.00 uur zit Bikkel al aan het raam op de uitkijk, terwijl Syenna ondertussen buiten de boel in de gaten blijft houden... Omstreeks 18.00 uur is Bompapatje gearriveerd... Bikkel blaft het signaal door aan Syenna... de zenuwen gieren door hun ferme hondenlijven...de staarten opgewonden kwispelend...  
DE JACHT IS EINDELIJK OPEN!...
Na wat getreuzel van Bompapatje (details zullen we hier niet beschrijven) is het eerst etenstijd voor de kippen, de grote konijnen, hond en mens. Pas daarna kan eindelijk de zoektocht beginnen...
Snuffel hier... snuffel daar... een beetje grollen en grommen... putteke graven... enzo... en Bompatatje maar met zijn pillampeke schijnen in alle gleuven, gaten en spleten... soms wel plat op zijn buik... en vooral alle drie samen overal onze neus insteken... liefst in’t zelfde gat.
Veel resultaat levert het voorlopig niet op, maar we geven niet af... de valstrikken die we spannen zullen hoe dan ook hun werk (moeten) doen... Maar als wij moe en uitgeput de luie kussens van de zetels opzoeken, beginnen die kleine langoren totaal ontspannen over het gras te huppelen... alsof er van heel de dag niets aan de hand was... de deugnieten!
Eerlijk gezegd en geschreven: “dat is eigenlijk feitelijk wel plezant zene!”  
We zullen ze nog missen onze langorige vriendjes, met hun koddige witte staartje

             (reageren kan en mag, maar vergeet niet uw e-mail adres te vermelden)

Volgens het woordenboek betekent het: "Goor; behorend tot de zelfkant van de maatschappij"
We kennen allemaal het fenomeen wel... 'De familie Flodder' (zie foto)... weet je wel!?
Je loopt op een markt ergens in Vlaanderen, of elders, maakt niet uit, en ze vallen meteen op... De Marginalen... slonzig, ruig en plat van taal, vulgair soms... speciaal in elk geval... Simpele zielen die veelal ook nog met een overdreven hoeveelheid tattoos en peercings zijn versierd... Ze dragen maar al te vaak, met enig trots, dagelijks de kleuren van hun favoriete sportclub en lijken op de één of andere manier, al dan niet lichtjes, gestoord of zo... en fris zien ze er ook al niet uit... armoedig zelfs... vreemd.... anders.
Maar we mogen en kunnen ze niet allemaal over dezelfde kam scheren... Want dikwijls merken we het zelfs niet eens; tot ze door de mand vallen... een vulgair gebaar, een vies woord of een stevige vloek verraadt hen dan.
Maar geef toe... het zijn toch ook maar mensen... Ik persoonlijk vind ze zelfs eerlijk en oprecht... naïef misschien of aandoenlijk... grappig om naar te kijken en te luisteren... inspirerend... Zo heel gewoontjes zonder complexen... schaamteloos.... "je m'en fou!" ... En ik moet eerlijk toegeven, dat ik juist daarom soms wel eens stiekem een beetje jaloers op hen ben.
Ze kunnen er zelf niets aan doen én je moet ze niet onderschatten. Opvoeding, scholing en/of begeleiding is hen weliswaar maar al te dikwijls vreemd, maar sommigen onder hen zijn erg intelligent en/of handig; al was het dan maar op één enkel vlak... Enkelen gaan daar zelfs zover in, dat ze de pers halen... er geld mee verdienen... koppig hun eigen zin, creativiteit en fantasieën doordrijven... Juist daardoor worden ze soms zelfs erg geliefd... men wil ermee op de foto... uitpakken... schijnbaar tot hun vriendenkring behoren...Voorbeelden zijn er genoeg; in de kust, muziek en theater... ja zelfs enkele hooggewaardeerde wetenschappers zijn er bij... Zulke marginalen worden dan weer apart, origineel en bijzonder genoemd... zonderlingen... of met een chick woord... excentriek.
'Marginaal/excentriek'... of toch maar 'gewoontjes' zoals jij en ik... 't ja!... 't is een wereld van verschil.
In elk geval... marginaal, excentriek of gewoontjes, het maakt je niet meer of minder 'mens' en het bepaalt zeker je 'gelukkig zijn' of 'status' niet.

