de Pesser

Je zou ons moeten bezig zien; Bikkel, Syenna en Bompapatje... de drie hardnekkige konijnenjagers.
Zoals iedereen uit mijn voorgaande schrijfseltjes weet, zitten we met een nest jonge Vlaamse wildreuzen, maar die moeten weldra weg. Gelukkig hebben we voor hen een andere thuis gevonden dan de maag van de slangen van de landbouwschool... Maar, dan moeten we ze wel eerst kunnen vangen natuurlijk.
Met twee jachthonden - Bikkel en Syenna - in huis moet dat (normaal gezien) een makkie zijn...
De honden houden tijdens de dag (als Bompapatje gaan werken is) de tuin in de gaten... waar zitten de konijntjes?... Wat doen ze?... Waar verschuilen ze zich? Bovendien verplaatsen ze zich regelmatig op strategische plekken, om te voorkomen dat de konijntjes kunnen ontsnappen... Soms vlakbij... soms op een afstand(je)... af en toe verdoken achter de rozelaar... Spanning ten top!!
De hele dag zijn ze op de been... de sukkelaars... maar ze geven niet af!... Want vanavond komt Bompapatje terug thuis en kan de jacht pas echt beginnen.
Klokslag 17.00 uur zit Bikkel al aan het raam op de uitkijk, terwijl Syenna ondertussen buiten de boel in de gaten blijft houden... Omstreeks 18.00 uur is Bompapatje gearriveerd... Bikkel blaft het signaal door aan Syenna... de zenuwen gieren door hun ferme hondenlijven...de staarten opgewonden kwispelend...  
DE JACHT IS EINDELIJK OPEN!...
Na wat getreuzel van Bompapatje (details zullen we hier niet beschrijven) is het eerst etenstijd voor de kippen, de grote konijnen, hond en mens. Pas daarna kan eindelijk de zoektocht beginnen...
Snuffel hier... snuffel daar... een beetje grollen en grommen... putteke graven... enzo... en Bompatatje maar met zijn pillampeke schijnen in alle gleuven, gaten en spleten... soms wel plat op zijn buik... en vooral alle drie samen overal onze neus insteken... liefst in’t zelfde gat.
Veel resultaat levert het voorlopig niet op, maar we geven niet af... de valstrikken die we spannen zullen hoe dan ook hun werk (moeten) doen... Maar als wij moe en uitgeput de luie kussens van de zetels opzoeken, beginnen die kleine langoren totaal ontspannen over het gras te huppelen... alsof er van heel de dag niets aan de hand was... de deugnieten!
Eerlijk gezegd en geschreven: “dat is eigenlijk feitelijk wel plezant zene!”  
We zullen ze nog missen onze langorige vriendjes, met hun koddige witte staartje

             (reageren kan en mag, maar vergeet niet uw e-mail adres te vermelden)

