Mijn Duitse legkippen

Het probleem met een hobby als deze is, dat veel mensen er van uit gaan dat wij (bierliefhebbers) heel veel bier drinken en meestal op café te vinden zijn...

Maar geloof me, de verstandige bierliefhebber houdt het bij  proeven, smaakvol degusteren en ‘vooral’ genieten. Per dag 2 glazen voor mannen en 1 glas voor vrouwen blijkt zelfs gezond te zijn.

De echte bierliefhebber houdt z’n goesting onder controle, maar behoudt de passie... Mijn leuze is altijd geweest: “Kunnen drinken, is weten wanneer je moet stoppen!”

En dit geldt eveneens voor alle wijn-, whisky- en andere alcoholliefhebbers.

Hij/zij die dezelfde hobby uitoefent en zich niet aan deze regel houdt, is geen lang en gezond leven beschoren... Overdaad schaadt!... en dat weet het kleinste kind... En och ja hoor... we hebben allemaal al wel eens de grens overschreden... We zijn tenslotte ook maar mensen hé!?

Ter info:

Mijn bierindex telt op dit ogenblijk reeds 2042 biertjes.

Ge gerust eens kijken (klikken op de foto onder de datum) en maak uw keuze.

Veel leesplezier en goesting gewenst.

Gezondheid!

Beste lezers en sympathisanten. Bompapatje (ikke dus) heeft besloten om dit blog helemaal om te toveren. Het blog krijgt een nieuwe naam en een nieuwe lay-out.

Bompapatje houdt nog steeds van bier en wil er nog steeds over schrijven, maar er is meer om over te schrijven. ..Al een tijdje verschijnen er kleine schrijfseltjes van zijn hand (het mijne dus) op Facebook.

Op aanraden van een paar vrienden wou Bompapatje een eigen blog beginnen met zijn schrijfseltjes…. Maar waarom dit blog niet combineren met weetjes over bier en leuke (en soms wel iets minder leuke) schrijfseltjes?

De bedoeling is om te schrijven zoals hij  zou babbelen onder vrienden… niks te zwaar of soms juist wel… over koetjes en kalfjes… over de liefde… politiek of sport… bier uiteraard ook… zomaar wat samen filosoferen over de dingen des levens… enfin alles kan, zonder taboes, maar met respect voor de gevoelens van anderen, zonder te kwetsen (al is dat soms moeilijk en dus nooit persoonlijk bedoeld)… een eigen mening en kijk op de dingen.

Proza zal het niet worden… gewoon wat schrijfseltjes… praatjes dus als ’t niet zou geschreven zijn J

We zoeken nog naar een geschikte naam, en besluiten om alle artikeltjes die er al opstaan gewoon te laten staan… waarom niet eigenlijk…

Ook de lay-out wordt aangepast, maar de link naar de bierindex blijft natuurlijk.
Eerder op Facebook verschenen berichtjes en schrijfseltjes zijn hieronder op de juiste datum te vinden, zodat u een idee krijgt van wat die schrijfseltjes inhouden.
Hopelijk veel leesplezier.
 

Ps:

Ondertussen telt de bierindex 2036 biertjes

Ge gerust eens kijken en kies een lekker biertje uit.

(je weet wel; klikken op de foto onder de datum)

Veel leesplezier en GEZONDHEID!

Budweiser presenteert een bierglas dat je kan koppelen aan een Facebook-account. Gebruikers die de glazen klinken worden san autiomatisch vrienden op de sociaalnetwersite, meldt Twe         akers.net

In de bodem van de ‘Büddy Cup’ zit een chip die het signaa van een naburig bierglas oppikt. Onderaan het glas zit een QR-code die je met een smartphone kan inscannen om het glas te koppelen aan een Facebook-account. Een ‘schol’ wordt dan beklonken met vriendscghapverzoeken op Facebook, waarna een rood lichtje aangeeft dat alles in kannen en kruiken is.

Volgens Tom Drum zou Budweiser het glas gaan gebruiken tijdens evenemnten die het bedrijf sponsort, zoals festivals.