(reageren kan en mag, maar vergeet niet uw e-mail adres te vermelden)

Bijna had ik mijn doel bereikt... bijna!
Ik wil namelijk zo graag de 10km lopen in minder dan 60 minuten. Afgelopen zondag dacht ik even dat ik het zou halen... maar strandde op 1uur en 01 minuut.
Balen deed ik niet echt, maar 't was er zo verdomd dicht bij!... zo dicht bij man!
Ik weet het, 10km in minder dan een uur lopen, is niet meteen wereldschokken... maar mag de wereld eens voor één keer voor mij alleen schokken aub?... op mijn chronometer!?... Eén keertje maar... en ge zult zien, dan ben ik voor even de gelukkigste man op aarde... kan ik me even kampioen wanen...
Als oudere man een tijd lopen waar zelfs veel jongere lopers nog maar van kunnen dromen... waar gewoon heel wat mensen zelfs nog niet aan denken, laat staan aan beginnen...
Trots zijn op mezelf... de pijn waarschijnlijk verbijtend, maar wel een grens verlegd... dromen van meer en beter... The sky is the limit!... Mijn eigen Olympische droom...
Ach vergeef me mijn kinderlijk enthousiasme en fantasie... Woensdag loop ik weer en de hond Syenna (mijn loopmaatje) loopt wellicht met me mee... wie weet (als zij tenminste onderweg geen boodschapje moet achterlaten) helpt zij mij misschien wel tot een recordloop... duimen maar!...

(reageren kan en mag, maar vergeet niet uw e-mail adres te vermelden)

"Laat jongeren jong zijn, net zoals onze ouders en grootouders dat waren" schrijven de jongerenvoorzitters van de traditionele partijen in een openbrief.

Als (bijna) 60 jarige man kan ik daar alleen maar achter staan, omdat ik maar al te goed besef dat ‘wij’ tenminste de kans hadden... de ruimte en de gelegenheid... om te doen wat jongeren nu eenmaal doen. De normale, ja zelfs broodnodige fase in de puberteit ; op weg naar de volwassenheid. Wij konden nog spelen en ravotten in de wei of op de heide, op braak liggende gronden, op nog niet voor het publiek afgesloten ruimtes; zoals stortplaatsen, bossen, bunkers enzo. Weg van de volwassenen, uit het zicht van ouders, leraars, pastoors, nonnen enzovoort. Onder vrienden... fantaseren over de meisjes... onze eerste sigaret... seksboekjes... onze eigentijdse muziek keihard... ravotten... eksperimenten... discuteren en ruzie maken... en wat weet ik nog allemaaal... en dat alles zonder dat er ook maar één iemand buiten onze groep daar last van had...(en voor de meisjes zal dat wel niet veel anders geweest zijn zeker?)... Mocht men dat vergeten zijn, (her)lees anders de boeken van Ernest Claes maar eens... Wij konden tenminste gewoon jong zijn!

Maar geleidelijk aan werd alles volgebouwd, afgesloten en/of verboden terrein verklaard. Niet dat ik die evolutie niet begrijp, maar dat is dus niet de schuld van de ‘jeugd van tegenwoordig’!... Hangjongeren worden ze genoemd... een bedreiging voor de rust en het veiligheidsgevoel... Een generatieconflict met GAS-boetes tot gevolg, alsof  jong zijn de dag van vandaag zo goed als crimineel is...