Volgens het woordenboek betekent het: "Goor; behorend tot de zelfkant van de maatschappij"
We kennen allemaal het fenomeen wel... 'De familie Flodder' (zie foto)... weet je wel!?
Je loopt op een markt ergens in Vlaanderen, of elders, maakt niet uit, en ze vallen meteen op... De Marginalen... slonzig, ruig en plat van taal, vulgair soms... speciaal in elk geval... Simpele zielen die veelal ook nog met een overdreven hoeveelheid tattoos en peercings zijn versierd... Ze dragen maar al te vaak, met enig trots, dagelijks de kleuren van hun favoriete sportclub en lijken op de één of andere manier, al dan niet lichtjes, gestoord of zo... en fris zien ze er ook al niet uit... armoedig zelfs... vreemd.... anders.
Maar we mogen en kunnen ze niet allemaal over dezelfde kam scheren... Want dikwijls merken we het zelfs niet eens; tot ze door de mand vallen... een vulgair gebaar, een vies woord of een stevige vloek verraadt hen dan.
Maar geef toe... het zijn toch ook maar mensen... Ik persoonlijk vind ze zelfs eerlijk en oprecht... naïef misschien of aandoenlijk... grappig om naar te kijken en te luisteren... inspirerend... Zo heel gewoontjes zonder complexen... schaamteloos.... "je m'en fou!" ... En ik moet eerlijk toegeven, dat ik juist daarom soms wel eens stiekem een beetje jaloers op hen ben.
Ze kunnen er zelf niets aan doen én je moet ze niet onderschatten. Opvoeding, scholing en/of begeleiding is hen weliswaar maar al te dikwijls vreemd, maar sommigen onder hen zijn erg intelligent en/of handig; al was het dan maar op één enkel vlak... Enkelen gaan daar zelfs zover in, dat ze de pers halen... er geld mee verdienen... koppig hun eigen zin, creativiteit en fantasieën doordrijven... Juist daardoor worden ze soms zelfs erg geliefd... men wil ermee op de foto... uitpakken... schijnbaar tot hun vriendenkring behoren...Voorbeelden zijn er genoeg; in de kust, muziek en theater... ja zelfs enkele hooggewaardeerde wetenschappers zijn er bij... Zulke marginalen worden dan weer apart, origineel en bijzonder genoemd... zonderlingen... of met een chick woord... excentriek.
'Marginaal/excentriek'... of toch maar 'gewoontjes' zoals jij en ik... 't ja!... 't is een wereld van verschil.
In elk geval... marginaal, excentriek of gewoontjes, het maakt je niet meer of minder 'mens' en het bepaalt zeker je 'gelukkig zijn' of 'status' niet.

(reageren kan en mag, maar vergeet niet uw e-mail adres te vermelden)

Bijna had ik mijn doel bereikt... bijna!
Ik wil namelijk zo graag de 10km lopen in minder dan 60 minuten. Afgelopen zondag dacht ik even dat ik het zou halen... maar strandde op 1uur en 01 minuut.
Balen deed ik niet echt, maar 't was er zo verdomd dicht bij!... zo dicht bij man!
Ik weet het, 10km in minder dan een uur lopen, is niet meteen wereldschokken... maar mag de wereld eens voor één keer voor mij alleen schokken aub?... op mijn chronometer!?... Eén keertje maar... en ge zult zien, dan ben ik voor even de gelukkigste man op aarde... kan ik me even kampioen wanen...
Als oudere man een tijd lopen waar zelfs veel jongere lopers nog maar van kunnen dromen... waar gewoon heel wat mensen zelfs nog niet aan denken, laat staan aan beginnen...
Trots zijn op mezelf... de pijn waarschijnlijk verbijtend, maar wel een grens verlegd... dromen van meer en beter... The sky is the limit!... Mijn eigen Olympische droom...
Ach vergeef me mijn kinderlijk enthousiasme en fantasie... Woensdag loop ik weer en de hond Syenna (mijn loopmaatje) loopt wellicht met me mee... wie weet (als zij tenminste onderweg geen boodschapje moet achterlaten) helpt zij mij misschien wel tot een recordloop... duimen maar!...

(reageren kan en mag, maar vergeet niet uw e-mail adres te vermelden)

"Laat jongeren jong zijn, net zoals onze ouders en grootouders dat waren" schrijven de jongerenvoorzitters van de traditionele partijen in een openbrief.

Als (bijna) 60 jarige man kan ik daar alleen maar achter staan, omdat ik maar al te goed besef dat ‘wij’ tenminste de kans hadden... de ruimte en de gelegenheid... om te doen wat jongeren nu eenmaal doen. De normale, ja zelfs broodnodige fase in de puberteit ; op weg naar de volwassenheid. Wij konden nog spelen en ravotten in de wei of op de heide, op braak liggende gronden, op nog niet voor het publiek afgesloten ruimtes; zoals stortplaatsen, bossen, bunkers enzo. Weg van de volwassenen, uit het zicht van ouders, leraars, pastoors, nonnen enzovoort. Onder vrienden... fantaseren over de meisjes... onze eerste sigaret... seksboekjes... onze eigentijdse muziek keihard... ravotten... eksperimenten... discuteren en ruzie maken... en wat weet ik nog allemaaal... en dat alles zonder dat er ook maar één iemand buiten onze groep daar last van had...(en voor de meisjes zal dat wel niet veel anders geweest zijn zeker?)... Mocht men dat vergeten zijn, (her)lees anders de boeken van Ernest Claes maar eens... Wij konden tenminste gewoon jong zijn!