(gelezen in de Morgen)

Ter info: mijn  index telt momenteel  2036 biertjes.

Ga gerust maar eens kijken! (gewoon klikken op de foto onder de datum)

Veel leesplezier, maar maak  vooral de juiste keuze.

Gezondheid!

Overal in de stad, en dan vooral op kruispunten, staan van die palen met 3 gekleurde lichten...
1 Rood licht dat altijd bovenaan staat, in het midden altijd 1 oranje licht en onderaan steeds 1 groen licht.
Over het algemeen zijn het effen lampen, soms staat er een fiets of een pijl in gegraveerd en soms een manneke, maar eigenaardig genoeg, dan mankeert bijna altijd dat oranje licht in het midden. Meestal zijn de palen zwart-geel gekleurd; dan weer eens rood-wit en uitzonderlijk in een sober grijs.
Ze staan er, bij mijn weten, al een eeuwigheid... Reeds lang voor Jan Fabre en Panamarenko aan hun werk begonnen...
OK... kunst in de stad moet zijn plaats hebben, ook al vinden we deze palen maar kitsch, staan ze op de meest onverwachte plaatsen en veroorzaken gegarandeerd opstoppingen en files.
Wat mij steeds opvalt, is dat de mensen vooral vol bewondering blijven staan als het rode licht brandt en nooit, maar dan ook nooit voor het groene licht.
Alleen cultuurbarbaren negeren het o zo mooie rode licht... nochtans zijn zij meestal te voet of per fiets en zouden dus rustig de tijd kunnen nemen om van dit kunstig licht te genieten. Automobilisten daarentegen zijn de grootste liefhebbers. Vanaf het oranje licht gaat branden, wordt er al hevig geremd om toch maar op de eerste rij te kunnen staan... ze parkeren hun wagens dan in mooie lange rijen, netjes achter elkaar... het gezoem van de motors en de dampende uitlaatgassen geven het geheel een hallucinerend effect om uiteindelijk 'en public' dat rode wonderbaarlijk licht te bewonderen... in trance als het ware!... Minuten glijden zo voorbij... de tijd staat stil en er heerst dan een ongekende rust.... tot plots en onverwacht dat hypnotiserende rode licht in dat verschrikkelijke, ongezellige groene licht valt... de rust die dit kunstig rode licht veroorzaakte, wordt door al dat opgefokte groen danig verstoord, zodat - zonder uitzondering - iedereen zeer nerveus weer in beweging komt... claxons beginnen te toeteren... auto's beginnen, bumper aan bumper, elkaar op te jagen.... iedereen wil zo snel mogelijk weg van dat felle, lelijke en vooral irriterende groen licht.... chaos, lawaai en drukte alom... weg...weg...weg!!...
Alhoewel... altijd brandt dan om de hoek een identiek rood licht en valt alles aan die kant stil in die eindeloze hallucinerende bewondering... alsof het een eeuwig durende beweging is... de 'perpetuum mobile' van de stad dus...
Kunst of kitsch.... 't blijft een eigenaardig fenomeen van een onbekende kunstenaar!

Als je hoort hoe het klokje thuis tikt, zit je niet op café!

Ondertussen telt de index 2036 biertjes.

Ga gerust maar eens kijken!

Veel leesplezier, maar maak  vooral de juiste keuze.

Gezondheid!

Soms... bijna altijd eigenlijk... vergeet ik dat ik bijna 60 wordt; amper 1m65 groot ben en nog geen 65kg weeg.
Au... amaai... zucht... kreun!!
Bijna nooit... zelden dus... kan ik me inhouden en ga ik weer eens te snel, grijp te hoog of hef te zwaar.
Au... amaai... zucht... kreun!!
Ik heb meer en meer tijd nodig om te recupereren; vergeet steeds weer die zwakke rug en die gevoelige knie.
Au... amaai... zucht... kreun!!
En als ik dan al eens even ga rusten in het zonnetje, val ik als een blok in slaap.
Au... amaai... zucht... kreun!! ...
Want vergeten dat ik ook nog een gevoelig wit velletje heb... 'had' eigenlijk.
Au... amaai... zucht... kreun!!
Maar ik wil niet klagen want er is toch niemand die het merkt. En daar ben ik best erg trots op!
Haha.. au...hihi... amaai..zucht....oooo.... kreun.... haaaaa!
Maar de volgende 60 jaar zal ik het toch maar wat kalmer aan doen... beloofd!