Wat doen, in Gods naam, de kids van vandaag anders dan wat wij deden? Zij noemen het zelf  chillen en moeten het noodgedwongen op dezelfde plaatsen doen waar ook ouderen en kinderen zijn. Wat mij betreft, duikt ook hier alweer het  alomtegenwoordige spook van de onverdraagzaamheid op. Ditmaal tegen onze eigen kinderen en kleinkindren... en dat is erg!... héél erg!!...

Ach, laat aub de jongeren toch jong zijn, net zoals wij ,onze ouders en grootouders dat waren. Laten wij ze als volwassenen op een volwassen manier begeleiden naar de volwassenheid en schaf die vervloekte GAS-boetes toch gewoon af...
Creëer plaatsen waar jongeren zich (wie weet soms zelfs thuizer dan) thuis en op hun gemak kunnen voelen... onder elkaar.

Sinds kort is Hanne Koenders uit sint Lenaerts werkzaam in de brouwerij Domart-en-Ponthieu in Frankrijk om er het nieuwe hoppige donkerblonde Salut te brouwen.

De ouders van Hanne runnen het koetshuisvan het kasteel Eester in Sint-Lenaarts; een bed & breakfast met leefacademie voor herbronning.

De jonge brouwer, dit altijd al een voorliefde voor bier heeft gehad  en er ook een eindwerk over maakte, deed ervaring op bij veschillede brouwerijen zoals Westmalle en Het Anker. Hij werkt de ene week in de horeca in ons land en de andere week in de ambachtelijke brouwerij Le Brasserie de la Somme in Domart-en-Ponthieu in Frankrijk, tussen Abbeville en Amiens.

Salut is een lekker biertje van 8.5% alc.vol., hoppig van smaak, waarvan één brouwsel vijfhonderd liter telt. Het bier werd in primeur voorgesteld bij de opening van het toeristisch seizoen in Brecht, maar is ondertussen reeds uitverkocht. Over een paar weken worden er opnieuw 500 liter gebrouwen, maar de brouwer zoekt nog een bierhandelaar die zijn product wil verspreiden.

Ter info:

Mijn bierindex telt op dit ogenblijk reeds 2050 biertjes.

Ge gerust eens kijken (klikken op de foto onder de datum) en maak uw keuze.

Veel leesplezier en goesting gewenst.

Gezondheid!

Hahaha… en de ratten dachten dus de slimste te zijn en hun buikje eens goed rond te kunnen eten met onze kleine, pas geboren konijntjes… Hahaha…!Dan hebben ze er toch eentje gemist… hahaha!!!Zaten wij gisteren aan tafel en zie ik daar toch wel plots een (dacht ik dan toch eerst) een rat met grote oren lopen in de konijnen- en kippenren. Ik riep geschrokken: “kijk nu, daar loopt een klein konijn in de ren!”… iedereen lachen natuurlijk.Twee minuten later loopt dat ding daar weer... wij daar naar toe… niks te zien… zoeken dan maar… tot we een echt konijnenfort ontdekten tussen de populier en het schuilhok… met onze handen begonnen we te graven en te graven… en ja hoor… hebbes… een lief klein konijntje… van het door mezelf benoemde ras ‘Vlaamse wildreus’… Vlaams en dus moeilijk tam te krijgen J(voor wie mijn vorige schrijfseltjes niet gevolgd heeft; dat is een kruising tussen een Vlaamse reus en een wild konijn)De snoodaard had ons en de ratten dus goed kunnen verschalken. Na een grondige controle leek het een mannetje (rammelaar) te zijn en dus noemden we hem spontaan Pagadder… en hij is z’n naam meer dan waard: klein, dapper en een deugniet.Maar wat er nu met hem gaat gebeuren is nog niet zeker. Persoonlijk wil ik hem zien opgroeien tot een volwassen konijn… nieuwsgierig als ik ben hoe zo’n Vlaamse wildreus er uiteindelijk uit gaat zien.

PS.: Geloof het of niet, maar plots liepen er daar in die ren nog 4 (vier) andere Pagadders rond... hahahahaha... Goed bezig :)
ps.