Maar geleidelijk aan werd alles volgebouwd, afgesloten en/of verboden terrein verklaard. Niet dat ik die evolutie niet begrijp, maar dat is dus niet de schuld van de ‘jeugd van tegenwoordig’!... Hangjongeren worden ze genoemd... een bedreiging voor de rust en het veiligheidsgevoel... Een generatieconflict met GAS-boetes tot gevolg, alsof  jong zijn de dag van vandaag zo goed als crimineel is...

Wat doen, in Gods naam, de kids van vandaag anders dan wat wij deden? Zij noemen het zelf  chillen en moeten het noodgedwongen op dezelfde plaatsen doen waar ook ouderen en kinderen zijn. Wat mij betreft, duikt ook hier alweer het  alomtegenwoordige spook van de onverdraagzaamheid op. Ditmaal tegen onze eigen kinderen en kleinkindren... en dat is erg!... héél erg!!...

Ach, laat aub de jongeren toch jong zijn, net zoals wij ,onze ouders en grootouders dat waren. Laten wij ze als volwassenen op een volwassen manier begeleiden naar de volwassenheid en schaf die vervloekte GAS-boetes toch gewoon af...
Creëer plaatsen waar jongeren zich (wie weet soms zelfs thuizer dan) thuis en op hun gemak kunnen voelen... onder elkaar.

Sinds kort is Hanne Koenders uit sint Lenaerts werkzaam in de brouwerij Domart-en-Ponthieu in Frankrijk om er het nieuwe hoppige donkerblonde Salut te brouwen.

De ouders van Hanne runnen het koetshuisvan het kasteel Eester in Sint-Lenaarts; een bed & breakfast met leefacademie voor herbronning.

De jonge brouwer, dit altijd al een voorliefde voor bier heeft gehad  en er ook een eindwerk over maakte, deed ervaring op bij veschillede brouwerijen zoals Westmalle en Het Anker. Hij werkt de ene week in de horeca in ons land en de andere week in de ambachtelijke brouwerij Le Brasserie de la Somme in Domart-en-Ponthieu in Frankrijk, tussen Abbeville en Amiens.

Salut is een lekker biertje van 8.5% alc.vol., hoppig van smaak, waarvan één brouwsel vijfhonderd liter telt. Het bier werd in primeur voorgesteld bij de opening van het toeristisch seizoen in Brecht, maar is ondertussen reeds uitverkocht. Over een paar weken worden er opnieuw 500 liter gebrouwen, maar de brouwer zoekt nog een bierhandelaar die zijn product wil verspreiden.

Ter info:

Mijn bierindex telt op dit ogenblijk reeds 2050 biertjes.

Ge gerust eens kijken (klikken op de foto onder de datum) en maak uw keuze.

Veel leesplezier en goesting gewenst.

Gezondheid!

Hahaha… en de ratten dachten dus de slimste te zijn en hun buikje eens goed rond te kunnen eten met onze kleine, pas geboren konijntjes… Hahaha…!Dan hebben ze er toch eentje gemist… hahaha!!!Zaten wij gisteren aan tafel en zie ik daar toch wel plots een (dacht ik dan toch eerst) een rat met grote oren lopen in de konijnen- en kippenren. Ik riep geschrokken: “kijk nu, daar loopt een klein konijn in de ren!”… iedereen lachen natuurlijk.Twee minuten later loopt dat ding daar weer... wij daar naar toe… niks te zien… zoeken dan maar… tot we een echt konijnenfort ontdekten tussen de populier en het schuilhok… met onze handen begonnen we te graven en te graven… en ja hoor… hebbes… een lief klein konijntje… van het door mezelf benoemde ras ‘Vlaamse wildreus’… Vlaams en dus moeilijk tam te krijgen J(voor wie mijn vorige schrijfseltjes niet gevolgd heeft; dat is een kruising tussen een Vlaamse reus en een wild konijn)De snoodaard had ons en de ratten dus goed kunnen verschalken. Na een grondige controle leek het een mannetje (rammelaar) te zijn en dus noemden we hem spontaan Pagadder… en hij is z’n naam meer dan waard: klein, dapper en een deugniet.Maar wat er nu met hem gaat gebeuren is nog niet zeker. Persoonlijk wil ik hem zien opgroeien tot een volwassen konijn… nieuwsgierig als ik ben hoe zo’n Vlaamse wildreus er uiteindelijk uit gaat zien.