Vandaag alweer bezoek van een bruine rat, maar deze keer was onze Bikkel alert. Als een volleerd jachthond joeg hij dit ongedierte de wei in, zodat dat stuk venijn zich niet kon verstoppen tussen de struiken.

Ongelooflijk hoe dapper onze jachthond de rat telkens opnieuw bij haar schabbernakkel pakte. Die rat werd al langer hoe agressiever en beet telkens terug naar onze hond, die (gelukkig) elke beet kon ontwijken…

Ik moet toegeven dat ik er zelf nogal aarzelend en onbeholpen bijstond… maar ’t vrouwke liep zonder aarzelen naar het tuinhuis, haalde een schop en…… (censuur  voor de gevoelige lezer en kinderen)

De rest is geschiedenis; althans toch voor die rat….

Ik onderzoek  momenteel of ik kan schrijven op senioren net en dat het kan gelezen worden op faceboek... vandaar deze test

Nu de ratten eindelijk een beetje afstand hebben genomen, of (wie weet) wegblijven, beginnen onze konijnen zich blijkbaar steendood te vervelen.
Of misschien is het de lente die op komst is en de natuur die roept... Wie zal het zeggen!?
Sinds enkele dagen proberen Geertrui en Hannelore samen - of om beurten - te ontsnappen richting Schoonselhof.
Dan trekken ze al eens de omheining om.... dan klauteren ze over de stutpaaltjes, die er voor moesten zorgen dan de omheining tijdelijk stevig staat.. of ze jumpen er gewoon los over.... Vlaamse reuzen kunnen dat dus blijkbaar....
In mijn naïeve onschuld ging ik er van uit dat het gras altijd groener is aan de andere kant en dat dat de reden was van hun ontsnapping... Maar... Toen ik gisteren op uitkijk stond waar ons Geertuitje bleef, kon ik mijn ogen niet geloven... Ik zag haar rustig liggen tussen het stuikgewas.... ik riep haar nog lief toe... ze keek mij aan... keerde (nogal arrogant moet ik zeggen) haar rug naar mij toe... en... plots werd ze zomaar vanuit het niets besprongen door zo'n stom, onnozel, klein, wild mannetjeskonijntje... Ik vloekte gegeneerd hardop... want dat doet ge toch niet op een begraafplaats zeker!!... Maar die twee trokken er zich geen bal van aan... en maar van 'jan' geven dat 'm deed... de snoodaard met z'n belachelijk wit staartje... als ie klaar was, zette hij het natuurlijk op een lopen, want verantwoording komen afleggen of verantwoordelijkheid nemen... ho maar!!!... dat staat niet in de konijnendictionair... laat staan verontschuldigingen aanbieden.
En ons Geertui... de trut!... heeft nog uren zitten nagenieten... En 'wij' zitten natuurlijk binnenkort met minstens één nest jonge wilde konijntjes... want zijt er maar zeker van dan ons Hannelore haar beurt ook reeds gehad heeft... ge kon dat trouwens heel duidelijk merken aan haar gespeelde onschuld…

Ooit was ik rebel.... kwam in opstand tegen het kapitalistisme en de materialistische maatschappij... was ik overtuigd communist en dweepte met Marx, Lenin en Engels ... met Troski ook... en zelfs met Mao... "Alle macht aan het proletariaat!"...
Ik liep mee met het Anti Fascistisch Front en was uiteraard (nog steeds trouwens) anti racist ... tegen oorlog maar voor de revolutie... geëngageerd en strijdlustig... actief lid van de vakbond natuurlijk... en stapte met de kameraden regelmatig mee in één of andere betoging...
Ik noemde mezelf PAT = P(rogressief) A(lternatief) T(olerant)...
Ach we waren nog altijd jong en gingen de wereld veranderen... Hippie was voorbijgestreefd... tijd voor actie!..
Uit mijn opstandig brein heb ik toen de volgende songtekst geschreven (met de Vietnamoorlog in het achterhoofd); Punk of Heavy Metal, maar er is nooit iets mee gedaan.
Schrikt u aub niet!... want de tekst is hard, maar achter de inhoud blijf ik tot op vandaag (zij het dan wat gematigder) nog altijd staan...