PS.: Geloof het of niet, maar plots liepen er daar in die ren nog 4 (vier) andere Pagadders rond... hahahahaha... Goed bezig :)
ps.

Om het eens over ’t kiel te hebben, maar niet over Beerschot...

Ik woon er zelf niet en ben er ook niet geboren, maar ik ken het goed, woon er dichtbij en passeer er alle dagen.

Maar beter dan Axel Peleman in zijn liedje - ’t kiel is een kleurdoos -  kan ik het niet zeggen.

Ik zen kik hier geboren
ik zen hier opgegroeid
sinds dak op straat mocht spelen
hebben al die mensen mij hier geboeid
der was ne gele chinees en nen bruinen marokkan
ne spierwitte jood en ne grijzen afgaan
we speelden aan de blokken
met Hakim en de Paul
die lesten was nen dikke
daarom stond’m altijd in de goal
g’had ne beigen Turk en ne rooien Peruviaan
g’had kastanje bruin maskes met hun sjallekes aan
‘t kiel trekt op een kleurdoos
de wereld in een volkswijk
‘t kiel trekt op een kleurdoos
hier voel’k ik mij rijk
licht donker tussenin blinkend of mat
soms zagde nen oranje maar die kwam van’t stad
‘t kiel trekt op een kleurdoos
de wereld in een volkswijk
‘t kiel trekt op een kleurdoos
hier voel’k ik mij rijk
‘t kiel trekt op een kleurdoos
de wereld in een volkswijk
‘t kiel trekt op een kleurdoos
hier voel’k ik mij rijk

Ik wil niet ratsistisch zijn, maar wat ons nu overkomt…Iedereen die mijn schrijfseltjes een beetje gevolgd heeft, weet dat onze konijnen, Gertrude en Hanelore op een schandelijke manier misbruikt werden bij hun uitstapje naar ’t Schoonselhof en beide zwanger zijn geraakt. Alle twee zijn  ze ondertussen bevallen van… ‘t ja hoe noem je zo’n kruising tussen Vlaamse reuzen en wilde konijnen?... Vlaamse wildreuzen?...Enfin, wij, Bompapatje en Mamamia, zo fier als een gieter geboortekaartjes gemaakt, suiker bonen geraapt (want het kot lag er vol van), tot we plots merkten dat alle kleine konijntjes verdwenen waren… ééntje lag nog dood in ’t konijnenkot…
Het vermoeden dat de betrokken vaders hun kroost zijn komen ontvoeren, werd al snel opgegeven, want eigenlijk onmogelijk… Ondertussen weet ook iedereen dat wij nogal eens last hebben van ongewenst rattenbezoek… dus… zoals ik al zei:” ik wil niet ratcistisch zijn!”… maar toch… ‘k weet het niet hoor!?... Maar dat hun voetbalploeg het op dit ogenblik moeilijk heeft om de kop boven water te houden en te overleven, geeft hun nog lang niet het recht om op strooptocht te gaan!...
OK, ik geeft toe dat we die kleintjes niet hadden kunnen bijhouden, want te wild, en dat ze reeds bedoeld waren om als voer te dienen voor de slangen van KTA Horteco http://www.kta-horteco.be/index.php/studierichting/7de-dierenzorg ... Die beesten hebben ook eten nodig, die instelling is zeer pedagogisch bezig en het is nu eenmaal de natuur dat slangen kleine huisdieren eten, die anders door de school zelf moeten gekweekt  worden.

En omdat ik echt niet ratcistisch ben, ga ik er maar vanuit dat de ratten de eieren van onze nieuwe kippen, Blanche en Brunette, niet zullen komen roven.

Voila… ik heb gezegd!

Daar heb je meneertje Burn-out  weer!

Onaangekondigd en opdringerig...en zoals altijd stoort hij de gemoedsrust, brengt ongerustheid en onzekerheid ... stelt niet te beantwoorden vragen... hij brengt weer chaos in het hoofd en doet de zorgenberg hoger lijken dan hij werkelijk is... Innerlijke emoties laaien hoog op, met diepe dalen...

Maar meneertje Burn-out trekt zich daar geen bal van aan... Hij komt en gaat zoals het hem uitkomt... onverwacht... storend... onrust zaaiend...

Een volle agenda en het slechte weer zijn voorzeker zijn bondgenoten... Hij maakt me moe... oververmoeid zelfs... ongeduldige, gespannen en verdrietig.... en zoals steeds laat hij een leegte na... dan ben ik onhandig en afwezig.

Maar we geven niet toe!... We ‘beseffen’ dat hij weer aan ’t stoken is... Coen(en) en dapper vechten we terug... koppig... ons meneertje Burn-out zoveel mogelijk negerend... Maar gemakkelijk is dat niet, want hij steelt al mijn energie... rust en slaap zijn nog de enige goesting....Nee! .... niet in de sofa met een sponzen pyama met warme voetjes aan naar ’t songfestival op TV kijkend (zoals een vriend aanbeveelt)... maar waarom eigenlijk niet nog eens naar de sauna... wellnessen in geboortekostuum (zolang dat het nog past)... platte rust... verstand even op nul... even weg... en toch weer niet... Zen... enfin ontspannen!

Nee, nee meneertrje Burn-out!... mij krijg je niet klein!... VERGEET HET MAAR.... Ga elders stoken en laat mij geRUST!

Als de naasteliefde wordt vergeten

en verdraagzaamheid verleden

wordt elk mens ‘die ander’

en dus uw tegenstander.

Een leven zonder mededogen

als met het kwade meegezogen

wordt zo verdomd onleefbaar...

maar voor velen onbespreekbaar!

… Gelukkig maar! …

Wat ze tegenwoordig toch allemaal niet verzinnen!

Binnenkort zullen festivalgangers misschien hun pintje als manna uit de hemel zien vallen.

Het Zuid-Afrikaanse bedrijf Darkwin Aerials ontwikkelde namelijk een speciale drone (ge kent die dingen wel... onbemande vliegtuigjes), die op vraag van de klant de bestelling zal droppen op de aangegeven plaats. Dit systeem zal uitgeprobeerd worden op 8 tot 10 Augustus in Northam/Zuid-Africa op het OppiKoppi-festival (een speciaal proefproject)

De bedoeling is dat de klant zijn bestelling plaatst via zijn/haar smartphone en dus in principe op voorhand betaald. De bestelling wordt dan in zo’n OppiKoppi-bierdrone geladen , waarna dit achtproppellerige, onbemand helikoptertjes het blikje bier aan een kleine parachute op z’n bestemming dropt.

Om te vermijden dat iemand zo’n blikje op het hoofd krijgt, zal er op voorhand gewaarschuwd worden dat er cargovliegtuigjes in de lucht hangen.

Uiteraard kan de bestelling ook in verkeerde handen vallen, daarom werd beslist op de pintjes gratis aan te bieden bij wijze van promotiestunt.

Voorlopig moeten deze toestelletjes nog manueel bestuurd worden, maar er wordt aan gewerkt om ze in de toekomst helemaal automatisch via GPS te sturen.

Op de markt in Heist op Den Berg heb ik dit weekend twee Duitse legkippen gekocht….