Killing heroes:
We wan't no bloody war
So kill the fucking heroes
No future anymore
So kill the fucking heroes
They rape and burn and kill
So kill the fucking heroes
It is the peoples will
To kill the fucking heroes
So stop these bloody wars
and kill the fucking heroes
Believe in peace no more
and fuck the killing heroes
Flowers... No power...
Freedom..

Anarchy...
Anarchy...

Toen waren ze nog klein en schattig...
Nu zijn ze groot soms een beetje kattig...
maar dat is dan het puber worden/zijn...
Och, al zijn ze groot of klein...
Engel of Bengel...
Je kleinkind.... daar hou je altijd van!

Overal lees en hoor je meer en meer opmerkingen over de medemens die met zijn gezondheid bezig is....niet altijd even begripvol en/of vriendelijk bedoeld... Vooral runners - of joggers - worden geviseerd…. Alsof het een domme kudde massamensen zijn.
Laatst las ik nog in een krantje de benaming 'Adidas verslaafden'.... HA!.... Alsof er geen andere merken bestaan!...
Wat is er in Gods naam toch mis met op je gezondheid te letten?... Moeten we dan in analogie met de (meestal minder gezonde) rokers waarschuwingen geven en speciale plaatsen voorzien waar men elkaar niet kan storen?
Kan sporten dan binnenkort alleen nog maar 'indoor' ?

Misschien moet er dan maar ineens op alle sportkledij het label bevestigd worden met de vermelding: "WAARSCHUWING!!! SPORTEN KAN UW GEZONDHEID ERNSTIG BATEN!!" ?
Sorry hoor, maar op mijn 59ste fiets ik zowat 2x 10km per werkdag, loop 2x 10km per week in de natuur, rook al meer dan 11 jaar niet meer, eet gevarieerd en gezond, snoep zeer matig, maar geniet wel elke dag van mijn twee biertjes… een buikje heb ik niet, voel me fit en heb een redelijk gevoel voor humor en optimisme…

Eens Benieuwd wie er over 61 jaar op mijn verjaardagsfeestje nog bij zal zijn?!

Al drie dagen sukkel ik met een ontsteking van de gehoorgang en het middenoor.

Al drie dagen verbijt ik de pijn en de koorts, maar hoor ik zo goed als niets…

Alleen maar stilte rondom mij… niets dan stilte…

Communiceren wordt steeds moeilijker… vermoeiender…

Alles moet twee à driemaal herhaald worden… Ik begrijp het wel dat sommigen het dan opgeven hoor. Het vrouwtje doet haar best om het niet te laten merken, maar ook voor haar wordt het zwaar.

’s Avonds dan maar samen TV kijken… met ondertitels uiteraard… maar Teletext pagina 888 voor gehoorgestoorden laat het ‘alweer’ afweten; ondanks de technologie in 2013. Een ondertitelde opgenomen goede film dan maar… maar ik hoor niets… niemand praten in m’n favoriete Franse taal… mis de achtergrond geluiden zoals een schop in ’t zand, een voorbijrijdende tractor, tsjilpende vogels, blaffende honden… zelfs de kerklokken die geluid worden hoor ik niet… de Paters zingen gregoriaanse gezangen (die ik zo graag hoor) terwijl een gevechtshelikopter hen overstemd… NIETS hoor ik er van… niets!...

Het lieve vrouwtje (de schat) probeert mijn ergernis te negeren en fluistert (nou ja) in mij oor wat er gebeurt indien nodig….

Er samen over praten gaat nog amper… ik heb steeds het gevoel dat ik moet roepen om mezelf te verstaan… m’n liefje wordt bij elk woord steeds heser…

Dan maar gaan slapen zeker?!….  Hopend op beterschap morgen.