Jawel!... Ge leest het goed ‘DUITSE’ legkippen…

Nu weet iedereen dat Duits en ik… nee!... dat gaat niet goed samen!… Sinds de één of andere Duitser tijdens zijn vlucht  in 1945 mijn grootvader zijn fiets heeft gestolen en nooit heeft terug gegeven… Nee!... Vijf jaar miserie en dan uitgerekend ‘mijn’ grootvader zijn fiets pikken om te gaan lopen (allee fietsen dus eigenlijk)… dat kon ik als kleine jongen niet aanvaarden… en dat is zo heel mijn leven blijven hangen!... Nee dus…. Duits en ik gaat niet samen… punt!

Maar dan toch ‘Duitse’ legkippen dus… maar ik zal ze verzorgen alsof het gewone legkippen zijn… Ze zullen de Belgische nationaliteit krijgen, een Franse naam en kakelen in het Vlaams!!!... En dat ze met een ei zitten… zoveel te beter!... hoe meer hoe liever zou ik zeggen!

En dat die Duitser dat (ondertussen) verroest wrak van een zwarte fiets met een kapot achterlicht maar bijhoudt!

Het probleem met een hobby als deze is, dat veel mensen er van uit gaan dat wij (bierliefhebbers) heel veel bier drinken en meestal op café te vinden zijn...

Maar geloof me, de verstandige bierliefhebber houdt het bij  proeven, smaakvol degusteren en ‘vooral’ genieten. Per dag 2 glazen voor mannen en 1 glas voor vrouwen blijkt zelfs gezond te zijn.

De echte bierliefhebber houdt z’n goesting onder controle, maar behoudt de passie... Mijn leuze is altijd geweest: “Kunnen drinken, is weten wanneer je moet stoppen!”

En dit geldt eveneens voor alle wijn-, whisky- en andere alcoholliefhebbers.

Hij/zij die dezelfde hobby uitoefent en zich niet aan deze regel houdt, is geen lang en gezond leven beschoren... Overdaad schaadt!... en dat weet het kleinste kind... En och ja hoor... we hebben allemaal al wel eens de grens overschreden... We zijn tenslotte ook maar mensen hé!?

Ter info:

Mijn bierindex telt op dit ogenblijk reeds 2042 biertjes.

Ge gerust eens kijken (klikken op de foto onder de datum) en maak uw keuze.

Veel leesplezier en goesting gewenst.

Gezondheid!

Beste lezers en sympathisanten. Bompapatje (ikke dus) heeft besloten om dit blog helemaal om te toveren. Het blog krijgt een nieuwe naam en een nieuwe lay-out.

Bompapatje houdt nog steeds van bier en wil er nog steeds over schrijven, maar er is meer om over te schrijven. ..Al een tijdje verschijnen er kleine schrijfseltjes van zijn hand (het mijne dus) op Facebook.

Op aanraden van een paar vrienden wou Bompapatje een eigen blog beginnen met zijn schrijfseltjes…. Maar waarom dit blog niet combineren met weetjes over bier en leuke (en soms wel iets minder leuke) schrijfseltjes?

De bedoeling is om te schrijven zoals hij  zou babbelen onder vrienden… niks te zwaar of soms juist wel… over koetjes en kalfjes… over de liefde… politiek of sport… bier uiteraard ook… zomaar wat samen filosoferen over de dingen des levens… enfin alles kan, zonder taboes, maar met respect voor de gevoelens van anderen, zonder te kwetsen (al is dat soms moeilijk en dus nooit persoonlijk bedoeld)… een eigen mening en kijk op de dingen.

Proza zal het niet worden… gewoon wat schrijfseltjes… praatjes dus als ’t niet zou geschreven zijn J

We zoeken nog naar een geschikte naam, en besluiten om alle artikeltjes die er al opstaan gewoon te laten staan… waarom niet eigenlijk…

Ook de lay-out wordt aangepast, maar de link naar de bierindex blijft natuurlijk.
Eerder op Facebook verschenen berichtjes en schrijfseltjes zijn hieronder op de juiste datum te vinden, zodat u een idee krijgt van wat die schrijfseltjes inhouden.
Hopelijk veel leesplezier.
 