Eenzaam zou een mens er van worden… maar ik wil niet klagen… ik weet tenminste dat het maar tijdelijk is en voor velen harde dagelijkse realiteit……………

En nee, vraag me alstublieft niet of ik dan liever blind zou willen zijn!

't Zomeruur komt er weer aan!
Voor veel mensen een plezier; iets waar ze een heel jaar naar uitkijken... Maar geloof het of niet... IK ZIE DAAR VERSCHRIKKELIJK TEGEN OP!
Mijn biologische klok is daar niet tegen bestand.... dagen... misschien wel weken moet ik daar tegen vechten... aanpassen... 't gevoel van een jetlag die maar niet overgaat.
Dagelijks zal ik weer moeten uitleggen dat mijn humeurigheid het gevolg is van dat stom zomeruur... dat het sterker is dan mezelf... En weer zullen ze mij niet kunnen geloven...
En 't ergste is dat ik net uit Afrika terug ben en dus al twee keer een uur aanpassen heb moeten doorstaan... alhoewel ik het dit keer toch redelijk kranig heb doorstaan... maar daar zal de verlofstemming wel mee te maken hebben zeker?
WANNEER SCHAFFEN ZE DAT STOM ZOMERUUR NU EINDELIJK EENS AF?...
En tegen dat ik d'r helemaal door bent, mag m'n biologische klok zich opnieuw aanpassen aan het winteruur!...

Facebook 14 maart 2014

Toeval of niet…

Ik zit gisteren avond met mijn broer een paar biertjes te proeven.

We hadden net Dominus gedronken.

Ik zeg nog tegen mijn broer: “Voila sé, we hebben ons wijwater binnen sé”

Plots gaat m’n GSM af… een berichtje van ’t vrouwke:” We hebben een nieuwe paus…”

Toeval of niet…

Vanmorgen bij het opstaan zie ik de sneeuw al door het raam...
met ontroering overvalt het mij: "Oh dennenboom... oh dennenboom..."
Vandaag afspreken met 't vrouwtje wat we met de Kerst gaan doen...
ik krijg plots zin in gevulde kalkoen: " Oh dennenboom... oh dennenboom..."
Toch maar 't fietske laten staan en met de bus naar 't werk...
al iets minder enthousiast; maar toch: "Oh dennenboom... oh dennenboom..."
Dan plots het besef dat het nog maar maart is en Pasen nog moet komen....  
OEPS!!... dus helemaal niks geen: "Oh dennenboom... oh dennenboom..."

Deze middag kijk ik door de venster en zie de zon al volop schijnen...
met vreugde overvalt het mij: "Daar is de lente... daar is de zon..."
Straks thuis bespreken met 't vrouwke hoeveel paaseieren per kleinkind...
niet te veel, wel of geen chocolade; enfin: "Daar is de lente... daar is de zon..."
Och, was ik maar met de fiets gekomen in plaats van met de bus...
maar de zonnebril zit wel al in de rugzak: "Daar is de lente... daar is de zon..."
Dan eindelijk tijd om naar huis te gaan, maar buiten is 't één ijs- en sneeuwbrij en nog bitter koud...
DUS!!... helemaal nog geen: "Daar is de lente... daar is de zon"

STOMME WINTER !!!!!

Ik wou ik was in 't buitenland...
ik wou ik was ver weg van hier...
ik wou ik lag in 't zonneke...
aan 't zeetje op het strand.

Ik wou ik was in 't buitenland...
ik wou ik was ver weg van hier...
ik wou ik had geen kou niet meer...
maar heerlijk, lekker warm.

Ik wou ik was in 't buitenland...
ik wou ik was ver weg van hier...
ik wou ik had even eens geen zorgen...
maar echte rust en heel ontspannen..

Die ochtendknuffel...
met zachte kus.
Dat lieve woord...
en simpel gebaar.
Het wederzijds begrip...
nog even samen zijn.
Zo simpel,... maar het kleurt wel je hele dag.