Ps:

Ondertussen telt de bierindex 2036 biertjes

Ge gerust eens kijken en kies een lekker biertje uit.

(je weet wel; klikken op de foto onder de datum)

Veel leesplezier en GEZONDHEID!

Budweiser presenteert een bierglas dat je kan koppelen aan een Facebook-account. Gebruikers die de glazen klinken worden san autiomatisch vrienden op de sociaalnetwersite, meldt Twe         akers.net

In de bodem van de ‘Büddy Cup’ zit een chip die het signaa van een naburig bierglas oppikt. Onderaan het glas zit een QR-code die je met een smartphone kan inscannen om het glas te koppelen aan een Facebook-account. Een ‘schol’ wordt dan beklonken met vriendscghapverzoeken op Facebook, waarna een rood lichtje aangeeft dat alles in kannen en kruiken is.

Volgens Tom Drum zou Budweiser het glas gaan gebruiken tijdens evenemnten die het bedrijf sponsort, zoals festivals.

(gelezen in de Morgen)

Ter info: mijn  index telt momenteel  2036 biertjes.

Ga gerust maar eens kijken! (gewoon klikken op de foto onder de datum)

Veel leesplezier, maar maak  vooral de juiste keuze.

Gezondheid!

Overal in de stad, en dan vooral op kruispunten, staan van die palen met 3 gekleurde lichten...
1 Rood licht dat altijd bovenaan staat, in het midden altijd 1 oranje licht en onderaan steeds 1 groen licht.
Over het algemeen zijn het effen lampen, soms staat er een fiets of een pijl in gegraveerd en soms een manneke, maar eigenaardig genoeg, dan mankeert bijna altijd dat oranje licht in het midden. Meestal zijn de palen zwart-geel gekleurd; dan weer eens rood-wit en uitzonderlijk in een sober grijs.
Ze staan er, bij mijn weten, al een eeuwigheid... Reeds lang voor Jan Fabre en Panamarenko aan hun werk begonnen...
OK... kunst in de stad moet zijn plaats hebben, ook al vinden we deze palen maar kitsch, staan ze op de meest onverwachte plaatsen en veroorzaken gegarandeerd opstoppingen en files.
Wat mij steeds opvalt, is dat de mensen vooral vol bewondering blijven staan als het rode licht brandt en nooit, maar dan ook nooit voor het groene licht.
Alleen cultuurbarbaren negeren het o zo mooie rode licht... nochtans zijn zij meestal te voet of per fiets en zouden dus rustig de tijd kunnen nemen om van dit kunstig licht te genieten. Automobilisten daarentegen zijn de grootste liefhebbers. Vanaf het oranje licht gaat branden, wordt er al hevig geremd om toch maar op de eerste rij te kunnen staan... ze parkeren hun wagens dan in mooie lange rijen, netjes achter elkaar... het gezoem van de motors en de dampende uitlaatgassen geven het geheel een hallucinerend effect om uiteindelijk 'en public' dat rode wonderbaarlijk licht te bewonderen... in trance als het ware!... Minuten glijden zo voorbij... de tijd staat stil en er heerst dan een ongekende rust.... tot plots en onverwacht dat hypnotiserende rode licht in dat verschrikkelijke, ongezellige groene licht valt... de rust die dit kunstig rode licht veroorzaakte, wordt door al dat opgefokte groen danig verstoord, zodat - zonder uitzondering - iedereen zeer nerveus weer in beweging komt... claxons beginnen te toeteren... auto's beginnen, bumper aan bumper, elkaar op te jagen.... iedereen wil zo snel mogelijk weg van dat felle, lelijke en vooral irriterende groen licht.... chaos, lawaai en drukte alom... weg...weg...weg!!...
Alhoewel... altijd brandt dan om de hoek een identiek rood licht en valt alles aan die kant stil in die eindeloze hallucinerende bewondering... alsof het een eeuwig durende beweging is... de 'perpetuum mobile' van de stad dus...
Kunst of kitsch.... 't blijft een eigenaardig fenomeen van een onbekende kunstenaar!